Psyche
alle pijlers
thuiskomen bij jezelf
woensdag 28 september 2011 om 14:30
Eind vorig jaar ben ik 40 geworden. En hoewel mijn leeftijd, althans het getal, me nooit reden heeft gegeven tot nadenken, heb ik dat bij 40 wel.
Stel, ik mag 80 worden. Dan ben ik nu als de helft. Wat wil ik met de andere helft? Dat vroeg een goede vriendin me een tijdje geleden. Wil ik zo leven zoals ik nu leef? Wat zou ik willen veranderen, wat ga ik accepteren en wat is/voelt goed? Hoe kijk ik terug op mijn leven als ik 80 ben?
Ik heb best wel wat meegemaakt in mijn leven. Het absolute hoogtepunt was 2,5 jaar geleden, de geboorte van onze zoon. Ook door hem ben ik ook gaan nadenken. Wat willen we ons kind meegeven in het leven? Mijn man is toen zijn baan kwijtgeraakt en we hebben een nogal heftige financiële tijd meegemaakt. We krabbelen nu weer op, hebben weer spaargeld en alles op de rit. Dierbaren, soms erg jong, zijn overleden. Vrienden gescheiden, ziek geworden of verhuisd. We hebben te maken gehad met teleurstellingen, agressie, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde van mensen van wie je het niet verwacht.
Het heeft ons doen beseffen dat we houden van eenvoud. In een hoop dingen, vooral materiële dingen. We houden van goed en gezond. Van diepgang en gezelligheid. Van onze familie en vrienden. En vooral, heel erg veel van elkaar. Deze maand zijn we 20 jaar getrouwd. Wat een rijkdom om te weten en te voelen dat je het leven kunt delen met de ware. Ik ben aan het solliciteren. De zon schijnt buiten en in mijn hart. En met alles wat er speelt vliegen de kilo's (nu 10) er af.
Ik mag er zijn, ik ben een leuk mens. Met alles erop en eraan. Ik hou van zwarte kleding. Ik lach vaak te hard. Ik vind kort haar het leukste. En mijn blote voeten vragen soms om nat gras. Lekker zingen op de fiets. Huilen om kleine dingen. Futiliteiten vallen weg. Wat er voor in de plaats komt is diepe tevredenheid. Ik wil het goede doen en het goed hebben. En ik realiseer me dat het, dat ik, voldoe. Dat gevoel heb ik mijn hele leven nagestreefd.
Ik ben gelukkig. Met mezelf, mijn leven, mijn dierbaren en met de wereld. Dus die, hopenlijk, volgende 40 jaar? Die zie ik met veel plezier tegemoet!
Wat wil ik hiermee? Gewoon, delen...... Herken je het?
Stel, ik mag 80 worden. Dan ben ik nu als de helft. Wat wil ik met de andere helft? Dat vroeg een goede vriendin me een tijdje geleden. Wil ik zo leven zoals ik nu leef? Wat zou ik willen veranderen, wat ga ik accepteren en wat is/voelt goed? Hoe kijk ik terug op mijn leven als ik 80 ben?
Ik heb best wel wat meegemaakt in mijn leven. Het absolute hoogtepunt was 2,5 jaar geleden, de geboorte van onze zoon. Ook door hem ben ik ook gaan nadenken. Wat willen we ons kind meegeven in het leven? Mijn man is toen zijn baan kwijtgeraakt en we hebben een nogal heftige financiële tijd meegemaakt. We krabbelen nu weer op, hebben weer spaargeld en alles op de rit. Dierbaren, soms erg jong, zijn overleden. Vrienden gescheiden, ziek geworden of verhuisd. We hebben te maken gehad met teleurstellingen, agressie, verdriet, maar ook met onvoorwaardelijke liefde van mensen van wie je het niet verwacht.
Het heeft ons doen beseffen dat we houden van eenvoud. In een hoop dingen, vooral materiële dingen. We houden van goed en gezond. Van diepgang en gezelligheid. Van onze familie en vrienden. En vooral, heel erg veel van elkaar. Deze maand zijn we 20 jaar getrouwd. Wat een rijkdom om te weten en te voelen dat je het leven kunt delen met de ware. Ik ben aan het solliciteren. De zon schijnt buiten en in mijn hart. En met alles wat er speelt vliegen de kilo's (nu 10) er af.
Ik mag er zijn, ik ben een leuk mens. Met alles erop en eraan. Ik hou van zwarte kleding. Ik lach vaak te hard. Ik vind kort haar het leukste. En mijn blote voeten vragen soms om nat gras. Lekker zingen op de fiets. Huilen om kleine dingen. Futiliteiten vallen weg. Wat er voor in de plaats komt is diepe tevredenheid. Ik wil het goede doen en het goed hebben. En ik realiseer me dat het, dat ik, voldoe. Dat gevoel heb ik mijn hele leven nagestreefd.
Ik ben gelukkig. Met mezelf, mijn leven, mijn dierbaren en met de wereld. Dus die, hopenlijk, volgende 40 jaar? Die zie ik met veel plezier tegemoet!
Wat wil ik hiermee? Gewoon, delen...... Herken je het?
donderdag 29 september 2011 om 13:43
'Thuiskomen bij jezelf'... Wat een mooie titel.
Ik ga ook richting 40 en hoop dat ik in 2013 kan zeggen dat het me gelukt is; thuiskomen bij mezelf'..
Want al dacht ik met mijn ware liefde te zijn getrouwd; ik was dat niet voor hem. We gaan nu door een pijnlijk scheidingsproces waarbij (kleine) kinderen in het spel zijn, maar gelukkig ook nog respect en vriendschap voor en met elkaar. Feit is: ik wil niet scheiden. Ik hou van hem. Hij niet (meer) van mij. Of hou ik van de zekerheid? Van het 'ideale' plaatje? Dát is wat ik nu aan het uitzoeken ben voor mezelf. Mijn streven is dat ik straks de veiligheid, geborgenheid, zekerheid én mijn geluk uit mezelf kan halen. Want alleen dan kan ik de mensen in mijn omgeving hetzelfde bieden..
Ik ga ook richting 40 en hoop dat ik in 2013 kan zeggen dat het me gelukt is; thuiskomen bij mezelf'..
Want al dacht ik met mijn ware liefde te zijn getrouwd; ik was dat niet voor hem. We gaan nu door een pijnlijk scheidingsproces waarbij (kleine) kinderen in het spel zijn, maar gelukkig ook nog respect en vriendschap voor en met elkaar. Feit is: ik wil niet scheiden. Ik hou van hem. Hij niet (meer) van mij. Of hou ik van de zekerheid? Van het 'ideale' plaatje? Dát is wat ik nu aan het uitzoeken ben voor mezelf. Mijn streven is dat ik straks de veiligheid, geborgenheid, zekerheid én mijn geluk uit mezelf kan halen. Want alleen dan kan ik de mensen in mijn omgeving hetzelfde bieden..
Als je voor jezelf kiest, krijg je er altijd iets mooiers voor terug..
donderdag 29 september 2011 om 19:31
Soyli, wat afschuwelijk!
Ik hoop dat jullie dat gevoel van respect en vriendschap voor elkaar kunnen behouden. Zorg dat de manier waarop jij met de hele situatie omgaat, een respectvolle manier is. En bouw een muur van netwerk om je heen. Lieve mensen die er voor jou zijn...
Ik begrijp dat het niet jouw keuze is, hoe moeilijk moet dat zijn. Ik kan je alleen maar veel sterkte toewensen.
Ik hoop dat jullie dat gevoel van respect en vriendschap voor elkaar kunnen behouden. Zorg dat de manier waarop jij met de hele situatie omgaat, een respectvolle manier is. En bouw een muur van netwerk om je heen. Lieve mensen die er voor jou zijn...
Ik begrijp dat het niet jouw keuze is, hoe moeilijk moet dat zijn. Ik kan je alleen maar veel sterkte toewensen.
