Psyche
alle pijlers
Roze wolk? Donderwolk!
maandag 3 november 2014 om 09:49
Ik hoop dat ik alles een beetje duidelijk kan verwoorden, het is momenteel nogal chaos in mijn hoofd.
Drie weken geleden ben ik bevallen van ons tweede kindje. We hebben al een kind van bijna drie.
De bevalling ging erg snel (drie uurtjes), maar voelde me al snel weer aardig goed. Helaas kreeg ik aan het eind van de kraamweek een infectie waardoor ik hoge koorts kreeg en uiteindelijk aan de antibiotica.
Ik was begonnen met borstvoeding. Maar ben daar na een week mee gestopt door de infectie, na het voeden moeten bijvoeden en omdat het voeden zeer pijnlijk was.
Ons kindje doet het prima. In deze drie weken is hij pas 1 nacht wakker geweest, verder netjes tussen de voedingen door geslapen. Overdag natuurlijk wel de bekende krampjes en huiluurtje, maar niets extreems. Dus eigenlijk mogen we niet klagen.
Maar.. ik voel me een wrak en zit er helemaal doorheen. En weet even niet meer wat ik er nou mee moet.
Als de baby huilt kan ik er niet zo goed tegen. En ik heb geen idee waar het vandaan komt en vind het ook vreemd omdat hij helemaal niet veel huilt.
Bij mijn vriend kan ik voor mijn gevoel niet echt steun vinden. Ik heb het idee dat hij mij totaal niet begrijpt. Ik denk ook wel dat het lastig is voor een man om een bevalling en hormonen te begrijpen. Maar het onbegrip maakt het voor mij extra zwaar.
Ik vind het momenteel erg moeilijk te beoordelen of de gevoelens die ik heb reëel zijn of door de hormonen komen, maar goed ze zijn er wel.
Ik voel me erg alleen, alsof ik degene ben die dit gezin moet runnen. Het huishouden moet doen, overal aan moet denken, alles moet regelen enz enz. Als we iets vergeten voel ik mij verantwoordelijk.
Het alleen voelen komt ook een deel doot mezelf. Ik probeer vaak mijn vriend te ontzien, door bijvoorbeeld hem extra te laten slapen enzo. Dit ontlasten krijg ik niet terug, alleen als ik er zelf om vraag. Alleen er om vragen doe ik niet, pas als ik erg ver mijn grens over ben.
Als ik mij ergens aan irriteer bij mijn vriend heb ik het gevoel dat ik er niets van mag zeggen. Als ik dit wel doe denk ik altijd dat het nog ellendiger wordt. Hij voelt zich namelijk meteen aangevallen.
Nu ben ik dus op een punt dat ik er helemaal doorheen zit. Bij elke boe of bah begin ik te huilen. En ik weet niet meer wat ik nou moet doen. Ik heb het gevoel dat ik faal. Wat ben ik nou voor een moeder? Ik kan nog niet eens een voorbeeldig kind aan. Praten met mijn vriend lukt ook niet. Ik voel momenteel alleen afstand tussen ons en geen liefde. Hij denkt dat dit na een nachtje goed slapen wel over is.
Zijn er misschien mensen die dit herkennen of heeft iemand tips om dit te doorbreken?
Drie weken geleden ben ik bevallen van ons tweede kindje. We hebben al een kind van bijna drie.
De bevalling ging erg snel (drie uurtjes), maar voelde me al snel weer aardig goed. Helaas kreeg ik aan het eind van de kraamweek een infectie waardoor ik hoge koorts kreeg en uiteindelijk aan de antibiotica.
Ik was begonnen met borstvoeding. Maar ben daar na een week mee gestopt door de infectie, na het voeden moeten bijvoeden en omdat het voeden zeer pijnlijk was.
Ons kindje doet het prima. In deze drie weken is hij pas 1 nacht wakker geweest, verder netjes tussen de voedingen door geslapen. Overdag natuurlijk wel de bekende krampjes en huiluurtje, maar niets extreems. Dus eigenlijk mogen we niet klagen.
Maar.. ik voel me een wrak en zit er helemaal doorheen. En weet even niet meer wat ik er nou mee moet.
Als de baby huilt kan ik er niet zo goed tegen. En ik heb geen idee waar het vandaan komt en vind het ook vreemd omdat hij helemaal niet veel huilt.
Bij mijn vriend kan ik voor mijn gevoel niet echt steun vinden. Ik heb het idee dat hij mij totaal niet begrijpt. Ik denk ook wel dat het lastig is voor een man om een bevalling en hormonen te begrijpen. Maar het onbegrip maakt het voor mij extra zwaar.
Ik vind het momenteel erg moeilijk te beoordelen of de gevoelens die ik heb reëel zijn of door de hormonen komen, maar goed ze zijn er wel.
Ik voel me erg alleen, alsof ik degene ben die dit gezin moet runnen. Het huishouden moet doen, overal aan moet denken, alles moet regelen enz enz. Als we iets vergeten voel ik mij verantwoordelijk.
Het alleen voelen komt ook een deel doot mezelf. Ik probeer vaak mijn vriend te ontzien, door bijvoorbeeld hem extra te laten slapen enzo. Dit ontlasten krijg ik niet terug, alleen als ik er zelf om vraag. Alleen er om vragen doe ik niet, pas als ik erg ver mijn grens over ben.
Als ik mij ergens aan irriteer bij mijn vriend heb ik het gevoel dat ik er niets van mag zeggen. Als ik dit wel doe denk ik altijd dat het nog ellendiger wordt. Hij voelt zich namelijk meteen aangevallen.
Nu ben ik dus op een punt dat ik er helemaal doorheen zit. Bij elke boe of bah begin ik te huilen. En ik weet niet meer wat ik nou moet doen. Ik heb het gevoel dat ik faal. Wat ben ik nou voor een moeder? Ik kan nog niet eens een voorbeeldig kind aan. Praten met mijn vriend lukt ook niet. Ik voel momenteel alleen afstand tussen ons en geen liefde. Hij denkt dat dit na een nachtje goed slapen wel over is.
Zijn er misschien mensen die dit herkennen of heeft iemand tips om dit te doorbreken?
maandag 3 november 2014 om 09:58
Stop met je vriend te ontzien en vraag hem te helpen. Niet door hints te geven die hij niet oppakt maar door te vragen wil je dit doen of wil je dat doen.
Je bent samen ouders geworden dus is het ook de bedoeling dat je samen voor de kinderen (en de huishouding) zorgt.
Als je meer aan hem overlaat krijg jij meer rust en kan het weer beter aan.
Trouwens niemand kan tegen huilende baby's. Dat is zo ingeprogrammeerd zodat je je baby gaat troosten als hij huilt.
Je bent samen ouders geworden dus is het ook de bedoeling dat je samen voor de kinderen (en de huishouding) zorgt.
Als je meer aan hem overlaat krijg jij meer rust en kan het weer beter aan.
Trouwens niemand kan tegen huilende baby's. Dat is zo ingeprogrammeerd zodat je je baby gaat troosten als hij huilt.
maandag 3 november 2014 om 09:58
Herkenbaar!
Leg de lat lager, het liefst op de grond. Je bent net bevallen en ook al viel dat mee en heb je een rustige baby, de overgang van 1 naar 2 kinderen is gewoon erg heavy.
Vraag om hulp en neem hulp aan. Heb je een beetje een netwerk? Besteed je oudste af en toe een middag uit aan opa/oma/oppas/kdv. Is er iemand die bv. in huis wat kan helpen, de was/strijk mee kan nemen oid?
Als je man alleen bijspringt als je erom vraagt; vraag het dan.
Ga samen zitten en verdeel de nachten en het huishoudelijk werk. Wie slaapt wanneer uit, wie kookt, wie doet de boodschappen enz. Ik begrijp dat je man geen prater is, maar hij kan je in praktisch opzicht wellicht wel tot steun zijn.
Heeft hij de mogelijkheid wat vrije dagen op te nemen? Dan kun jij ook eens de deur uit, of tijd voor jezelf nemen.
En als laatste; blijf er niet mee zitten. Lucht je hart bij je moeder/zus/vriendin of hier op het forum. Echt, je bent niet de enige
Leg de lat lager, het liefst op de grond. Je bent net bevallen en ook al viel dat mee en heb je een rustige baby, de overgang van 1 naar 2 kinderen is gewoon erg heavy.
Vraag om hulp en neem hulp aan. Heb je een beetje een netwerk? Besteed je oudste af en toe een middag uit aan opa/oma/oppas/kdv. Is er iemand die bv. in huis wat kan helpen, de was/strijk mee kan nemen oid?
Als je man alleen bijspringt als je erom vraagt; vraag het dan.
Ga samen zitten en verdeel de nachten en het huishoudelijk werk. Wie slaapt wanneer uit, wie kookt, wie doet de boodschappen enz. Ik begrijp dat je man geen prater is, maar hij kan je in praktisch opzicht wellicht wel tot steun zijn.
Heeft hij de mogelijkheid wat vrije dagen op te nemen? Dan kun jij ook eens de deur uit, of tijd voor jezelf nemen.
En als laatste; blijf er niet mee zitten. Lucht je hart bij je moeder/zus/vriendin of hier op het forum. Echt, je bent niet de enige
The time is now
maandag 3 november 2014 om 10:01
Was je relatie voor de komst van de tweede goed, of verliep het moeizaam?
Brengt je vriend tijd alleen met de kinderen door?
Je hoeft hem niet te ontzien, hij is volwassen, als jij hem laat uitslapen en je verwacht iets terug zonder het aan te geven, dan kun je lang wachten.
Vraag het hem direct en zonder omwegen, geef je grenzen aan.
Verder valt het me op dat je het halverwege je post hebt over 'de baby', heel afstandelijk.
Mocht je deze gevoelens de hele dag door hebben dan zou ik met je man gaan praten en ook met je huisarts.
Voel je iig niet schuldig, het is echt niet zo dat het bij anderen vanzelfsprekend van een leien dakje gaat.
Brengt je vriend tijd alleen met de kinderen door?
Je hoeft hem niet te ontzien, hij is volwassen, als jij hem laat uitslapen en je verwacht iets terug zonder het aan te geven, dan kun je lang wachten.
Vraag het hem direct en zonder omwegen, geef je grenzen aan.
Verder valt het me op dat je het halverwege je post hebt over 'de baby', heel afstandelijk.
Mocht je deze gevoelens de hele dag door hebben dan zou ik met je man gaan praten en ook met je huisarts.
Voel je iig niet schuldig, het is echt niet zo dat het bij anderen vanzelfsprekend van een leien dakje gaat.
maandag 3 november 2014 om 10:06
Vraag hulp, aan je vriend, maar ook aan anderen. Als een vriendin van mij er doorheen zit dan help ik graag. En als het een kunstgevoede baby is dan kan dat ook goed. Dan loop ik met liefde een dag rond met zo'n lekker ukkie als de moeder dan kan bijslapen/badderen/shoppen wat voor haar dan maar fijne ontspanning of opladen is.
Als je gevoelens ondanks meer hulp vragen en krijgen niet beter worden, ga dan naar de huisarts. Bij ern postnatale depressie scheelt het flink als je er snel bij bent.
Als je gevoelens ondanks meer hulp vragen en krijgen niet beter worden, ga dan naar de huisarts. Bij ern postnatale depressie scheelt het flink als je er snel bij bent.
maandag 3 november 2014 om 10:08
maandag 3 november 2014 om 10:16
Begrijpelijk. Mijn ervaring is dat mensen graag willen helpen (zeker als ze zien dat je het moeilijk hebt), maar vaak niet goed weten hoe. Ze zeggen dan bijvoorbeeld 'als ik ergens mee kan helpen, moet je het zeggen'. En dat doen we vervolgens dan vaak niet.
Maak het concreet. Bel je moeder/zus/vriendin/buurvrouw en vraag; zou jij mij dinsdag willen helpen even door het huis te poetsen? Kun je morgen wat boodschappen voor me meenemen? enz. enz.
Probeer je ook niet schuldig te voelen naar je oudste toe. Voor haar is het ook een hele overgang en ze vindt het waarschijnlijk heerlijk om even alle aandacht voor zichzelf te hebben als ze uit logeren is.
Ik weet hoe je je voelt, ik weet dat het moeilijk is. Maar geloof me, blijf hier niet mee rondlopen. Hoe verder je nu over je grenzen gaat (en laat gaan) hoe moeilijker het straks is om weer jezelf te worden.
En bedenk ook dat je man dingen laten doen niet om hulp vragen is! Het is ook zijn baby/huishouden, het is jullie verantwoordelijkheid, niet het jouwe.
Maak het concreet. Bel je moeder/zus/vriendin/buurvrouw en vraag; zou jij mij dinsdag willen helpen even door het huis te poetsen? Kun je morgen wat boodschappen voor me meenemen? enz. enz.
Probeer je ook niet schuldig te voelen naar je oudste toe. Voor haar is het ook een hele overgang en ze vindt het waarschijnlijk heerlijk om even alle aandacht voor zichzelf te hebben als ze uit logeren is.
Ik weet hoe je je voelt, ik weet dat het moeilijk is. Maar geloof me, blijf hier niet mee rondlopen. Hoe verder je nu over je grenzen gaat (en laat gaan) hoe moeilijker het straks is om weer jezelf te worden.
En bedenk ook dat je man dingen laten doen niet om hulp vragen is! Het is ook zijn baby/huishouden, het is jullie verantwoordelijkheid, niet het jouwe.
The time is now
maandag 3 november 2014 om 10:17
Meid, echt, geloof me, maar moeite hebben met om hulp vragen, omdat je jezelf vindt falen is DE voedingsbodem voor een eventuele pnd!
Opvallend vaak zie ik grootouders van een gezin met jonge kinderen bijspringen en achter de kinderwagen lopen. Of oudste kind logeert bij opa en/of oma.
Diegenen die dat niet hebben, familie in de buurt, houden het er veel vaker bij 1.
Je faalt niet en je kunt de kar niet alleen trekken, vraag/accepteer hulp.
Opvallend vaak zie ik grootouders van een gezin met jonge kinderen bijspringen en achter de kinderwagen lopen. Of oudste kind logeert bij opa en/of oma.
Diegenen die dat niet hebben, familie in de buurt, houden het er veel vaker bij 1.
Je faalt niet en je kunt de kar niet alleen trekken, vraag/accepteer hulp.
maandag 3 november 2014 om 10:30
Nee joh, je bent geen slechte moeder omdat je er even doorheen zit! Wat je beschrijft is heel herkenbaar, hoor.
Eens met sugarmiss: een huilende baby kan bij jou heel veel stress opwekken, doordat jij heel sterk voelt dat je voor je baby wilt zorgen en haar wil beschermen. Daardoor kun je ook het idee hebben dat jij alleen verantwoordelijk bent, omdat jouw bezorgdheid waarschijnlijk toch sterker voelt dan die van jouw vriend. Ik had dat ook heel erg, en nu nog steeds wel ( baby is bijna drie maanden).
Ik raad je aan gewoon aan je vriend uit te leggen hoe je je voelt en hem concreet te vertellen wat je van hem nodig hebt. Hij kan je misschien niet begrijpen, maar hij kan wel van je aannemen dat je je niet zo goed voelt en dat je zijn hulp meer nodig hebt.
Verder moet je de invloed van hormonen en van een zwangerschap en bevalling ook niet onderschatten. Het kan wel even duren voor je je weer helemaal normaal voelt.
Ik wil je een virtuele knuffel geven, maar de smilies werken niet op mijn ipad. Veel sterkte, en probeer alsjeblieft je gevoelens te delen met iemand. Je hoeft hier echt niet alleen mee te blijven rondlopen.
Eens met sugarmiss: een huilende baby kan bij jou heel veel stress opwekken, doordat jij heel sterk voelt dat je voor je baby wilt zorgen en haar wil beschermen. Daardoor kun je ook het idee hebben dat jij alleen verantwoordelijk bent, omdat jouw bezorgdheid waarschijnlijk toch sterker voelt dan die van jouw vriend. Ik had dat ook heel erg, en nu nog steeds wel ( baby is bijna drie maanden).
Ik raad je aan gewoon aan je vriend uit te leggen hoe je je voelt en hem concreet te vertellen wat je van hem nodig hebt. Hij kan je misschien niet begrijpen, maar hij kan wel van je aannemen dat je je niet zo goed voelt en dat je zijn hulp meer nodig hebt.
Verder moet je de invloed van hormonen en van een zwangerschap en bevalling ook niet onderschatten. Het kan wel even duren voor je je weer helemaal normaal voelt.
Ik wil je een virtuele knuffel geven, maar de smilies werken niet op mijn ipad. Veel sterkte, en probeer alsjeblieft je gevoelens te delen met iemand. Je hoeft hier echt niet alleen mee te blijven rondlopen.
maandag 3 november 2014 om 11:57
Hoe denk je dan dat andere moeders, 'die het wel aankunnen' het allemaal geregeld krijgen?? Ik ben net weer aan het werk (jongste is nu 5 maanden) en man o man, wat ben ik blij dat ik mijn (schoon)ouders makelijk om hulp kan vragen en dat ze ook bijna altijd 'ja' zeggen. Anders zou ik ook niet weten hoe ik het moest doen!
Je moet echt een goed gesprek aangaan met je vriend, voor je hem allerlei dingen gaat verwijten waar hij zich totaal niet bewust van is. Overigens heeft hij wel gelijk in 'een nachtje goed slapen helpt'. Spreek af dat hij een keer alle voedingen voor zijn rekening neemt, ga in de logeerkamer liggen met oordoppen en zorg dat je goed uitrust.
Dat maakt het leven en ieder probleem echt al een heeeel stuk lichter!
Je moet echt een goed gesprek aangaan met je vriend, voor je hem allerlei dingen gaat verwijten waar hij zich totaal niet bewust van is. Overigens heeft hij wel gelijk in 'een nachtje goed slapen helpt'. Spreek af dat hij een keer alle voedingen voor zijn rekening neemt, ga in de logeerkamer liggen met oordoppen en zorg dat je goed uitrust.
Dat maakt het leven en ieder probleem echt al een heeeel stuk lichter!
woensdag 5 november 2014 om 00:36
Herkenbaar... Onderschat het niet waar je nu doorheen gaat. Tis ook heftig zo'n bevalling en kraamtijd. En ook al is het je tweede, het is toch weer wennen. En vergeet dir horrormonen niet!! 
Goed dat je het hebt aangegeven aan je partner. En het is echt niet zwak om hulp te vragen. IT takes à village to raise à kid
. Sterkte en geniet van je kids. En denk aan jezelf en neem je rust. Daar heeft iedereen baat bij, jij, je kids en je partner
Goed dat je het hebt aangegeven aan je partner. En het is echt niet zwak om hulp te vragen. IT takes à village to raise à kid
. Sterkte en geniet van je kids. En denk aan jezelf en neem je rust. Daar heeft iedereen baat bij, jij, je kids en je partner