Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
zondag 6 mei 2012 om 17:36
quote:anahata4 schreef op 06 mei 2012 @ 16:30:
Heb niet zo veel toe te voegen vandaag, dus alleen maar dit plaatje voor ons hoofdaaiers
[afbeelding]
Hier idem.....ik sluit me heel gemakkelijk bij het plaatje van AH aan.
Heel veel eigenliefde en knuffels voor jezelf!!
(vandaag nog een keer dat boek gelezen van wie je bedoeld bent te zijn....echt eng hoe treffend hij is!)
Heb niet zo veel toe te voegen vandaag, dus alleen maar dit plaatje voor ons hoofdaaiers
[afbeelding]
Hier idem.....ik sluit me heel gemakkelijk bij het plaatje van AH aan.
Heel veel eigenliefde en knuffels voor jezelf!!
(vandaag nog een keer dat boek gelezen van wie je bedoeld bent te zijn....echt eng hoe treffend hij is!)
zondag 6 mei 2012 om 18:32
Oke, heb toch nog iete te melden
Hoorde net een liedje waarbij ik sterk aan jou moest denken jelly, en je verhaal over je nacht en hoe je vanuit je zelf wil gaan leven (erg herkenbaar overigens). Ik vind het een prachtnummer.
Geen linkje, want via mobiel, maar zal de tekst wel even typen :
Bertolf - credo
I think my role is to play my part
By playing safe, oh one kan fall so hard
Everyone 's got their opinion, man
About who they think i am
Can't listen to all of them
So i won't worry about the rest
Put my own gut feeling to the test
Cause i dont want to lie awake
To the sound of pouring rain
Till the rising of the day
And if i'm gonna carry on
It's knowing theres no pleasing everyone
I"ll stop looking for that master key
Cause the only truth you see
Is to be really true to me
If i must go down, it won't be deceiving
I will go down with what i believe in
Yeah i'm finally gonna stand for it now
If i must go down it wont be deceiving
I will go down with what i believe in
Benieuwd of jij hem ook vindt passen!
Hoorde net een liedje waarbij ik sterk aan jou moest denken jelly, en je verhaal over je nacht en hoe je vanuit je zelf wil gaan leven (erg herkenbaar overigens). Ik vind het een prachtnummer.
Geen linkje, want via mobiel, maar zal de tekst wel even typen :
Bertolf - credo
I think my role is to play my part
By playing safe, oh one kan fall so hard
Everyone 's got their opinion, man
About who they think i am
Can't listen to all of them
So i won't worry about the rest
Put my own gut feeling to the test
Cause i dont want to lie awake
To the sound of pouring rain
Till the rising of the day
And if i'm gonna carry on
It's knowing theres no pleasing everyone
I"ll stop looking for that master key
Cause the only truth you see
Is to be really true to me
If i must go down, it won't be deceiving
I will go down with what i believe in
Yeah i'm finally gonna stand for it now
If i must go down it wont be deceiving
I will go down with what i believe in
Benieuwd of jij hem ook vindt passen!
zondag 6 mei 2012 om 20:29
Net tijdens hardlopen kwam deze voorbij; http://www.youtube.com/watch?v=u6P4jI8t-0I ook wel toepasselijk voor hier denk ik
maandag 7 mei 2012 om 09:50
Hoi allemaal, sorry dat ik ff inbreek, maar ik lees hier (laatste pagina) over jezelf accepteren. En dat betekent volgens mij niet "jezelf accepteren zoals je bent" in die zin dat de meeste mensen met muurtjes/maskers/ (ego) /beperkingen en blokkades/ vanuit angsten of beschadigingen leven en denken dat zij dat zijn en dat ze dat maar moeten accepteren. Dat leidt nog weleens tot het misverstand dat ze zichzelf incl al hun "tekortkomingen" moeten leren accepteren. Dat er niks aan te doen is of niet hoeft, "verbetering" niet nodig, je bent immers al goed zoals je bent.
Maar bedoeld wordt m.i. jezelf accepteren in de zin van "jezelf" = dan je innerlijke of "pure zelf". En dat is echt iets heel anders!
Dat is jezelf, maar ontdaan van allerlei ervaringen en verwachtingen/ beschadigingen van buitenaf, ontdaan van valse verleidingen, van verslavingen, van misleidende behoeften (die bijv voortkomen uit gemis, uit je moeten "bewijzen", uit opgelegde of aangeleerde overtuigingen, uit angst en bevestiging nodig hebben, uit tekortgedaan voelen, enz).
"Je bent goed zoals je bent" zal voor velen een vrijbrief zijn om niet te hoeven "werken" aan hun "zieleheil", aan genezen van wonden (waardoor bepaalde gevoelens of behoeften zijn ontstaan, of bepaalde "trekjes", afweer, (daardoor aangeleerd) onvermogens enz. En ook Terwijl je pure zelf daarvan "bevrijd" kan worden. Je kan ontdekken dat je die vermogens daaronder wel degelijk ook hebt. Je kan jezelf versterken in zwakker ontwikkelde of "beschadigde" gebieden, ongezonde patronen en eigenschappen.
Je bent goed zoals je bent duidt volgens mij op de ziel die daaronder nog puur is, zoals je werkelijk in je kern bent, en niet jezelf incl alle lagen die er door de jaren heen aan kennis en positieve en negatieve ervaringen (dus wat je ervan geleerd hebt en dat kan ook de "verkeerde" conclusies zijn die je tot overtuigingen gemaakt hebt over jezelf).
Ik formuleer het altijd maar zo: het ene is "zoals je geworden bent" en het andere is "zoals je diep van binnen bent, in je kern, je pure zelf, als die onaangetast is of opnieuw "heel" (geheeld) is".
Het is denk ik niet altijd goed "zoals je geworden bent", maar de bedoeling op zoek te gaan naar wie je (werkelijk) bent, onder al je pijn en teleurstelling en fijne ervariingen, onder hoe je door het leven "gevormd bent". Dat is nog wel een verschil.
Dat betekent denk ik, dat je ook je (positieve en negatieve) ervaringen moet zien te leren accepteren, je angsten enz ipv ze te bevechten of ontkennen. En op den duur kan loslaten, maar pas als je weet wat bij je "schil" (muurtjes, overlevingsmechanismen, zelfbeschermingsmechanismen, ego, beschadigingen) hoort en wat bij je pure innerlijke zelf hoort..
Ik bedoel dus dat je ook je eigen sterkte (eigenliefde, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn, eigenwaarde, liefde van & voor anderen), maar ook je schaduwzijden (angsten en onvolkomenheden, zwakke plekken) onder ogen kan zien, jezelf zoals je werkelijk bent, een reeler beeld van jezelf.
Lijkt me niet bedoeld dat je (voor jezelf of anderen) schadelijke of ongezonde neigingen of eigenschappen moet accepteren in de zin van "je bent goed zoals je bent". Mensen die leven vanuit een verslaving of persoonlijkheidsstoornis/ beschadiging/ angsten en je hebt bijv moordneigingen of destructieve trekken overheersen, dan is "je bent goed zoals je bent" een dooddoener. Er is namelijk heel veel te doen aan dingen die jezelf of anderen beschadigen of je verhinderen om te stralen of verhinderen liefde te voelen, geven en te ontvangen.
En dat laatste hoef je niet te accepteren, je kan en mag dat (alsnog) leren, al duurt het een leven lang.. streven naar beter (en dat is weer iets anders dan perfectionisme nastreven)..
Het is meer streven naar diegene te worden, die je kan zijn, "je beste zelf", met al je capaciteiten om te stralen en overwinnen van belemmeringen.. (en dat is ook iets anders dan wat de maatschappij vindt van "je beste zelf zijn" (prestaties, status, organisatietalent, baan, perfect huis, relatie, gezinnetje, uiterlijk, bezigheden)..
@Framb00sje: goed bezig! Sommige dingen zijn je "schil" en het is goed te willen ontdekken wie daaronder zit, wat voor prachtig mens je bent en kan zijn, en je niet neer te leggen bij "anderen en/of jezelf kwetsen, veroordelen of tekortdoen"..
Maar bedoeld wordt m.i. jezelf accepteren in de zin van "jezelf" = dan je innerlijke of "pure zelf". En dat is echt iets heel anders!
Dat is jezelf, maar ontdaan van allerlei ervaringen en verwachtingen/ beschadigingen van buitenaf, ontdaan van valse verleidingen, van verslavingen, van misleidende behoeften (die bijv voortkomen uit gemis, uit je moeten "bewijzen", uit opgelegde of aangeleerde overtuigingen, uit angst en bevestiging nodig hebben, uit tekortgedaan voelen, enz).
"Je bent goed zoals je bent" zal voor velen een vrijbrief zijn om niet te hoeven "werken" aan hun "zieleheil", aan genezen van wonden (waardoor bepaalde gevoelens of behoeften zijn ontstaan, of bepaalde "trekjes", afweer, (daardoor aangeleerd) onvermogens enz. En ook Terwijl je pure zelf daarvan "bevrijd" kan worden. Je kan ontdekken dat je die vermogens daaronder wel degelijk ook hebt. Je kan jezelf versterken in zwakker ontwikkelde of "beschadigde" gebieden, ongezonde patronen en eigenschappen.
Je bent goed zoals je bent duidt volgens mij op de ziel die daaronder nog puur is, zoals je werkelijk in je kern bent, en niet jezelf incl alle lagen die er door de jaren heen aan kennis en positieve en negatieve ervaringen (dus wat je ervan geleerd hebt en dat kan ook de "verkeerde" conclusies zijn die je tot overtuigingen gemaakt hebt over jezelf).
Ik formuleer het altijd maar zo: het ene is "zoals je geworden bent" en het andere is "zoals je diep van binnen bent, in je kern, je pure zelf, als die onaangetast is of opnieuw "heel" (geheeld) is".
Het is denk ik niet altijd goed "zoals je geworden bent", maar de bedoeling op zoek te gaan naar wie je (werkelijk) bent, onder al je pijn en teleurstelling en fijne ervariingen, onder hoe je door het leven "gevormd bent". Dat is nog wel een verschil.
Dat betekent denk ik, dat je ook je (positieve en negatieve) ervaringen moet zien te leren accepteren, je angsten enz ipv ze te bevechten of ontkennen. En op den duur kan loslaten, maar pas als je weet wat bij je "schil" (muurtjes, overlevingsmechanismen, zelfbeschermingsmechanismen, ego, beschadigingen) hoort en wat bij je pure innerlijke zelf hoort..
Ik bedoel dus dat je ook je eigen sterkte (eigenliefde, zelfvertrouwen, zelfbewustzijn, eigenwaarde, liefde van & voor anderen), maar ook je schaduwzijden (angsten en onvolkomenheden, zwakke plekken) onder ogen kan zien, jezelf zoals je werkelijk bent, een reeler beeld van jezelf.
Lijkt me niet bedoeld dat je (voor jezelf of anderen) schadelijke of ongezonde neigingen of eigenschappen moet accepteren in de zin van "je bent goed zoals je bent". Mensen die leven vanuit een verslaving of persoonlijkheidsstoornis/ beschadiging/ angsten en je hebt bijv moordneigingen of destructieve trekken overheersen, dan is "je bent goed zoals je bent" een dooddoener. Er is namelijk heel veel te doen aan dingen die jezelf of anderen beschadigen of je verhinderen om te stralen of verhinderen liefde te voelen, geven en te ontvangen.
En dat laatste hoef je niet te accepteren, je kan en mag dat (alsnog) leren, al duurt het een leven lang.. streven naar beter (en dat is weer iets anders dan perfectionisme nastreven)..
Het is meer streven naar diegene te worden, die je kan zijn, "je beste zelf", met al je capaciteiten om te stralen en overwinnen van belemmeringen.. (en dat is ook iets anders dan wat de maatschappij vindt van "je beste zelf zijn" (prestaties, status, organisatietalent, baan, perfect huis, relatie, gezinnetje, uiterlijk, bezigheden)..
@Framb00sje: goed bezig! Sommige dingen zijn je "schil" en het is goed te willen ontdekken wie daaronder zit, wat voor prachtig mens je bent en kan zijn, en je niet neer te leggen bij "anderen en/of jezelf kwetsen, veroordelen of tekortdoen"..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
maandag 7 mei 2012 om 14:05
Suzy.....jij mag inbreken hoor:-) ik ken je uit andere topics en je bijdragen zijn waardevol.
Ik snap je post en ik denk dat je gelijk hebt. Het is voor mij juist ook een allergie als mensen maar blijven roepen dat "ze nou eenmaal zijn wie ze zijn, en dat ze dat niet kunnen (eigenlijk willen) veranderen." zo lekker makkelijk om zo in het leven te staan!!
Ik denk ook niet dat dit is wat wordt bedoeld de laatste pagina die je hebt gelezen. Want, en nu spreek ik even voor mezelf, juist bij een perfectionist is het nooit goed genoeg. Die zelfveroordeling zit er zo diep ingebakken, dat hoe hard ik ook werk aan mezelf, ik altijd wel dingen zie ik beter zou willen. Misschien ook moeite om mijn eigen nare trekjes te accepteren, omdat ik die liever niet zou hebben, en ik dus heel erg mijn best doe om die er niet te laten zijn. Waardoor je zoveel loze energie kwijt bent. Ik moet juist leren om wat zachter naar mezelf te mogen kijken. Wat je zegt, die pure, innerlijke ik te vinden en daarvan te houden, ook al is zij niet perfect, zij is goed genoeg.
Ik denk dat dit nu juist voor mij een leerpunt is, ook naar anderen toe, want zoals een ware perfectionist betaamt, ben ik ook erg (te) kritisch naar mijn omgeving toe. Dus "goed zijn zoals je bent" moet je op dit topic zeker niet te eng zien. We zijn er druk mee:-))
Waar ik voor mezelf alleen tegenaan blijf lopen, dat ik dus niet weet wie ik tegenkom als ik dat schild van extraverte, drukke, sociale perfectionist los laat. Zo'n beetje mijn hele identiteit is daar op gebouwd en het andere Boeddhabuikje, dat ik nu veelal zie, bevalt me niets. Die is alleen maar ziek, zwak en misselijk. Eigenschappen die ik bij mezelf (en anderen) altijd zo verafschuwd heb. En nu is dit meestal degeen die op de voorgrond treedt. En dat Boedhabuikje vind ik helemaal niet leuk. Op de momenten dat ik me dan weer beter voel, herken ik de oude BB ook weer meer. Wat ik dan probeer om haar in een zachtere, lievere versie te laten zijn met geduld voor het proces van beter worden. En zelfs als ik denk dat ik dat goed doe, word ik toch weer ziek en ben ik laag in mijn energie. Buiten alle leerprocessen, oud zeer opruimen etc. etc., vind ik dat echt het lastigste om te accepteren.
Een deel van mezelf denkt dan, dat ik dan kennelijk toch nog niet goed bezig ben, en dat ik mijn energie voor de "verkeerde" dingen gebruik waardoor ik mijn weerstand verbruik aan onnodige zaken.
De andere kant van mezelf is zo bang......zo bang, dat dit dan de werkelijke BB is. Moe, futloos, steeds ziek en ga zo maar door. Geen energie voor kinderen, relatie, vrienden en werk. Maar dat wil ik gewoon niet zijn!!!! Die BB vind ik gewoon niet leuk. Heus wel even, maar niet zo vaak als dat ze zich nu laat zien.
Ik snap je post en ik denk dat je gelijk hebt. Het is voor mij juist ook een allergie als mensen maar blijven roepen dat "ze nou eenmaal zijn wie ze zijn, en dat ze dat niet kunnen (eigenlijk willen) veranderen." zo lekker makkelijk om zo in het leven te staan!!
Ik denk ook niet dat dit is wat wordt bedoeld de laatste pagina die je hebt gelezen. Want, en nu spreek ik even voor mezelf, juist bij een perfectionist is het nooit goed genoeg. Die zelfveroordeling zit er zo diep ingebakken, dat hoe hard ik ook werk aan mezelf, ik altijd wel dingen zie ik beter zou willen. Misschien ook moeite om mijn eigen nare trekjes te accepteren, omdat ik die liever niet zou hebben, en ik dus heel erg mijn best doe om die er niet te laten zijn. Waardoor je zoveel loze energie kwijt bent. Ik moet juist leren om wat zachter naar mezelf te mogen kijken. Wat je zegt, die pure, innerlijke ik te vinden en daarvan te houden, ook al is zij niet perfect, zij is goed genoeg.
Ik denk dat dit nu juist voor mij een leerpunt is, ook naar anderen toe, want zoals een ware perfectionist betaamt, ben ik ook erg (te) kritisch naar mijn omgeving toe. Dus "goed zijn zoals je bent" moet je op dit topic zeker niet te eng zien. We zijn er druk mee:-))
Waar ik voor mezelf alleen tegenaan blijf lopen, dat ik dus niet weet wie ik tegenkom als ik dat schild van extraverte, drukke, sociale perfectionist los laat. Zo'n beetje mijn hele identiteit is daar op gebouwd en het andere Boeddhabuikje, dat ik nu veelal zie, bevalt me niets. Die is alleen maar ziek, zwak en misselijk. Eigenschappen die ik bij mezelf (en anderen) altijd zo verafschuwd heb. En nu is dit meestal degeen die op de voorgrond treedt. En dat Boedhabuikje vind ik helemaal niet leuk. Op de momenten dat ik me dan weer beter voel, herken ik de oude BB ook weer meer. Wat ik dan probeer om haar in een zachtere, lievere versie te laten zijn met geduld voor het proces van beter worden. En zelfs als ik denk dat ik dat goed doe, word ik toch weer ziek en ben ik laag in mijn energie. Buiten alle leerprocessen, oud zeer opruimen etc. etc., vind ik dat echt het lastigste om te accepteren.
Een deel van mezelf denkt dan, dat ik dan kennelijk toch nog niet goed bezig ben, en dat ik mijn energie voor de "verkeerde" dingen gebruik waardoor ik mijn weerstand verbruik aan onnodige zaken.
De andere kant van mezelf is zo bang......zo bang, dat dit dan de werkelijke BB is. Moe, futloos, steeds ziek en ga zo maar door. Geen energie voor kinderen, relatie, vrienden en werk. Maar dat wil ik gewoon niet zijn!!!! Die BB vind ik gewoon niet leuk. Heus wel even, maar niet zo vaak als dat ze zich nu laat zien.
maandag 7 mei 2012 om 19:09
maandag 7 mei 2012 om 21:32
Haha Jollie, dat denk ik nu ook altijd van alle andere teksten die hier worden geschreven (behalve van die van mijzelf natuurlijk....Ik schrijf meestal als ik in de stemming ben, een geinspireerde bui heb. Soms schrijf ik meer van me af....Waar ik op probeer te letten is om ook hier niet te hoge eisen aan mijn eigen teksten te gaan stellen. Gewoon schrijven, en als ik iets verkeerd doe ofzo merk ik het vanzelf wel (hoop ik)
maandag 7 mei 2012 om 22:18
@Framboosjes,
Gelukkig ,dus dat komt nog met de tyd!!!
Ik moet ook eerlijk bekennen dat het soms wat veel is om alles te verwerken,moet sommige stukjes paar keer lezen voor ik m begrijp(had ik anders nooit last van)
Ik ben benieuwd,zijn jullie allemaal echt volledig uitgeschakeld geweest??
en wie is er nu weer aan het werk of in de regelmaat van het gewone leven??
Is geen nieuwsgierigheid,maar eerlijk gezegd zoek ik bevestiging dat t echt wel weer gaat lukken,
vooral omdat mn huisarts wil dat ik over medicijnen(die ik n half jaar moet gaan slikken,geen idee welke!!)ga nadenken.
Maar eigenlijk wil ik daar niet aan,heeft 1 van jullie daar ervaring mee,of is dat te persoonlijk??
Gelukkig ,dus dat komt nog met de tyd!!!
Ik moet ook eerlijk bekennen dat het soms wat veel is om alles te verwerken,moet sommige stukjes paar keer lezen voor ik m begrijp(had ik anders nooit last van)
Ik ben benieuwd,zijn jullie allemaal echt volledig uitgeschakeld geweest??
en wie is er nu weer aan het werk of in de regelmaat van het gewone leven??
Is geen nieuwsgierigheid,maar eerlijk gezegd zoek ik bevestiging dat t echt wel weer gaat lukken,
vooral omdat mn huisarts wil dat ik over medicijnen(die ik n half jaar moet gaan slikken,geen idee welke!!)ga nadenken.
Maar eigenlijk wil ik daar niet aan,heeft 1 van jullie daar ervaring mee,of is dat te persoonlijk??
dinsdag 8 mei 2012 om 10:51
Hai Jollie,
Ik voelde me echt heel erg uitgeschakeld. Kon niets meer. Het begon met een griep die maar niet overging en toen ik eindelijk durfde toe te geven dat het niet goed ging, was ik er echt helemaal doorheen.
Kon alleen niet helemaal aan die gevoelens toegeven want er stond ook nog een verhuizing op stapel en een gezin met kinderen die steeds je aandacht vragen. Daarom gaat het herstel ook zo langzaam denk ik.....er zijn nog steeds zo veel zaken die moeten. Is geen keuze, of je moet echt voor opname gaan ofzo, en dat lijkt mij dan ook weer een beetje te rigoureus.
Het gevolg is dus wel dat ik nu al voor de zesde keer in een half jaar griep, hooikoorts en/of allergievschijnselen heb. Nu ook weer, ik hoest, ik proest, mijn ogen tranen en een algeheel gevoel van moeheid en malaise. Die ook weken blijft hangen, met alle energiedips die daarbij horen.
Bij mij is medicatie nooit echt ter sprake gekomen. Ik neem tenminste aan dat jouw huisarts AD bedoelde. Een keer, toen ik een paniekaanval kreeg op weg naar de eerste keer op arbeidstherapeutische basis werken, maar omdat ik daar op een goede manier mee omging bleek dat niet echt nodig.
Ik ben ook niet echt somber, hoewel ik wel heel gefrustreerd ben over het langzame herstel.
En op dat punt zit ik nu dus een beetje: wat nu dan nog? Ik neem mijn rust, ik let op mijn (mentale) gezondheid, ik probeer niet teveel dingen op te pakken en toch is mijn weerstand nog knudde. Dat dit weerslag heeft op mijn stemming en humeur moge duidelijk zijn, maar als ik heel eerlijk ben denk ik niet dat ik het moet zoeken in nog dieper graven in van alles.
Ik heb dit gister met de haptotherapeut besproken: ook hij is van mening dat deze grieperige/ hooikoortsachtige klachten toch voornamelijk een medische reden hebben. Omdat de oorzaak binnen de reguliere geneeswijze niet gevonden lijkt te worden overweeg ik nu om het binnen de alternatieve geneeswijze te zoeken. Hij adviseerde mij een VEGA test ; die spoort middels acupunctuur bepaalde blokkades op die voeding kunnen veroorzaken. Of zo, ik snap het nog niet helemaal:-)
Maar ja, ik sta ook op de wachtlijst voor dat revalidatieprogramma. Daar hebben ze een holistische benadering; er wordt zowel psychisch als fysiek naar je gekeken. Ik wil dat eerst afwachten voordat ik andere stappen ga ondernemen.
Wat me weer brengt op het frustrerende punt van afwachten: er zijn wachtlijsten, maar ik heb geen idee hoe lang. Nu al drie keer gebeld, maar steeds niemand die me verder kan helpen. Ik heb nu verzocht om een terugbelnotitie....vroeg weer heel wat van mijn gebrek aan assertiviteit. Maar goed, ik heb het wel gedaan en nu hoop ik dan maar dat er terug gebeld wordt.
Het arbeidstherapeutische werk staat hiermee ook een beetje stil; dat doe ik nu 2 ochtenden maar wordt niet uitgebouwd omdat ik nog niet weet hoe intensief dat programma wordt.
Is dit een beetje antwoord op je vraag? Geef het tijd, dat is het beste advies dat ik je kan geven. Je bent zo een half jaar verder en dan nog kan het blurry zijn. Jij zegt dat we het allemaal zo goed verwoorden hier, maar dat is tegelijkertijd juist mijn valkuil. Iemand die het zo goed kan verwoorden, zal het dus ook wel goed weten. Nou, niet echt dus:-)
Ik voelde me echt heel erg uitgeschakeld. Kon niets meer. Het begon met een griep die maar niet overging en toen ik eindelijk durfde toe te geven dat het niet goed ging, was ik er echt helemaal doorheen.
Kon alleen niet helemaal aan die gevoelens toegeven want er stond ook nog een verhuizing op stapel en een gezin met kinderen die steeds je aandacht vragen. Daarom gaat het herstel ook zo langzaam denk ik.....er zijn nog steeds zo veel zaken die moeten. Is geen keuze, of je moet echt voor opname gaan ofzo, en dat lijkt mij dan ook weer een beetje te rigoureus.
Het gevolg is dus wel dat ik nu al voor de zesde keer in een half jaar griep, hooikoorts en/of allergievschijnselen heb. Nu ook weer, ik hoest, ik proest, mijn ogen tranen en een algeheel gevoel van moeheid en malaise. Die ook weken blijft hangen, met alle energiedips die daarbij horen.
Bij mij is medicatie nooit echt ter sprake gekomen. Ik neem tenminste aan dat jouw huisarts AD bedoelde. Een keer, toen ik een paniekaanval kreeg op weg naar de eerste keer op arbeidstherapeutische basis werken, maar omdat ik daar op een goede manier mee omging bleek dat niet echt nodig.
Ik ben ook niet echt somber, hoewel ik wel heel gefrustreerd ben over het langzame herstel.
En op dat punt zit ik nu dus een beetje: wat nu dan nog? Ik neem mijn rust, ik let op mijn (mentale) gezondheid, ik probeer niet teveel dingen op te pakken en toch is mijn weerstand nog knudde. Dat dit weerslag heeft op mijn stemming en humeur moge duidelijk zijn, maar als ik heel eerlijk ben denk ik niet dat ik het moet zoeken in nog dieper graven in van alles.
Ik heb dit gister met de haptotherapeut besproken: ook hij is van mening dat deze grieperige/ hooikoortsachtige klachten toch voornamelijk een medische reden hebben. Omdat de oorzaak binnen de reguliere geneeswijze niet gevonden lijkt te worden overweeg ik nu om het binnen de alternatieve geneeswijze te zoeken. Hij adviseerde mij een VEGA test ; die spoort middels acupunctuur bepaalde blokkades op die voeding kunnen veroorzaken. Of zo, ik snap het nog niet helemaal:-)
Maar ja, ik sta ook op de wachtlijst voor dat revalidatieprogramma. Daar hebben ze een holistische benadering; er wordt zowel psychisch als fysiek naar je gekeken. Ik wil dat eerst afwachten voordat ik andere stappen ga ondernemen.
Wat me weer brengt op het frustrerende punt van afwachten: er zijn wachtlijsten, maar ik heb geen idee hoe lang. Nu al drie keer gebeld, maar steeds niemand die me verder kan helpen. Ik heb nu verzocht om een terugbelnotitie....vroeg weer heel wat van mijn gebrek aan assertiviteit. Maar goed, ik heb het wel gedaan en nu hoop ik dan maar dat er terug gebeld wordt.
Het arbeidstherapeutische werk staat hiermee ook een beetje stil; dat doe ik nu 2 ochtenden maar wordt niet uitgebouwd omdat ik nog niet weet hoe intensief dat programma wordt.
Is dit een beetje antwoord op je vraag? Geef het tijd, dat is het beste advies dat ik je kan geven. Je bent zo een half jaar verder en dan nog kan het blurry zijn. Jij zegt dat we het allemaal zo goed verwoorden hier, maar dat is tegelijkertijd juist mijn valkuil. Iemand die het zo goed kan verwoorden, zal het dus ook wel goed weten. Nou, niet echt dus:-)
dinsdag 8 mei 2012 om 11:07
Djeezzz....en wanneer ga ik nu eens leren om kort en bondig te zijn? Lukt me ook niet echt:-(.
Hoe is het verder met jullie meiden? Wat leuk dat jullie steeds die songteksten plaatsen. Heel grappig, want ik vind vaak en nummer gewoon mooi (vanwege stem of melodie) en heb ik geen idee waar het over gaat. Als ik naar teksten luister is dat toch voornamelijk in het Nederlands, omdat ik daar de nuance beter kan voelen,
Op het forum komt in wel vaker voorbij maar Google eens op Harry Jekkers; ik hou van mij. Humoristisch en erg waar.
(soory, ik kan geen links plakken op de iPad)
Hoe is het verder met jullie meiden? Wat leuk dat jullie steeds die songteksten plaatsen. Heel grappig, want ik vind vaak en nummer gewoon mooi (vanwege stem of melodie) en heb ik geen idee waar het over gaat. Als ik naar teksten luister is dat toch voornamelijk in het Nederlands, omdat ik daar de nuance beter kan voelen,
Op het forum komt in wel vaker voorbij maar Google eens op Harry Jekkers; ik hou van mij. Humoristisch en erg waar.
(soory, ik kan geen links plakken op de iPad)
dinsdag 8 mei 2012 om 12:45
@BB: niet jezelf veroordelen of verontschuldigen voor lange teksten, hoor. Wie bepaalt dat het (altijd) kort en bondig moet? Je schrijft hier over diepere dingen en dat leent zich niet zo voor kort.
Verder: tuurlijk, heb de rest vh topic gemist en van jezelf houden betekent mild kijken naar jezelf, die perfectionist is een "innerlijke criticus" en hoort niet bij het "ik", maar bij het "ego" (lees bijv Eckhart Tolle over het verschil).
Het is niet zo dat je "diepere ik" nu naar boven is gekomen en dat de zieke, zwakke, misselijke is die geen energie heeft enz.
Vereenzelvig je daar dus niet mee svp!
Die diepere ik bruist juist van energie en dat sociale enz verdwijnt echt niet. Dit beknotte energie is een signaal van je lichaam en geest om het over een andere boeg te gooien, oude levenswijze over de boeg te gooien omdat je je uitholde (kennelijk niet aan de juiste dingen besteedde en energie wel liet lekken). Als je je verbonden gaat voelen met je innerlijk komt het met die energie ook goed, ga je ook meer dingen doen die energie geven ipv wegvloeien.
Negatieve gedachten, zelfveroordeling, stress, verzet bieden, onmacht, zijn allemaal enorme energie-lekken, vergis je daar niet in! Maar je bent die gedachten en wel/geen energie niet! Je lichaam geeft signalen dat het zo niet verder kan, meer of minder is het niet. Het dwingt je om stil te staan, dringt singalen aan je op: "wie niet horen wil moet voelen" en dat kan je beter serieus nemen. Dat doe je ook wel, denk ik (niet bijgelezen, ik lees en schrijf hier al veelsteveel, haha).
Het is niet zo dat je wezenlijk verandert, alleen de manier waarop je naar jezelf en de dingen kijkt en denkt en voelt en vindt verandert. Je hoeft niet bang te zijn dat je een saaie muts wordt of zo, die niks meer kan hebben, integendeel!
Dus vereenzelvig je niet met de "stoptekens" op zich, dit is echt niet wie je bent of zou moeten zijn of omarmen.
Ik heb zelf een ziekte gehad (achteraf zelfs een ommekeer) waar ik zeer twijfelde aan wat nou bij de ziekte hoorde en wat bij "mij", oa zeer zorgelijk en overal beren op de weg enz. Niet spontaan meer, altijd moe, maar ook dus mentale veranderingen. (en ja, die werden veroorzaakt door dat ziekzijn, ik wist het ergens wel maar pas achteraf, na operatie, wist ik het zeker).
Maar dankzij het gedwongen lagere energielevel werd ik me ook bewust van kleine dingen die ik wel kon en zag opeens. En dat ik daar ook iets van maakte, van kon genieten, hoe klein mijn wereldje ook was. De boom in de tuin, de uitzichten, de kleine contactjes met mensen, spelende kinderen en hondjes in de tuin, ik ging op een andere manier kijken toen ik zelf ff "stilstond". Het ging niet langer om de vorm/uiterlijk/status/ drukte toen eea eenmaal ontdaan werd van alle poeha. Ik ging de inhoud zien, wat echt belangrijk was.
Van bijv een etentje buiten de deur draaide het om het ff lekker samenzijn en niet of het eoa nieuwe hotspot was. Materieel succes en spullen en imago enz vielen weg en ik vond het eigenlijk wel prima. Ex niet, die werd mijn "criticus", vond mij maar saai worden en ik wilde niks liever dan "mezelf weer zijn", ik had het gevoel dat ik niet "meedeed" aan de wereld, overal buiten stond. Ik wist wel dat eea fysiek was, tijdelijk, en kon me daarbij neerleggen. Hij niet, geloofde dat ik "zo geworden was" en zo zou blijven (lees: ingekakt, ambitieloos, nergens voor te porren, saai) en daar niks aan deed.
Die periode duurde me langer dan me lief was (en kostte me mijn relatie) en toch was dat het begin van inhoud en connectie belangrijker gaan vinden dan uiterlijke dingen, het "snelle leven", de ratrace, status,materieel succes,of me laten leiden door wat anderen belangrijk vonden/vinden (maatschappelijke eisen bijv).
Ik keek zelf wel mild, maar dat "mocht niet" (oa van hem). Ik werd "gedwongen" om anders tegen eea aan te kijken & waar het om draait in het/mijn leven. Ik werd weer beter en toch kon ik niet meer terug naar dat oppervlakkige leventje, ook niet toen op handen zijnde teloorgang van de relatie mij dwong tot een keuze: of "meegroeien" met hem, of mijn eigen innerlijke groei volgen, op essentiele punten aanpassen of zelf verder ontwikkelen. Ik ging voor innerlijke groei, verbondenheid, liefde voor de personen, onder die buitenkant/ imago/ gedrag/ rol enz, hij voor van alles waar ik niet meer in geloofde (status, geld, uiterlijke vertoning, ego-behoeften volgen, luxe, bij bepaald soort mensen willen horen, meer = beter, enz).
Ik leerde dat het hem niet zat in luxe en andere poespas, kon zeker dat soort dingen nog steeds waarderen, maar ook het kleine, waar mensen vanzelfsprekend aan voorbij gaan. Kan het niet anders beschrijven dan een diepere laag zien, onder alles en iedereen. Een andere bril. Niet kleiner, maar juist ruimer dan (veel) anderen. Oppervlakkig leven boeit me niet meer.
Ik ben heel diep gegaan daarna, vastbesloten allerlei beperkingen en belemmeringen aan te pakken, die me verhinderden om mijn "mooiste zelf" te zijn. Ik heb geleerd mild naar mezelf EN naar anderen te kijken, anderen en hun beweegredenen te begrijpen (daardoor kan je ook mild kijken naar ze), ik kon daar ook veel tijd aan besteden toen, en dat heb ik dankbaar aangepakt (coaching, verwerking).
Dus zolang je niet in die ratrace zit (van werk/gezin combineren en minimale "me-time") en die gelegenheid nu hebt om oud zeer enz aan te pakken en te verwerken, vind ik dat echt een aanrader!
Naast verwerking van oude (en toen nieuwe) pijn, voelde ik me ook enorm bevrijd, van het juk van wat media & maatschappij verwachtte, wat omgeving, ex en anderen van mij verwachtten, en de mix die ik van mezelf verwachtte, die ik dacht dat ik erover dacht, maar zeer beinvloed bleek door andermans ideeen en verleden (opvoeding, omgeving, hoogopgeleid, enz). Je denkt vaak dat dat je eigen standaarden en eisen aan het leven zijn, maar dan blijkt pas hoe verstrengeld met "wat anderen vinden/denken, wat "hoort" (met mijn intelligentie) enz.
Toen dat hele "meedoen" verviel, mocht ik zelf gaan uitmaken wat ik nou echt belangrijk vond in het leven. En hoewel je natuurlijk deel uitmaakt van deze realiteit en ratrace en een net van verwachting/hoe het hoort om daarin mee te draaien (voor zover nodig, oa kost een beetje fijn leven ook geld!), probeer ik daarbinnen zoveel mogelijk te leven naar mijn nieuwe innerlijke richtlijnen.
Op het oog leef ik niet veel anders dan anderen. Het is de blik waarmee ik dingen bezie, die anders is. Ook ik doe oppervlakkige dingen, shop, wil er leuk uitzien, zit op een terrasje, ga uit, werk, kook, zorg voor kinderen, huisdieren en de spullen die me zijn toevertrouwd.
Het hoeft alleen niet meer spic en span, andere dingen krijgen voorrang (als er gekozen moet worden). Vannacht (hoe moe ook) 2 uur aan telefoon met verdrietig kind, dat gaat dan ff voor. Innerlijk is belangrijker dan uiterlijke dingen (buitenaf). Als er iemand langskomt is mijn huis niet op orde, jammer dan!
Ik ben redelijk bevrijd van "wat anderen denken", wat anderen vinden (dat ik een ouderwets mobieltje heb, niet bereikbaar ben soms, omdat ik "me-time" verkies, geen hoogstaande baan zoek, maar een slechtbetaalde en laaggewaardeerde, waar ik het naar mijn zin heb, lol in heb & andere kwaliteiten kwijt kan). Ik onttrek me niet aan wat de maatschappij vindt, ik houd alles langs mijn eigen meetlat, eigen idealen, eigen overtuigingen, eigen standaarden van "goed" en "fout".
Je hoeft en kan niet alleen maar leven naar eigen zin en behoefte, maar je komt een heel eind, als je die eenmaal weet (wat je wil en essentieel vindt in het leven)..
Als het leven je dwingt tot stilstand & rust & stilte, kan je daar maar beter naar luisteren, is mijn ervaring. Ook al heb ik afscheid moeten nemen van een heleboel overtuigingen, en ook sommige dierbaren, ik ben nu mezelf trouw. En ik kan niet eens meer anders leven dan dat. Deels doe ik (weer) volop mee met het leven, met zoveel meer zin en energie dan ooit!
Deels doe ik niet mee, omdat ik dat zelf verkies en tijd geef aan dingen die ik belangrijk vind of verder wil ontwikkelen. Ik ken de "flow" en geloof me, de energie die je gewend was dat je had, is daar niks bij! Als je (genoeg) doet wat je leuk vindt en goed in bent en goed/gezond voor je is, kan je je stralendste zelf zijn!
Beetje lang verhaal, hahaha, over lange posts gesproken, maar wat ik wou zeggen: denk dus niet dat deze stilte en gebrek aan energie je innerlijke of "ware" zelf is! Je ware zelf is niet beperkt, integendeel, als je die energie voornamelijk gebruikt voor dingen die essentieel zijn in je leven..
(en omdat ik daar op het moment te weinig aan doe, gaat het energielevel ook weer omlaag. Ik weet precies waarom en wat me dan te doen staat. Je leert naar jezelf te luisteren en dat is denk ik de enige les die je uit "gedwongen stilstand of stilte" kan leren: in die stilte hoor je pas je eigen innerlijke stem!
Van alles leidt af daarvan: eisen die gesteld worden, alles "wat eigenlijk moet", social media, tv, kranten, tijdschriften, alles wat afleidt van zelf voelen/nadenken over een diepere betekenis, wie je werkelijk bent, waarom je hier bent en wat bij jou past. (ipv aanpassen aan de consensus wie jij "hoort te zijn").
Gaandeweg begrijp je ook dat je mag uitproberen, "fouten" mag maken (daar leer je juist het meest van), zijwegen mag nemen en toch weer op je hoofdroute uitkomt.. Als je maar probeert, de weg zelf waardeert, en niet (alleen) eindresultaat (prestaties, successen).. dat gaat in tegen wat je geleerd en ervaren hebt, maar is bevrijdend, als je jezelf dit toestaat. Meer dan je best hoef je niet te doen. Bepaalde beperkingen waar je weinig invloed op hebt zal je leren accepteren, en waar je wel wat aan kan doen je voor inspannen. Maar dan wel vanuit je binnenste en niet van buitenaf.
Zo bouw je aan zelfwaardering (eigenwaarde) en eigenliefde, doro te luisteren naar wat je echt nodig hebt en dat te kunnen onderscheiden van wat je dacht dat telde of nodig was/had.. Als die connectie met jezelf er eenmaal is, twijfel je niet meer en denk je ook niet meer: die persoon vind ik niet zo leuk.. (want die energieloze persoon die jij verwart met je echte zelf, is het dus niet!)..
Verder: tuurlijk, heb de rest vh topic gemist en van jezelf houden betekent mild kijken naar jezelf, die perfectionist is een "innerlijke criticus" en hoort niet bij het "ik", maar bij het "ego" (lees bijv Eckhart Tolle over het verschil).
Het is niet zo dat je "diepere ik" nu naar boven is gekomen en dat de zieke, zwakke, misselijke is die geen energie heeft enz.
Vereenzelvig je daar dus niet mee svp!
Die diepere ik bruist juist van energie en dat sociale enz verdwijnt echt niet. Dit beknotte energie is een signaal van je lichaam en geest om het over een andere boeg te gooien, oude levenswijze over de boeg te gooien omdat je je uitholde (kennelijk niet aan de juiste dingen besteedde en energie wel liet lekken). Als je je verbonden gaat voelen met je innerlijk komt het met die energie ook goed, ga je ook meer dingen doen die energie geven ipv wegvloeien.
Negatieve gedachten, zelfveroordeling, stress, verzet bieden, onmacht, zijn allemaal enorme energie-lekken, vergis je daar niet in! Maar je bent die gedachten en wel/geen energie niet! Je lichaam geeft signalen dat het zo niet verder kan, meer of minder is het niet. Het dwingt je om stil te staan, dringt singalen aan je op: "wie niet horen wil moet voelen" en dat kan je beter serieus nemen. Dat doe je ook wel, denk ik (niet bijgelezen, ik lees en schrijf hier al veelsteveel, haha).
Het is niet zo dat je wezenlijk verandert, alleen de manier waarop je naar jezelf en de dingen kijkt en denkt en voelt en vindt verandert. Je hoeft niet bang te zijn dat je een saaie muts wordt of zo, die niks meer kan hebben, integendeel!
Dus vereenzelvig je niet met de "stoptekens" op zich, dit is echt niet wie je bent of zou moeten zijn of omarmen.
Ik heb zelf een ziekte gehad (achteraf zelfs een ommekeer) waar ik zeer twijfelde aan wat nou bij de ziekte hoorde en wat bij "mij", oa zeer zorgelijk en overal beren op de weg enz. Niet spontaan meer, altijd moe, maar ook dus mentale veranderingen. (en ja, die werden veroorzaakt door dat ziekzijn, ik wist het ergens wel maar pas achteraf, na operatie, wist ik het zeker).
Maar dankzij het gedwongen lagere energielevel werd ik me ook bewust van kleine dingen die ik wel kon en zag opeens. En dat ik daar ook iets van maakte, van kon genieten, hoe klein mijn wereldje ook was. De boom in de tuin, de uitzichten, de kleine contactjes met mensen, spelende kinderen en hondjes in de tuin, ik ging op een andere manier kijken toen ik zelf ff "stilstond". Het ging niet langer om de vorm/uiterlijk/status/ drukte toen eea eenmaal ontdaan werd van alle poeha. Ik ging de inhoud zien, wat echt belangrijk was.
Van bijv een etentje buiten de deur draaide het om het ff lekker samenzijn en niet of het eoa nieuwe hotspot was. Materieel succes en spullen en imago enz vielen weg en ik vond het eigenlijk wel prima. Ex niet, die werd mijn "criticus", vond mij maar saai worden en ik wilde niks liever dan "mezelf weer zijn", ik had het gevoel dat ik niet "meedeed" aan de wereld, overal buiten stond. Ik wist wel dat eea fysiek was, tijdelijk, en kon me daarbij neerleggen. Hij niet, geloofde dat ik "zo geworden was" en zo zou blijven (lees: ingekakt, ambitieloos, nergens voor te porren, saai) en daar niks aan deed.
Die periode duurde me langer dan me lief was (en kostte me mijn relatie) en toch was dat het begin van inhoud en connectie belangrijker gaan vinden dan uiterlijke dingen, het "snelle leven", de ratrace, status,materieel succes,of me laten leiden door wat anderen belangrijk vonden/vinden (maatschappelijke eisen bijv).
Ik keek zelf wel mild, maar dat "mocht niet" (oa van hem). Ik werd "gedwongen" om anders tegen eea aan te kijken & waar het om draait in het/mijn leven. Ik werd weer beter en toch kon ik niet meer terug naar dat oppervlakkige leventje, ook niet toen op handen zijnde teloorgang van de relatie mij dwong tot een keuze: of "meegroeien" met hem, of mijn eigen innerlijke groei volgen, op essentiele punten aanpassen of zelf verder ontwikkelen. Ik ging voor innerlijke groei, verbondenheid, liefde voor de personen, onder die buitenkant/ imago/ gedrag/ rol enz, hij voor van alles waar ik niet meer in geloofde (status, geld, uiterlijke vertoning, ego-behoeften volgen, luxe, bij bepaald soort mensen willen horen, meer = beter, enz).
Ik leerde dat het hem niet zat in luxe en andere poespas, kon zeker dat soort dingen nog steeds waarderen, maar ook het kleine, waar mensen vanzelfsprekend aan voorbij gaan. Kan het niet anders beschrijven dan een diepere laag zien, onder alles en iedereen. Een andere bril. Niet kleiner, maar juist ruimer dan (veel) anderen. Oppervlakkig leven boeit me niet meer.
Ik ben heel diep gegaan daarna, vastbesloten allerlei beperkingen en belemmeringen aan te pakken, die me verhinderden om mijn "mooiste zelf" te zijn. Ik heb geleerd mild naar mezelf EN naar anderen te kijken, anderen en hun beweegredenen te begrijpen (daardoor kan je ook mild kijken naar ze), ik kon daar ook veel tijd aan besteden toen, en dat heb ik dankbaar aangepakt (coaching, verwerking).
Dus zolang je niet in die ratrace zit (van werk/gezin combineren en minimale "me-time") en die gelegenheid nu hebt om oud zeer enz aan te pakken en te verwerken, vind ik dat echt een aanrader!
Naast verwerking van oude (en toen nieuwe) pijn, voelde ik me ook enorm bevrijd, van het juk van wat media & maatschappij verwachtte, wat omgeving, ex en anderen van mij verwachtten, en de mix die ik van mezelf verwachtte, die ik dacht dat ik erover dacht, maar zeer beinvloed bleek door andermans ideeen en verleden (opvoeding, omgeving, hoogopgeleid, enz). Je denkt vaak dat dat je eigen standaarden en eisen aan het leven zijn, maar dan blijkt pas hoe verstrengeld met "wat anderen vinden/denken, wat "hoort" (met mijn intelligentie) enz.
Toen dat hele "meedoen" verviel, mocht ik zelf gaan uitmaken wat ik nou echt belangrijk vond in het leven. En hoewel je natuurlijk deel uitmaakt van deze realiteit en ratrace en een net van verwachting/hoe het hoort om daarin mee te draaien (voor zover nodig, oa kost een beetje fijn leven ook geld!), probeer ik daarbinnen zoveel mogelijk te leven naar mijn nieuwe innerlijke richtlijnen.
Op het oog leef ik niet veel anders dan anderen. Het is de blik waarmee ik dingen bezie, die anders is. Ook ik doe oppervlakkige dingen, shop, wil er leuk uitzien, zit op een terrasje, ga uit, werk, kook, zorg voor kinderen, huisdieren en de spullen die me zijn toevertrouwd.
Het hoeft alleen niet meer spic en span, andere dingen krijgen voorrang (als er gekozen moet worden). Vannacht (hoe moe ook) 2 uur aan telefoon met verdrietig kind, dat gaat dan ff voor. Innerlijk is belangrijker dan uiterlijke dingen (buitenaf). Als er iemand langskomt is mijn huis niet op orde, jammer dan!
Ik ben redelijk bevrijd van "wat anderen denken", wat anderen vinden (dat ik een ouderwets mobieltje heb, niet bereikbaar ben soms, omdat ik "me-time" verkies, geen hoogstaande baan zoek, maar een slechtbetaalde en laaggewaardeerde, waar ik het naar mijn zin heb, lol in heb & andere kwaliteiten kwijt kan). Ik onttrek me niet aan wat de maatschappij vindt, ik houd alles langs mijn eigen meetlat, eigen idealen, eigen overtuigingen, eigen standaarden van "goed" en "fout".
Je hoeft en kan niet alleen maar leven naar eigen zin en behoefte, maar je komt een heel eind, als je die eenmaal weet (wat je wil en essentieel vindt in het leven)..
Als het leven je dwingt tot stilstand & rust & stilte, kan je daar maar beter naar luisteren, is mijn ervaring. Ook al heb ik afscheid moeten nemen van een heleboel overtuigingen, en ook sommige dierbaren, ik ben nu mezelf trouw. En ik kan niet eens meer anders leven dan dat. Deels doe ik (weer) volop mee met het leven, met zoveel meer zin en energie dan ooit!
Deels doe ik niet mee, omdat ik dat zelf verkies en tijd geef aan dingen die ik belangrijk vind of verder wil ontwikkelen. Ik ken de "flow" en geloof me, de energie die je gewend was dat je had, is daar niks bij! Als je (genoeg) doet wat je leuk vindt en goed in bent en goed/gezond voor je is, kan je je stralendste zelf zijn!
Beetje lang verhaal, hahaha, over lange posts gesproken, maar wat ik wou zeggen: denk dus niet dat deze stilte en gebrek aan energie je innerlijke of "ware" zelf is! Je ware zelf is niet beperkt, integendeel, als je die energie voornamelijk gebruikt voor dingen die essentieel zijn in je leven..
(en omdat ik daar op het moment te weinig aan doe, gaat het energielevel ook weer omlaag. Ik weet precies waarom en wat me dan te doen staat. Je leert naar jezelf te luisteren en dat is denk ik de enige les die je uit "gedwongen stilstand of stilte" kan leren: in die stilte hoor je pas je eigen innerlijke stem!
Van alles leidt af daarvan: eisen die gesteld worden, alles "wat eigenlijk moet", social media, tv, kranten, tijdschriften, alles wat afleidt van zelf voelen/nadenken over een diepere betekenis, wie je werkelijk bent, waarom je hier bent en wat bij jou past. (ipv aanpassen aan de consensus wie jij "hoort te zijn").
Gaandeweg begrijp je ook dat je mag uitproberen, "fouten" mag maken (daar leer je juist het meest van), zijwegen mag nemen en toch weer op je hoofdroute uitkomt.. Als je maar probeert, de weg zelf waardeert, en niet (alleen) eindresultaat (prestaties, successen).. dat gaat in tegen wat je geleerd en ervaren hebt, maar is bevrijdend, als je jezelf dit toestaat. Meer dan je best hoef je niet te doen. Bepaalde beperkingen waar je weinig invloed op hebt zal je leren accepteren, en waar je wel wat aan kan doen je voor inspannen. Maar dan wel vanuit je binnenste en niet van buitenaf.
Zo bouw je aan zelfwaardering (eigenwaarde) en eigenliefde, doro te luisteren naar wat je echt nodig hebt en dat te kunnen onderscheiden van wat je dacht dat telde of nodig was/had.. Als die connectie met jezelf er eenmaal is, twijfel je niet meer en denk je ook niet meer: die persoon vind ik niet zo leuk.. (want die energieloze persoon die jij verwart met je echte zelf, is het dus niet!)..
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
dinsdag 8 mei 2012 om 15:22
Wow Suzy....wat een eerlijke en goede post. Ik denk dat je voor mij hier de essentie te pakken hebt van mjn proces. Het klinkt alsof jij door een zelfde soort proces bent gegaan als waar ik nu middenin zit. Het heeft je dingen gekost lees ik, maar ook heel veel moois gebracht. Dit is wat ik ook hoop te bereiken en waar ik volgens mij naar op zoek ben.
Ik stond net onder de douche en allerlei radartjes waren al weer druk aan het werk. Ik laat m even op me inwerken en reageer later hierop. Ik denk dat ik graag eens een tussenstand zou willen geven over de dingen jij beschrijft. Ik zou het heel fijn vinden als jij (en annderen) daar op zouden willen reageren. Ik heb namelijk het idee dat ik al best stappen gezet heb, maar dat ik op andere punten (met name zingeving) nog een hoop te leren heb.
Ook dat lekken van energie zet me aan het denken. want het is obvious dat dit nu gebeurt. En dank je wel voor het vertrouwen dat dit niet het eindpunt is:-)
Ik stond net onder de douche en allerlei radartjes waren al weer druk aan het werk. Ik laat m even op me inwerken en reageer later hierop. Ik denk dat ik graag eens een tussenstand zou willen geven over de dingen jij beschrijft. Ik zou het heel fijn vinden als jij (en annderen) daar op zouden willen reageren. Ik heb namelijk het idee dat ik al best stappen gezet heb, maar dat ik op andere punten (met name zingeving) nog een hoop te leren heb.
Ook dat lekken van energie zet me aan het denken. want het is obvious dat dit nu gebeurt. En dank je wel voor het vertrouwen dat dit niet het eindpunt is:-)
dinsdag 8 mei 2012 om 17:42
Suzy (en BB ook) wat fijn om jouw post te lezen. Dankjullie. Het is erg inspirerend.
Ik zit nu in een fase waarin ik enkele uurtjes therapeutisch werk, weinig indrukken kan hebben, en weinig voor de buitenwereld spannends meemaak. Ik geniet vaak wel veel van al het kleins. Maar het voelt of ik grotendeels buiten de wereld staat, vervelend, zoals jij ook beschreef. En ik dit ook nodig heb om mezelf te voelen. Ik probeer ook te ontdekken wat voor overtuigingen allemaal aan me trekken, van m`n omgeving en mezelf. (vrees trouwens ook dat het m`n relatie niet gaat overleven).
Ik vraag me soms wel af hoe ik ooit de vele controle die ik al m`n hele leven steeds wil uitoefenen op alles (alles in de gaten houden, op m`n hoede zijn) ga loslaten.. maar zelfs het verlangen dat te kunnen komt weer uit de overtuiging dat ik altijd 110% m`n best moet doen...
Zoals je schrijft het is een proces, en het gaat ook om de weg. Het is de weg misschien wel. Die lijkt soms wel heel erg lang. Ik heb wel vertrouwen dat ik hier veel uit ga leren, sterker uit kan komen.
Het liefst zou ik je nu vragen wat voor jou het meest heeft geholpen, al vinden we het belangrijkste in onszelf. Of is dat misschien een deel van de uitdaging van de burn-out dat zelf te ontdekken..?
BB ik weet niet precies wat je met tussenstand bedoeld, maar voel je vrij om het hier te schrijven.
Ik zit nu in een fase waarin ik enkele uurtjes therapeutisch werk, weinig indrukken kan hebben, en weinig voor de buitenwereld spannends meemaak. Ik geniet vaak wel veel van al het kleins. Maar het voelt of ik grotendeels buiten de wereld staat, vervelend, zoals jij ook beschreef. En ik dit ook nodig heb om mezelf te voelen. Ik probeer ook te ontdekken wat voor overtuigingen allemaal aan me trekken, van m`n omgeving en mezelf. (vrees trouwens ook dat het m`n relatie niet gaat overleven).
Ik vraag me soms wel af hoe ik ooit de vele controle die ik al m`n hele leven steeds wil uitoefenen op alles (alles in de gaten houden, op m`n hoede zijn) ga loslaten.. maar zelfs het verlangen dat te kunnen komt weer uit de overtuiging dat ik altijd 110% m`n best moet doen...
Zoals je schrijft het is een proces, en het gaat ook om de weg. Het is de weg misschien wel. Die lijkt soms wel heel erg lang. Ik heb wel vertrouwen dat ik hier veel uit ga leren, sterker uit kan komen.
Het liefst zou ik je nu vragen wat voor jou het meest heeft geholpen, al vinden we het belangrijkste in onszelf. Of is dat misschien een deel van de uitdaging van de burn-out dat zelf te ontdekken..?
BB ik weet niet precies wat je met tussenstand bedoeld, maar voel je vrij om het hier te schrijven.
dinsdag 8 mei 2012 om 19:06
Ik was laatst bij een therapeut waarbij ik mn eigen (bloesem)druppels ging kiezen, puur op intuïtie een flesje uitkiezen zonder te weten welke ik uitkoos. Ik pakte deze eruit;
Openbloeien; Door in de diepte van mijn verdriet te gaan, heb ik de schoonheid van mijn ziel ontdekt.
Van dicht naar open, van gesloten naar vrij.
Van wankelen naar standvastigheid, van gevangen naar bevrijdend.
Van angstvalling verstoppen naar wijdopen durf en je laten zien.
Openbloeien, vleugels uitslaan.
Voorbij kwetsbaarheid durven gaan. Bescherming vanuit ’t hart.
Je eigen ritme volgen en je niet laten verstoren.
Sterk zijn vanuit zachtheid, je zachte kracht omarmen.
Wortels geven aan je eigen licht en puurheid.
De schoonheid van je essentie ervaren en mogen leven.
Je hart als heiligdom bewonen en eren.
Verstoring op de fijnere kanalen wordt verwijderd, waardoor je geen recht dacht te hebben op je diepste zijn.
Mentale en spirituele zuiverheid.
Vrouwelijke scheppingskracht. Vrede.
Door eigen schoonheid te herkennen ga je overal schoonheid zien.
Loslaten van het werken, het moeten en het doen.
Mogen uitrusten van je werk om bij Zijn uit te komen.
Beleef! Ervaar! In het hier en nu zijn, tijd verdwijnt.
Je hart mag alle ruimte innemen en je voeten jeuken om het eigen pad te gaan, je hart te volgen.
Ik verbind mij met de wereld als ik met mijzelf verbonden ben
Vond m zo mooi en zo toepasselijk, moest huilen toen ik het las en het voelde alsof ik eindelijk toestemming kreeg om mezelf te zijn, er te mogen zijn. Die "toestemming" laat ik steeds vervagen in het contact met anderen en ik probeer nu stapje voor stapje met mezelf verbonden te blijven zonder dat door anderen te laten verstoren. Wilde m even met jullie delen, vind vooral de eerste zin mooi.
Openbloeien; Door in de diepte van mijn verdriet te gaan, heb ik de schoonheid van mijn ziel ontdekt.
Van dicht naar open, van gesloten naar vrij.
Van wankelen naar standvastigheid, van gevangen naar bevrijdend.
Van angstvalling verstoppen naar wijdopen durf en je laten zien.
Openbloeien, vleugels uitslaan.
Voorbij kwetsbaarheid durven gaan. Bescherming vanuit ’t hart.
Je eigen ritme volgen en je niet laten verstoren.
Sterk zijn vanuit zachtheid, je zachte kracht omarmen.
Wortels geven aan je eigen licht en puurheid.
De schoonheid van je essentie ervaren en mogen leven.
Je hart als heiligdom bewonen en eren.
Verstoring op de fijnere kanalen wordt verwijderd, waardoor je geen recht dacht te hebben op je diepste zijn.
Mentale en spirituele zuiverheid.
Vrouwelijke scheppingskracht. Vrede.
Door eigen schoonheid te herkennen ga je overal schoonheid zien.
Loslaten van het werken, het moeten en het doen.
Mogen uitrusten van je werk om bij Zijn uit te komen.
Beleef! Ervaar! In het hier en nu zijn, tijd verdwijnt.
Je hart mag alle ruimte innemen en je voeten jeuken om het eigen pad te gaan, je hart te volgen.
Ik verbind mij met de wereld als ik met mijzelf verbonden ben
Vond m zo mooi en zo toepasselijk, moest huilen toen ik het las en het voelde alsof ik eindelijk toestemming kreeg om mezelf te zijn, er te mogen zijn. Die "toestemming" laat ik steeds vervagen in het contact met anderen en ik probeer nu stapje voor stapje met mezelf verbonden te blijven zonder dat door anderen te laten verstoren. Wilde m even met jullie delen, vind vooral de eerste zin mooi.
dinsdag 8 mei 2012 om 19:28
quote:anahata4 schreef op 06 mei 2012 @ 18:32:
And if i'm gonna carry on
It's knowing theres no pleasing everyone
I"ll stop looking for that master key
Cause the only truth you see
Is to be really true to me
If i must go down, it won't be deceiving
I will go down with what i believe in
Yeah i'm finally gonna stand for it now
If i must go down it wont be deceiving
I will go down with what i believe in
Benieuwd of jij hem ook vindt passen!
Jaaaaa, t gevoel wat ik ervan kreeg, paste heel goed bij dat moment, en nu, ja Heb de live in tivoli versie op repeat gezet!
Heel anders, maar toch even delen, Deze heb ik vaak in m`n hoofd (als ik op de fiets zit of zo
zelfs als t moeilijk is, kan ik `m hebben.
"Try not to try too hard, it`s just a lovely ride..."
And if i'm gonna carry on
It's knowing theres no pleasing everyone
I"ll stop looking for that master key
Cause the only truth you see
Is to be really true to me
If i must go down, it won't be deceiving
I will go down with what i believe in
Yeah i'm finally gonna stand for it now
If i must go down it wont be deceiving
I will go down with what i believe in
Benieuwd of jij hem ook vindt passen!
Jaaaaa, t gevoel wat ik ervan kreeg, paste heel goed bij dat moment, en nu, ja Heb de live in tivoli versie op repeat gezet!
Heel anders, maar toch even delen, Deze heb ik vaak in m`n hoofd (als ik op de fiets zit of zo
zelfs als t moeilijk is, kan ik `m hebben."Try not to try too hard, it`s just a lovely ride..."
woensdag 9 mei 2012 om 10:45
hallo lieve meiden,
ik heb de afgelopen twee dagen stilletjes meegelezen. Wijze dingen geschreven. Suzy, jij ook bedankt voor je bijdrage aan dit topic. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me wel eens verbaas over de lengte van je posts op het andere topic, maar na deze prachtige bijdrage is het mij ook iets duidelijker dat jij ook heel veel hebt meegemaakt en je wijsheid gewoon graag wil doorgeven. Dank daarvoor.
Ik heb geloof ik even advies nodig, wil even van me afschrijven. Ik heb al zoveel meegemaakt in deze burn out. In het begin enorme spanning/paniek afgewisseld met bizar zware moeheid. Over de tijd de spanning steeds ietsje minder of iets minder lang. En de moeheid steeds iets minder zwaar, iets minder verlammend. Wat natuurlijk samenging met het leren voelen wat ik nodig had, het leren aangeven van grenzen. Een paar maanden geleden voelde ik me best energiek, had zin om dingen te doen, te beginnen met werken.
Maar sinds ik ongeveer een dikke maand geleden begonnen ben met werken, heb ik constant het gevoel dat ik tegen mn grens aan zit. Wat natuurlijk ook logisch is en wat ik ook goed kan verklaren. Maar ik vind het zo lastig. Ik begon met één ochtend, en zelfs dat was al zo heftig. De dingen die ik eindelijk weer een beetje met gemak kon doen (yoga, afspreken met iemand door de weeks), lukken meteen niet meer. En dan start het aloude gevecht in mn hoofd weer, moet ik nou wel gaan of niet gaan.
Op mn werk zijn ze supersuperlief. Het is vrijwilligerswerk, dat scheelt ook. We hebben de afspraak dat ik in principe twee ochtenden in de week kom, maar dat ik altijd later mag komen, eerder weg mag of af mag bellen als ik te moe ben. Vind het zo fijn dat ze het begrip hebben dat ik heel goed moet luisteren naar mn lijf. Zij begrijpen het misschien al beter dan ik zelfs
Want die twee ochtenden in de week zijn dus pas één keer gelukt. En deze week zie ik het weer niet zitten. Komend weekend heb ik een heel druk weekend, waar ik heel veel zin in heb. Ik ben nu alweer zo ontzettend moe van gisteren, dat ik eigenlijk best goed voel dat ik die tweede ochtend niet ga trekken. Ik wil echt een beetje energie sparen voor het weekend (heb op dit moment niet echt iets over om te sparen, maar goed)
En ondanks dat ze dus zo lief en begripvol zijn vin dik het zo moeilijk! want dan denk ik 'wanneer gaat dat dan ooit lukken? moet ik niet doorzetten? zo kom ik er toch niet?' Ik ben ook bang dat ze ondanks dat ze zo lief zijn toch 'boos' worden. of denken 'die anahata komt er zo natuurlijk niet, met maar één keer in de week' .
pfff. het scheelt al het zo op te schrijven. Want dit is gewoon angst. Angst voor wat anderen denken. Terwijl ik dus heel goed voel wat ik nodig heb.
Ik blijf zo vechten. Daar baal ik zo van. Een vriendin zei dat laatst ook tegen me 'je bent nog steeds zo aan het knokken. Wanneer ga je het toch eens accepteren?' Ik moet zelfs huilen als ik dit opschrijf. die opmerking krijg ik wel vaker. Ook als ik bijvoorbeeld vertel hoe ik mn grenzen aan het afbakenen ben bv. Dat komt dan ook al weer te gedreven en te perfectionistisch over. Pfff. weet gewoon even niet wat ik er allemaal mee moet.
wijze woorden anyone? sorry voor de lap tekst.
ik heb de afgelopen twee dagen stilletjes meegelezen. Wijze dingen geschreven. Suzy, jij ook bedankt voor je bijdrage aan dit topic. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me wel eens verbaas over de lengte van je posts op het andere topic, maar na deze prachtige bijdrage is het mij ook iets duidelijker dat jij ook heel veel hebt meegemaakt en je wijsheid gewoon graag wil doorgeven. Dank daarvoor.
Ik heb geloof ik even advies nodig, wil even van me afschrijven. Ik heb al zoveel meegemaakt in deze burn out. In het begin enorme spanning/paniek afgewisseld met bizar zware moeheid. Over de tijd de spanning steeds ietsje minder of iets minder lang. En de moeheid steeds iets minder zwaar, iets minder verlammend. Wat natuurlijk samenging met het leren voelen wat ik nodig had, het leren aangeven van grenzen. Een paar maanden geleden voelde ik me best energiek, had zin om dingen te doen, te beginnen met werken.
Maar sinds ik ongeveer een dikke maand geleden begonnen ben met werken, heb ik constant het gevoel dat ik tegen mn grens aan zit. Wat natuurlijk ook logisch is en wat ik ook goed kan verklaren. Maar ik vind het zo lastig. Ik begon met één ochtend, en zelfs dat was al zo heftig. De dingen die ik eindelijk weer een beetje met gemak kon doen (yoga, afspreken met iemand door de weeks), lukken meteen niet meer. En dan start het aloude gevecht in mn hoofd weer, moet ik nou wel gaan of niet gaan.
Op mn werk zijn ze supersuperlief. Het is vrijwilligerswerk, dat scheelt ook. We hebben de afspraak dat ik in principe twee ochtenden in de week kom, maar dat ik altijd later mag komen, eerder weg mag of af mag bellen als ik te moe ben. Vind het zo fijn dat ze het begrip hebben dat ik heel goed moet luisteren naar mn lijf. Zij begrijpen het misschien al beter dan ik zelfs
Want die twee ochtenden in de week zijn dus pas één keer gelukt. En deze week zie ik het weer niet zitten. Komend weekend heb ik een heel druk weekend, waar ik heel veel zin in heb. Ik ben nu alweer zo ontzettend moe van gisteren, dat ik eigenlijk best goed voel dat ik die tweede ochtend niet ga trekken. Ik wil echt een beetje energie sparen voor het weekend (heb op dit moment niet echt iets over om te sparen, maar goed)
En ondanks dat ze dus zo lief en begripvol zijn vin dik het zo moeilijk! want dan denk ik 'wanneer gaat dat dan ooit lukken? moet ik niet doorzetten? zo kom ik er toch niet?' Ik ben ook bang dat ze ondanks dat ze zo lief zijn toch 'boos' worden. of denken 'die anahata komt er zo natuurlijk niet, met maar één keer in de week' .
pfff. het scheelt al het zo op te schrijven. Want dit is gewoon angst. Angst voor wat anderen denken. Terwijl ik dus heel goed voel wat ik nodig heb.
Ik blijf zo vechten. Daar baal ik zo van. Een vriendin zei dat laatst ook tegen me 'je bent nog steeds zo aan het knokken. Wanneer ga je het toch eens accepteren?' Ik moet zelfs huilen als ik dit opschrijf. die opmerking krijg ik wel vaker. Ook als ik bijvoorbeeld vertel hoe ik mn grenzen aan het afbakenen ben bv. Dat komt dan ook al weer te gedreven en te perfectionistisch over. Pfff. weet gewoon even niet wat ik er allemaal mee moet.
wijze woorden anyone? sorry voor de lap tekst.
woensdag 9 mei 2012 om 12:24
Een paar drukke dagen, en mijn telefoon is stuk waardoor ik niet zo makkelijk kan reageren.
Anahata; ik kom er op terug wat je schrijft, wilde alleen maar weten dat ik je post snap en het zo rot vind dat je je zo voelt.
Knuffel.....
Suzy; ook op jouw post kom ik terug. Moet even de tijd vinden om er voor te gaan zitten. Hij zet me aan het denken.
Lieve meiden, hier even geen wijze woorden, maar wel een hele dikke knuffel.
Anahata; ik kom er op terug wat je schrijft, wilde alleen maar weten dat ik je post snap en het zo rot vind dat je je zo voelt.
Knuffel.....
Suzy; ook op jouw post kom ik terug. Moet even de tijd vinden om er voor te gaan zitten. Hij zet me aan het denken.
Lieve meiden, hier even geen wijze woorden, maar wel een hele dikke knuffel.
woensdag 9 mei 2012 om 13:28
dank voor je knuffel lieve BB, dat is eigenlijk wijsheid genoeg.
Als ik goed voel, ben ik gewoon alweer te ver bij me zelf verwijderd geraakt en (daardoor) te moe.
Dus het enige wat ik nu kan doen is zo goed mogelijk voor mezelf zorgen en weer terug bij mezelf komen. Dus ik heb mn werk afgezegd (het is MIJN verantwoordleijkheid voor mezelf te zorgen en het is HUN ZAAK wat zij er van denken), en ga de komende dagen gewoon even heel weinig doen. Alleen proberen een beetje lief voor mezelf te zijn, ondanks al het vechten, de miljoenen gedachten en meningen in mn hoofd.
Als ik goed voel, ben ik gewoon alweer te ver bij me zelf verwijderd geraakt en (daardoor) te moe.
Dus het enige wat ik nu kan doen is zo goed mogelijk voor mezelf zorgen en weer terug bij mezelf komen. Dus ik heb mn werk afgezegd (het is MIJN verantwoordleijkheid voor mezelf te zorgen en het is HUN ZAAK wat zij er van denken), en ga de komende dagen gewoon even heel weinig doen. Alleen proberen een beetje lief voor mezelf te zijn, ondanks al het vechten, de miljoenen gedachten en meningen in mn hoofd.
woensdag 9 mei 2012 om 18:02
Hey lieve Anahata, van mij ook een korte reactie. Het is precies het moeilijke van herstellen wat je beschrijft. En zoals je laatste berichtje even later, weer goed luisteren naar jezelf en lief zijn klinkt heel goed
Het is zo verleidelijk ervoor te knokken om beter te worden, te herstellen. Maar het vechten werkt dan uiteindelijk weer tegen je.
Is het nodig bij je vrijwilligerswerk de lat net iets hoger te legt dan je nu aankan? Kan je de verwachtingen niet omdraaien (eens per week (en als t meezit kan meer altijd nog)?
quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 10:45:
pfff. het scheelt al het zo op te schrijven. Want dit is gewoon angst. Angst voor wat anderen denken. Terwijl ik dus heel goed voel wat ik nodig heb.
(....)
wijze woorden anyone? sorry voor de lap tekst.Heb geen wijze woorden voor je, maar je hebt het zelf al grotendeels gezegd...soms voel je het misschien later dan je zou willen, maar vertrouw er maar op dat je wel heel goed kan voelen wat je nodig hebt!
Het is zo verleidelijk ervoor te knokken om beter te worden, te herstellen. Maar het vechten werkt dan uiteindelijk weer tegen je.
Is het nodig bij je vrijwilligerswerk de lat net iets hoger te legt dan je nu aankan? Kan je de verwachtingen niet omdraaien (eens per week (en als t meezit kan meer altijd nog)?
quote:anahata4 schreef op 09 mei 2012 @ 10:45:
pfff. het scheelt al het zo op te schrijven. Want dit is gewoon angst. Angst voor wat anderen denken. Terwijl ik dus heel goed voel wat ik nodig heb.
(....)
wijze woorden anyone? sorry voor de lap tekst.Heb geen wijze woorden voor je, maar je hebt het zelf al grotendeels gezegd...soms voel je het misschien later dan je zou willen, maar vertrouw er maar op dat je wel heel goed kan voelen wat je nodig hebt!