Psyche
alle pijlers
Persoonlijkheidsstoornis verwijtbaar?
donderdag 13 september 2012 om 02:03
Hoi,
Ik heb in mijn directe omgeving geen ervaring met mensen met een persoonlijkheidsstoornis, althans voor zover ik weet. Ik weet er ook weinig van, afgezien van wat je er hier en daar over leest en hoort.
Maar wat ik mij afvroeg, als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft, borderline of narcisme, kan je die persoon het handelen wat uit deze stoornis voortvloeit dan verwijten? Kan je iemand dan wel verantwoordelijk stellen en aanspreken op dat gedrag? Het is immers een stoornis. En hoe kan je nou bepalen of bepaald gedrag samenhangt met de stoornis of gewoon karakter is?
Ik heb in mijn directe omgeving geen ervaring met mensen met een persoonlijkheidsstoornis, althans voor zover ik weet. Ik weet er ook weinig van, afgezien van wat je er hier en daar over leest en hoort.
Maar wat ik mij afvroeg, als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft, borderline of narcisme, kan je die persoon het handelen wat uit deze stoornis voortvloeit dan verwijten? Kan je iemand dan wel verantwoordelijk stellen en aanspreken op dat gedrag? Het is immers een stoornis. En hoe kan je nou bepalen of bepaald gedrag samenhangt met de stoornis of gewoon karakter is?
donderdag 13 september 2012 om 02:22
Dat hangt niet alleen van de PS in kwestie af, maar ook met zaken zoals zelfinzicht, mogelijkheid tot reflectie, enzovoorts. Iemand met bijvoorbeeld een borderline PS die 'groen' is wat behandeling betreft, daar kan je niet hetzelfde van verwachten als iemand die ook BPS heeft maar al intensieve therapie achter de rug heeft. Sterker nog, iemand die een PS heeft en heel goed doorheeft waar het door komt en hoe het werkt kan makkelijk proberen misbruik te maken van anderen door te doen alsof zijn of haar neus bloedt.
Je hebt het over stoornis en karakter, als het om een PS gaat liggen die dingen dus eigenlijk over elkaar heen. Als je praat over de 'lastige' PS'en (narcistisch, borderline, P-A) die veel pijn veroorzaken bij anderen, is het voor die anderen vaak verleidelijk om in hun boosheid te denken dat de ander wel kan veranderen, maar het niet wil. Dit heeft helaas als consequentie dat je blijft verwachten dat er iets is waardoor de persoon met een PS zal veranderen.
Als je inziet dat iemand met een (zware) PS niet anders kan, blijkt het vaak paradoxaal veel makkelijker om moeilijk gedrag van die persoon te accepteren. Het is minder persoonlijk, iemand reageert immers zo naar alle personen om hem of haar heen. Er is geen uitzondering en dus is er geen reden te geloven dat jij het dat gedrag misschien 'verdient'.
For the record, ik heb uitvoerige ervaring met ongeveer alle PS'en die er zijn (klinische psychotherapie).
Je hebt het over stoornis en karakter, als het om een PS gaat liggen die dingen dus eigenlijk over elkaar heen. Als je praat over de 'lastige' PS'en (narcistisch, borderline, P-A) die veel pijn veroorzaken bij anderen, is het voor die anderen vaak verleidelijk om in hun boosheid te denken dat de ander wel kan veranderen, maar het niet wil. Dit heeft helaas als consequentie dat je blijft verwachten dat er iets is waardoor de persoon met een PS zal veranderen.
Als je inziet dat iemand met een (zware) PS niet anders kan, blijkt het vaak paradoxaal veel makkelijker om moeilijk gedrag van die persoon te accepteren. Het is minder persoonlijk, iemand reageert immers zo naar alle personen om hem of haar heen. Er is geen uitzondering en dus is er geen reden te geloven dat jij het dat gedrag misschien 'verdient'.
For the record, ik heb uitvoerige ervaring met ongeveer alle PS'en die er zijn (klinische psychotherapie).
donderdag 13 september 2012 om 02:27
Roodpaars, ik heb geen conclusie. Vandaar mijn vraag. De link die je gaf beschrijft de verschillende stoornissen en symptonen en geven advies hoe daarmee om te gaan, maar, voor wat ik tot nu toe heb kunnen lezen, niet of je het iemand kwalijk mag nemen.
Als een "borderliner" mij van het ene op het andere moment laat vallen of zich tegen mij keert, MAG ik dan uberhaupt boos worden?
Als een "borderliner" mij van het ene op het andere moment laat vallen of zich tegen mij keert, MAG ik dan uberhaupt boos worden?
donderdag 13 september 2012 om 02:36
quote:daikan schreef op 13 september 2012 @ 02:22:
Als je inziet dat iemand met een (zware) PS niet anders kan, blijkt het vaak paradoxaal veel makkelijker om moeilijk gedrag van die persoon te accepteren. Het is minder persoonlijk, iemand reageert immers zo naar alle personen om hem of haar heen. Er is geen uitzondering en dus is er geen reden te geloven dat jij het dat .Als ik dat zou kunnen inzien, impliceert dat dan ook automatisch dat ik in mijn relatie met die persoon dat gedrag moet accepteren, onder het mom van "zo is die persoon nu eenmaal", ook al is het een stoornis? Als ik daarentegen zou zeggen dat ik bepaald gedrag niet kan accepteren, probeer ik dan niet die persoon ondanks zijn stoornis en daarmee samenhangende onmacht het te veranderen, te veranderen?
Als je inziet dat iemand met een (zware) PS niet anders kan, blijkt het vaak paradoxaal veel makkelijker om moeilijk gedrag van die persoon te accepteren. Het is minder persoonlijk, iemand reageert immers zo naar alle personen om hem of haar heen. Er is geen uitzondering en dus is er geen reden te geloven dat jij het dat .Als ik dat zou kunnen inzien, impliceert dat dan ook automatisch dat ik in mijn relatie met die persoon dat gedrag moet accepteren, onder het mom van "zo is die persoon nu eenmaal", ook al is het een stoornis? Als ik daarentegen zou zeggen dat ik bepaald gedrag niet kan accepteren, probeer ik dan niet die persoon ondanks zijn stoornis en daarmee samenhangende onmacht het te veranderen, te veranderen?
donderdag 13 september 2012 om 02:36
Ligt er denk ik aan hoe die persoon zelf met zijn stoornis omgaat. Is ie zichzelf ervan bewust, laat hij zich behandelen, neemt de nodige medicijnen, therapie etc., dan is het makkelijker om iemand te vergeven en begrip te tonen voor daden en gedrag die uit die stoornis voortvloeien.
Maar mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis bijvoorbeeld, laten zich bijna nooit behandelen en maken de mensen die dicht bij hen staan wijs dat het allemaal aan hen ligt. Dan is de kans groot dat hij uiteindelijk geen begrip meer krijgt en zeer eenzaam eindigt.
Maar mensen met een narcistische persoonlijkheidsstoornis bijvoorbeeld, laten zich bijna nooit behandelen en maken de mensen die dicht bij hen staan wijs dat het allemaal aan hen ligt. Dan is de kans groot dat hij uiteindelijk geen begrip meer krijgt en zeer eenzaam eindigt.
donderdag 13 september 2012 om 06:00
donderdag 13 september 2012 om 07:25
Natuurlijk mag iemand met 'n stoornis niet ongestraft z'n misplaatste gedrag op je botvieren. Als het iemand is die je in de persoonlijke sfeer kent en die je persoonlijk heeft gekwetst zonder de wet daarbij te overtreden, zou ik gewoon breken met diegene.
TBS-klinieken zitten ook vol psychisch gestoorden, maar die laten ze op 'n gegeven moment op (proef)verlof en je ziet wat daar van komt. Zulke extreem gestoorden zouden nooit meer vrij rond moeten kunnen lopen, maar levenslang tussen 4 muren opgesloten moeten zitten ter bescherming van de samenleving.
TBS-klinieken zitten ook vol psychisch gestoorden, maar die laten ze op 'n gegeven moment op (proef)verlof en je ziet wat daar van komt. Zulke extreem gestoorden zouden nooit meer vrij rond moeten kunnen lopen, maar levenslang tussen 4 muren opgesloten moeten zitten ter bescherming van de samenleving.
donderdag 13 september 2012 om 07:28
Ik heb van nabij het gevolg gezien van iemands relatie met 'n narcist en enige wat ik daar over kan zeggen is dat je met narcisten geen nauwe band moet aangaan. Misschien zijn ze te handelen als kennis of als clubgenoot op 'n sportclub, maar zeker niet als partner. Die moet je écht links laten liggen voor je eigen gezondheid en zelfvertrouwen.
donderdag 13 september 2012 om 07:57
quote:elninjoo schreef op 13 september 2012 @ 07:25:
TBS-klinieken zitten ook vol psychisch gestoorden, maar die laten ze op 'n gegeven moment op (proef)verlof en je ziet wat daar van komt. Zulke extreem gestoorden zouden nooit meer vrij rond moeten kunnen lopen, maar levenslang tussen 4 muren opgesloten moeten zitten ter bescherming van de samenleving.
Je hebt weer eens geen idee waar je over praat. TBS is juist expliciet gericht op terugkeer in de samenleving; dáárom krijgt iemand kortere straf en wordt daarna overgeplaatst naar een TBS-instelling.
Om terug te komen op de OP: verwijten is misschien niet de juiste term. Maar je hoeft ook niet alles te pikken, want dan zal iemand zeker nooit leren dat zijn/haar gedrag onmogelijk is.
TBS-klinieken zitten ook vol psychisch gestoorden, maar die laten ze op 'n gegeven moment op (proef)verlof en je ziet wat daar van komt. Zulke extreem gestoorden zouden nooit meer vrij rond moeten kunnen lopen, maar levenslang tussen 4 muren opgesloten moeten zitten ter bescherming van de samenleving.
Je hebt weer eens geen idee waar je over praat. TBS is juist expliciet gericht op terugkeer in de samenleving; dáárom krijgt iemand kortere straf en wordt daarna overgeplaatst naar een TBS-instelling.
Om terug te komen op de OP: verwijten is misschien niet de juiste term. Maar je hoeft ook niet alles te pikken, want dan zal iemand zeker nooit leren dat zijn/haar gedrag onmogelijk is.
Zeg maar Spijker.
donderdag 13 september 2012 om 08:01
Dat is moeilijke materie. Ik heb een zusje met borderline dat niet de verstandelijke vermogens heeft om daar goed mee te leren omgaan (voor zover dat überhaupt mogelijk is). Ze heeft me verschillende keren vreselijk gekwetst. Mag ik haar dat kwalijk nemen? Misschien niet, want ze kan er niets aan doen. Maar dat maakt mijn gevoel er niet minder om. Ik heb met grote periodes daarom geen contact met haar. Dat houdt het voor ons allebei draaglijk. Maar het blijft ingewikkeld.
donderdag 13 september 2012 om 08:05
quote:swf1976 schreef op 13 september 2012 @ 02:36:
[...]
Als ik dat zou kunnen inzien, impliceert dat dan ook automatisch dat ik in mijn relatie met die persoon dat gedrag moet accepteren, onder het mom van "zo is die persoon nu eenmaal", ook al is het een stoornis? Als ik daarentegen zou zeggen dat ik bepaald gedrag niet kan accepteren, probeer ik dan niet die persoon ondanks zijn stoornis en daarmee samenhangende onmacht het te veranderen, te veranderen?
Nee hoor, zolang je geen magische verandering in de ander verwacht, kun je gerust je grenzen aangeven. Het verwijt dat een ander zus of zo is of doet gaat niet helpen. Zeggen dat je dit of dat niet accepteert, dat het consequenties heeft als de ander ermee doorgaat, wat die consequenties zijn, dat helpt wel. Al is het alleen al voor jezelf, het is altijd de vraag in hoeverre iemand met een ps er wat aan kan doen. Het is me opgevallen dat ze dan wel voorzichtiger worden, ik heb er een paar binnen de familie.
Maar het helpt idd wel wanneer je het weet, het maakt het accepteren van die ander zoals hij of zij is makkelijker. Je verwacht niet meer het onmogelijke.
[...]
Als ik dat zou kunnen inzien, impliceert dat dan ook automatisch dat ik in mijn relatie met die persoon dat gedrag moet accepteren, onder het mom van "zo is die persoon nu eenmaal", ook al is het een stoornis? Als ik daarentegen zou zeggen dat ik bepaald gedrag niet kan accepteren, probeer ik dan niet die persoon ondanks zijn stoornis en daarmee samenhangende onmacht het te veranderen, te veranderen?
Nee hoor, zolang je geen magische verandering in de ander verwacht, kun je gerust je grenzen aangeven. Het verwijt dat een ander zus of zo is of doet gaat niet helpen. Zeggen dat je dit of dat niet accepteert, dat het consequenties heeft als de ander ermee doorgaat, wat die consequenties zijn, dat helpt wel. Al is het alleen al voor jezelf, het is altijd de vraag in hoeverre iemand met een ps er wat aan kan doen. Het is me opgevallen dat ze dan wel voorzichtiger worden, ik heb er een paar binnen de familie.
Maar het helpt idd wel wanneer je het weet, het maakt het accepteren van die ander zoals hij of zij is makkelijker. Je verwacht niet meer het onmogelijke.
donderdag 13 september 2012 om 08:31
quote:swf1976 schreef op 13 september 2012 @ 02:03:
[...]
Maar wat ik mij afvroeg, als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft, borderline of narcisme, kan je die persoon het handelen wat uit deze stoornis voortvloeit dan verwijten?
Je verwijt iemand iets, wanneer je je gekwetst voelt. Dat gekwetst voelen, dat is er en natuurlijk 'mag' je je zo voelen. Dat is een eerste (en misschien ook tweede en derde) reactie op een akelige situatie. Het geeft jou aan waar jouw grenzen liggen en die zijn overschreden.
quote:Kan je iemand dan wel verantwoordelijk stellen en aanspreken op dat gedrag? Het is immers een stoornis.
Er is een verschil tussen iemand iets verwijten en verantwoordelijkheid hebben. Het ligt natuurlijk ingewikkeld en je vragen zijn lastig te beantwoorden en die antwoorden zullen ook per persoon verschillen. Overigens zal een hulpverlener andere antwoorden geven dan bijvoorbeeld een familielid of partner. Logisch, want de hulpverlener is niet emotioneel betrokken.
Naar mijn idee kun je wel degelijk iemand aanspreken op zijn/haar gedrag. Een verwijtende manier van aanspreken heeft vermoedelijk niet veel zin. Iemand schiet dan in de verdediging en staat niet meer open voor jouw kant van het verhaal.
Ook mensen met een persoonlijkheidsstoornis zijn verantwoordelijk voor (bewuste) daden en gedrag dat schadelijk is voor een ander. Zij moeten, zoals iedereen, leren dat er grenzen zijn die niet overschreden mogen worden.
Dat wil niet zeggen dat zij zich die grenzen makkelijk eigen zullen maken. Grote kans dat zij ze niet goed zien. Niet goed kunnen zien.
Dat maakt het ook zo lastig om met hen om te gaan.
quote:En hoe kan je nou bepalen of bepaald gedrag samenhangt met de stoornis of gewoon karakter is?Dat is heel erg lastig. Maar in feite maakt het niet echt uit. Wanneer je grenzen worden overschreden, zal die ander moeten weten dat dit ge beurt. En jij kunt maatregelen nemen waardoor dat niet (steeds) opnieuw gebeurt, of dat nou bewust of onbewust door die ander is gedaan.
[...]
Maar wat ik mij afvroeg, als iemand een persoonlijkheidsstoornis heeft, borderline of narcisme, kan je die persoon het handelen wat uit deze stoornis voortvloeit dan verwijten?
Je verwijt iemand iets, wanneer je je gekwetst voelt. Dat gekwetst voelen, dat is er en natuurlijk 'mag' je je zo voelen. Dat is een eerste (en misschien ook tweede en derde) reactie op een akelige situatie. Het geeft jou aan waar jouw grenzen liggen en die zijn overschreden.
quote:Kan je iemand dan wel verantwoordelijk stellen en aanspreken op dat gedrag? Het is immers een stoornis.
Er is een verschil tussen iemand iets verwijten en verantwoordelijkheid hebben. Het ligt natuurlijk ingewikkeld en je vragen zijn lastig te beantwoorden en die antwoorden zullen ook per persoon verschillen. Overigens zal een hulpverlener andere antwoorden geven dan bijvoorbeeld een familielid of partner. Logisch, want de hulpverlener is niet emotioneel betrokken.
Naar mijn idee kun je wel degelijk iemand aanspreken op zijn/haar gedrag. Een verwijtende manier van aanspreken heeft vermoedelijk niet veel zin. Iemand schiet dan in de verdediging en staat niet meer open voor jouw kant van het verhaal.
Ook mensen met een persoonlijkheidsstoornis zijn verantwoordelijk voor (bewuste) daden en gedrag dat schadelijk is voor een ander. Zij moeten, zoals iedereen, leren dat er grenzen zijn die niet overschreden mogen worden.
Dat wil niet zeggen dat zij zich die grenzen makkelijk eigen zullen maken. Grote kans dat zij ze niet goed zien. Niet goed kunnen zien.
Dat maakt het ook zo lastig om met hen om te gaan.
quote:En hoe kan je nou bepalen of bepaald gedrag samenhangt met de stoornis of gewoon karakter is?Dat is heel erg lastig. Maar in feite maakt het niet echt uit. Wanneer je grenzen worden overschreden, zal die ander moeten weten dat dit ge beurt. En jij kunt maatregelen nemen waardoor dat niet (steeds) opnieuw gebeurt, of dat nou bewust of onbewust door die ander is gedaan.
donderdag 13 september 2012 om 09:23
Interessante discussie.
Ik reageer nu ff vanuit iemand die de stoornis heeft.
Nou ja ik heb vooral kenmerken ervan (borderline).
En ik wordt juist erg graag aangesproken op mijn gedrag. Waarom? Omdat het absoluut niet mijn intentie is om anderen te kwetsen. Het leert mij om te veranderen.
Nu een andere kant.
Iemand zegt of doet iets waar ik , terecht, heel boos, verdrietig ofzo ben.
Ik laat dan ook weten. Niet extreem, ik scheld niet, ik gooi nergens mee en mijn stem is iets luider maar schreeuw niet.
Dan is het al regelmatig voorgekomen dat iemand dan tegen mij gezegt heeft, Doe niet zo borderline achtig....
Tja, ik ben ook wel eens gewoon boos, gewoon omdat ik iets niet fijn vindt.
Op zo'n moment voel ik mij niet serieus genomen en als patient gezien. En dat voelt niet fijn.
Dus ik wil erg graag leren , en doe dat ook dmv bv therapie, maar zie mij dan ook als volwaardig iemand.
Ik reageer nu ff vanuit iemand die de stoornis heeft.
Nou ja ik heb vooral kenmerken ervan (borderline).
En ik wordt juist erg graag aangesproken op mijn gedrag. Waarom? Omdat het absoluut niet mijn intentie is om anderen te kwetsen. Het leert mij om te veranderen.
Nu een andere kant.
Iemand zegt of doet iets waar ik , terecht, heel boos, verdrietig ofzo ben.
Ik laat dan ook weten. Niet extreem, ik scheld niet, ik gooi nergens mee en mijn stem is iets luider maar schreeuw niet.
Dan is het al regelmatig voorgekomen dat iemand dan tegen mij gezegt heeft, Doe niet zo borderline achtig....
Tja, ik ben ook wel eens gewoon boos, gewoon omdat ik iets niet fijn vindt.
Op zo'n moment voel ik mij niet serieus genomen en als patient gezien. En dat voelt niet fijn.
Dus ik wil erg graag leren , en doe dat ook dmv bv therapie, maar zie mij dan ook als volwaardig iemand.
donderdag 13 september 2012 om 09:31
Lastig.
Mijn moeder heeft waarschijnlijk een combinatie van Bordeline en Narcisme. Waarschijnlijk, want de diagnose is gesteld door mijn psycholoog waar ik al jaren bij loop ten gevolge van behoorlijke geestelijke mishandeling. (niet om zielig te doen hoor, het gaat inmiddels heel goed met mij). De 'diagnose' is gesteld aan de hand van verhalen van mij.
Zelf vind mijn moeder naar een psycholoog gaan bespottelijk, er mankeert haar niks. (in tegenstelling tot de rest van de wereld, die bevolkt wordt door lelijke, domme en achterlijke mensen)
Kan ik haar mijn jeugd verwijten? Ik vind het moeilijk. Hoewel ik haar soms tot in het diepst van mijn ziel haat, maak ik me ook veel zorgen om haar. Er zijn nl periodes waarin ze redelijk normaal is en best lief kan zijn. Maar dat kan zo omslaan en dan is er moeilijk met haar om te gaan.
Nadat ik grenzen heb leren stellen 'durft' ze niet meer lelijk tegen me te doen, maar verwijt ze me soms dat ze bang voor me is. (bang? Ik droomde als kind over haar, dat ze een vampier was. Dat waren mijn nachtmerries...)
Hoe dan ook, ik denk dat je tot op bepaalde hoogte best verwijtbaar bent voor je daden, maar dat er een element van onverwijtbaarheid in zit. Lekker duidelijk hè?
Mijn moeder heeft waarschijnlijk een combinatie van Bordeline en Narcisme. Waarschijnlijk, want de diagnose is gesteld door mijn psycholoog waar ik al jaren bij loop ten gevolge van behoorlijke geestelijke mishandeling. (niet om zielig te doen hoor, het gaat inmiddels heel goed met mij). De 'diagnose' is gesteld aan de hand van verhalen van mij.
Zelf vind mijn moeder naar een psycholoog gaan bespottelijk, er mankeert haar niks. (in tegenstelling tot de rest van de wereld, die bevolkt wordt door lelijke, domme en achterlijke mensen)
Kan ik haar mijn jeugd verwijten? Ik vind het moeilijk. Hoewel ik haar soms tot in het diepst van mijn ziel haat, maak ik me ook veel zorgen om haar. Er zijn nl periodes waarin ze redelijk normaal is en best lief kan zijn. Maar dat kan zo omslaan en dan is er moeilijk met haar om te gaan.
Nadat ik grenzen heb leren stellen 'durft' ze niet meer lelijk tegen me te doen, maar verwijt ze me soms dat ze bang voor me is. (bang? Ik droomde als kind over haar, dat ze een vampier was. Dat waren mijn nachtmerries...)
Hoe dan ook, ik denk dat je tot op bepaalde hoogte best verwijtbaar bent voor je daden, maar dat er een element van onverwijtbaarheid in zit. Lekker duidelijk hè?
donderdag 13 september 2012 om 09:34
quote:wateengedoe schreef op 13 september 2012 @ 09:31:
Lastig.
Mijn moeder heeft waarschijnlijk een combinatie van Bordeline en Narcisme. Waarschijnlijk, want de diagnose is gesteld door mijn psycholoog waar ik al jaren bij loop ten gevolge van behoorlijke geestelijke mishandeling. (niet om zielig te doen hoor, het gaat inmiddels heel goed met mij). De 'diagnose' is gesteld aan de hand van verhalen van mij.
Zelf vind mijn moeder naar een psycholoog gaan bespottelijk, er mankeert haar niks. (in tegenstelling tot de rest van de wereld, die bevolkt wordt door lelijke, domme en achterlijke mensen)
Kan ik haar mijn jeugd verwijten? Ik vind het moeilijk. Hoewel ik haar soms tot in het diepst van mijn ziel haat, maak ik me ook veel zorgen om haar. Er zijn nl periodes waarin ze redelijk normaal is en best lief kan zijn. Maar dat kan zo omslaan en dan is er moeilijk met haar om te gaan.
Nadat ik grenzen heb leren stellen 'durft' ze niet meer lelijk tegen me te doen, maar verwijt ze me soms dat ze bang voor me is. (bang? Ik droomde als kind over haar, dat ze een vampier was. Dat waren mijn nachtmerries...)
Hoe dan ook, ik denk dat je tot op bepaalde hoogte best verwijtbaar bent voor je daden, maar dat er een element van onverwijtbaarheid in zit. Lekker duidelijk hè?
En hier gaat het denk ik om! De wil om naar eigen handelen tekijken. Willen zien wat het met de ander doet en dat erkennen.
Als je moeder zou zeggen, meisje wat erg dat je je zo hebt gevoeld, dat heb ik nooit gewild en ik ga mijn uiterste best doen om dit te veranderen dan is er waarschijnlijk al meer begrip van jouw kant.
Nu ben jij een aansteller en ziet het allemaal fout, Dus je gevoel wordt ontkent.....en dat doet pijn!
Lastig.
Mijn moeder heeft waarschijnlijk een combinatie van Bordeline en Narcisme. Waarschijnlijk, want de diagnose is gesteld door mijn psycholoog waar ik al jaren bij loop ten gevolge van behoorlijke geestelijke mishandeling. (niet om zielig te doen hoor, het gaat inmiddels heel goed met mij). De 'diagnose' is gesteld aan de hand van verhalen van mij.
Zelf vind mijn moeder naar een psycholoog gaan bespottelijk, er mankeert haar niks. (in tegenstelling tot de rest van de wereld, die bevolkt wordt door lelijke, domme en achterlijke mensen)
Kan ik haar mijn jeugd verwijten? Ik vind het moeilijk. Hoewel ik haar soms tot in het diepst van mijn ziel haat, maak ik me ook veel zorgen om haar. Er zijn nl periodes waarin ze redelijk normaal is en best lief kan zijn. Maar dat kan zo omslaan en dan is er moeilijk met haar om te gaan.
Nadat ik grenzen heb leren stellen 'durft' ze niet meer lelijk tegen me te doen, maar verwijt ze me soms dat ze bang voor me is. (bang? Ik droomde als kind over haar, dat ze een vampier was. Dat waren mijn nachtmerries...)
Hoe dan ook, ik denk dat je tot op bepaalde hoogte best verwijtbaar bent voor je daden, maar dat er een element van onverwijtbaarheid in zit. Lekker duidelijk hè?
En hier gaat het denk ik om! De wil om naar eigen handelen tekijken. Willen zien wat het met de ander doet en dat erkennen.
Als je moeder zou zeggen, meisje wat erg dat je je zo hebt gevoeld, dat heb ik nooit gewild en ik ga mijn uiterste best doen om dit te veranderen dan is er waarschijnlijk al meer begrip van jouw kant.
Nu ben jij een aansteller en ziet het allemaal fout, Dus je gevoel wordt ontkent.....en dat doet pijn!
donderdag 13 september 2012 om 10:28
quote:benmamma schreef op 13 september 2012 @ 09:34:
[...]
En hier gaat het denk ik om! De wil om naar eigen handelen tekijken. Willen zien wat het met de ander doet en dat erkennen.
Als je moeder zou zeggen, meisje wat erg dat je je zo hebt gevoeld, dat heb ik nooit gewild en ik ga mijn uiterste best doen om dit te veranderen dan is er waarschijnlijk al meer begrip van jouw kant.
Nu ben jij een aansteller en ziet het allemaal fout, Dus je gevoel wordt ontkent.....en dat doet pijn!
Maar dat is nu juist het lastige aan nps, er kan geen correcte zelfreflectie zijn want het zelfbeeld klopt niet. Het zelfbeeld dat er bewust is, is opgeblazen, en wat er onbewust is, wordt niet erkend en daarnaast geprojecteerd op anderen.
Natuurlijk doet dat pijn als "ontvangende" partij maar het is, als je het heel sec bekijkt, moeilijk om dit iemand te verwijten met nps. Het is hun overlevingsstrategie en als ze het konden erkennen, hadden ze de stoornis ook niet. Iig da's mijn idee met de ervaringen die ik heb met de narcistische stoornis.
Het is een gesloten circuit waar ze zelf niet eens grip op hebben. En gebrek aan zelfreflectie is er juist zo kenmerkend aan. Zo'n gesprek kan niet gebeuren, hoe jammer dat ook is.
[...]
En hier gaat het denk ik om! De wil om naar eigen handelen tekijken. Willen zien wat het met de ander doet en dat erkennen.
Als je moeder zou zeggen, meisje wat erg dat je je zo hebt gevoeld, dat heb ik nooit gewild en ik ga mijn uiterste best doen om dit te veranderen dan is er waarschijnlijk al meer begrip van jouw kant.
Nu ben jij een aansteller en ziet het allemaal fout, Dus je gevoel wordt ontkent.....en dat doet pijn!
Maar dat is nu juist het lastige aan nps, er kan geen correcte zelfreflectie zijn want het zelfbeeld klopt niet. Het zelfbeeld dat er bewust is, is opgeblazen, en wat er onbewust is, wordt niet erkend en daarnaast geprojecteerd op anderen.
Natuurlijk doet dat pijn als "ontvangende" partij maar het is, als je het heel sec bekijkt, moeilijk om dit iemand te verwijten met nps. Het is hun overlevingsstrategie en als ze het konden erkennen, hadden ze de stoornis ook niet. Iig da's mijn idee met de ervaringen die ik heb met de narcistische stoornis.
Het is een gesloten circuit waar ze zelf niet eens grip op hebben. En gebrek aan zelfreflectie is er juist zo kenmerkend aan. Zo'n gesprek kan niet gebeuren, hoe jammer dat ook is.
donderdag 13 september 2012 om 11:44
quote:pastiche schreef op 13 september 2012 @ 10:28:
[...]
Maar dat is nu juist het lastige aan nps, er kan geen correcte zelfreflectie zijn want het zelfbeeld klopt niet. Het zelfbeeld dat er bewust is, is opgeblazen, en wat er onbewust is, wordt niet erkend en daarnaast geprojecteerd op anderen.
Natuurlijk doet dat pijn als "ontvangende" partij maar het is, als je het heel sec bekijkt, moeilijk om dit iemand te verwijten met nps. Het is hun overlevingsstrategie en als ze het konden erkennen, hadden ze de stoornis ook niet. Iig da's mijn idee met de ervaringen die ik heb met de narcistische stoornis.
Het is een gesloten circuit waar ze zelf niet eens grip op hebben. En gebrek aan zelfreflectie is er juist zo kenmerkend aan. Zo'n gesprek kan niet gebeuren, hoe jammer dat ook is.
Dat is zeker een struikeblok. Maar ligt er ook aan in welke mate en welke ps er is denk ik.
Narcisten blijken minder hulp te zoeken, omdat dat ook niet past bij hun ps. Hun mankeert toch niks?
Borderline lopen tegen veel dingen aan in werk, relaties, enz en zullen daarom sneller hulp zoeken, Al hebben ze dan nog niet altijd door wat hun eigen aandeel mms is in het geheel.
IK heb zelf anderhalf jaar een therapie gevolgd, 3 dagen per week waar meerdere mensen met borderline zater. Ik zelf heb kenmerken en zit op het randje van wel/niet .
Gaat het mij slecht dan komt borderline sterker naar boven omdat het zelfbeeldvraagstuk dan weer heftiger naar boven komt. En ik dus weer meer in mijn overlevingsstrategie duik.
Maar ik heb van veel borderliners in de groep ervaren dat ze wel degelijk wilden en ook konden veranderen. Vaak hadden ze helemaal niet door wat de effecten van gedrag waren.
Het is pittig om de valkuilen te omzeilen maar het kan wel.
Ik kan me wel voorstellen dat als je het in zwaardere vorm is, het veel lastiger is en mss zelfs wel eens onmogelijk.
Het heeft ook te maken met willen is mijn mening.
Borderliners zien zichzelf ook vaak als slachtoffer, dus kun je er niks aan doen, en hoef je er niks aan te doen want de ander/wereld is fout.
VERS training wil ook nog wel eens helpen als hulpmiddel.
Leren herkennen hoe je reageert en dat je dus invloed hebt op je reageren. Het overkomt je niet allemaal.
Ik ben blij dat ik bij de borderliners hoor die het lukt om ook naar zich zelf te durven kijken. En heb mogen ervaren dat contacten mooier, intenser en gelijkwaardiger kunnen.
Maar het blijft knokken.
[...]
Maar dat is nu juist het lastige aan nps, er kan geen correcte zelfreflectie zijn want het zelfbeeld klopt niet. Het zelfbeeld dat er bewust is, is opgeblazen, en wat er onbewust is, wordt niet erkend en daarnaast geprojecteerd op anderen.
Natuurlijk doet dat pijn als "ontvangende" partij maar het is, als je het heel sec bekijkt, moeilijk om dit iemand te verwijten met nps. Het is hun overlevingsstrategie en als ze het konden erkennen, hadden ze de stoornis ook niet. Iig da's mijn idee met de ervaringen die ik heb met de narcistische stoornis.
Het is een gesloten circuit waar ze zelf niet eens grip op hebben. En gebrek aan zelfreflectie is er juist zo kenmerkend aan. Zo'n gesprek kan niet gebeuren, hoe jammer dat ook is.
Dat is zeker een struikeblok. Maar ligt er ook aan in welke mate en welke ps er is denk ik.
Narcisten blijken minder hulp te zoeken, omdat dat ook niet past bij hun ps. Hun mankeert toch niks?
Borderline lopen tegen veel dingen aan in werk, relaties, enz en zullen daarom sneller hulp zoeken, Al hebben ze dan nog niet altijd door wat hun eigen aandeel mms is in het geheel.
IK heb zelf anderhalf jaar een therapie gevolgd, 3 dagen per week waar meerdere mensen met borderline zater. Ik zelf heb kenmerken en zit op het randje van wel/niet .
Gaat het mij slecht dan komt borderline sterker naar boven omdat het zelfbeeldvraagstuk dan weer heftiger naar boven komt. En ik dus weer meer in mijn overlevingsstrategie duik.
Maar ik heb van veel borderliners in de groep ervaren dat ze wel degelijk wilden en ook konden veranderen. Vaak hadden ze helemaal niet door wat de effecten van gedrag waren.
Het is pittig om de valkuilen te omzeilen maar het kan wel.
Ik kan me wel voorstellen dat als je het in zwaardere vorm is, het veel lastiger is en mss zelfs wel eens onmogelijk.
Het heeft ook te maken met willen is mijn mening.
Borderliners zien zichzelf ook vaak als slachtoffer, dus kun je er niks aan doen, en hoef je er niks aan te doen want de ander/wereld is fout.
VERS training wil ook nog wel eens helpen als hulpmiddel.
Leren herkennen hoe je reageert en dat je dus invloed hebt op je reageren. Het overkomt je niet allemaal.
Ik ben blij dat ik bij de borderliners hoor die het lukt om ook naar zich zelf te durven kijken. En heb mogen ervaren dat contacten mooier, intenser en gelijkwaardiger kunnen.
Maar het blijft knokken.
