Psyche
alle pijlers
Post natale depressie
woensdag 18 september 2013 om 07:54
Ik ben er gister achtergekomen dat ik een post natale depressie heb. Ik had al 2 maanden symptomen zoals; huilen, somber, benauwd, hartkloppingen, boos. Het is de afgelopen 2-3 jaar van alles gebeurd. Eerst niet kunnen zwanger raken, uiteindelijk zwanger, getrouwd tijdens de zwangerschap, op mijn werk ging het slecht en uiteindelijk ontslag genomen, 2x van baan verwisseld om eindelijk goed op m'n plek te komen, spontaan zwanger, m'n oma en opa die overleden, en toen 6 maanden een huilende baby gehad ivm koemelkallergie. En nu ben ik op. En met nog een extraatje dat mijn man misschien wil scheiden.... Iemand ervaring mee en of tips???
woensdag 18 september 2013 om 08:27
woensdag 18 september 2013 om 08:47
Ja ervaring mee, na mijn bevalling van een tweeling. Met veel stoorzenders erbij.
Wat mij wel opviel is dat als je een postnatale depressie hebt je de dingen om je heen heel anders bekijkt. i.i.g. dat deed ik wel. Veel negatiever. Je bent wantrouwiger en ontzettend snel bang en gekwetst. Je gaat hulp zoeken, heel goed eerste stap. Als bij mij toen iemand tegen mij zei, goh moet je baby geen schone luier. Hoorde ik je bent een slechte moeder en dat vindt iedereen. Kijk maar nou krijg ik ook nog commentaar op dat ik de baby geen schone luier heb gegeven. (dat erachteraan komt zal ik het even doen, want jij bent de ander baby al aan het voeden, dat hoorde ik niet) Je hersenen spelen een heel gemeen spel met je.
Je bent nu jezelf niet, vraag je man je te steunen, voor jullie kind. Vraag hem zijn beslissing te nemen op basis van wie je normaal bent en niet op hoe je nu bent. En je gaat echt beter worden, geloof me, je hebt de eerste stap gezet. Succes bij de psycholoog
Wat mij wel opviel is dat als je een postnatale depressie hebt je de dingen om je heen heel anders bekijkt. i.i.g. dat deed ik wel. Veel negatiever. Je bent wantrouwiger en ontzettend snel bang en gekwetst. Je gaat hulp zoeken, heel goed eerste stap. Als bij mij toen iemand tegen mij zei, goh moet je baby geen schone luier. Hoorde ik je bent een slechte moeder en dat vindt iedereen. Kijk maar nou krijg ik ook nog commentaar op dat ik de baby geen schone luier heb gegeven. (dat erachteraan komt zal ik het even doen, want jij bent de ander baby al aan het voeden, dat hoorde ik niet) Je hersenen spelen een heel gemeen spel met je.
Je bent nu jezelf niet, vraag je man je te steunen, voor jullie kind. Vraag hem zijn beslissing te nemen op basis van wie je normaal bent en niet op hoe je nu bent. En je gaat echt beter worden, geloof me, je hebt de eerste stap gezet. Succes bij de psycholoog
woensdag 18 september 2013 om 09:45
woensdag 18 september 2013 om 09:57
Toen mijn man vorig jaar depressief werd,en wilde scheiden,gingen we naar een relatietherapeut en kwamen we erachter dat ik 4 jaar eerder na de geboorte van mijn jongste ook een pnd had gehad.
Ik had dezelfde klachten als jou,maar ben 4 jaar lang blijven doorlopen,terwijl mijn man 40 uur werkte,peuter&baby verzorgde,huishouden deed etc.
Toen hij vorig jaar instortte, zagen we ook scheiden als enige oplossing,nu 1 jaar & therapie verder zijn we beiden weer onszelf en gaat alles prima hier thuis.
Ik had toendertijd enorme paniekaanvallen,en hij zei alleen maar:'zet je er overheen',maar hij was ook gewoon doodop van de kar te moeten trekken.
Ik had dezelfde klachten als jou,maar ben 4 jaar lang blijven doorlopen,terwijl mijn man 40 uur werkte,peuter&baby verzorgde,huishouden deed etc.
Toen hij vorig jaar instortte, zagen we ook scheiden als enige oplossing,nu 1 jaar & therapie verder zijn we beiden weer onszelf en gaat alles prima hier thuis.
Ik had toendertijd enorme paniekaanvallen,en hij zei alleen maar:'zet je er overheen',maar hij was ook gewoon doodop van de kar te moeten trekken.
woensdag 18 september 2013 om 11:23
Je man is misschien ook op? Dan kan het gebeuren dat je denkt dat scheiden de enige oplossing is. Als het straks beter gaat met jou krijgt hij ook weer meer lucht. Door de komst van een 1e kind verandert er al van alles in jullie leven, dan een half jaar een baby met een koemelkallergie die veel huilt en het vreten aan jullie om te zien dat hij pijn had en blijkbaar artsen die er onnodig lang over deden om een koemelkallergie te constateren! Een half jaar gebroken nachten! Dat alles is voor een man die waarschijnlijk fulltime werkt ook geen kattepis. Hij kan waarschijnlijk ook niet meer helder denken. Dat jij je nog beroerder voelt dan hij is natuurlijk geen wonder, bovenop die andere stress-factoren. Er zijn hier al veel goede dingen gezegd, dus ik heb alleen een toevoeging. Wees lief voor jezelf, ook in wat je denkt over jezelf en je situatie, en wees lief voor elkaar. Dat zeg ik a.h.w. ook tegen je man natuurlijk. Hou vol, want er komen ècht betere tijden. Heel veel sterkte en
woensdag 18 september 2013 om 15:14
Ik heb ook een vermoede dat hij er ook doorheen zit. Heb ook gezegd dat ik gewoon me zelf al een tijdje niet ben en hij zelf ook niet. We hebben gelukkig een vakantie met z'n 2 in oktober staan en daar verheug ik mij op. De 2 meiden gaan dan lekker uit logeren. En ik bekijken alles van dag tot dag en probeer leuke dingen te doen. Gelukkig hebben ik vriendinnen en collega's die mij bezig houden.
woensdag 18 september 2013 om 17:02
Hoi filipa,
Helaas heb ook ik ervaring met de hel die postnatale depressie heet. Compleet met angst, paniekaanvallen, boos en somberheid. Wat je zegt klopt volgens mij helemaal: je bent echt jezelf niet. Maar dat kan je zeker wel weer worden! Middels medicatie, intensieve thuiszorg en psychologische hulp kan ik inmiddels zeggen dat ik weer de persoon ben die ik voor mijn PND was (met een hoop levenslessen en ervaring erbij
. Ik zou jullie ook echt willen zeggen: parkeer de keuze voor een eventuele scheiding. Geef jullie beiden de tijd om te werken aan deze kl*t*situatie. De stap naar de psycholoog en een vakantie met z'n 2en lijkt me een heel goed begin! Overigens loopt er op de psychepeiler nog een topic over het hebben van een post natale depressie. Hier kletsen dames in verschillende fases van hun PND en het herstel daarvan. Kom gerust mee kletsen!
Helaas heb ook ik ervaring met de hel die postnatale depressie heet. Compleet met angst, paniekaanvallen, boos en somberheid. Wat je zegt klopt volgens mij helemaal: je bent echt jezelf niet. Maar dat kan je zeker wel weer worden! Middels medicatie, intensieve thuiszorg en psychologische hulp kan ik inmiddels zeggen dat ik weer de persoon ben die ik voor mijn PND was (met een hoop levenslessen en ervaring erbij
. Ik zou jullie ook echt willen zeggen: parkeer de keuze voor een eventuele scheiding. Geef jullie beiden de tijd om te werken aan deze kl*t*situatie. De stap naar de psycholoog en een vakantie met z'n 2en lijkt me een heel goed begin! Overigens loopt er op de psychepeiler nog een topic over het hebben van een post natale depressie. Hier kletsen dames in verschillende fases van hun PND en het herstel daarvan. Kom gerust mee kletsen!