Psyche
alle pijlers
Van me af schrijven :-(
zaterdag 10 maart 2012 om 12:11
Ik wil even van me af schrijven, misschien helpt dat om de zwaarte in mezelf wat te verlichten. Ik probeer het zo anoniem mogelijk te doen.
Afgelopen weekend heeft een goede vriendin van mij zich van het leven beroofd. Zij was in de 30 en woonde sinds enkele jaren op het terrein van een GGZinstelling. Ik kende haar meer dan tien jaar, in die jaren was ze altijd in mindere of extreme mate depressief, eenzaam en angstig.
Gisteren naar de dienst en crematie geweest, daar gesproken en ik heb haar (laatste, want ze heeft er zoveel gehad) begeleidster kunnen spreken. Ik heb een kopie van haar (uitgebreide) afscheidsbrief. Zij heeft alles gepland voor zz, welke muziek er gedraaid moest worden, wie er gebeld moest worden e.d. Toen heeft ze het gruwelijke gedaan.
Ik kan het nog niet bevatten. Ik probeerde haar om de week te bellen en soms nam ze op. Ze kon bellen vaak niet meer opbrengen maar ik verzekerde haar dat ik het niet erg vond als ik lang niks hoorde. Ik bleef er voor haar en heb kaartjes en cadeautjes gestuurd tot het eind. Ik weet dat ze dit erg gewaardeerd heeft, ze was al zoveel mensen kwijt geraakt die haar niet begrepen en ze was intussen zo beschadigd dat ze ook geen nieuwe mensen meer kon toelaten in haar leven. In januari zat ze nog bij mij op de bank, knuffelend met mijn katten. Ik kon haar gelukkig een keer meekrijgen van het GGZ-terrein waar we meestal noodgedwongen in de rookruimte van het patientencafé zaten omdat ze het niet kon opbrengen om het terrein af te gaan.
Vorige week stuurde ze nog een kaart met 'sorry' op de voorkant, sorry dat ze weer zo lang niets had laten horen en ze hoopte dat ik niet boos was. Haar standaard vraag.
Nee meisje, ik ben niet boos. Alleen héél, heel erg verdrietig....
Dank voor het lezen.
Afgelopen weekend heeft een goede vriendin van mij zich van het leven beroofd. Zij was in de 30 en woonde sinds enkele jaren op het terrein van een GGZinstelling. Ik kende haar meer dan tien jaar, in die jaren was ze altijd in mindere of extreme mate depressief, eenzaam en angstig.
Gisteren naar de dienst en crematie geweest, daar gesproken en ik heb haar (laatste, want ze heeft er zoveel gehad) begeleidster kunnen spreken. Ik heb een kopie van haar (uitgebreide) afscheidsbrief. Zij heeft alles gepland voor zz, welke muziek er gedraaid moest worden, wie er gebeld moest worden e.d. Toen heeft ze het gruwelijke gedaan.
Ik kan het nog niet bevatten. Ik probeerde haar om de week te bellen en soms nam ze op. Ze kon bellen vaak niet meer opbrengen maar ik verzekerde haar dat ik het niet erg vond als ik lang niks hoorde. Ik bleef er voor haar en heb kaartjes en cadeautjes gestuurd tot het eind. Ik weet dat ze dit erg gewaardeerd heeft, ze was al zoveel mensen kwijt geraakt die haar niet begrepen en ze was intussen zo beschadigd dat ze ook geen nieuwe mensen meer kon toelaten in haar leven. In januari zat ze nog bij mij op de bank, knuffelend met mijn katten. Ik kon haar gelukkig een keer meekrijgen van het GGZ-terrein waar we meestal noodgedwongen in de rookruimte van het patientencafé zaten omdat ze het niet kon opbrengen om het terrein af te gaan.
Vorige week stuurde ze nog een kaart met 'sorry' op de voorkant, sorry dat ze weer zo lang niets had laten horen en ze hoopte dat ik niet boos was. Haar standaard vraag.
Nee meisje, ik ben niet boos. Alleen héél, heel erg verdrietig....
Dank voor het lezen.
zondag 11 maart 2012 om 16:38
Dophertje: dank je wel.
Het is wel zo dat het een het ander niet uitsluit. Aan de ene kant draag ik dit verschrikkelijke verdriet en verlies met me mee, wat altijd als een zwarte bladzijde in mijn leven zal blijven voelen. Maar ik ben wel gelukkig en ik hou van het leven. Ik geniet nog steeds oprecht van al het mooie wat deze wereld en het leven te bieden heeft. Dat komt bij jou ook weer terug hoor, daar kun je echt op vertrouwen. Alleen nu overschaduwt haar dood jou nog heel erg, denk ik. De balans daartussen zal langzaam verschuiven.
Het is wel zo dat het een het ander niet uitsluit. Aan de ene kant draag ik dit verschrikkelijke verdriet en verlies met me mee, wat altijd als een zwarte bladzijde in mijn leven zal blijven voelen. Maar ik ben wel gelukkig en ik hou van het leven. Ik geniet nog steeds oprecht van al het mooie wat deze wereld en het leven te bieden heeft. Dat komt bij jou ook weer terug hoor, daar kun je echt op vertrouwen. Alleen nu overschaduwt haar dood jou nog heel erg, denk ik. De balans daartussen zal langzaam verschuiven.
zondag 11 maart 2012 om 16:43
@lupine, ja ik kan me (gelukkig) ook voorstellen dat het zware gevoel wat ik nu heb over een tijdje wat minder op de voorgrond is. Het lijkt me vreselijk me altijd zo zwaar te voelen. Ik heb een herdenkingshoekje voor haar gemaakt met foto's, haar gedenkprentje en een kaarsje. Beetje truttig misschien, maar ik merk dat het me goed doet om iedere avond een kaarsje voor haar te branden.
