Psyche
alle pijlers
Strubbelingen met collega
zondag 24 juni 2012 om 08:16
Waarschuwing: het kinderachtigheidsgehalte ligt vrij hoog voor iemand van 28 (ik) en 23 (collega).
Ik heb sinds een paar dagen moeite met een paar acties van die collega. Het gaat erom dat we allebei dit weekend vrij zijn, samen met nog een paar meiden hier. Met onregelmatige shifts en weekendwerk, samen met het mooie weer dit weekend hier in Frankrijk was dat een buitenkansje om met zijn allen naar een meer te gaan om lekker te zonnen. Ik heb aangegeven daar ook wel zin in te hebben, dik een week van te voren, en een dag van te voren, afgelopen vrijdag.
Ik heb twee keer moeten vragen wat de plannen zijn en welke dag we zouden gaan, maar die ene collega, M. bleef altijd vaag. Ondertussen hoorde ik via via dat er wel degelijk plannen waren, en dat ik daar gewoon nooit bij betrokken ben.
Gisterochtend zag ik op facebook dat ze toch gegaan zijn! Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat dat als een trap na voelt en dat ik me buiten spel gezet voel.
Ik heb toen M geprobeerd te bellen en haar een sms gestuurd, hier heeft zij toen niet op gereageerd. Die sms was overigens gewoon een vriendelijke vraag, of ze niet iemand vergeten waren?
Het is helemaal goed gekomen met mijn weekend, en met een statusupdate heb ik laten blijken dat ik gister interessante dingen heb ondernomen met leuke en oprechte collega`s, dat laatste woord min of meer als sneer bedoeld naar collega M. I know kinderachtig, maar ik was gewoon echt aangedaan door dit voorval! Het liefst had ik er gewoon met haar over gepraat, maar dat is vrij lastig als ze haar telefoon niet opneemt.
Gisteravond kreeg ik een bericht in mijn inbox, vol verwijten, dat ze zelf moest weten hoe ze haar weekend indeelt etc.
Hier heb ik gewoon een fatsoenlijk bericht op teruggestuurd, met de uitleg dat ik me afvraag waarom ik niet gewoon bij de plannen ben betrokken, dat ik erom heb gevraagd en dat dit als een trap na voelt. Niks gemeens, gewoon vragen, uitleg en de uitgesproken hoop dat hier gewoon over gepraat kan worden.
Dit alles voor de beeldvorming. Ik vind dit echt verschrikkelijk, het raakt me juist zo erg omdat ik een enorm pestverleden heb en ik mij afvraag waarom dit mij nou juist weer moet overkomen. Ik wil helemaal niet dat dit me zo raakt, maar het gebeurt hierdoor toch!
Het van me afschrijven helpt ook wel, en ik heb er ook met mijn vriend en mijn lieve buurvrouw over gepraat, maar het blijft steken.
Wat kan ik verder nog ondernemen? Ik wil gewoon van dit gevoel af!
Groetjes
Ik heb sinds een paar dagen moeite met een paar acties van die collega. Het gaat erom dat we allebei dit weekend vrij zijn, samen met nog een paar meiden hier. Met onregelmatige shifts en weekendwerk, samen met het mooie weer dit weekend hier in Frankrijk was dat een buitenkansje om met zijn allen naar een meer te gaan om lekker te zonnen. Ik heb aangegeven daar ook wel zin in te hebben, dik een week van te voren, en een dag van te voren, afgelopen vrijdag.
Ik heb twee keer moeten vragen wat de plannen zijn en welke dag we zouden gaan, maar die ene collega, M. bleef altijd vaag. Ondertussen hoorde ik via via dat er wel degelijk plannen waren, en dat ik daar gewoon nooit bij betrokken ben.
Gisterochtend zag ik op facebook dat ze toch gegaan zijn! Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat dat als een trap na voelt en dat ik me buiten spel gezet voel.
Ik heb toen M geprobeerd te bellen en haar een sms gestuurd, hier heeft zij toen niet op gereageerd. Die sms was overigens gewoon een vriendelijke vraag, of ze niet iemand vergeten waren?
Het is helemaal goed gekomen met mijn weekend, en met een statusupdate heb ik laten blijken dat ik gister interessante dingen heb ondernomen met leuke en oprechte collega`s, dat laatste woord min of meer als sneer bedoeld naar collega M. I know kinderachtig, maar ik was gewoon echt aangedaan door dit voorval! Het liefst had ik er gewoon met haar over gepraat, maar dat is vrij lastig als ze haar telefoon niet opneemt.
Gisteravond kreeg ik een bericht in mijn inbox, vol verwijten, dat ze zelf moest weten hoe ze haar weekend indeelt etc.
Hier heb ik gewoon een fatsoenlijk bericht op teruggestuurd, met de uitleg dat ik me afvraag waarom ik niet gewoon bij de plannen ben betrokken, dat ik erom heb gevraagd en dat dit als een trap na voelt. Niks gemeens, gewoon vragen, uitleg en de uitgesproken hoop dat hier gewoon over gepraat kan worden.
Dit alles voor de beeldvorming. Ik vind dit echt verschrikkelijk, het raakt me juist zo erg omdat ik een enorm pestverleden heb en ik mij afvraag waarom dit mij nou juist weer moet overkomen. Ik wil helemaal niet dat dit me zo raakt, maar het gebeurt hierdoor toch!
Het van me afschrijven helpt ook wel, en ik heb er ook met mijn vriend en mijn lieve buurvrouw over gepraat, maar het blijft steken.
Wat kan ik verder nog ondernemen? Ik wil gewoon van dit gevoel af!
Groetjes
zondag 24 juni 2012 om 09:51
Ik werk trouwens in een Nederlandse organisatie in een andere Franse stad dan mijn nick doet vermoeden, dit is een tijdelijk contract. Geen enkele Nederlander kent hier echt mensen buiten het werk om, omdat ze net zijn aangekomen en er gewoon niet zo vaak mee in aanraking komen. Daarom gaan collega`s hier wat meer met elkaar om dan de meeste andere bedrijven.
We zijn met zo`n 60 man, en er zitten een stuk of 4 of 5 mensen bij die misschien vrienden worden, de rest blijven uiteraard collega`s.
Ik vind het gewoon jammer dat het zo moet gaan.
We zijn met zo`n 60 man, en er zitten een stuk of 4 of 5 mensen bij die misschien vrienden worden, de rest blijven uiteraard collega`s.
Ik vind het gewoon jammer dat het zo moet gaan.
zondag 24 juni 2012 om 10:00
Die andere collega's verschuilen zich nu achter M. M wilde niet dat je meeging dus sorry wij hadden je best meegewild.
Die andere collega's hadden best kunnen zeggen sorry M. Wij willen Toulouse ook mee en als jij dat niet wil dan ga jij maar niet mee. Maar dat hebben ze niet gedaan.
Feit is dus dat die andere collega's ook liever met M. gaan dan met jou. dus M heeft een eerlijker bericht naar je gestuurd dan die andere collega's. Zij verschuilt zich tenminste niet achter een ander.
Die andere collega's hadden best kunnen zeggen sorry M. Wij willen Toulouse ook mee en als jij dat niet wil dan ga jij maar niet mee. Maar dat hebben ze niet gedaan.
Feit is dus dat die andere collega's ook liever met M. gaan dan met jou. dus M heeft een eerlijker bericht naar je gestuurd dan die andere collega's. Zij verschuilt zich tenminste niet achter een ander.
zondag 24 juni 2012 om 10:50
Ooit eens een collega gehad, met wie ik helemaal niets had...en zij belde steeds op: Dan weer om te gaan eten, dan weer een film. Toen heb ik gewoon gezegd: Sorry, maar ik houd werk en privé liever gescheiden. Toen zei ze: maar met d. doe je wel eens iets...alsof ik haar verantwoording schuldig was!
Ik heb inderdaad wel collega's met wie ik af en toe wat onderneem, maar dat waren al vriendinnen voor ze collega's werden. Dat is anders.
Ik heb inderdaad wel collega's met wie ik af en toe wat onderneem, maar dat waren al vriendinnen voor ze collega's werden. Dat is anders.
zondag 24 juni 2012 om 12:33
zondag 24 juni 2012 om 12:44
Geen advies, maar wel heel veel bewondering hoe je het aanpakt door er naar te vragen en duidelijk te laten merken dat je het niet leuk vindt dat je ze je links hebben laten liggen. Geeft dat niet al een heel fijn gevoel? Je weet tenminste dat ze je echt genegeerd hebben (dus dat je het het je niet inbeeldt, of mensen negatiever beoordeelt dan ze zijn) en je bent voor jezelf opgekomen!
Ik zou dan verder denk ik niet zo heel veel behoeft hebben aan contact met iemand die je zo behandelt..aan de andere kant, als het om collega's gaat kan ik me voorstellen dat het voor de werksfeer niet prettig is..
Ik zou dan verder denk ik niet zo heel veel behoeft hebben aan contact met iemand die je zo behandelt..aan de andere kant, als het om collega's gaat kan ik me voorstellen dat het voor de werksfeer niet prettig is..
zondag 24 juni 2012 om 12:47
zondag 24 juni 2012 om 12:54
Ik vind het allemaal knap lullig klinken. Jullie hadden eigenlijk gewoon met z'n vieren afgesproken. Uiteindelijk bepaalt M. alleen even dat ze jou er niet bij wil en de twee anderen zijn als schaapjes daar maar in meegegaan. Ik vind het ontzettend flauw. Zet het van je af, zulke mensen wil je niet eens mee omgaan, kan je niet van op aan.