Psyche
alle pijlers
too much
maandag 2 mei 2011 om 22:31
Er is in mijn leven veel gegaan zoals het niet zou moeten...
Mijn jeugd is geen gewone jeugd geweest. M'n moeder is een persoon die het gezin heersde met tiranie en geestelijke mishandeling. Mijn vader een slappe zak die daar niets aan deed. Door het gedrag van mijn ouders was ik altijd het pispaaltje op school en ben van kleuterschool tot en met het examenjaar heel veel gepest.
Toen ik 19 was zijn mijn ouders met heel wat geruzie en geweld vooraf en tijdens uit elkaar gegaan. Dit nadat ik 112 heb moeten bellen omdat moeders met een hamer dreigde pa zijn hersens in elkaar te slaan.
De jaren hieraan vooraf gaande waren een hel.
Toen Ben ik 2 jaar bij moeder gebleven tot mijn bom barste en ik wegging, met nog wat fysiek geweld na.
Ik kwam bij mijn pa terecht die ik die 2 jaar niet meer had mogen spreken van moeders. Vlak daarna leerde ik mijn man kennen. Mijn eerste vriendje, kus etcetera. Want dat mocht natuurlijk niet van moeders...
We werden snel hecht en door de slechte relatie met pa trok ik na 2 maanden bij hem in al.
In die periode Ben ik ook verkracht door een onbekende. Gelukkig bleef mijn vriend mij steunen. Vlak Daarna heb ik geprobeerd zelfmoord te plegen en kwam intern 3 maanden in therapie, heeft Toen wel iets geholpen...
We zijn na 4 jaar getrouwd en we kregen een jaar daarna een prachtige zoon. Ik hebmezelf ondanks mijn jeugd altijd als mama gezien van meerdere schatten van kindjes om het veel beter te doen.
Helaas is me dat niet gewend, mijn man wil niet meer. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee...
Momenteel lijkt het of alles wat er de afgelopen 28 jaar is gebeurd me teveel gaat worden en ik er slecht mee kan omgaan.
Ik heb volgende week een intake bij een psycholoog, maar vind het Eng. Alles gaat weer boven komen dan.... En ik weet niet of ik dat wel aan kan.
Mijn jeugd is geen gewone jeugd geweest. M'n moeder is een persoon die het gezin heersde met tiranie en geestelijke mishandeling. Mijn vader een slappe zak die daar niets aan deed. Door het gedrag van mijn ouders was ik altijd het pispaaltje op school en ben van kleuterschool tot en met het examenjaar heel veel gepest.
Toen ik 19 was zijn mijn ouders met heel wat geruzie en geweld vooraf en tijdens uit elkaar gegaan. Dit nadat ik 112 heb moeten bellen omdat moeders met een hamer dreigde pa zijn hersens in elkaar te slaan.
De jaren hieraan vooraf gaande waren een hel.
Toen Ben ik 2 jaar bij moeder gebleven tot mijn bom barste en ik wegging, met nog wat fysiek geweld na.
Ik kwam bij mijn pa terecht die ik die 2 jaar niet meer had mogen spreken van moeders. Vlak daarna leerde ik mijn man kennen. Mijn eerste vriendje, kus etcetera. Want dat mocht natuurlijk niet van moeders...
We werden snel hecht en door de slechte relatie met pa trok ik na 2 maanden bij hem in al.
In die periode Ben ik ook verkracht door een onbekende. Gelukkig bleef mijn vriend mij steunen. Vlak Daarna heb ik geprobeerd zelfmoord te plegen en kwam intern 3 maanden in therapie, heeft Toen wel iets geholpen...
We zijn na 4 jaar getrouwd en we kregen een jaar daarna een prachtige zoon. Ik hebmezelf ondanks mijn jeugd altijd als mama gezien van meerdere schatten van kindjes om het veel beter te doen.
Helaas is me dat niet gewend, mijn man wil niet meer. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee...
Momenteel lijkt het of alles wat er de afgelopen 28 jaar is gebeurd me teveel gaat worden en ik er slecht mee kan omgaan.
Ik heb volgende week een intake bij een psycholoog, maar vind het Eng. Alles gaat weer boven komen dan.... En ik weet niet of ik dat wel aan kan.
maandag 2 mei 2011 om 23:32
lieve Polkadot,
die psycholoog weet precies hoe hij jou kan helpen om het te kunnen dragen, stapje voor stapje en hij zal niets doen dat jij niet aankunt. Nu hoeft er dus helemaal niets... jij hoeft helemaal niets te doen op dit moment. Laat het toe dat anderen jou helpen! Kijk niet te veel vooruit, leef dag bij dag en kijk naar heel concrete, kleine dingetjes.
Je bent het zo ongelofelijk waard, je hebt zoveel shit gehad en toch sta je nog steeds, en ben je de lieve moeder van een zoontje en de lieve vrouw van je echtgenoot! Geef niet op, doorbreek de negatieve cirkel en laat je daarbij helpen door iedereen die maar kan!
Knuffel!
die psycholoog weet precies hoe hij jou kan helpen om het te kunnen dragen, stapje voor stapje en hij zal niets doen dat jij niet aankunt. Nu hoeft er dus helemaal niets... jij hoeft helemaal niets te doen op dit moment. Laat het toe dat anderen jou helpen! Kijk niet te veel vooruit, leef dag bij dag en kijk naar heel concrete, kleine dingetjes.
Je bent het zo ongelofelijk waard, je hebt zoveel shit gehad en toch sta je nog steeds, en ben je de lieve moeder van een zoontje en de lieve vrouw van je echtgenoot! Geef niet op, doorbreek de negatieve cirkel en laat je daarbij helpen door iedereen die maar kan!
Knuffel!
