Psyche
alle pijlers
Subtiele manipulatie
donderdag 1 februari 2018 om 10:40
Hebben jullie weleens een gesprek gehad of antwoord gegeven op iets waarbij je achteraf het gevoel had dat je je gemanipuleerd voelde?
Ikzelf heb dat vaak en vraag me af of dat ik nu zo overgevoelig hierin ben of dat het eigenlijk iets normaals is. Mijn man is verbaal erg vermogend en kan dmv gesprek en woorden dingen zo neerzetten dat het zelfs lijkt dat hij mij zelfs een plezier doet terwijl het achteraf manipulerend aanvoelt. Ik zeg dat ook altijd met als gevolg ruzie en toch begrijpt bij het niet en legt alles bij mij neer. De pest is dat ik het altijd achteraf zo voel en is het een beetje mostert na de maaltijd.
Mijn schoonzus heeft dit ook maar die komt er ook voor uit door te zeggen dat het logisch is dat ze toch liever doet wat zij wil en er hier dus ook moeite voor doet. Het is dus een familietrekje maar is dit gedrag bij anderen en je eigen gevoel gemanipuleerd te worden herkenbaar?
Hoe kan ik dit eerder herkennen en er een stokje voor steken ipv achteraf?
Ikzelf heb dat vaak en vraag me af of dat ik nu zo overgevoelig hierin ben of dat het eigenlijk iets normaals is. Mijn man is verbaal erg vermogend en kan dmv gesprek en woorden dingen zo neerzetten dat het zelfs lijkt dat hij mij zelfs een plezier doet terwijl het achteraf manipulerend aanvoelt. Ik zeg dat ook altijd met als gevolg ruzie en toch begrijpt bij het niet en legt alles bij mij neer. De pest is dat ik het altijd achteraf zo voel en is het een beetje mostert na de maaltijd.
Mijn schoonzus heeft dit ook maar die komt er ook voor uit door te zeggen dat het logisch is dat ze toch liever doet wat zij wil en er hier dus ook moeite voor doet. Het is dus een familietrekje maar is dit gedrag bij anderen en je eigen gevoel gemanipuleerd te worden herkenbaar?
Hoe kan ik dit eerder herkennen en er een stokje voor steken ipv achteraf?
vrijdag 2 februari 2018 om 01:54
Denk dat ik het wel snapsomana schreef: ↑01-02-2018 21:21Het gaat juist om het subtiele. Ik merk het gelijk als ik gemanipuleerd word en ga daar niet op in verder of geef mijn weerwoord.
Voorbeeld is lastig...gevoel is moeilijk uit te leggen.
Vb: iemand vraagt of ik wat te doen heb vandaag. Ik zeg nee en ze vraagt of ik haar ergens heen wil brengen. Prima doe ik. Terwijl we in de auto zitten vraagt zegt ze: wil je vriendin ook gelijk even oppikken want ik had afgesproken om haar ook mee te nemen? Is maar 3 km om en volgens mij had je verder niets te doen toch?
Op zich geen punt om dat te doen maar het feit dat dit niet van te voren gezegd wordt maar als we al in de auto onderweg zijn geeft mij een manipulerend gevoel. We zijn al onderweg, 3 km om is geen wereldreis, ik heb idd verder niets te doen. Toch steekt het.
Ander voorbeeld: man geeft datum door dat er een kastje omgeruild wordt. Hij zegt de avond ervoor nadat hij sms kreeg van een vriend dat hij morgen even naar vriend gaat. Ik zeg prima. Blijkt hij op hetzelfde tijdstip weg te gaan als dat kast wordt bezorgd. Wordt er automatisch maar vanuit gegaan dat ik een dagdeel op een kast moet wachten. Ik heb immers ja gezegd toen hij zei naar die vriend te gaan. Op het moment dat ik zeg gemanipuleerd te voelen krijgen we er ruzie om. Hij weet het haast zo om te draaien dat hij mij een plezier doet door juist op die tijd weg te gaan zodat we daarna juist samen tijd hebben voor elkaar. Dat ik een paar uir vast zit in huis voor iets wat hij geregeld heeft maakt me furieus.
Kortom...geen grote dingen maar wel het gevoel erbij.
Als iemand aan vraagt of ik iets te doen heb op een vrije dag zeg ik al heel lang niet meer meteen ja of nee maar: hoezo?
Stel dat iemand iets voorstelt waar je geen zin in heb kan je dan nog zeggen: ja leuk idee maar ik heb een date met een goed boek en de tv vandaag, andere keer graag. Of gewoon: nee, ik heb andere plannen. En je hoeft NIET uit te leggen wat je plannen zijn!
En verrassingen zoals die vriendin die opgehaald moet worden terwijl je al in de auto zit zijn gewoon vervelend. Nou ja kan ook leuk zijn, of echt niet erg maar helemaal niet raar dat jij wil dat ze dat vooraf vraagt.
Lastig, maar toch gewoon heel verbaasd vragen waarom ze daar nu pas mee komt.
En als het vaak gebeurt en altijd bij dezelfde personen gewoon hardop zeggen wat je nu denkt. "Zeg, ik ben geen taxi" met een vriendelijk gezicht en dan zeggen nou vooruit maar voor deze keer, voortaan heb ik wel liever dat je dat meteen zegt. Als het iemand is die vaak met dat soort verrassingen komt.
Moeilijk iets van te zeggen als je de mensen en de situatie niet kent. Geen idee wat ze voor jou doen als je ze wat vraagt. Als het 2 kanten op werkt lijkt het me geen ramp, wel als je het gevoel hebt dat mensen gebruik maken van je.
Of 'Vraag je me nou op de koffie of vraag je me om een boodschapje voor je te doen?'
Kan je ook nog zeggen afhankelijk van de situatie - een zieke vriendin die om paracetamol en een thermometer vraagt vind ik wat anders dan een vriendin die een vrije dag heeft en net ontdekt dat haar koffie op is. Dat kan ze ook zelf gaan halen als jij toch al niet echt zin had om te gaan.
En niet te snel antwoord geven inderdaad, als je man zegt dat hij morgen even weg moet naar een vriend meteen vragen: maar morgen word die kast geleverd weetjenog? Wie van ons is er dan thuis als de kast geruild word? Kan wel 5 uur worden en als jij om 1 uur weggaat kan ik geen kant op, ben ik niet zo blij mee.
En probeer voor zoiets een alternatief aan te dragen: vraag bv of die vriend naar jullie kan komen. Zit er niemand alleen en er is iemand thuis als de kast komt zodat jij ook je handen vrij hebt of even een boodschapje kan doen tussendoor.
Als hij zegt ja maar ik heb het nu al afgesproken met vriend dat ik naar hem toe kom kan je zeggen dat de afspraak voor het bezorgen van de kast al langer geleden gemaakt is.
Succes en als je er echt last van hebt zou ik eens op zoek gaan naar een cursus of boek over assertiviteit, liefst met oefeningen die je op je man uit kan proberen.
vrijdag 2 februari 2018 om 11:16
Inderdaad, maar ik denk dat TO zelf een nee niet respecteert, ze noemt het lullig, als ze zoiets zou doen, en dan wel mokken dat ze het doet, maar dat ligt dan aan de vrager, niet aan haar zelf. Straks worden de verzoeken naar aparter, ga je dan ook door met JA zeggen omdat je het anders zo lullig vindt? JE legt zelf de grens, niet de ander. Zelfs als het niet lullig is, kan je nee zeggen, is geheel aan jou om dat wel of niet te doen.Genialeforumnaam schreef: ↑02-02-2018 00:32Hoe vaker je nee zegt, hoe waardevoller je ja wordt principe
vrijdag 2 februari 2018 om 12:34
vrijdag 2 februari 2018 om 12:34
vrijdag 2 februari 2018 om 12:47
Dus het gaat je meer over de manier waarop het wordt gevraagd, dan dat het wordt gevraagd?
Dus als je man zou zeggen: Somana, ik wil met vriend een borreltje drinken maar tegelijkertijd wordt die kast bezorgd, zou jij ervoor thuis willen blijven? Dan zou je er geen probleem mee hebben?
Dus als je man zou zeggen: Somana, ik wil met vriend een borreltje drinken maar tegelijkertijd wordt die kast bezorgd, zou jij ervoor thuis willen blijven? Dan zou je er geen probleem mee hebben?
Wat eten we vanavond?
vrijdag 2 februari 2018 om 13:14
Als de manier van vragen het is, en niet dat je geen nee zegt en dan baalt ervan, dan zou ik daar op reageren: Euhh je wil nu naar je vriend wetende dat de kast zo komt, dus vraag je me ongevraagd dan thuis te blijven, klopt dit? Ik zou dan duidelijk het verzoek terugleggen en geen assumpties maken, want daar kan je flink de mist in gaan, meeste mensen manipuleren wellicht niet eens maar denk je dat. Dus, laat je assumptie van gemanipuleerd worden los en vraag om duidelijkheid. Maar dat heeft geen zin als je toch ja zegt, dan maakt het niet uit, of iemand het aan begin autorit of tijdens autorit zegt. Of bedenkt, ze komt langs op koffie en kan ze boodschappen doen. Het maakt wel uit als je denkt, ze vraagt me niet voor koffie drinken maar om die boodschap, kijk, dat is een assumptie, je weet niet of dit waar is, en dus heb je dit open te leggen, vraag gewoon dan, ik heb het gevoel dat zus en zo, klopt dit?
zondag 4 februari 2018 om 14:45
In onderstaande stukje besef ik heel goed, dat ik slechts één kant van een verhaal gehoord heb, de kant van de persoon die dit bericht opende. Ik heb aangenomen dat deze persoon het eerlijke verhaal vertelt en een volledig plaatje geschilderd heeft.
Graag heb ik gelijkwaardige mensen om mij heen, met hen wil ik mij delen.
Het leven gaat volgens mij voor een voornaam stuk om interactie.
Graag help ik mensen, voor een stukje geloof ik dat dit inhoud en doel aan mijn leven geeft. Afstand nemen van mensen die mijn hulp nodig hebben, zou ertoe leiden dat ik eenzaam op mijn eigen eiland zou zitten.
Maar het is voornaam, ook voor de anderen in mijn leven, dat zij gelijkwaardige personen om hen heen hebben. Immers enkel daarmee zal men zichzelf echt kunnen delen. Dan zit men eenzaam naast elkaar.
Ben ik dus niet volwaardig, dan zal onze relatie op termijn geen stand houden. Ben ik wel volwaardig, maar gedraag ik mij niet zo (al is het maar in de ogen van de ander), dan geloof ik dus, dat ik mij, ten behoeve van onze relatie, volwaardig zal moeten gedragen.
Mensen die over mij heen lopen (jij noemt het manipuleren, in het voorbeeld van de gegeven lift, of in het voorbeeld van de kast), die nemen mij niet serieus/die zien mij niet als volwaardig. Het is met voorbedachte rade als ik deze voorbeelden hoor. Ze kunnen jou eerder de relevante informatie doorgeven.
Zelf ben ik er slecht in om snel te reageren op het moment dat het moet, daardoor gebeurt het wel eens dat men over mij heen loopt.
Achteraf voel ik mij belazerd, vanaf dat moment probeer ik dit voor mijzelf zo helder als mogelijk te maken en te verwoorden en leg ik dit voor aan de ander. Telkens leg ik de ander uit wat gebeurt is en waar ik tekort schoot/wat ik anders had moeten doen en hoe ik mij nu voel. Keer op keer. En ja, ik ben daar bang voor, ik ben ook bang voor spanning en ruzie en dat wil ik niet. Maar dit is kennelijk een weg waardoor ik mijn innerlijk met de ander deel.
En iemand die mij het gevoel geeft dat ik "het niet voor hem/haar heb gedaan maar voor mezelf", zoals je aangeeft in je voorbeeld van de kast, die persoon vraag ik rechtstreeks om heel eerlijk te zijn.
Hetgeen ik hieraan vooraf laat gaan (want ja, voorbedachte rade, dat beheers ik toch wel) is een gesprek met de persoon in kwestie, waarin ik mijn oprechte geloof uitspreek, dat een relatie tussen mensen enkel daar werkt waar deze open eerlijk en oprecht is (geleende woorden hoor). Als het dan niet werkt, hoezo zouden wel wel geloven dat het op termijn werkt als we elkaar blijven manipuleren en voorliegen?
Excuus als ik te direct ben en misschien te extreem in uitersten doordenk. Dat doe ik wel eens, dat helpt mij duidelijkheid te scheppen.
Graag heb ik gelijkwaardige mensen om mij heen, met hen wil ik mij delen.
Het leven gaat volgens mij voor een voornaam stuk om interactie.
Graag help ik mensen, voor een stukje geloof ik dat dit inhoud en doel aan mijn leven geeft. Afstand nemen van mensen die mijn hulp nodig hebben, zou ertoe leiden dat ik eenzaam op mijn eigen eiland zou zitten.
Maar het is voornaam, ook voor de anderen in mijn leven, dat zij gelijkwaardige personen om hen heen hebben. Immers enkel daarmee zal men zichzelf echt kunnen delen. Dan zit men eenzaam naast elkaar.
Ben ik dus niet volwaardig, dan zal onze relatie op termijn geen stand houden. Ben ik wel volwaardig, maar gedraag ik mij niet zo (al is het maar in de ogen van de ander), dan geloof ik dus, dat ik mij, ten behoeve van onze relatie, volwaardig zal moeten gedragen.
Mensen die over mij heen lopen (jij noemt het manipuleren, in het voorbeeld van de gegeven lift, of in het voorbeeld van de kast), die nemen mij niet serieus/die zien mij niet als volwaardig. Het is met voorbedachte rade als ik deze voorbeelden hoor. Ze kunnen jou eerder de relevante informatie doorgeven.
Zelf ben ik er slecht in om snel te reageren op het moment dat het moet, daardoor gebeurt het wel eens dat men over mij heen loopt.
Achteraf voel ik mij belazerd, vanaf dat moment probeer ik dit voor mijzelf zo helder als mogelijk te maken en te verwoorden en leg ik dit voor aan de ander. Telkens leg ik de ander uit wat gebeurt is en waar ik tekort schoot/wat ik anders had moeten doen en hoe ik mij nu voel. Keer op keer. En ja, ik ben daar bang voor, ik ben ook bang voor spanning en ruzie en dat wil ik niet. Maar dit is kennelijk een weg waardoor ik mijn innerlijk met de ander deel.
En iemand die mij het gevoel geeft dat ik "het niet voor hem/haar heb gedaan maar voor mezelf", zoals je aangeeft in je voorbeeld van de kast, die persoon vraag ik rechtstreeks om heel eerlijk te zijn.
Hetgeen ik hieraan vooraf laat gaan (want ja, voorbedachte rade, dat beheers ik toch wel) is een gesprek met de persoon in kwestie, waarin ik mijn oprechte geloof uitspreek, dat een relatie tussen mensen enkel daar werkt waar deze open eerlijk en oprecht is (geleende woorden hoor). Als het dan niet werkt, hoezo zouden wel wel geloven dat het op termijn werkt als we elkaar blijven manipuleren en voorliegen?
Excuus als ik te direct ben en misschien te extreem in uitersten doordenk. Dat doe ik wel eens, dat helpt mij duidelijkheid te scheppen.
zondag 4 februari 2018 om 15:10
hmm als ik je verhalen zo lees denk ik dat je niet zozeer gemanipuleerd wordt maar gebruikt. Ik zou daarvoor in therapie gaan als ik jou was, daar heb je je hele leven nog plezier van. Je komt nu bij teveel mensen tegen dat ze je gewoon gebruiken en dat is geen prettig gevoel.
Tegen die vriend met die kast zou ik zeggen, zodra ik doorheb dat hij naar zijn vriend ga terwijl die kast komt: vraag maar of die vriend hier komt, kunnen jullie gezellig samen wachten. Dan ga ik wat leuks doen.
Tegen die mensen van de koffie en de boodschap: sorry, ik krijg achteraf het gevoel dat je me op de koffie vraagt omdat je iets van me wil. Dat is geen fijn gevoel, dus de komende tijd neem ik even geen boodschappen meer voor je mee. Als je me op de koffie vraagt wil ik dat dat is omdat je dat gezellig vindt, niet omdat je iets van me nodig hebt.
Tegen die vriend met die kast zou ik zeggen, zodra ik doorheb dat hij naar zijn vriend ga terwijl die kast komt: vraag maar of die vriend hier komt, kunnen jullie gezellig samen wachten. Dan ga ik wat leuks doen.
Tegen die mensen van de koffie en de boodschap: sorry, ik krijg achteraf het gevoel dat je me op de koffie vraagt omdat je iets van me wil. Dat is geen fijn gevoel, dus de komende tijd neem ik even geen boodschappen meer voor je mee. Als je me op de koffie vraagt wil ik dat dat is omdat je dat gezellig vindt, niet omdat je iets van me nodig hebt.
zondag 4 februari 2018 om 19:20
Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees. Niemand die weleens achteraf een vreemd onbestemd gevoel heeft na een vraag van een naasten? Of het gevoel in een situatie gegooid te zijn waarin je liever niet wilde zitten maar dat dat zo subtiel ging dat je er al inzit voor je er erg in had?
In therapie gaan voor zoiets lijkt me een beetje overdreven. Zoals ik al aangaf zijn de vragen niet traumatisch maar is het meer het gevoel er in geduwd te worden door de manier waarop het gevraagd/gezegd wordt.
In therapie gaan voor zoiets lijkt me een beetje overdreven. Zoals ik al aangaf zijn de vragen niet traumatisch maar is het meer het gevoel er in geduwd te worden door de manier waarop het gevraagd/gezegd wordt.
zondag 4 februari 2018 om 22:31
[quote=somana post_id=28110473 time=1517768425 user_id=81981]
Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees. Niemand die weleens achteraf een vreemd onbestemd gevoel heeft na een vraag van een naasten? Of het gevoel in een situatie gegooid te zijn waarin je liever niet wilde zitten maar dat dat zo subtiel ging dat je er al inzit voor je er erg in had?
Somana:
Hoe jij reageert ligt bij jezelf. Dat jij een onprettig gevoel krijgt in zulke situaties ligt ook bij jezelf.
Wat jij met dat gevoel doet, is aan jou!
Het onbestemde en vreemde gevoel wat jij dan hebt, is vaak een aanwijzing dat iets niet helemaal in orde is.
Je moet dan voor jezelf nagaan wat dat is.
Als jij het geen enkel probleem vindt om thuis op die kast te wachten, was dat onbestemde gevoel er helemaal niet gekomen!
Maar jij wilde helemaal niet thuis op die kast wachten! ( gok ik zomaar he
)
Je wilde misschien wel thuis blijven en lekker niks doen. Dat is iets heel anders dan thuis niks doen en! op de kast wachten. En al helemaal niet als je dit onverwacht werd ‘opgedragen.’
Over de vriendin die denkt dat jij graag als vrijwillige taxichauffeur ingezet wordt:
Als iemand je vraagt of je wat te doen hebt en je hebt inderdaad geen plannen voor die dag, zou je dat gewoon kunnen zeggen.
Als iemand dan vraagt of je wil rijden (of wat dan ook) en je hebt daar geen zin in, dan zeg je dat. ( dit zal je even moeten oefenen!! En nee, dit is niet egoistisch en ja, er zullen veel boze reacties komen, die gepaard gaan met het aanpraten van een schuldgevoel!)
Dat jij niks te doen hebt, of niks wil doen is prima. Je hoeft die tijd niet in te vullen.
Als iemand je vraagt om te rijden omdat! je toch niks te doen hebt, zou ik alleen daarom al weigeren. Maar dat doe ik he. En ik ben jou niet.
De mensen die als jij zegt dat je iets niet wilt doen/ geen zin hebt etc., reageren met iets als: oh jammer, toch bedankt of: misschien heb je de volgende keer wel zin ( en die dan uit eigen initiatief jou dus weer vragen voor koffie ed), zijn vaak degenen die wel oprecht zijn.
Therapie klinkt vaak zo beladen. Daardoor schrikt t vaak af. De reacties waarin geadviseerd werd om een een assertiviteitscursus ed te doen, zijn juist van oprechte mensen!
Het zou zonde zijn als je over een tijd je vriendelijke insteek zou kwijtraken omdat er misbruik van gemaakt wordt.
De mensen die jouw hulp/inzet op een nare manier gebruiken, daar moet je vanaf. (Niet dat ik zeg dat je man en je vriendin hierbij horen! Het is vast niet zo bedoeld! Maar dan moet je je wel uitspreken!
Succes!
Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees. Niemand die weleens achteraf een vreemd onbestemd gevoel heeft na een vraag van een naasten? Of het gevoel in een situatie gegooid te zijn waarin je liever niet wilde zitten maar dat dat zo subtiel ging dat je er al inzit voor je er erg in had?
Somana:
Hoe jij reageert ligt bij jezelf. Dat jij een onprettig gevoel krijgt in zulke situaties ligt ook bij jezelf.
Wat jij met dat gevoel doet, is aan jou!
Het onbestemde en vreemde gevoel wat jij dan hebt, is vaak een aanwijzing dat iets niet helemaal in orde is.
Je moet dan voor jezelf nagaan wat dat is.
Als jij het geen enkel probleem vindt om thuis op die kast te wachten, was dat onbestemde gevoel er helemaal niet gekomen!
Maar jij wilde helemaal niet thuis op die kast wachten! ( gok ik zomaar he
)Je wilde misschien wel thuis blijven en lekker niks doen. Dat is iets heel anders dan thuis niks doen en! op de kast wachten. En al helemaal niet als je dit onverwacht werd ‘opgedragen.’
Over de vriendin die denkt dat jij graag als vrijwillige taxichauffeur ingezet wordt:
Als iemand je vraagt of je wat te doen hebt en je hebt inderdaad geen plannen voor die dag, zou je dat gewoon kunnen zeggen.
Als iemand dan vraagt of je wil rijden (of wat dan ook) en je hebt daar geen zin in, dan zeg je dat. ( dit zal je even moeten oefenen!! En nee, dit is niet egoistisch en ja, er zullen veel boze reacties komen, die gepaard gaan met het aanpraten van een schuldgevoel!)
Dat jij niks te doen hebt, of niks wil doen is prima. Je hoeft die tijd niet in te vullen.
Als iemand je vraagt om te rijden omdat! je toch niks te doen hebt, zou ik alleen daarom al weigeren. Maar dat doe ik he. En ik ben jou niet.
De mensen die als jij zegt dat je iets niet wilt doen/ geen zin hebt etc., reageren met iets als: oh jammer, toch bedankt of: misschien heb je de volgende keer wel zin ( en die dan uit eigen initiatief jou dus weer vragen voor koffie ed), zijn vaak degenen die wel oprecht zijn.
Therapie klinkt vaak zo beladen. Daardoor schrikt t vaak af. De reacties waarin geadviseerd werd om een een assertiviteitscursus ed te doen, zijn juist van oprechte mensen!
Het zou zonde zijn als je over een tijd je vriendelijke insteek zou kwijtraken omdat er misbruik van gemaakt wordt.
De mensen die jouw hulp/inzet op een nare manier gebruiken, daar moet je vanaf. (Niet dat ik zeg dat je man en je vriendin hierbij horen! Het is vast niet zo bedoeld! Maar dan moet je je wel uitspreken!
Succes!
zondag 4 februari 2018 om 23:10
@Somana,
Je geeft aan
"Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees."
Hetgeen ik probeer te doen is aan te geven wat jij kunt. Wil jij dat een situatie anders wordt, dan ben jij degene die actie moet ondernemen.
De tips die ik je gaf, gaan ervan uit dat jij in je huidige omgeving met de daarin verblijvende mensen wil gedijen.
Zal ik aangeven waar het volgens mij aan ligt?
Ik ga hierbij uit van jouw omschrijvingen.
Ik denk dat jij iemand bent die gelooft in onvoorwaardelijk geven (niet eens gelooft, maar dit gewoon doet), dit terwijl je leeft in een omgeving met mensen die vooral voorwaardelijk handelen. Zij doen en verwachten iets terug, jij helpt om te helpen. Jij bent bezig met je plichten, zij met hun rechten.
Dus ja het ligt aan jou. Maar weet wel, ik heb mensen als jij graag om me heen. Gewoon, omdat ik dan niet op mijn hoede hoef te zijn, omdat ik met mensen die onvoorwaardelijk zijn, gewoon kan geven, zonder me af te vragen of ik het terug krijg, gewoon omdat ik kan ontvangen, zonder me af te vragen wat van mij terug verwacht wordt.
Dus believe me, I know your pain. (at least I think I do).
Je geeft aan
"Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees."
Hetgeen ik probeer te doen is aan te geven wat jij kunt. Wil jij dat een situatie anders wordt, dan ben jij degene die actie moet ondernemen.
De tips die ik je gaf, gaan ervan uit dat jij in je huidige omgeving met de daarin verblijvende mensen wil gedijen.
Zal ik aangeven waar het volgens mij aan ligt?
Ik ga hierbij uit van jouw omschrijvingen.
Ik denk dat jij iemand bent die gelooft in onvoorwaardelijk geven (niet eens gelooft, maar dit gewoon doet), dit terwijl je leeft in een omgeving met mensen die vooral voorwaardelijk handelen. Zij doen en verwachten iets terug, jij helpt om te helpen. Jij bent bezig met je plichten, zij met hun rechten.
Dus ja het ligt aan jou. Maar weet wel, ik heb mensen als jij graag om me heen. Gewoon, omdat ik dan niet op mijn hoede hoef te zijn, omdat ik met mensen die onvoorwaardelijk zijn, gewoon kan geven, zonder me af te vragen of ik het terug krijg, gewoon omdat ik kan ontvangen, zonder me af te vragen wat van mij terug verwacht wordt.
Dus believe me, I know your pain. (at least I think I do).
zondag 4 februari 2018 om 23:15
Je vraagt te weinig door. Je geeft sec antwoord op de vragen van de mensen en laat je dan gedwee meeleiden naar waarheen zij je willen.somana schreef: ↑04-02-2018 19:20Bedànkt voor de reacties. Ik begrijp dat het vooral bij mezelf ligt als ik de reacties zo lees. Niemand die weleens achteraf een vreemd onbestemd gevoel heeft na een vraag van een naasten? Of het gevoel in een situatie gegooid te zijn waarin je liever niet wilde zitten maar dat dat zo subtiel ging dat je er al inzit voor je er erg in had?
In therapie gaan voor zoiets lijkt me een beetje overdreven. Zoals ik al aangaf zijn de vragen niet traumatisch maar is het meer het gevoel er in geduwd te worden door de manier waarop het gevraagd/gezegd wordt.
Maar je mag ook eerst even je hakken in het zand zetten en vragen stellen: wat is het plan? Hoe laat ben je weer thuis? Waarom vraag je me naar mijn dag indeling?
Sommige dingen kun je niet helpen, maar veel dingen in je voorbeeld kun je voorkomen / veranderen door eerst een paar vragen te stellen.
maandag 5 februari 2018 om 10:30
Jij kiest je vrienden en partner uit. Jij kiest ervoor niks ervan te zeggen. Jij kiest ervoor ja te zeggen en dan achteraf er een probleem van te maken. Dus ja, de oplossing ligt echt bij jou, in jou. Goed gezien, eerste stap om je interactie met je omgeving te veranderen op een manier die voor jou fijner is.
