Psyche
alle pijlers
Vader nooit gekend, nu verloren...
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:19
ik weet niet goed hoe ik moet beginnen. Dan maar bij het begin...
Ik heb mijn vader nooit gekend. Na een tijdje vertelde mijn moeder me dat het beter was hem niet te kennen. Hij was namelijk alcoholist, alles erop en eraan. Zwerver geweest, uiteindelijk opgenomen in een kliniek met korsakoff.
Had inmiddels wel gewoon contact met zijn familie, maar zijn broer en tevens curator hield alles af. Een keer ontmoeten zat er niet in.
Afgelopen april is hij dan overleden... Ben door zijn familie uitgenodigt voor zijn crematie, en ook gegaan. Ben daar nog steeds HEEL erg blij mee, maar zit sinds die tijd wel met een aantal dingen.
Toen ik hem zag, het was een open kist, brak er iets in mij. Al die jaren heb ik mezelf voorgehouden geen vader te hebben en zo beter af te zijn. Mijn stiefvader heeft me ook het leven zuur gemaakt, dus ik vond een leven zonder vaders wel goed. Het had voor mij geen beeld,zeg maar. Maar sinds het moment dat ik hem zag... Er ging een rilling door me heen. Een golf van herkenning, gemis en ja, ook ergens een vorm van liefde. Alle boosheid maakte plaats voor begrip. Ik had ineens het gevoel alsof het voor mij daar pas begon. Alsof ineens alles duidelijk was, en ikmet hem de zaal uit zou lopen om ons leven op te pakken.
Zo onwerkelijk, want hij is dood, dat zag ik met eigen ogen.
Sinds die dag kan ik er niet goed met anderen over praten. Deels door mezelf, maar ook doordat het vroeger logisch was; ik had geen vader dus wat rot... Nu is alles afgesloten, en valt er niks meer te bespreken. Terwijl er bij mij een enorm gevoel van leegte is ontstaan en ik weet niet goed hoe ik daarmee moet omgaan.
Aan de ene kant ben ik zo blij dat ik dit heb gedaan, hem heb gezien en zijn kist heb mogen sluiten etc etc. Aan de andere kant overheerst die onwerkelijkheid. Ik voelde me zo verbonden in dat ene moment, en dat was het. Alles wat ik ooit voor mijn vader zou kunnen voelen. Onwerkelijkheid, omdat ik hem maar 1 keer heb gezien en onwerkelijk omdat ik daar nu een weg in moet vinden.
Ik weetniet precies wat ik hiermee, met dit topic, kan en wil bereiken. Ik moet het gewoon kwijt, en tips om dit sneller een plekje te geven zijn altijd welkom....
Alvast bedankt voor de reacties....
Ik heb mijn vader nooit gekend. Na een tijdje vertelde mijn moeder me dat het beter was hem niet te kennen. Hij was namelijk alcoholist, alles erop en eraan. Zwerver geweest, uiteindelijk opgenomen in een kliniek met korsakoff.
Had inmiddels wel gewoon contact met zijn familie, maar zijn broer en tevens curator hield alles af. Een keer ontmoeten zat er niet in.
Afgelopen april is hij dan overleden... Ben door zijn familie uitgenodigt voor zijn crematie, en ook gegaan. Ben daar nog steeds HEEL erg blij mee, maar zit sinds die tijd wel met een aantal dingen.
Toen ik hem zag, het was een open kist, brak er iets in mij. Al die jaren heb ik mezelf voorgehouden geen vader te hebben en zo beter af te zijn. Mijn stiefvader heeft me ook het leven zuur gemaakt, dus ik vond een leven zonder vaders wel goed. Het had voor mij geen beeld,zeg maar. Maar sinds het moment dat ik hem zag... Er ging een rilling door me heen. Een golf van herkenning, gemis en ja, ook ergens een vorm van liefde. Alle boosheid maakte plaats voor begrip. Ik had ineens het gevoel alsof het voor mij daar pas begon. Alsof ineens alles duidelijk was, en ikmet hem de zaal uit zou lopen om ons leven op te pakken.
Zo onwerkelijk, want hij is dood, dat zag ik met eigen ogen.
Sinds die dag kan ik er niet goed met anderen over praten. Deels door mezelf, maar ook doordat het vroeger logisch was; ik had geen vader dus wat rot... Nu is alles afgesloten, en valt er niks meer te bespreken. Terwijl er bij mij een enorm gevoel van leegte is ontstaan en ik weet niet goed hoe ik daarmee moet omgaan.
Aan de ene kant ben ik zo blij dat ik dit heb gedaan, hem heb gezien en zijn kist heb mogen sluiten etc etc. Aan de andere kant overheerst die onwerkelijkheid. Ik voelde me zo verbonden in dat ene moment, en dat was het. Alles wat ik ooit voor mijn vader zou kunnen voelen. Onwerkelijkheid, omdat ik hem maar 1 keer heb gezien en onwerkelijk omdat ik daar nu een weg in moet vinden.
Ik weetniet precies wat ik hiermee, met dit topic, kan en wil bereiken. Ik moet het gewoon kwijt, en tips om dit sneller een plekje te geven zijn altijd welkom....
Alvast bedankt voor de reacties....
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:24
God meis, wat verdrietig dat je zo'n heftig moment pas mocht beleven toen hij al overleden was.
Ik denk dat jij dubbel verdriet hebt. De rouw om jouw vader aan de ene kant, de rouw om wat er niet was/is/nooit meer komt anderzijds. Veel mensen zoeken hulp als zij met 1 van deze problemen moeten dealen. En dat raad ik jou dus ook aan, helemaal nu jij de dubbele portie krijgt. Dat is wel heel erg veel om in je eentje mee in het reine te komen! Zoek een specialist in rouwbegeleiding, die kan jou hier verder mee helpen.
Sterkte!
Ik denk dat jij dubbel verdriet hebt. De rouw om jouw vader aan de ene kant, de rouw om wat er niet was/is/nooit meer komt anderzijds. Veel mensen zoeken hulp als zij met 1 van deze problemen moeten dealen. En dat raad ik jou dus ook aan, helemaal nu jij de dubbele portie krijgt. Dat is wel heel erg veel om in je eentje mee in het reine te komen! Zoek een specialist in rouwbegeleiding, die kan jou hier verder mee helpen.
Sterkte!
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:34
Ja heb hier ook over gedacht. Mijn moeder isdaarin bijvoorbeeld gespecialiseerd. Ze is een ontzettend fijn mens, door alle gebeurtenissen ook mijn beste vriendin. Echter, ze heeft al zooooveel meegemaakt... mijn stiefvader was een echte tiran, en daarvoor is ze jarenlang in problemen geweest met de man van haar zus. In haar jeugd, jarenlang, taboe... vul de rest zelf maar in. Ook altijd aan de kant gezet door ouders. Ik vind het wel een keer genoeg geweest voor haar. Ze moet knokken voor haar geld en bestaan, ik gun haar zo de rust etc. Ze is zo een sterk mens en mijn rots in de branding, maar ik ga haar leven niet nog lastiger maken.
In het verleden heb ik ook met mensen moeten praten, als in justitie, jeugdzorg, kinderbescherming, maatschappelijk werk, en ben erachter gekomen dat je vaak zelf de sleutel bent. Ik kan alleen de knop niet vinden die ik om moet draaien... en hij is nu alweer een halfjaar overleden..
Het is ook niet duidelijk wat ik precies wil hoor, ik wilde het gewoon even van me afschrijven! Thanks voor je lieve reactie!
In het verleden heb ik ook met mensen moeten praten, als in justitie, jeugdzorg, kinderbescherming, maatschappelijk werk, en ben erachter gekomen dat je vaak zelf de sleutel bent. Ik kan alleen de knop niet vinden die ik om moet draaien... en hij is nu alweer een halfjaar overleden..
Het is ook niet duidelijk wat ik precies wil hoor, ik wilde het gewoon even van me afschrijven! Thanks voor je lieve reactie!
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:39
Wat lijkt me dat enorm heftig om mee te maken zeg. Wel je vader zien maar pas als hij overleden is. Dat lijkt me naast verdrietig ook een heel machteloos gevoel.
Heb je nog contact met de familie van je vader?
Heb je nog contact met de familie van je vader?
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:44
Zou je huidige sterke gevoel niet kunnen komen doordat het nu zo definitief geworden is allemaal, dat je nooit een vader hebt gehad of zult hebben in je leven?
(ik roep maar wat)
Het lijkt me in ieder geval een groot gemis en die zin kan ik me je gevoel van leegte voorstellen.
En als je wat hebt aan je verhaal hier neerschrijven, zou ik daar mooi meer doorgaan. Wie weet zijn er mensen die zich herkennen in je verhaal en steun kunnen bieden.
(ik roep maar wat)
Het lijkt me in ieder geval een groot gemis en die zin kan ik me je gevoel van leegte voorstellen.
En als je wat hebt aan je verhaal hier neerschrijven, zou ik daar mooi meer doorgaan. Wie weet zijn er mensen die zich herkennen in je verhaal en steun kunnen bieden.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:47
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:52
quote:roosv1989 schreef op 25 oktober 2013 @ 21:46:
Dat kan wel, maar ikhebmezelf nooit voorgelogen door te denken dat ergens een prins op het witte paard zou zijn en dat dat mijn vader dan was. Ben altijd heel realistisch geweest...
Jawel maar het is voor iemand die altijd in de buurt van haar vader heeft gewoond en geleefd al heel verdrietig en moeilijk om hem te verliezen.
In jouw geval lijkt het me dubbel zo moeilijk. En dan juist omdat je door je realistische kijk misschien niet helemaal toekomt aan het kleine kindje/meisje dat gewoon haar vader heeft gemist. Geen idee óf dit zo is voor je hè? Alleen als ik me in jou plek verplaats moet ik dit denken.
Dat kan wel, maar ikhebmezelf nooit voorgelogen door te denken dat ergens een prins op het witte paard zou zijn en dat dat mijn vader dan was. Ben altijd heel realistisch geweest...
Jawel maar het is voor iemand die altijd in de buurt van haar vader heeft gewoond en geleefd al heel verdrietig en moeilijk om hem te verliezen.
In jouw geval lijkt het me dubbel zo moeilijk. En dan juist omdat je door je realistische kijk misschien niet helemaal toekomt aan het kleine kindje/meisje dat gewoon haar vader heeft gemist. Geen idee óf dit zo is voor je hè? Alleen als ik me in jou plek verplaats moet ik dit denken.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 25 oktober 2013 om 21:53
quote:NummerZoveel schreef op 25 oktober 2013 @ 21:47:
Jouw lieve moeder is jouw moeder en dat is een andere rol dan die van hulpverlener. En dat moet je ook zo houden, want je hebt maar 1 lieve moeder. Zoek een onafhankelijke hulp, iemand die verder van jou afstaat en jou daardoor beter kan helpen. Met een beetje hulp heb je die knop vast zo gevonden.Ja eens.
Jouw lieve moeder is jouw moeder en dat is een andere rol dan die van hulpverlener. En dat moet je ook zo houden, want je hebt maar 1 lieve moeder. Zoek een onafhankelijke hulp, iemand die verder van jou afstaat en jou daardoor beter kan helpen. Met een beetje hulp heb je die knop vast zo gevonden.Ja eens.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
vrijdag 25 oktober 2013 om 22:11
Ik heb bijna hetzelfde meegemaakt.
Twee jaar geleden kreeg ik via FB een bericht van een mij totaal onbekend meisje dat mijn vader overleden was. Dat meisje bleek een nichtje van zijn kant te zijn.
Haar vader had tussen mijn vaders spullen een brief gevonden van mij aan hem die ik hem acht jaar geleden bij de geboorte van mijn oudste gestuurd had. Daar stond mijn naam op en zo heeft ze mij gevonden.
Mijn vader woonde in het buitenland dus ook geen mogelijkheid om de begrafenis bij te wonen oid.
Het verbaast me nogsteeds hoe het mij raakt. Al is het nu voor een groot deel gesleten.
Je raakt mss de persoon niet kwijt, want die kende ik niet, maar wel de hoop of de mogelijkheid om iemand beter te leren kennen.
Ookal wist ik rationeel gezien wel dat dat nooit ging gebeuren, er was altijd een kans, een misschien ooit. En toen ineens niet meer.
Ik voelde me echt bestolen en machteloos.
De enige tip die ik heb is geeft het de tijd en gun het jezelf om te rouwen ookal kende je hem niet. Het was toch jouw vader.
Heel veel sterkte.
Twee jaar geleden kreeg ik via FB een bericht van een mij totaal onbekend meisje dat mijn vader overleden was. Dat meisje bleek een nichtje van zijn kant te zijn.
Haar vader had tussen mijn vaders spullen een brief gevonden van mij aan hem die ik hem acht jaar geleden bij de geboorte van mijn oudste gestuurd had. Daar stond mijn naam op en zo heeft ze mij gevonden.
Mijn vader woonde in het buitenland dus ook geen mogelijkheid om de begrafenis bij te wonen oid.
Het verbaast me nogsteeds hoe het mij raakt. Al is het nu voor een groot deel gesleten.
Je raakt mss de persoon niet kwijt, want die kende ik niet, maar wel de hoop of de mogelijkheid om iemand beter te leren kennen.
Ookal wist ik rationeel gezien wel dat dat nooit ging gebeuren, er was altijd een kans, een misschien ooit. En toen ineens niet meer.
Ik voelde me echt bestolen en machteloos.
De enige tip die ik heb is geeft het de tijd en gun het jezelf om te rouwen ookal kende je hem niet. Het was toch jouw vader.
Heel veel sterkte.
vrijdag 25 oktober 2013 om 22:25
vrijdag 25 oktober 2013 om 22:45
Mijn moeder heeft het contact altijd afgehouden. Die had zichzelf en de omgeving wijsgemaakt dat als hij mij zag hij mij zou ontvoeren (hij was Afrikaans, maar woonde in Amerika)
Dat was gewoon een kulverhaal want hij had totaal geen behoefte aan een kind maar wou mij wel zien als hij in het land was.
Ze had gehoopt dat als ze zwanger werd hij wel met haar verder zou willen en niks bleek minder waar.
Aan de andere kant heeft hij ook nooit een stap teveel gezet om mij te zien dus de fout zat aan twee kanten.
Bij mij wisselende reacties in de omgeving. Veel mensen hadden zoiets van:"lekker boeiend,je kende hem toch niet." Dat kan wel pijnlijk zijn alsof je daardoor geen recht hebt op rouw.
Anderen kan ik goed mee praten, dat scheelt een hoop.
Neem er de tijd voor om te rouwen op jouw manier, je hebt er recht op en dat betekend niet dat je vergeten bent hoe het gelopen is maar dat je het jammer vind dat je niks positiefs meer eruit kan halen. Dat het nooit meer gaat worden dan het nu is.
Dat was gewoon een kulverhaal want hij had totaal geen behoefte aan een kind maar wou mij wel zien als hij in het land was.
Ze had gehoopt dat als ze zwanger werd hij wel met haar verder zou willen en niks bleek minder waar.
Aan de andere kant heeft hij ook nooit een stap teveel gezet om mij te zien dus de fout zat aan twee kanten.
Bij mij wisselende reacties in de omgeving. Veel mensen hadden zoiets van:"lekker boeiend,je kende hem toch niet." Dat kan wel pijnlijk zijn alsof je daardoor geen recht hebt op rouw.
Anderen kan ik goed mee praten, dat scheelt een hoop.
Neem er de tijd voor om te rouwen op jouw manier, je hebt er recht op en dat betekend niet dat je vergeten bent hoe het gelopen is maar dat je het jammer vind dat je niks positiefs meer eruit kan halen. Dat het nooit meer gaat worden dan het nu is.
vrijdag 25 oktober 2013 om 23:46
Jemig... dat lijkt me nog eens extra lastig, dat je moeder dat zei. Dan mis je denk ik een hoop erkenning, begrip en vertrouwen. Hebben jullie 2wel gewoon een goede band verder?
Ja die mensen die boeiend zeggen... Ik ken er ook een hoop. Die zeiden wees blij, je hoeft alleen aan je moeder toestemming te vragen als je uit wilt gaan oid.
Diezelfde mensen zeiden ook, nee jouw stiefvader slaat jou niet daarvoor ziet hij er te aardig uit. Of later, dump je kind toch gewoon bij je moeder, kunnen wij gaan zuipen....
Ja die mensen die boeiend zeggen... Ik ken er ook een hoop. Die zeiden wees blij, je hoeft alleen aan je moeder toestemming te vragen als je uit wilt gaan oid.
Diezelfde mensen zeiden ook, nee jouw stiefvader slaat jou niet daarvoor ziet hij er te aardig uit. Of later, dump je kind toch gewoon bij je moeder, kunnen wij gaan zuipen....
zaterdag 26 oktober 2013 om 00:05
quote:Enn schreef op 25 oktober 2013 @ 21:52:
[...]
Jawel maar het is voor iemand die altijd in de buurt van haar vader heeft gewoond en geleefd al heel verdrietig en moeilijk om hem te verliezen.
In jouw geval lijkt het me dubbel zo moeilijk. En dan juist omdat je door je realistische kijk misschien niet helemaal toekomt aan het kleine kindje/meisje dat gewoon haar vader heeft gemist. Geen idee óf dit zo is voor je hè? Alleen als ik me in jou plek verplaats moet ik dit denken.
Jep wat je hier zegt klopt wel een beetje. Als ik zie hoe gek mijn dochters zijn op hun papa.... Dat doet me zoveeeeeel geluk, en toch voel ik soms wel een steek. Natuurlijk wil je af en toe je vader. Maar ik ben wel de laatste die er echt over klaagt. Ik had immers mijn moeder, die door alle tegenslagen heen, vader en moeder tegelijk was. Dus ik kwam niks tekort.
Maar heel, heel soms als ik zie hoe de relatie is tussen mijn man en kids voel ikjaloezie, ik had dat ook willen meemaken....
[...]
Jawel maar het is voor iemand die altijd in de buurt van haar vader heeft gewoond en geleefd al heel verdrietig en moeilijk om hem te verliezen.
In jouw geval lijkt het me dubbel zo moeilijk. En dan juist omdat je door je realistische kijk misschien niet helemaal toekomt aan het kleine kindje/meisje dat gewoon haar vader heeft gemist. Geen idee óf dit zo is voor je hè? Alleen als ik me in jou plek verplaats moet ik dit denken.
Jep wat je hier zegt klopt wel een beetje. Als ik zie hoe gek mijn dochters zijn op hun papa.... Dat doet me zoveeeeeel geluk, en toch voel ik soms wel een steek. Natuurlijk wil je af en toe je vader. Maar ik ben wel de laatste die er echt over klaagt. Ik had immers mijn moeder, die door alle tegenslagen heen, vader en moeder tegelijk was. Dus ik kwam niks tekort.
Maar heel, heel soms als ik zie hoe de relatie is tussen mijn man en kids voel ikjaloezie, ik had dat ook willen meemaken....
zaterdag 26 oktober 2013 om 00:27
Nee ik heb geen band met mijn "moeder". Zie haar haast nooit. Dat is weer een heel verhaal apart.
Die jaloezie herken ik wel.
Al ben ik er wel achter dat het bij mij meer is dat doordat ik iemand met hun vader zie, het mij er xtra op wijst wat ik gemist heb.
Net alsof er af en toe een beetje zout in een open wond word gegooid. Het is meer verdriet dan jaloezie.
Dat relativeer ik altijd door te bedenken dat er ook mensen zijn die hun vader kennen maar er totaal geen band mee hebben, mishandeld worden etc,etc..
Dan ben ik nog een stuk beter af , maar dat hoef ik jou met zo'n stiefvader niet uit te leggen.
De mensen die dat soort dingen tegen jou zeggen moet je gewoon medelijden mee hebben dat ze of zo naief of zo dom zijn
Die jaloezie herken ik wel.
Al ben ik er wel achter dat het bij mij meer is dat doordat ik iemand met hun vader zie, het mij er xtra op wijst wat ik gemist heb.
Net alsof er af en toe een beetje zout in een open wond word gegooid. Het is meer verdriet dan jaloezie.
Dat relativeer ik altijd door te bedenken dat er ook mensen zijn die hun vader kennen maar er totaal geen band mee hebben, mishandeld worden etc,etc..
Dan ben ik nog een stuk beter af , maar dat hoef ik jou met zo'n stiefvader niet uit te leggen.
De mensen die dat soort dingen tegen jou zeggen moet je gewoon medelijden mee hebben dat ze of zo naief of zo dom zijn
zaterdag 26 oktober 2013 om 14:31
Inderdaad, dat is een betere beschrijving. Jaloezie betekent dat je het de ander niet gunt en dat is natuurlijk niet zo.
En ik ben er inderdaad ook altijd van om het zonnige te zien. Ik blijf ook echt niet hangen in negatieve spiralen, daarvoor is het leven veelste mooi.
Het is gewoon heel jammer, en het had anders kunnen zijn. Ik heb er niet voor gekozen dat mijn vader alcoholist was, en jij niet dat er voorjou besloten was hem niet te zien. Toch moeten wij wel met de gevolgen daarvan dealen, en dat doe ik liever op een positieve manier. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn vader nog een zoon had, ik heb dus eenhalfbroertje, en die pakt het allemaal heeeel anders op.Depressies, agressief etc...
Iedereen krijgt in t leven bepaalde tegenslagen, dat weet ik ook wel... Ik vind het soms gewoon een beetje lastig om alle losgekomen gevoelens een plek te geven....
En ik ben er inderdaad ook altijd van om het zonnige te zien. Ik blijf ook echt niet hangen in negatieve spiralen, daarvoor is het leven veelste mooi.
Het is gewoon heel jammer, en het had anders kunnen zijn. Ik heb er niet voor gekozen dat mijn vader alcoholist was, en jij niet dat er voorjou besloten was hem niet te zien. Toch moeten wij wel met de gevolgen daarvan dealen, en dat doe ik liever op een positieve manier. Ik weet bijvoorbeeld dat mijn vader nog een zoon had, ik heb dus eenhalfbroertje, en die pakt het allemaal heeeel anders op.Depressies, agressief etc...
Iedereen krijgt in t leven bepaalde tegenslagen, dat weet ik ook wel... Ik vind het soms gewoon een beetje lastig om alle losgekomen gevoelens een plek te geven....
zaterdag 26 oktober 2013 om 21:29
Ja logisch, dat is ook lastig.
Zeker als ze plotseling veel heftiger blijken te zijn dat je verwacht had.
Gun jezelf alle tijd en ruimte om die emoties echt te voelen.
Wegstoppen onder een laag geforceerde positiviteit kan ook averechts werken.
Je mag ook best boos zijn, gekwetst, je alleen voelen enz,enz.
Daar moet je even doorheen voordat je het kan plaatsen en accepteren. Je mag heus wel even onredelijk zijn hoor, je bent ook maar mens.
Gun jezelf die ruimte dan komt het vanzelf goed.
Zeker als ze plotseling veel heftiger blijken te zijn dat je verwacht had.
Gun jezelf alle tijd en ruimte om die emoties echt te voelen.
Wegstoppen onder een laag geforceerde positiviteit kan ook averechts werken.
Je mag ook best boos zijn, gekwetst, je alleen voelen enz,enz.
Daar moet je even doorheen voordat je het kan plaatsen en accepteren. Je mag heus wel even onredelijk zijn hoor, je bent ook maar mens.
Gun jezelf die ruimte dan komt het vanzelf goed.