Psyche
alle pijlers
Van sterke vrouw naar....?
vrijdag 30 maart 2012 om 12:35
Lang getwijfeld of ik nu wel of niet een topic wil openen. Ik herken soms stukjes van andere TO's maar het lijkt nooit helemaal de lading te dekken, vandaar dan toch maar een eigen topic.
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
Afgelopen najaar ben ik uitgevallen op mijn werk met een een burn out. Het was echt helemaal op; heel veel huilen, benauwd, paniek en zo ontzettend moe.
Ik heb toen hulp gezocht bij een psycholoog en een haptotherapeut en samen met hen ben ik ontzettend druk geweest om dingen te verwerken en inzichtelijk te krijgen.
En gelukkig leek dat beter te gaan. Langzaamaan probeerde ik het werk op te bouwen maar toch blijkt dat me lastiger af te gaan dan gehoopt. Zowel mijn psycholoog als de bedrijfsarts zijn van mening dat er nog onvoldoende sprake is van een patroondoorbreking en de gedragsverandering die daar aan ten grondslag zou moeten liggen.
Van weten naar doen....en die is natuurlijk altijd het lastigst.
En daar zit nu ook juist mijn onzekerheid. Door een lastige jeugd met ondermeer het alcoholmisbruik van mijn moeder en veel te weinig steun heb ik destijds mijn overlevingsmechanisme "sterke meid" moeten inzetten. Mijn moeder leunde emotioneel op mij en en passant vooelde ik me ook nog eventjes verantwoordelijk voor haar welzijn en het huishouden. Met dat overlevingsmechanisme heb ik me ruim dertig jaren staande weten te houden. Dat ging niet vanzelf. Dan lag ik weer even plat omdat ik mezelf voorbij gerend was en dan ging het wel weer als ik mijn rust weer even genomen had. Net een elastiekje. Altijd mijn focus gehouden op dingen die ik wel wilde in mijn leven. Goede relatie, een gezin, een leuke inhoudelijke baan en een leuk huis. En zo ogenschijnelijk leek ik het ook allemaal voor elkaar te hebben ondanks die verkeerde start in mijn jeugd. Als je maar echt heel graag wilt, dan kun je alles. Die mening had ik er echt wel over...over mezelf, maar ook over anderen.
Maar nu dus uitgevallen, opgebrand en niets meer zeker wetend.
Wie ben ik dan nu, nu ik heb moeten erkennen dat het op die wijze niet lukt? Als ik dan kennelijk niet zo sterk ben als dat ik altijd over mezelf heb gedacht..wat blijft er dan nog over van mijn zelfdbeeld?
Ben ik dan toch net als mijn moeder, die het leven zo moeilijk vindt? Zo ervaar ik dat namelijk wel de laatste maanden, maar tegerlijkertijd wil ik dat helemaal niet zijn. Want dan wil ik veel liever weer terug naar die vrouw die die FT baan ogenschijnelijk combineerde met een gezin, een studie en een druk sociaal leven. Dat is toch een veel leuker persoon om te zijn, dan die zielepiet die ik me nu grotendeels van de tijd voel? Dus probeer ik mezelf weer die schop onder mijn kont te geven, het reintegratieproces zo te versnellen en kom ik er weer achter dat dit voor mij nu echt nog even niet haalbaar blijkt. En dan baal ik weer zo ontzettend van mezelf!!
Het is die onzekerheid die me het meest nekt. Zoals mijn psych het in een mooie beeldspraak verwoordde: 'je moet eerst weten wat voor soort voetballer je bent, voordat je kunt bepalen in welke divisie je kunt gaan spelen." Wat voor voetballer ben ik dan? Ik wilde dat ik eredivisiespeler was, maar moet ik dan nu genoegen nemen met een plaatsje bij de amateursclub?
Is dat mijn leerproces? Moet ik dat accepteren van mezelf? Dat ik minder kan dan dat ik altijd heb gewild? Dat lijkt me een rouwproces van jewelste...ik voel me bijna "gehandicapt" als ik dat van mezelf zou moeten leren accepteren?
Of is dit toch een kwestie van tijd en zal ik over een jaar weer mezelf herkennen als degeen die ik was, maar die heeft geleerd van haar valkuilen en deze dan ook beter weet te herkennen en omzeilen?
Met heel mijn hart hoop ik op het laatste scenario....maar ik ben zo vreselijk bang voor het eerste.
Wee ookt niet zo goed wat ik met het topic wil....steun, herkenning? Reacties zijn in ieder geval van harte welkom!
donderdag 31 mei 2012 om 10:04
@BB: emotie en "echt voelen".. Emoties kunnen op van alles gebaseerd zijn en zijn (naar mijn idee) de gevoelens die zich in je hoofd afspelen. Die kunnen bijv heel ergens anders vandaan komen dan je zelf denkt of kan onderscheiden, ook heel "onterecht", eigen "ontvangst" van iets, interpretaties, aannames, maar ook vanuit je instinct gevoed zijn (angst, overleving) en verward met gevoelens.
Je kan praten over emoties zonder ze ook te voelen, ze analyseren en overdenken zonder ze te voelen. Het voelen is het daadwerkelijk (mind & lichamelijk) voelen van die angst of verdriet, blijdschap, verlangen, opwinding, stress, woede, afwijzing, nervositeit, geluk, liefde enz is veel moeilijker. Ook omdat we geleerd hebben gevoelens in pure vorm te beheersen (met je mind).
Bijna nooit laat je je ongecontroleerd gaan in het voelen, dan zou je je in de greep voelen van die gevoelens. Iemand met beperkte geestelijke vermogens, die dat niet kan, of bijv een heel jong kind, heeft dan ook oncontroleerbare woedeaanvallen bijv (primitieve gevoelens die niet geremd worden), of juist gelukkig zonder rem. Onbelemmerd door "hoe het hoort', zichzelf niet kunnen troosten of tot de orde roepen, of het vermogen om te relativeren, rationaliseren, overdenken van die eerste primitieve emotie (die dat gevoel veroorzaakt).
Wij zijn die rem zo gewend, dat we soms niet eens meer bij die "primitieve" gevoelens kunnen komen, ze niet mogen voelen (van onszelf), veroordelen (kinderachtig, onbeheerst, ongepast vinden).
Zoals Anahata schreef: ik voel dan dat ik geen zin heb.. ?
Of is de onderliggende emotie angst? En vertaal je dat zelf naar (rationeler): ik heb geen zin/ behoefte daaraan?
Dus eigenlijk komt de emotie voort uit zelfbescherming (jezelf wijsmaken dat je daar geen behoefte aan hebt, rationalisatie?) omdat je je angst uit de weg wil gaan (= onderliggend gevoel?)..
Nog een voorbeeldje: elk kind vindt het heerlijk op het moment dat ie geen luier om hoeft, in zijn nakie op het strand kan lopen, met zand spelen enz. Nog geen last van schaamte, "not done", preutsheid. Die dingen worden bijgebracht (als je ouder wordt). En zelfs zo, dat je je bijv niet meer op je gemak voelt als je naakt bent, met je eigen lichaam (heel onnatuurlijk eigenlijk) een gevoel van schaamte opwekt en daar je gedrag op aanpast (niet naar een sauna gaan, slapen met ondergoed, altijd willen bedekken). Daar raak je zo aan gewend/ mee vertrouwd, dat je "vergeet" dat er schaamte aan ten grondslag ligt (angst voor veroordeling, dat men je onbedekt ziet, je blootgeeft, doe je niet). Je "gevoel" is dan de emotie "preuts en schaamte" (maar dat is niet je pure gevoel, dat is aangeleerde overtuiging dat dat "niet hoort"). Onderliggend gevoel is dan gebaseerd op een aangeleerde emotie (en dan voel je je ook niet comfortabel als zo'n situatie zich mocht voordoen).
Je maakt jezelf in feite wijs: ik houd niet van sauna, geen behoefte aan, not done, het voelt diep van binnen niet okee om naakt te zijn en al zeker niet waar anderen bij zijn, enz.
Terwijl het gebaseerd is op een oordeel, normen en waarden, die je je "eigengemaakt hebt" (en dus voelen als van jezelf zijnde). Terwijl het innerlijke pure zelf (zonder angst en schaamte) naaktheid heel normaal en vrij en prettig zou vinden, comfortabel met jezelf en eigen lichaam).
Veel emoties zijn gebaseerd op "aangeleerde" of ervaren reacties (van jezelf of anderen). Als je nooit fijne seks hebt meegemaakt, misschien omdat je zelf geremd was en bleef, zal je misschien die behoefte ook niet (meer) voelen(zelfbescherming vanuit teleurstelling) na een opeenstapeling van eenzelfde soort ervaring (en oordelen in je hoofd waar je je niet van bewust bent). En zal je (naar waarheid): denken en vinden: "ik vind er niks aan, seks, het hoeft van mij niet, doet me niks, geen behoefte aan".
Ook dat is een "vals gevoel". Het is dan voornamelijk de rem zelf die je voelt, het "oordeel" wat je er zelf van gemaakt hebt, obv je ervaringen of wat je ervan weet, opgevoed bent, het hele scala aan gedachten (en overtuigingen) erover. Maar de werkelijke behoefte van binnen zit er nog steeds, alleen totaal bedekt met "emoties in je hoofd" (door remmen en ervaringen/oordelen/overtuigingen bepaald). Dat wat je denkt te voelen is niet het werkelijke innerlijke gevoel, want dat is ver weg, onderdrukt, die voel je dus ook idd niet. (maar wil niet zeggen dat onder die beheerste en onderdrukte laag er geen andere gevoelens/behoeften liggen, die keur je af, of ben je bang voor, in teleurgesteld, of zelfs geen idee van). En dan zal je die "opwinding" ook niet kennen misschien, succesvol afgeleerd of onderdrukt , dus denk je dat jij dat niet "hebt" en niet voelt.
Zal het later misschien beter kunnen uitleggen, moet nu naar mn werk.
Maar komt erop neer dat we veel meer door opvoeding, door "wat hoort" (en wat niet) en door (eigen) ervaring, overtuigingen en mechanismen geleid worden dan we zelf denken.
Na verkrachting had ik totaal geen seksuele behoeften of gevoel meer. Wat niet wil zeggen dat het er niet is, het is verstopt, beschadigd, afgesloten, op slot, je stopt het zo diep weg (onbewuste processen) dat je het ook echt niet meer voelt. Maar normaal menselijk zou zijn dat je die behoefte en gevoelens wel hebt, maar je werkelijke gevoel wordt verhinderd of overheerst door voelen van angst, afkeuring, negatieve ervaring, gekleurd beeld. Waardoor de associatie niet (zoals het pure gevoel zou zijn) fijn is, maar je de beschadiging voelt (de pijn/angst/woede/vernedering) enz.
Wat je voelt is dus niet altijd "echt" of "puur".
Een verslaafde zegt: ik voel nu eenmaal dat ik moet roken/drinken enz. Wordt niet bepaald door een pure gevoel, maar door de verslaving, impulsen gebaseerd op stofjes die je aanmaakt (beloningsstofjes, lichamelijke verslaafdheid, kicks).
Daarom is het zo lastig om op gevoelens te vertrouwen. Je gedachten ontspringen ook niet altijd aan je ratio, ook instinct en gevoel vertalen zich in gedachten. De stem die tot je spreekt, ben je dat zelf, wie is er aan het woord? (ratio en kennis (aangeleerd, beredeneerd, geanalyseerd, wat "hoort", geweten, innerlijk, intuitie, emotie, gevoel, instinct (waaronder overlevingsmechanismen, zelfbeschermingsmechanismen)
Je kan praten over emoties zonder ze ook te voelen, ze analyseren en overdenken zonder ze te voelen. Het voelen is het daadwerkelijk (mind & lichamelijk) voelen van die angst of verdriet, blijdschap, verlangen, opwinding, stress, woede, afwijzing, nervositeit, geluk, liefde enz is veel moeilijker. Ook omdat we geleerd hebben gevoelens in pure vorm te beheersen (met je mind).
Bijna nooit laat je je ongecontroleerd gaan in het voelen, dan zou je je in de greep voelen van die gevoelens. Iemand met beperkte geestelijke vermogens, die dat niet kan, of bijv een heel jong kind, heeft dan ook oncontroleerbare woedeaanvallen bijv (primitieve gevoelens die niet geremd worden), of juist gelukkig zonder rem. Onbelemmerd door "hoe het hoort', zichzelf niet kunnen troosten of tot de orde roepen, of het vermogen om te relativeren, rationaliseren, overdenken van die eerste primitieve emotie (die dat gevoel veroorzaakt).
Wij zijn die rem zo gewend, dat we soms niet eens meer bij die "primitieve" gevoelens kunnen komen, ze niet mogen voelen (van onszelf), veroordelen (kinderachtig, onbeheerst, ongepast vinden).
Zoals Anahata schreef: ik voel dan dat ik geen zin heb.. ?
Of is de onderliggende emotie angst? En vertaal je dat zelf naar (rationeler): ik heb geen zin/ behoefte daaraan?
Dus eigenlijk komt de emotie voort uit zelfbescherming (jezelf wijsmaken dat je daar geen behoefte aan hebt, rationalisatie?) omdat je je angst uit de weg wil gaan (= onderliggend gevoel?)..
Nog een voorbeeldje: elk kind vindt het heerlijk op het moment dat ie geen luier om hoeft, in zijn nakie op het strand kan lopen, met zand spelen enz. Nog geen last van schaamte, "not done", preutsheid. Die dingen worden bijgebracht (als je ouder wordt). En zelfs zo, dat je je bijv niet meer op je gemak voelt als je naakt bent, met je eigen lichaam (heel onnatuurlijk eigenlijk) een gevoel van schaamte opwekt en daar je gedrag op aanpast (niet naar een sauna gaan, slapen met ondergoed, altijd willen bedekken). Daar raak je zo aan gewend/ mee vertrouwd, dat je "vergeet" dat er schaamte aan ten grondslag ligt (angst voor veroordeling, dat men je onbedekt ziet, je blootgeeft, doe je niet). Je "gevoel" is dan de emotie "preuts en schaamte" (maar dat is niet je pure gevoel, dat is aangeleerde overtuiging dat dat "niet hoort"). Onderliggend gevoel is dan gebaseerd op een aangeleerde emotie (en dan voel je je ook niet comfortabel als zo'n situatie zich mocht voordoen).
Je maakt jezelf in feite wijs: ik houd niet van sauna, geen behoefte aan, not done, het voelt diep van binnen niet okee om naakt te zijn en al zeker niet waar anderen bij zijn, enz.
Terwijl het gebaseerd is op een oordeel, normen en waarden, die je je "eigengemaakt hebt" (en dus voelen als van jezelf zijnde). Terwijl het innerlijke pure zelf (zonder angst en schaamte) naaktheid heel normaal en vrij en prettig zou vinden, comfortabel met jezelf en eigen lichaam).
Veel emoties zijn gebaseerd op "aangeleerde" of ervaren reacties (van jezelf of anderen). Als je nooit fijne seks hebt meegemaakt, misschien omdat je zelf geremd was en bleef, zal je misschien die behoefte ook niet (meer) voelen(zelfbescherming vanuit teleurstelling) na een opeenstapeling van eenzelfde soort ervaring (en oordelen in je hoofd waar je je niet van bewust bent). En zal je (naar waarheid): denken en vinden: "ik vind er niks aan, seks, het hoeft van mij niet, doet me niks, geen behoefte aan".
Ook dat is een "vals gevoel". Het is dan voornamelijk de rem zelf die je voelt, het "oordeel" wat je er zelf van gemaakt hebt, obv je ervaringen of wat je ervan weet, opgevoed bent, het hele scala aan gedachten (en overtuigingen) erover. Maar de werkelijke behoefte van binnen zit er nog steeds, alleen totaal bedekt met "emoties in je hoofd" (door remmen en ervaringen/oordelen/overtuigingen bepaald). Dat wat je denkt te voelen is niet het werkelijke innerlijke gevoel, want dat is ver weg, onderdrukt, die voel je dus ook idd niet. (maar wil niet zeggen dat onder die beheerste en onderdrukte laag er geen andere gevoelens/behoeften liggen, die keur je af, of ben je bang voor, in teleurgesteld, of zelfs geen idee van). En dan zal je die "opwinding" ook niet kennen misschien, succesvol afgeleerd of onderdrukt , dus denk je dat jij dat niet "hebt" en niet voelt.
Zal het later misschien beter kunnen uitleggen, moet nu naar mn werk.
Maar komt erop neer dat we veel meer door opvoeding, door "wat hoort" (en wat niet) en door (eigen) ervaring, overtuigingen en mechanismen geleid worden dan we zelf denken.
Na verkrachting had ik totaal geen seksuele behoeften of gevoel meer. Wat niet wil zeggen dat het er niet is, het is verstopt, beschadigd, afgesloten, op slot, je stopt het zo diep weg (onbewuste processen) dat je het ook echt niet meer voelt. Maar normaal menselijk zou zijn dat je die behoefte en gevoelens wel hebt, maar je werkelijke gevoel wordt verhinderd of overheerst door voelen van angst, afkeuring, negatieve ervaring, gekleurd beeld. Waardoor de associatie niet (zoals het pure gevoel zou zijn) fijn is, maar je de beschadiging voelt (de pijn/angst/woede/vernedering) enz.
Wat je voelt is dus niet altijd "echt" of "puur".
Een verslaafde zegt: ik voel nu eenmaal dat ik moet roken/drinken enz. Wordt niet bepaald door een pure gevoel, maar door de verslaving, impulsen gebaseerd op stofjes die je aanmaakt (beloningsstofjes, lichamelijke verslaafdheid, kicks).
Daarom is het zo lastig om op gevoelens te vertrouwen. Je gedachten ontspringen ook niet altijd aan je ratio, ook instinct en gevoel vertalen zich in gedachten. De stem die tot je spreekt, ben je dat zelf, wie is er aan het woord? (ratio en kennis (aangeleerd, beredeneerd, geanalyseerd, wat "hoort", geweten, innerlijk, intuitie, emotie, gevoel, instinct (waaronder overlevingsmechanismen, zelfbeschermingsmechanismen)
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 31 mei 2012 om 10:24
Gelukkig is dat helemaal goedgekomen met mij, daar vertel ik het niet om.. 
gaat erom, dat angst (al dan niet terechte) andere emoties en gevoelens blokkeert.. blokkades en belemmeringen zijn negatieve invloeden op je pure gevoelens. Ten onrechte kan je je rationalisaties en zelfbeschermingsmechanismen aanzien voor wat je nu eenmaal voelt.
Je kan je emoties koesteren, eindeloos aan toegeven, groter maken, onderdrukken, de vrije hand geven (onbeheersbaar verliezen in iets) of juist krampachtig niet vinden dat je dat hoort te voelen (nep negatief om proberen te draaien in positief, rationaliseren), zelfs zonder te weten waarom. Je brein slaat van alles op als "ervaring" en als "geweten" (oordelen, overtuigingen) en het onderscheid is maar moeilijk te maken, waardoor je op dat moment "gedreven" wordt.
Fijne dag iedereen, moet nu echt dringend weg!
gaat erom, dat angst (al dan niet terechte) andere emoties en gevoelens blokkeert.. blokkades en belemmeringen zijn negatieve invloeden op je pure gevoelens. Ten onrechte kan je je rationalisaties en zelfbeschermingsmechanismen aanzien voor wat je nu eenmaal voelt.
Je kan je emoties koesteren, eindeloos aan toegeven, groter maken, onderdrukken, de vrije hand geven (onbeheersbaar verliezen in iets) of juist krampachtig niet vinden dat je dat hoort te voelen (nep negatief om proberen te draaien in positief, rationaliseren), zelfs zonder te weten waarom. Je brein slaat van alles op als "ervaring" en als "geweten" (oordelen, overtuigingen) en het onderscheid is maar moeilijk te maken, waardoor je op dat moment "gedreven" wordt.
Fijne dag iedereen, moet nu echt dringend weg!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
donderdag 31 mei 2012 om 18:45
Anahata, super goed juist dat je je werk hebt afgebeld! Dat is idd luisteren naar je lichaam EN ernaar handelen. Hoe voel je je nu?
Wel grappig, mijn therapeut doet dat constant; net belde ik haar op voor een nieuwe afspraak en ze vroeg even waarom ik de afspraak wilde maken. Ik doe mn verhaal en ze zegt dat ze er bij de afspraak verder op in gaat, omdat ze nu zelf te moe is. Ze ging laatst ook tijdens therapie ineens naar de wc, ik vond dat een beetje raar. Maar vervolgens legt ze uit dat ze daarmee voor zichzelf zorgt en zich met een lege blaas ook weer meer op mij kan concentreren.
Dat soort dingen kan ik echt wat van leren, ik zou gerust alles inhouden en daarna heel hard naar de wc rennen. Probeer op dat soort dingen ook steeds meer te letten en dat gaat steeds beter.
Maar merk nog wel dat ik het heel lastig blijf vinden om bij mezelf te blijven.. ik maak mezelf nog zo snel ondergeschikt aan anderen, dat zit er zo ingestampt! Prive gaat het nu wel goed, ik voel vaak wel wat ik wil/denk enz en handel daarnaar. Maar kwam er vandaag op stage weer achter dat ik daar heel erg in mn oude patroontje zit. Ik voel vaak niet wat ik wil/denk, daar sta ik niet eens bij stil, maar ga meteen over naar invullen voor een ander en handel daar vervolgens naar..
Blijft moeilijk!! Herkenbaar voor jullie?
Wel grappig, mijn therapeut doet dat constant; net belde ik haar op voor een nieuwe afspraak en ze vroeg even waarom ik de afspraak wilde maken. Ik doe mn verhaal en ze zegt dat ze er bij de afspraak verder op in gaat, omdat ze nu zelf te moe is. Ze ging laatst ook tijdens therapie ineens naar de wc, ik vond dat een beetje raar. Maar vervolgens legt ze uit dat ze daarmee voor zichzelf zorgt en zich met een lege blaas ook weer meer op mij kan concentreren.
Dat soort dingen kan ik echt wat van leren, ik zou gerust alles inhouden en daarna heel hard naar de wc rennen. Probeer op dat soort dingen ook steeds meer te letten en dat gaat steeds beter.
Maar merk nog wel dat ik het heel lastig blijf vinden om bij mezelf te blijven.. ik maak mezelf nog zo snel ondergeschikt aan anderen, dat zit er zo ingestampt! Prive gaat het nu wel goed, ik voel vaak wel wat ik wil/denk enz en handel daarnaar. Maar kwam er vandaag op stage weer achter dat ik daar heel erg in mn oude patroontje zit. Ik voel vaak niet wat ik wil/denk, daar sta ik niet eens bij stil, maar ga meteen over naar invullen voor een ander en handel daar vervolgens naar..
Blijft moeilijk!! Herkenbaar voor jullie?
donderdag 31 mei 2012 om 19:12
Oude patronen zijn moeilijk te doorbreken, i know.
Vandaag bij psycholoog geweest voor het eerst.
Kennisgemaakt en mijn verhaal verteld en vragenlijsten meegekregen, die ik net heb in gevuld en klaar liggen voor verzending.
Zag niet eens op tegen naar psycholoog gaan (meds?), was natuurlijk wel nieuw en onwennig, maar sta achter de keuze.
Vandaag bij psycholoog geweest voor het eerst.
Kennisgemaakt en mijn verhaal verteld en vragenlijsten meegekregen, die ik net heb in gevuld en klaar liggen voor verzending.
Zag niet eens op tegen naar psycholoog gaan (meds?), was natuurlijk wel nieuw en onwennig, maar sta achter de keuze.
donderdag 31 mei 2012 om 19:39
Hey allemaal,
Suzy; bedankt voor je uitleg, heel erg verhelderd...Ik vond het heel erg voor je om te lezen wat je vertelde. Knuffel.
Marlboro-woman; was je kennismakingsgesprek prettig? Lijkt de psycholoog je prettig? Fijn dat je achter de keuze staat.
Italy; Ik zou jou therapeut ook best wel een beetje raar vinden, ben zelf ook zo iemand die het dan liever ophoudt. Merk sinds ik voor het eerst in mijn leven een dansles heb gevolgd, hoe een verstoorde relatie ik eigenlijk heb met m'n lichaam (terwijl ik echt altijd dacht dat ik mezelf oke vond, cool was met ietsje stevig zijn, maar ik denk dat ook dat misschien een masker/verdedigingsmechanisme is). Ik voel me niet voldoende vrij in, en trots op, mijn lichaam. Net zoals met alles eigenlijk, probeer ik mijn lichaam te beheersen/controleren ipv ' vrij ' te laten. Dus dansles oid staat hoog op mijn wishlist:P
Maar om meer in te gaan op je vraag Italy; Ik herken jou gedrag eigenlijk niet zo heel erg. Behalve misschien als je met ondergeschikt maken zou bedoelen dat ik mezelf nog steeds veel te vaak veroordeel, zo onzeker kan zijn in gezelschap (vinden ze me wel leuk, ben ik wel aardig, doe ik het wel goed). Misschien dat ik dat ondergeschikte gedrag wat betreft studie, weg heb gestopt achter een masker van hardheid/succes en strategie...Ik moet net zoals Anahata wel bijvoorbeeld ook heel erg oppassen dat als ik studie-dingen afzeg, niet af rond, dat niet zie als falen. Dat stemmetje is dan heel hard in mijn hoofd aanwezig (maar kan ik wel al redelijk gewoon laten zijn). Ik merk dat die angst om te falen bij mij ook heel erg in verband staat met een zekere zorg om anderen (dus mssn net zoals bij jou Italy?), wat als ik ze teleurstel, wat als ik mijn beeld van mij bij hun verpest, wat als ze me nu niet meer aardig vinden....wat als mijn begeleider me niet als de beste ziet...etc etc etc.
Misschien een beetje een wazige post, zal er nog eens over nadenken
Suzy; bedankt voor je uitleg, heel erg verhelderd...Ik vond het heel erg voor je om te lezen wat je vertelde. Knuffel.
Marlboro-woman; was je kennismakingsgesprek prettig? Lijkt de psycholoog je prettig? Fijn dat je achter de keuze staat.
Italy; Ik zou jou therapeut ook best wel een beetje raar vinden, ben zelf ook zo iemand die het dan liever ophoudt. Merk sinds ik voor het eerst in mijn leven een dansles heb gevolgd, hoe een verstoorde relatie ik eigenlijk heb met m'n lichaam (terwijl ik echt altijd dacht dat ik mezelf oke vond, cool was met ietsje stevig zijn, maar ik denk dat ook dat misschien een masker/verdedigingsmechanisme is). Ik voel me niet voldoende vrij in, en trots op, mijn lichaam. Net zoals met alles eigenlijk, probeer ik mijn lichaam te beheersen/controleren ipv ' vrij ' te laten. Dus dansles oid staat hoog op mijn wishlist:P
Maar om meer in te gaan op je vraag Italy; Ik herken jou gedrag eigenlijk niet zo heel erg. Behalve misschien als je met ondergeschikt maken zou bedoelen dat ik mezelf nog steeds veel te vaak veroordeel, zo onzeker kan zijn in gezelschap (vinden ze me wel leuk, ben ik wel aardig, doe ik het wel goed). Misschien dat ik dat ondergeschikte gedrag wat betreft studie, weg heb gestopt achter een masker van hardheid/succes en strategie...Ik moet net zoals Anahata wel bijvoorbeeld ook heel erg oppassen dat als ik studie-dingen afzeg, niet af rond, dat niet zie als falen. Dat stemmetje is dan heel hard in mijn hoofd aanwezig (maar kan ik wel al redelijk gewoon laten zijn). Ik merk dat die angst om te falen bij mij ook heel erg in verband staat met een zekere zorg om anderen (dus mssn net zoals bij jou Italy?), wat als ik ze teleurstel, wat als ik mijn beeld van mij bij hun verpest, wat als ze me nu niet meer aardig vinden....wat als mijn begeleider me niet als de beste ziet...etc etc etc.
Misschien een beetje een wazige post, zal er nog eens over nadenken
donderdag 31 mei 2012 om 20:11
:
Gelukkig is dat helemaal goedgekomen met mij, daar vertel ik het niet om..
gaat erom, dat angst (al dan niet terechte) andere emoties en gevoelens blokkeert.. blokkades en belemmeringen zijn negatieve invloeden op je pure gevoelens. Ten onrechte kan je je rationalisaties en zelfbeschermingsmechanismen aanzien voor wat je nu eenmaal voelt.
Je kan je emoties koesteren, eindeloos aan toegeven, groter maken, onderdrukken, de vrije hand geven (onbeheersbaar verliezen in iets) of juist krampachtig niet vinden dat je dat hoort te voelen (nep negatief om proberen te draaien in positief, rationaliseren), zelfs zonder te weten waarom. Je brein slaat van alles op als "ervaring" en als "geweten" (oordelen, overtuigingen) en het onderscheid is maar moeilijk te maken, waardoor je op dat moment "gedreven" wordt.
Fijne dag iedereen, moet nu echt dringend weg!
Ondanks dat je het daar niet voor deed...toch een
voor je verhaal. Bespeur ik hier toch ook een (oh zo herkenbaar) toontje van....vind mij niet zielig, met mij gaat het okay:-). Ik vind het juist stoer wanneer mensen (soms heftige) verhalen wil delen om zo te laten zien dat je snapt wat iemand bedoelt. Dat maakt iemand in mijn ogen niet zielig, maar juist stoer:-).Verder kan ik me erg vinden in het laatste deel van jouw laatste post. En hoewel ie heel logisch is, is dit voor mij zeker niet vanzelfsprekend te noemen. Voor mij is dit een eye opener van jewelste. Gewoon dit te snappen maakt het voor mij weer makkelijker om op zoek te gaan naar die ware innerlijke intuïtieve stem. Je komt dan ook bij zingeving uit denk ik.....
donderdag 31 mei 2012 om 20:27
Anahata:Wat goed dat je naar jezelf luistert. Wat blijft ie lastig hè. Ik blijf er ook zo mee worstelen. Ik zie er ook heel erg tegenop mijn werkuren weer te gaan uitbreiden. Het gaat nu heel redelijk zo, maar hoe moet ik daar straks weer 34 uur van maken? Dan voel ik me ook weer lui en voel ik me weer getriggerd door bepaalde discussies over thuisblijfmoeders versus (fulltime) werkende moeders. Want werken en economisch zelfstandig zijn, dat moeten we, dus thuisblijfmoeders zijn niet slim bezig en moeten niet klagen dat ze hun leventje zwaar vinden. En ja, Ik wil ook werken.....zie de voordelen qua ontwikkelingen, invulling en niet te vergeten de financiën. Andere moeders doen het toch ook, waarom lijkt het mij niet te lukken? Is dit dan onvermogen of is het niet willen? Zit ik mijn eigen "luiheid" te voeden of is het juist lief zijn voor jezelf doordat je je eigen grenzen aangeeft.
In het voorbeeld van Italy heb ik ook die twijfels.....de therapeut die naar de wc gaat tijdens de sessie. Is dit goed voor jezelf zorgen of is dit doorgeschoten assertiviteit? Ik erger me juist ook vaak aan mensen die zo duidelijk hun eigen grenzen aangeven. Vaak denk ik dan....lekker gemakzuchtig hoor als mensen "zo dicht bij zichzelf blijven". Is het niet gewoon goedpraten van gemakzuchtig en/of egoïstisch gedrag dan? Hierin helpen mij die kernkwadranten dan juist weer erg, omdat ik weet dat gedrag waaraan je je "ergert", vaak iets zegt over je eigen behoefte en leerproces.
Even voor de duidelijkheid, met dit voorbeeld wilde ik niet zeggen dat ik dat vind van die therapeut hoor, maar het zijn dan van die overwegingen...zitten we elkaar niet lekker een hand boven het hoofd te houden door al onze luie/gemakzuchtige trekjes maar goed te praten. Ik weet dat het antwoord NEE is, maar als voorbeeld van dat nare veroordeelde stemmetje in mijn hoofd.
Hoop dat jullie het een beetje snappen.
In het voorbeeld van Italy heb ik ook die twijfels.....de therapeut die naar de wc gaat tijdens de sessie. Is dit goed voor jezelf zorgen of is dit doorgeschoten assertiviteit? Ik erger me juist ook vaak aan mensen die zo duidelijk hun eigen grenzen aangeven. Vaak denk ik dan....lekker gemakzuchtig hoor als mensen "zo dicht bij zichzelf blijven". Is het niet gewoon goedpraten van gemakzuchtig en/of egoïstisch gedrag dan? Hierin helpen mij die kernkwadranten dan juist weer erg, omdat ik weet dat gedrag waaraan je je "ergert", vaak iets zegt over je eigen behoefte en leerproces.
Even voor de duidelijkheid, met dit voorbeeld wilde ik niet zeggen dat ik dat vind van die therapeut hoor, maar het zijn dan van die overwegingen...zitten we elkaar niet lekker een hand boven het hoofd te houden door al onze luie/gemakzuchtige trekjes maar goed te praten. Ik weet dat het antwoord NEE is, maar als voorbeeld van dat nare veroordeelde stemmetje in mijn hoofd.
Hoop dat jullie het een beetje snappen.
donderdag 31 mei 2012 om 20:34
Ja, dit herken ik en is echt een van de grote leerpunten nu: Blijven voelen wat mijn behoeften zijn, bij mezelf blijven. Ook in situaties waarin ik normaal erg m`n best deed. Ik ga bijv helemaal snel op in een 'belangrijk' of onverwachts gesprek op m`n werk.
merk nu dat ik heel moe ben, dus stop alweer, andere keer meer, fijn om jullie te lezen en 'voel ze!' ;)
donderdag 31 mei 2012 om 20:43
Kan me vinden in wat je zegt hoor BB, ik zag/zie het ook wel als een stukje doorgeschoten assertiviteit, dan weer niet als gemakzuchtig of egoistisch. Weet ook niet of ik het zelf op die manier zou willen, omdat ik wel rekening wil blijven houden met anderen en ben van mening dat je soms best even jouw eigen behoeften aan de kant kan/mag schuiven voor een ander, maar is voor mij wel een leerpunt, als voorbeeld, om in ieder geval nog meer mijn behoeften te voelen en ernaar te handelen (of de keuze te hebben ernaar te handelen).
Ik merkte vandaag gewoon weer even heel sterk hoe erg ik mezelf aan de kant kan schuiven, hoe erg ik invul waarvan ik denk dat een ander het wil horen/zien ipv zelf na te denken wat ik vind/wil, enz. Het lijkt wel of er in mijn hoofd (werkgerelateerd) direct een linkje gaat naar de ander, ipv naar mezelf.
Ik merkte vandaag gewoon weer even heel sterk hoe erg ik mezelf aan de kant kan schuiven, hoe erg ik invul waarvan ik denk dat een ander het wil horen/zien ipv zelf na te denken wat ik vind/wil, enz. Het lijkt wel of er in mijn hoofd (werkgerelateerd) direct een linkje gaat naar de ander, ipv naar mezelf.
donderdag 31 mei 2012 om 20:53
vrijdag 1 juni 2012 om 00:54
@BB & Framb00sjes: thanks voor knuffel. Tis meer al zoooo lang geleden, en ook al lange tijd verwerkt, het speelt geen enkele rol meer in mijn leven, dat is geheald, klaar, afgerond, geen lading meer op. Vandaar dat ik weet en vol overtuiging kan zeggen dat er zoveel mogelijk is om te herstellen. Iedereen maakt zijn/haar dingen mee, en op mijn leeftijd heb ik natuurlijk wel eea ervaren, maar ook verwerkt en hersteld of overstegen. En dat maakt ook dat je je veerkracht kent (en nee, dat is bepaald niet zielig, hahaha, integendeel).
Ik heb wel gedeald met het verleden. Alleen nog de uitdagingen van het heden (en soms toekomst).
Tis idd bedoeld als delen van ervaring, mn positieve, het is nl makkelijk praten (en zelfs oordelen) voor mensen die "weinig" of iig niet iets soortgelijks (eoa traumatisch iets) hebben meegemaakt . Dat is ook vaak de kracht van lotgenoten, dat is overtuigender, die weten vaak waar je het over hebt en kan je echt stellig zeggen dat dat te overkomen/ overstijgen is.
@Marlboro: fijn dat je er vertrouwen in hebt en er vol goede moed tegenaan gaat! Heb je je al een idee kunnen vormen bij de therapeut(e)? Voelt goed?
@Italy: toch typisch he, dat je dat op allerlei vlakken aan het leren bent, maar op werk/stagegebied lastig vindt om niet meteen op andermans verwachting te focussen? Snap het ergens ook wel, werk staat toch voor presteren en daar wil je goed in zijn, dat men tevreden is, de eisen van de job zo goed mogelijk invullen. Daar denk je automatisch toch meer in termen van succes en falen (en perfectionisme, geen fouten maken, jezelf bewijzen naar buiten toe..of misschien wel naar jezelf toe)..
Mijn ambitie ligt er vooral in dat wat ik (voor werk) doe, ik ook zo goed mogelijk wil doen. Niet per se groeien, alsmaar meer willen, oid. Mijn eigen standaarden liggen gewoon hoog, in 1e instantie voor mezelf (en/maar ook voor anderen).
Ik heb wel gedeald met het verleden. Alleen nog de uitdagingen van het heden (en soms toekomst).
Tis idd bedoeld als delen van ervaring, mn positieve, het is nl makkelijk praten (en zelfs oordelen) voor mensen die "weinig" of iig niet iets soortgelijks (eoa traumatisch iets) hebben meegemaakt . Dat is ook vaak de kracht van lotgenoten, dat is overtuigender, die weten vaak waar je het over hebt en kan je echt stellig zeggen dat dat te overkomen/ overstijgen is.
@Marlboro: fijn dat je er vertrouwen in hebt en er vol goede moed tegenaan gaat! Heb je je al een idee kunnen vormen bij de therapeut(e)? Voelt goed?
@Italy: toch typisch he, dat je dat op allerlei vlakken aan het leren bent, maar op werk/stagegebied lastig vindt om niet meteen op andermans verwachting te focussen? Snap het ergens ook wel, werk staat toch voor presteren en daar wil je goed in zijn, dat men tevreden is, de eisen van de job zo goed mogelijk invullen. Daar denk je automatisch toch meer in termen van succes en falen (en perfectionisme, geen fouten maken, jezelf bewijzen naar buiten toe..of misschien wel naar jezelf toe)..
Mijn ambitie ligt er vooral in dat wat ik (voor werk) doe, ik ook zo goed mogelijk wil doen. Niet per se groeien, alsmaar meer willen, oid. Mijn eigen standaarden liggen gewoon hoog, in 1e instantie voor mezelf (en/maar ook voor anderen).
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
vrijdag 1 juni 2012 om 09:14
Pfff, vandaag sollicitatie en weer met studie beginnen...weer lekker te veel hooi op mijn vork genomen in 1 dag (maar kan er nu niet meer om heen) en van de verplichting van een bijbaan/zomerbaan (wel echt nodig, anders kan ik mijn studie gewoon niet financieren) wordt ik nu al helemaal zenuwachtig. Bang dat ik in mijn oude patroon verval, niet genoeg tijd heb voor leuke dingen, mijn studie niet goed genoeg doe (=geen 9-ens haal), geen tijd heb/neem voor mezelf en de lieve mensen om mij heen:S:S al die angst weer:( Oja, en dan ook nog de vraag of ik wel voor de goede zomerbaan heb gekozen....>> Willen jullie even met mij afspreken dat ik hoe dan ook minimaal 1 dag per week weekend/vrijheb/voor mezelf heb? Ondanks wat voor andere belangrijke dingen er aan het wachten zijn? Of is een dag per week te veel/te weinig? Ik heb al 5 jaar lang geen weekend gehad, geen vrije dagen, dus ik heb geen idee....
vrijdag 1 juni 2012 om 16:31
Framboosje, voor mij zou 1 dag per week veels te weinig zijn. Maar volgens mij is daar geen 'normaal' voor, dat is iets wat je moet (leren) aanvoelen aan jezelf.
Probeer voor jezelf aan balans te vinden, moet je perse zoveel werken of kan je misschien ook iets anders regelen (bijlenen, ouders, ed) zodat je wat meer tijd voor jezelf hebt? Ik heb toen ik met school begon voor mezelf besloten dat ik liever meer leende en minder werkte (zodat ik nog tijd voor mezelf had en daarnaast ook nog leuke dingen kon doen) dan dat ik veel werkte en daarnaast geen tijd meer over had. Met je studie bereik je iets waar je uiteindelijk wilt komen, maar je leeft wel NU!
Suzy, ja bizar he?! Prive ben ik mezelf, weet ik nu wie ik ben en waar ik voor sta en dan sta ik in mn kracht omdat het diep van binnen komt. Op stage gaat het niet zozeer om mij als persoon, maar om de dingen die ik geleerd heb en dat zorgt er bij mij voor dat ik moeilijk vanuit mezelf kan handelen.
Probeer voor jezelf aan balans te vinden, moet je perse zoveel werken of kan je misschien ook iets anders regelen (bijlenen, ouders, ed) zodat je wat meer tijd voor jezelf hebt? Ik heb toen ik met school begon voor mezelf besloten dat ik liever meer leende en minder werkte (zodat ik nog tijd voor mezelf had en daarnaast ook nog leuke dingen kon doen) dan dat ik veel werkte en daarnaast geen tijd meer over had. Met je studie bereik je iets waar je uiteindelijk wilt komen, maar je leeft wel NU!
Suzy, ja bizar he?! Prive ben ik mezelf, weet ik nu wie ik ben en waar ik voor sta en dan sta ik in mn kracht omdat het diep van binnen komt. Op stage gaat het niet zozeer om mij als persoon, maar om de dingen die ik geleerd heb en dat zorgt er bij mij voor dat ik moeilijk vanuit mezelf kan handelen.
vrijdag 1 juni 2012 om 17:32
Hoe is het met je sollicitatie gegaan Framboosjes? Spannend hoor, en ik kan me zo goed vorstellen dat dan direct al die pieker radartjes weer gaan werken. Ik herken dat wel, ik merk hetzelfde bij mij nu er weer richting werk gedacht wordt. Ik wil heel graag, maar hoe hou ik de me time dan nog een beetje onder controle?
Daarom vind ik je vraag ook lastig. Is een dag vrij per week genoeg? Klinkt mij niet als overdreven veel in mijn oren, volgens mij heeft een batterij wel meer nodig om op te laden.
Voor mij, als moeder, vind ik het sowieso lastig om echt dat moment te pakken. ECHT vrij ben je dan eigenlijk nooit, er is altijd dat gevoel van beschikbaar moeten zijn. Daarom vind ik moeder zijn ook zo gruwelijk zwaar, al ben ik echt gek op mijn kinderen. En kan ik soms ook stiekem jaloers zijn op mensen die echt vrij zijn als ze vrij zijn. Niet aardig vind ik dat van mezelf, maar zo voelt het wel.
Nu ook, schrijf ik deze post schrijf met een kind dat onrustig en wat verveeld is. Dat heeft direct invloed op mijn stress niveau. Ogenschijnelijk doe ik wat ik wil, maar mijn sensoren zijn heel erg naar buiten gericht nu.
Ik merkte dat vanmorgen ook tijdens het gesprek dat ik had om mijn persoonlijke doelen door te spreken. Die moesten heel SMART worden geformuleerd. Omdat ik samen met dit programma plus het werk op AT basis nu toch best veel tijd bezig ben met de bedoeling om het werk er steeds meer in te integreren, merk ik direct dat dit veel spanning bij mezelf oplevert. En die spanning interpreteer ik dan weer als onwilligheid, en van die onwilligheid maak ik luiheid. Stom cirkeltje:-(.
Anahata, hoe is het jou? Voel jij je weer ietsjes beter? Ik kreeg vandaag een boek van iemand die me lief is: "wilskracht". Op de achterkant staat dat het een praktische en positieve gids is voor piekeraars, stresskippen en uitstellers....
Vast aardig bedoeld van diegene, maar ook deze interpreteer ik direct weer als; "zie je wel. Waarom DOE je de dingen nou niet gewoon?" ( ik heb het boek nog niet gelezen hoor, dus ik weet nog niet wat de strekking is van dit boek)
Dus bij mij gaat het dus even niet zo goed met dat lief zijn voor jezelf. Ik hoop dat het jou beter lukt:-).
Italy, maakt dat het juist niet makkelijker? Dat het bij stage niet om jou als persoon gaat? Komt dat dan ook voort uit bewijsdrang, of is het dat je dan slechter bij jezelf kunt blijven omdat je niet precies weet wat er van je verwacht wordt, je bent daar immers om te leren, waardoor niets meer zeker is?
Een van mijn doelen is om mezelf als prioriteit te stellen, ook als dit niet overeenkomt met de wensen van een ander. Toen moest ik wel even aan dit topic denken en dan met name waar wij het gister over hadden:-).
Aan de woorden van Einstein moet ik ook vaak denken. Bedankt voor het delen Jelly!
Daarom vind ik je vraag ook lastig. Is een dag vrij per week genoeg? Klinkt mij niet als overdreven veel in mijn oren, volgens mij heeft een batterij wel meer nodig om op te laden.
Voor mij, als moeder, vind ik het sowieso lastig om echt dat moment te pakken. ECHT vrij ben je dan eigenlijk nooit, er is altijd dat gevoel van beschikbaar moeten zijn. Daarom vind ik moeder zijn ook zo gruwelijk zwaar, al ben ik echt gek op mijn kinderen. En kan ik soms ook stiekem jaloers zijn op mensen die echt vrij zijn als ze vrij zijn. Niet aardig vind ik dat van mezelf, maar zo voelt het wel.
Nu ook, schrijf ik deze post schrijf met een kind dat onrustig en wat verveeld is. Dat heeft direct invloed op mijn stress niveau. Ogenschijnelijk doe ik wat ik wil, maar mijn sensoren zijn heel erg naar buiten gericht nu.
Ik merkte dat vanmorgen ook tijdens het gesprek dat ik had om mijn persoonlijke doelen door te spreken. Die moesten heel SMART worden geformuleerd. Omdat ik samen met dit programma plus het werk op AT basis nu toch best veel tijd bezig ben met de bedoeling om het werk er steeds meer in te integreren, merk ik direct dat dit veel spanning bij mezelf oplevert. En die spanning interpreteer ik dan weer als onwilligheid, en van die onwilligheid maak ik luiheid. Stom cirkeltje:-(.
Anahata, hoe is het jou? Voel jij je weer ietsjes beter? Ik kreeg vandaag een boek van iemand die me lief is: "wilskracht". Op de achterkant staat dat het een praktische en positieve gids is voor piekeraars, stresskippen en uitstellers....
Vast aardig bedoeld van diegene, maar ook deze interpreteer ik direct weer als; "zie je wel. Waarom DOE je de dingen nou niet gewoon?" ( ik heb het boek nog niet gelezen hoor, dus ik weet nog niet wat de strekking is van dit boek)
Dus bij mij gaat het dus even niet zo goed met dat lief zijn voor jezelf. Ik hoop dat het jou beter lukt:-).
Italy, maakt dat het juist niet makkelijker? Dat het bij stage niet om jou als persoon gaat? Komt dat dan ook voort uit bewijsdrang, of is het dat je dan slechter bij jezelf kunt blijven omdat je niet precies weet wat er van je verwacht wordt, je bent daar immers om te leren, waardoor niets meer zeker is?
Een van mijn doelen is om mezelf als prioriteit te stellen, ook als dit niet overeenkomt met de wensen van een ander. Toen moest ik wel even aan dit topic denken en dan met name waar wij het gister over hadden:-).
Aan de woorden van Einstein moet ik ook vaak denken. Bedankt voor het delen Jelly!
zaterdag 2 juni 2012 om 13:19
hey meiden,
ben nog steeds ziek :(. Lekker buikgriepje te pakken. Het acute is er gelukkig af, maar voel me nog lang niet lekker. Op zich lukt het me wel eraan toe te geven, ik voel heel duidelijk wat mn lichaam wil (namelijk rust, breng mn dagen door met slaap en voor me uit staren
). Tegelijkertijd kwamen er vandaag weer aanbiedingen om wat leuks te gaan doen en dat activeert toch het aloude mechanisme dat ik niet moet zeuren, vooral niet naar mn lijf moet luisteren en van alles moet gaan doen . OMdat ik nu echt ziek ben, wint dat mechanisme het nu toch echt niet. Maar ik kan er wel goed naar kijken nu. ofzo.
hoop dat jullie een fijn weekend hebben. framboosje, sollicitatie gelukt? ik zeg het nog maar eens: ik herken zo veel bij jou. Ik heb mn hele studententijd geen vrij gehad. Juist het 'vrije' ervan, maakte dat ik elk moment 'nuttig' wilde (moest) besteden met werk en studie. Als ik anderen hoor verzuchten dat het studentenleven zo relaxed was, kan ik daar niet in mee gaan. Heb echt een leuke tijd gehad ook hoor. Maar het werkende leven daarna werd een stuk overzichtelijker voor me. Zeker de momentend at ik werk had wat ook echt 'klaar' was als ik daar weg was. Dan was ik echt vrij. Als student was ik nooit klaar, want er was altijd een boek te bestuderen, een opdracht te maken etc. voor jou.
BB: kan me vorostellen dat dat boek weer lekker veroordelend overkomt. Die persoon beseft het waarschijnlijk ech tniet, maar noemt jou dus een stresskip en een uitsteller. Lekker dan. Ik kom er meer en meer achter dat goedbedoelde adviezen de ander vaker klein maken, en ruimte wegnemen. Heel leerzaam, gezien het feit dat ik eerder in mn leven ALTIJD de persoon was die goedbedoelde superwijze adviezen had, die de ander echt 'moest' hebben om vooruit te komen. Nu weet ik dat het zo veel waardevoller is om je oordeel vanuit je eigen perspectief voor je te houden en gewoon van die persoon te houden. En te laten merken dat je het volste vertrouwen hebt dat die persoon heel goed zijn eigen keuzes kan maken, zijn eigen levenspad prima aankan. Dat maakt iemand sterk. Adviezen meestal toch niet.
zo. Tijd voor mn middagslaapje
hoop dat jullie een fijn weekend hebben.
ben nog steeds ziek :(. Lekker buikgriepje te pakken. Het acute is er gelukkig af, maar voel me nog lang niet lekker. Op zich lukt het me wel eraan toe te geven, ik voel heel duidelijk wat mn lichaam wil (namelijk rust, breng mn dagen door met slaap en voor me uit staren
). Tegelijkertijd kwamen er vandaag weer aanbiedingen om wat leuks te gaan doen en dat activeert toch het aloude mechanisme dat ik niet moet zeuren, vooral niet naar mn lijf moet luisteren en van alles moet gaan doen . OMdat ik nu echt ziek ben, wint dat mechanisme het nu toch echt niet. Maar ik kan er wel goed naar kijken nu. ofzo.hoop dat jullie een fijn weekend hebben. framboosje, sollicitatie gelukt? ik zeg het nog maar eens: ik herken zo veel bij jou. Ik heb mn hele studententijd geen vrij gehad. Juist het 'vrije' ervan, maakte dat ik elk moment 'nuttig' wilde (moest) besteden met werk en studie. Als ik anderen hoor verzuchten dat het studentenleven zo relaxed was, kan ik daar niet in mee gaan. Heb echt een leuke tijd gehad ook hoor. Maar het werkende leven daarna werd een stuk overzichtelijker voor me. Zeker de momentend at ik werk had wat ook echt 'klaar' was als ik daar weg was. Dan was ik echt vrij. Als student was ik nooit klaar, want er was altijd een boek te bestuderen, een opdracht te maken etc.
voor jou.BB: kan me vorostellen dat dat boek weer lekker veroordelend overkomt. Die persoon beseft het waarschijnlijk ech tniet, maar noemt jou dus een stresskip en een uitsteller. Lekker dan
. Ik kom er meer en meer achter dat goedbedoelde adviezen de ander vaker klein maken, en ruimte wegnemen. Heel leerzaam, gezien het feit dat ik eerder in mn leven ALTIJD de persoon was die goedbedoelde superwijze adviezen had, die de ander echt 'moest' hebben om vooruit te komen. Nu weet ik dat het zo veel waardevoller is om je oordeel vanuit je eigen perspectief voor je te houden en gewoon van die persoon te houden. En te laten merken dat je het volste vertrouwen hebt dat die persoon heel goed zijn eigen keuzes kan maken, zijn eigen levenspad prima aankan. Dat maakt iemand sterk. Adviezen meestal toch niet. zo. Tijd voor mn middagslaapje
hoop dat jullie een fijn weekend hebben.
zondag 3 juni 2012 om 11:37
Hallohallo allemaal,
Anahata; heel veel beterschap toegewenst:) Ik hoop dat je je vandaag alweer iets beter voelt. Ik ben het helemaal eens met wat je zegt over adviezen geven, is eigenlijk ook een beetje een persoonlijk leerpunt voor mij, minder met mijn mening/'wijsheid' klaar staan. Mensen ondersteunen, vertrouwen in hun hebben, vrij laten hun eigen pad te bewandelen, maakt mensen zo veel 'groter' dan altijd/vaak met advies klaar staan.
Met de sollicitatie is het gelukt, ik was zo aangenomen:P Ik merk dat ik er eigenlijk nog steeds heel erg gestressd over ben, maar dat probeer te onderdrukken....Ik wil minimaal 1 dag per week gaan houden voor mezelf, maar merk dat ik dat eigenlijk ook nog best wel weinig vind (maar dat mag ik dan eigenlijk weer van mezelf niet vinden, want dat is 'lui'). Nu volgt misschien een beetje iets wazigs, maar de laatste paar weken heb ik het idee dat het me steeds meer lukt om 'vanuit liefde' te leven; lief zijn tegen anderen en mezelf, supportive zijn, mijn rust nemen, niet zo streng meer zijn, positief(ver) zijn. Maar ik ben bang dat stress, druk, die levenshouding in de weg staat, terwijl ik die houding eigenlijk wel heel fijn vind.
Anahata; heel veel beterschap toegewenst:) Ik hoop dat je je vandaag alweer iets beter voelt. Ik ben het helemaal eens met wat je zegt over adviezen geven, is eigenlijk ook een beetje een persoonlijk leerpunt voor mij, minder met mijn mening/'wijsheid' klaar staan. Mensen ondersteunen, vertrouwen in hun hebben, vrij laten hun eigen pad te bewandelen, maakt mensen zo veel 'groter' dan altijd/vaak met advies klaar staan.
Met de sollicitatie is het gelukt, ik was zo aangenomen:P Ik merk dat ik er eigenlijk nog steeds heel erg gestressd over ben, maar dat probeer te onderdrukken....Ik wil minimaal 1 dag per week gaan houden voor mezelf, maar merk dat ik dat eigenlijk ook nog best wel weinig vind (maar dat mag ik dan eigenlijk weer van mezelf niet vinden, want dat is 'lui'). Nu volgt misschien een beetje iets wazigs, maar de laatste paar weken heb ik het idee dat het me steeds meer lukt om 'vanuit liefde' te leven; lief zijn tegen anderen en mezelf, supportive zijn, mijn rust nemen, niet zo streng meer zijn, positief(ver) zijn. Maar ik ben bang dat stress, druk, die levenshouding in de weg staat, terwijl ik die houding eigenlijk wel heel fijn vind.
zondag 3 juni 2012 om 11:56
quote:framb00sjes schreef op 03 juni 2012 @ 11:37:
de laatste paar weken heb ik het idee dat het me steeds meer lukt om 'vanuit liefde' te leven; lief zijn tegen anderen en mezelf, supportive zijn, mijn rust nemen, niet zo streng meer zijn, positief(ver) zijn. Maar ik ben bang dat stress, druk, die levenshouding in de weg staat, terwijl ik die houding eigenlijk wel heel fijn vind.
Heel herkenbaar! Ik merk het ook; als ik niet genoeg rustmomenten en tijd voor mezelf heb, dus tijd om tot mezelf te komen en stil te zijn in mezelf, dan ga ik op de automatische piloot leven en raak ik uit mn kracht. Dan leef ik niet meer vanuit liefde en mn pure ik maar ben ik 'overprikkeld' en voel ik niet meer die liefde. Voor mij ook een reden om dus veel tijd voor mezelf te nemen en ervoor te zorgen dat ik dingen doe die bij me passen.
Maar in jouw geval, als je eigenlijk al weet dat stress en druk die levenshouding in de weg staan, waarom dan niet ervoor zorgen dat je dus minder stress en druk ervaart? Het klinkt alsof je 'slachtoffer' bent van de stress en de druk, maar dat heb je toch grotendeels zelf in de hand? Of denk ik te makkelijk?
de laatste paar weken heb ik het idee dat het me steeds meer lukt om 'vanuit liefde' te leven; lief zijn tegen anderen en mezelf, supportive zijn, mijn rust nemen, niet zo streng meer zijn, positief(ver) zijn. Maar ik ben bang dat stress, druk, die levenshouding in de weg staat, terwijl ik die houding eigenlijk wel heel fijn vind.
Heel herkenbaar! Ik merk het ook; als ik niet genoeg rustmomenten en tijd voor mezelf heb, dus tijd om tot mezelf te komen en stil te zijn in mezelf, dan ga ik op de automatische piloot leven en raak ik uit mn kracht. Dan leef ik niet meer vanuit liefde en mn pure ik maar ben ik 'overprikkeld' en voel ik niet meer die liefde. Voor mij ook een reden om dus veel tijd voor mezelf te nemen en ervoor te zorgen dat ik dingen doe die bij me passen.
Maar in jouw geval, als je eigenlijk al weet dat stress en druk die levenshouding in de weg staan, waarom dan niet ervoor zorgen dat je dus minder stress en druk ervaart? Het klinkt alsof je 'slachtoffer' bent van de stress en de druk, maar dat heb je toch grotendeels zelf in de hand? Of denk ik te makkelijk?
zondag 3 juni 2012 om 12:34
Hey meiden,
framboosje, fijn dat je mn punt over adviezen snapt. Ter aanvulling wil ik nog wel even zeggen adviezen in mijn oogpunt niet altijd 'ongewenst' zijn. Bijvoorbeeld als iemand erom vraagt. Ik heb ook wel eens gehad dat ik iemand om zijn mening/advies vroeg en diegene heel 'wijs' zei: 'maar hte gaat er niet om wat ik vind, het gaat erom wat jiiiij vind. Dus kijk diep in je hart blabla'.. Dat is op een andere manier dan weer heel belerend. Ik vraag om iemands mening, maar die ander oordeelt dat het niet 'goed' voor mij is om diens mening te horen. ja doei! De visie, mening of advies van iemand anders kan soms heel erg helpen. Een ander licht op zaken werpen. Maar met name helpen om duidelijk te krijgen wat het nou is wat ik vind. Want het gaat er inderdaad vooral en alleen om wat mijn hart me vertelt. Soms kan wat externe input wel helpen om dat duidelijk te maken. En soms kan het juist heel veel verwarring veroorzaken. En het is aan de degen waarom het gaat om te bepalen of hij advies van anderen wil of niet. Waarmee ik dan weer neit bedoel dat anderen automatisch 'fout' zijn als ze het toch geven.
blablablaba: Hoop dat ik mezelf een beeeeeetje duidelijk maak!
Nog even over jou lieve framboos, je klinkt een beetje tegenstrijdig. Enerzijds geef je aan steeds meer vanuit liefde te leven, anderzijds leg je je zelf dus van alles op, door jezelf niet meer dan één dag vrij te gunnen. Dat klinkt niet zo liefdevol. Het bijt elkaar een beetje. Lastig is het he? Maar ik kom er meer en meer achter dat 'vanuit liefde leven' ECHT begint met lief zijn voor jezelf. En liefde voelen voor jezelf. En dus iets minder eisen stellen. En groeien naar het feit dat je helemaal goed bent, precies zoals je bent. Ook al zou je nooit meer werken. Of de komende zes maanden in een hangmat gaan liggen.
moet ik toch weer denken aan 'that i would be good' van alanis morissette..
ow en ps, voel me vandaag alweer een stukje beter! doe nog wel even rustig aan. Niet moeilijk met dit weer. Beetje schoonmaken, huisje opruimen etc. prima.
framboosje, fijn dat je mn punt over adviezen snapt. Ter aanvulling wil ik nog wel even zeggen adviezen in mijn oogpunt niet altijd 'ongewenst' zijn. Bijvoorbeeld als iemand erom vraagt. Ik heb ook wel eens gehad dat ik iemand om zijn mening/advies vroeg en diegene heel 'wijs' zei: 'maar hte gaat er niet om wat ik vind, het gaat erom wat jiiiij vind. Dus kijk diep in je hart blabla'.. Dat is op een andere manier dan weer heel belerend. Ik vraag om iemands mening, maar die ander oordeelt dat het niet 'goed' voor mij is om diens mening te horen. ja doei! De visie, mening of advies van iemand anders kan soms heel erg helpen. Een ander licht op zaken werpen. Maar met name helpen om duidelijk te krijgen wat het nou is wat ik vind. Want het gaat er inderdaad vooral en alleen om wat mijn hart me vertelt. Soms kan wat externe input wel helpen om dat duidelijk te maken. En soms kan het juist heel veel verwarring veroorzaken. En het is aan de degen waarom het gaat om te bepalen of hij advies van anderen wil of niet. Waarmee ik dan weer neit bedoel dat anderen automatisch 'fout' zijn als ze het toch geven.
blablablaba: Hoop dat ik mezelf een beeeeeetje duidelijk maak!
Nog even over jou lieve framboos, je klinkt een beetje tegenstrijdig. Enerzijds geef je aan steeds meer vanuit liefde te leven, anderzijds leg je je zelf dus van alles op, door jezelf niet meer dan één dag vrij te gunnen. Dat klinkt niet zo liefdevol. Het bijt elkaar een beetje. Lastig is het he? Maar ik kom er meer en meer achter dat 'vanuit liefde leven' ECHT begint met lief zijn voor jezelf. En liefde voelen voor jezelf. En dus iets minder eisen stellen. En groeien naar het feit dat je helemaal goed bent, precies zoals je bent. Ook al zou je nooit meer werken. Of de komende zes maanden in een hangmat gaan liggen.
moet ik toch weer denken aan 'that i would be good' van alanis morissette..
ow en ps, voel me vandaag alweer een stukje beter! doe nog wel even rustig aan. Niet moeilijk met dit weer. Beetje schoonmaken, huisje opruimen etc. prima.
zondag 3 juni 2012 om 13:19
@Anahata: beterschap! En zeker weten is het allerbeste als je iemand zijn eigen processen laat, zelf tot inzichten komt, en vertrouwen uitspreekt dat het goed komt/ diegene het zelf kan.. Anders wordt het juist "druk" erop, een "moeten", alsnog het gevoel dat je het voor een ander moet en verwacht wordt.
@Framb00sjes: gefeliciteerd met je succesvolle sollicitatie!
Stress en angst blokkeren andere gevoelens, dat klopt!
En hoe mooi, dat je het gevoel hebt dat je steeds milder en aardiger voor anderen en jezelf bent. Heel veel kleine gebaren, fijne ervaringen en overwinningen bij elkaar zorgen voor waardering en eigenwaarde! Dit is zooooo belangrijk, ik vind het super!
Over dat "lui zijn": dat is een diepgewortelde culturele overtuiging in dit land: alles draait om werken, organiseren, huishouden, iets moeten doen (sport, sociaal druk leven) enz, alsmaar doorhollen en aktief moeten zijn.
Rust en "niksdoen", me-time, is juist broodnodig en heeeeeeel nuttig voor je evenwicht! Menigeen('s lichaam en geest) protesteren, soms jaren, zonder dat daar gehoor aan gegeven wordt. En dan raak je juist "op". En als je denkt dat anderen dat wel kunnen en jij dus ook moet kunnen, is dat onterecht! Bij al die anderen die nu nog die energie hebben, of zeggen dat ze dat makkelijk afgaat, blijven er dingen liggen of is het een kwestie van tijd, tot ook zij "afhaken" met die levenswijze van alsmaar doorgaan! Je kan niet in die levens kijken wat er echt gebeurt daar, vergelijk je daar svp niet mee (en ook niet met mediasuccesverhalen over levendige levens van anderen!).
Sommigen moeten wel zo druk blijven, anders storten ze in, weten zich geen raad met de stilte of met zichzelf zonder hectiek en drukte, of laten zich helemaal in beslag nemen door werk en andere dingen. Zodat er geen tijd overblijft om te reflecteren, creatief te zijn, op te laden, andere kanten van zichzelf te leren kennen. En zolang dat goed gaat, kan dat heel wat lijken, maar kan je je alsnog heel eenzijdig ontwikkelen en/of je gevoelsleven er zwaar onder lijden.
Ik geloof niet in het hele jaar keihard werken en thuis "sloven" om alle ballen in de lucht te houden om dan hooguit paar weken in de zomer te relaxen om er voor een heel jaar tegenaan te kunnen. Houd ook svp voor ogen dat dat alleen in de westerse wereld geldt als hoe het hoort, maar is dat ook het doel/ de bedoeling van je leven? Hoeveel mensen staan daar nog bij stil of nemen de tijd om daar bij stil te staan?
Het is echt niet zo dat bij iedereen het werk ook zijn/haar passie is en zelfs dan kan zo'n uitdaging met alle voldoening van dien, toch zorgen voor eenzijdige ontwikkeling, bijv mentaal/ratioineel/ambitieus. En je gevoelsleven niet of niet genoeg aan bod komen, je relatie(s) niet genoeg, wordt liefde geven en ontvangen achtergesteld, in de tijd die over blijft (of niet overblijft)..
Veel dingen die een mens gewoon echt nodig heeft om energie op te bouwen worden onderschat, ondergewaardeerd, als "egoistisch" ervaren (door jezelf, incl onterecht schuldgevoel), maar in andere culturen niet! Wellness enz wordt als luxe gezien, echte tijd/aandacht voor jezelf, voor lichamelijkheid, voor voelen, en gevoelens delen met en voor anderen..
Maar ook om stil te staan en te (blijven) kijken: is dit het nou, is dit de richting die ik op wil, welke dromen en verlangens heb ik (nog meer), is het tijd voor verandering, enz. Wat geeft mijn leven sjeu, glans, zin?
De meest succesvolle/ creatieve ideeen enz ontstaan als ingeving in bad, of tijdens andere ontspanning, juist als je afstand neemt, juist niet door harder te focussen/na te denken/te werken. De meest succesvolle mensen (succesvol in de zin van prestaties of idealen bereiken) hebben of nemen balans tussen inspanning en ontspanning.
Als je alsmaar bezig bent (en zeker met "wat moet" of verwacht wordt enz) luister je niet naar je intuitie, naar je creativiteit, naar je lichaam, naar behoeften en misschien zelfs hele gebieden in je die niet aan bod komen, maar wellicht weleens het belangrijkste blijken te zijn en het leven echt de moeite waard maken.
Ik geloof niet dat het de bedoeling is te leven voor je werk, om (voornamelijk) waardering, uitgedrukt in je economische waarde, bezit of status (naar anderen toe), en verder te zorgen voor anderen, het uiterlijk van jezelf en van je huis (en materie), jezelf vermaken, laten zien aan andren op fb wat een spannend leven je hebt, en dat het dan zo ongeveer "op" is. Hoeveel mensen zijn niet vooral bezig om een bepaalde indruk op anderen te maken (en dus constant bezig met laten zien of zelf invullen wat er van ze verwacht wordt, ook weer een "ongeschreven" status, waaraan je kan afmeten hoe "belangrijk" en bijzonder je bent, terwijl ze allemaal hetzelfde nastreven?
(nog steeds is dat invullen wat media, politiek, sociale omgeving (dus iig anderen dan jijzelf) verwachten!
Je werkt om te (kunnen) leven, maar werk en nuttig bezig zijn is overgewaardeerd in deze tijd en cultuur. Evenals het continu bereikbaar (beschikbaar) moeten/willen zijn voor anderen, werk en/of prive).
Succesvol als mens willen zijn heeft veel meer te maken met je innerlijke waarde en daarnaar streven, een geslaagd mens willen zijn, je leven inhoud geven, kan op veel manieren!
Begin ermee om "luiheid" anders te noemen: "me-time", pyjamadag, bijtanken, aandacht aan jezelf schenken. Of dat nu een boek lezen in bad is, gewoon nadenken over het leven, lummelen, wandelen, sauna met vriendin, (dag)dromen, verlangen, in de zon zitten. Wat doe je graag op vakantie, als alle "moeten" wegvalt?
Ik streef ernaar om elke dag een stukje vakantie te voelen, ff niks te "moeten", afstand van het hectische te nemen. Dat vind ik iets goeds en slims, ipv luiheid. Inbouwen in je dagelijks leven, of weekenden, ipv pas als je grenzen "roepen" en je (gedwongen) tot stilstand brengen.. Lage weerstand en andere stressgerelateerde klachten (vaak ziek, grieperig, rugpijnen, enz) zijn vaak een teken aan de wand, signalen die roepen om serieus genomen te worden.
Stress, angst om te falen, veel moeten presteren, rationeel bezig zijn, maar ook negatieve gedachten vragen gewoon heel veel energie! Dan moet je ook veel bijtanken! Met humor, lol, genieten, ff in jezelf terugtrekken. Dat maakt het verschil tussen jezelf uithollen, overleven en echt het leven ten volle leven!
@Framb00sjes: gefeliciteerd met je succesvolle sollicitatie!
Stress en angst blokkeren andere gevoelens, dat klopt!
En hoe mooi, dat je het gevoel hebt dat je steeds milder en aardiger voor anderen en jezelf bent. Heel veel kleine gebaren, fijne ervaringen en overwinningen bij elkaar zorgen voor waardering en eigenwaarde! Dit is zooooo belangrijk, ik vind het super!
Over dat "lui zijn": dat is een diepgewortelde culturele overtuiging in dit land: alles draait om werken, organiseren, huishouden, iets moeten doen (sport, sociaal druk leven) enz, alsmaar doorhollen en aktief moeten zijn.
Rust en "niksdoen", me-time, is juist broodnodig en heeeeeeel nuttig voor je evenwicht! Menigeen('s lichaam en geest) protesteren, soms jaren, zonder dat daar gehoor aan gegeven wordt. En dan raak je juist "op". En als je denkt dat anderen dat wel kunnen en jij dus ook moet kunnen, is dat onterecht! Bij al die anderen die nu nog die energie hebben, of zeggen dat ze dat makkelijk afgaat, blijven er dingen liggen of is het een kwestie van tijd, tot ook zij "afhaken" met die levenswijze van alsmaar doorgaan! Je kan niet in die levens kijken wat er echt gebeurt daar, vergelijk je daar svp niet mee (en ook niet met mediasuccesverhalen over levendige levens van anderen!).
Sommigen moeten wel zo druk blijven, anders storten ze in, weten zich geen raad met de stilte of met zichzelf zonder hectiek en drukte, of laten zich helemaal in beslag nemen door werk en andere dingen. Zodat er geen tijd overblijft om te reflecteren, creatief te zijn, op te laden, andere kanten van zichzelf te leren kennen. En zolang dat goed gaat, kan dat heel wat lijken, maar kan je je alsnog heel eenzijdig ontwikkelen en/of je gevoelsleven er zwaar onder lijden.
Ik geloof niet in het hele jaar keihard werken en thuis "sloven" om alle ballen in de lucht te houden om dan hooguit paar weken in de zomer te relaxen om er voor een heel jaar tegenaan te kunnen. Houd ook svp voor ogen dat dat alleen in de westerse wereld geldt als hoe het hoort, maar is dat ook het doel/ de bedoeling van je leven? Hoeveel mensen staan daar nog bij stil of nemen de tijd om daar bij stil te staan?
Het is echt niet zo dat bij iedereen het werk ook zijn/haar passie is en zelfs dan kan zo'n uitdaging met alle voldoening van dien, toch zorgen voor eenzijdige ontwikkeling, bijv mentaal/ratioineel/ambitieus. En je gevoelsleven niet of niet genoeg aan bod komen, je relatie(s) niet genoeg, wordt liefde geven en ontvangen achtergesteld, in de tijd die over blijft (of niet overblijft)..
Veel dingen die een mens gewoon echt nodig heeft om energie op te bouwen worden onderschat, ondergewaardeerd, als "egoistisch" ervaren (door jezelf, incl onterecht schuldgevoel), maar in andere culturen niet! Wellness enz wordt als luxe gezien, echte tijd/aandacht voor jezelf, voor lichamelijkheid, voor voelen, en gevoelens delen met en voor anderen..
Maar ook om stil te staan en te (blijven) kijken: is dit het nou, is dit de richting die ik op wil, welke dromen en verlangens heb ik (nog meer), is het tijd voor verandering, enz. Wat geeft mijn leven sjeu, glans, zin?
De meest succesvolle/ creatieve ideeen enz ontstaan als ingeving in bad, of tijdens andere ontspanning, juist als je afstand neemt, juist niet door harder te focussen/na te denken/te werken. De meest succesvolle mensen (succesvol in de zin van prestaties of idealen bereiken) hebben of nemen balans tussen inspanning en ontspanning.
Als je alsmaar bezig bent (en zeker met "wat moet" of verwacht wordt enz) luister je niet naar je intuitie, naar je creativiteit, naar je lichaam, naar behoeften en misschien zelfs hele gebieden in je die niet aan bod komen, maar wellicht weleens het belangrijkste blijken te zijn en het leven echt de moeite waard maken.
Ik geloof niet dat het de bedoeling is te leven voor je werk, om (voornamelijk) waardering, uitgedrukt in je economische waarde, bezit of status (naar anderen toe), en verder te zorgen voor anderen, het uiterlijk van jezelf en van je huis (en materie), jezelf vermaken, laten zien aan andren op fb wat een spannend leven je hebt, en dat het dan zo ongeveer "op" is. Hoeveel mensen zijn niet vooral bezig om een bepaalde indruk op anderen te maken (en dus constant bezig met laten zien of zelf invullen wat er van ze verwacht wordt, ook weer een "ongeschreven" status, waaraan je kan afmeten hoe "belangrijk" en bijzonder je bent, terwijl ze allemaal hetzelfde nastreven?
(nog steeds is dat invullen wat media, politiek, sociale omgeving (dus iig anderen dan jijzelf) verwachten!
Je werkt om te (kunnen) leven, maar werk en nuttig bezig zijn is overgewaardeerd in deze tijd en cultuur. Evenals het continu bereikbaar (beschikbaar) moeten/willen zijn voor anderen, werk en/of prive).
Succesvol als mens willen zijn heeft veel meer te maken met je innerlijke waarde en daarnaar streven, een geslaagd mens willen zijn, je leven inhoud geven, kan op veel manieren!
Begin ermee om "luiheid" anders te noemen: "me-time", pyjamadag, bijtanken, aandacht aan jezelf schenken. Of dat nu een boek lezen in bad is, gewoon nadenken over het leven, lummelen, wandelen, sauna met vriendin, (dag)dromen, verlangen, in de zon zitten. Wat doe je graag op vakantie, als alle "moeten" wegvalt?
Ik streef ernaar om elke dag een stukje vakantie te voelen, ff niks te "moeten", afstand van het hectische te nemen. Dat vind ik iets goeds en slims, ipv luiheid. Inbouwen in je dagelijks leven, of weekenden, ipv pas als je grenzen "roepen" en je (gedwongen) tot stilstand brengen.. Lage weerstand en andere stressgerelateerde klachten (vaak ziek, grieperig, rugpijnen, enz) zijn vaak een teken aan de wand, signalen die roepen om serieus genomen te worden.
Stress, angst om te falen, veel moeten presteren, rationeel bezig zijn, maar ook negatieve gedachten vragen gewoon heel veel energie! Dan moet je ook veel bijtanken! Met humor, lol, genieten, ff in jezelf terugtrekken. Dat maakt het verschil tussen jezelf uithollen, overleven en echt het leven ten volle leven!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 3 juni 2012 om 13:50
@Anahata: veel mensen zitten zo vast in voor hun vaststaande (in jaren "ingesleten") overtuigingen en patronen, en dan kan idd net een andere blik een vastgelopen "LP" weer een tikje verder zetten en nieuwe mogelijkheden geven, die eerder bij voorbaat uitgesloten werden of niet eens bij stilgestaan werd, dat dat ook kan of bestaat. En wat iemand daar wel of niet mee kan of doet, dat is altijd aan diegene zelf!
Ruimer vooral: dat meer kan of mogelijk is dan gedacht. Beperkende of belemmerende gedachten/gewoontes niet het enige is, niet is wie of wat je bent, er soms een keuze blijkt te zijn, maar niet zo zag.
Dan gaat het vaak om aangeleerde overtuigingen of aangeleerd "geweten" of wat goed of slecht of "done/ not done" is..
Andere blik, aanmoediging, stimjuleren, dat kan een sneeuwbaleffect hebben (wat iemand zelf in gang zet verder)!
Fijn dat je je wat beter voelt. Ik ga ff aktie nemen hier!
Fijne zondag iedereen!
Ruimer vooral: dat meer kan of mogelijk is dan gedacht. Beperkende of belemmerende gedachten/gewoontes niet het enige is, niet is wie of wat je bent, er soms een keuze blijkt te zijn, maar niet zo zag.
Dan gaat het vaak om aangeleerde overtuigingen of aangeleerd "geweten" of wat goed of slecht of "done/ not done" is..
Andere blik, aanmoediging, stimjuleren, dat kan een sneeuwbaleffect hebben (wat iemand zelf in gang zet verder)!
Fijn dat je je wat beter voelt. Ik ga ff aktie nemen hier!
Fijne zondag iedereen!
Een open hart toont de weg naar een bezield leven..
zondag 3 juni 2012 om 22:42
Hallohallo,
Marlboro-woman; wat fijn dat je weekend goed is gegaan, ik ben blij voor je:)
Anahata; ik ben het helemaal eens met wat je zegt over adviezen waar andere mensen om vragen. Ik had dat er alleen niet bijgeschreven omdat ik er een beetje vanuit ging dat dat vanzelfsprekend was... Je bent erg duidelijk en ik weet ook uit ervaring hoe vervelend het kan zijn als mensen je geen advies willen geven (en soms kunnen geven) als je daar om vraagt. Mijn ervaring met advies is ook altijd een beetje tegenstrijdig. Aan de ene kant vind ik het fijn om zo mijn eigen positie te bepalen, aan de andere kant ben/was ik vaak niet 'sterk' genoeg, kon/kan ik niet genoeg naar mijn eigen hart luisteren, en zorgt advies dan alleen maar voor verwarring (wat is het juiste??).
Italy, Anahata, en de rest; mja, ik ben er echt nog niet, dat besef ik me goed:P Italy;Je hebt gelijk dat ik die stress en druk ook mezelf op leg. Ik kan het op het moment misschien niet zo heel goed verwoorden, maar ik denk dat het in stand kunnen houden van die 'liefdevolle levenshouding' misschien ook 'afhankelijk is' (weet even geen beter woord) van hoe ik die dingen die ik nu als druk/stress factoren ervaar, benader. Ik 'moet' bijvoorbeeld wel werken om mijn financiele zorgen te kunnen verminderen, maar ipv werk als last/druk/iets waar ik bang voor ben te ervaren, kan ik misschien maar beter accepteren dat ik nu even dat moet gaan doen, tijdelijk, er iets moois van maken (ipv iets negatiefs) en proberen ervoor te zorgen dat ik genoeg dingen erom heen heb om 'te compenseren'. Dus a) positieve benadering en b) een soort balans houden. Stel ik me dan niet daadkrachtiger, minder slachtofferachtig op ten opzichte van die stress en druk?
Anahata; wat fijn dat het beter met je gaat, een dagje huisje opruimen, beetje schoonmaken, klink eigenlijk ook wel prettig:) Om verder te gaan op die tegenstrijdigheid; mja die zie ik ook, een balans vinden (werk, studie, tijd voor mezelf) zonder daarover hard te oordelen, blijft wel echt lastig. Aan de ene kant ben ik echt wel relaxter, liefdevoller, aan de andere kant zit ik toch nog vast in mn oude patroon.
Misschien is deel van het 'probleem' dat mbt mijn gevoel van eigenwaarde, jezelf altijd leuk vinden, ik er ook nog steeds niet helemaal uit ben hoe je dat doet. Ik bereik nu o.a. een 'liefdevolle' houding door mijn rust te nemen, mezelf te knuffelen (aai over bol:P), proberen positief te denken, mezelf niet zo schuldig te voelen, minder te oordelen over mezelf en anderen (en mja, dat gaat echt stapje voor stapje). Maar - en na een gesprek vandaag met een vriend van mij schaam ik me hier eigenlijk wel een beetje voor ofzo, dus please lach me niet uit (onzeker onzeker) - ik bereik ook zo'n houding van lief zijn door terug te denken aan de tijden dat ik wel lief en gelukkig was (iig, in mijn herinnering). Dus de tijden dat ik mij heel erg verbonden voelde met mijn ex, we een soort van liefde meters ver uitstraalden, produceerden. Dat gevoel wat ik toen voor mezelf had (houden van mezelf) en voor hem (houden van een ander) is wat ik graag wil houden/herstellen in mezelf ofzo, maar, zucht, tja ik ben moe en ik weet het niet zo goed, maar misschien put ik dan toch te veel uit een (geidealiseerd?) verleden, toch niet genoeg uit mezelf, maar uit mijn herinnering, en misschien blijf ik dan ook te veel hangen aan iets wat niet meer is? Maar ik weet tot nu toe nog niet zo goed hoe ik anders zo'n sterk gevoel van lief zijn voor mezelf en de ander op kan wekken:s
Marlboro-woman; wat fijn dat je weekend goed is gegaan, ik ben blij voor je:)
Anahata; ik ben het helemaal eens met wat je zegt over adviezen waar andere mensen om vragen. Ik had dat er alleen niet bijgeschreven omdat ik er een beetje vanuit ging dat dat vanzelfsprekend was... Je bent erg duidelijk en ik weet ook uit ervaring hoe vervelend het kan zijn als mensen je geen advies willen geven (en soms kunnen geven) als je daar om vraagt. Mijn ervaring met advies is ook altijd een beetje tegenstrijdig. Aan de ene kant vind ik het fijn om zo mijn eigen positie te bepalen, aan de andere kant ben/was ik vaak niet 'sterk' genoeg, kon/kan ik niet genoeg naar mijn eigen hart luisteren, en zorgt advies dan alleen maar voor verwarring (wat is het juiste??).
Italy, Anahata, en de rest; mja, ik ben er echt nog niet, dat besef ik me goed:P Italy;Je hebt gelijk dat ik die stress en druk ook mezelf op leg. Ik kan het op het moment misschien niet zo heel goed verwoorden, maar ik denk dat het in stand kunnen houden van die 'liefdevolle levenshouding' misschien ook 'afhankelijk is' (weet even geen beter woord) van hoe ik die dingen die ik nu als druk/stress factoren ervaar, benader. Ik 'moet' bijvoorbeeld wel werken om mijn financiele zorgen te kunnen verminderen, maar ipv werk als last/druk/iets waar ik bang voor ben te ervaren, kan ik misschien maar beter accepteren dat ik nu even dat moet gaan doen, tijdelijk, er iets moois van maken (ipv iets negatiefs) en proberen ervoor te zorgen dat ik genoeg dingen erom heen heb om 'te compenseren'. Dus a) positieve benadering en b) een soort balans houden. Stel ik me dan niet daadkrachtiger, minder slachtofferachtig op ten opzichte van die stress en druk?
Anahata; wat fijn dat het beter met je gaat, een dagje huisje opruimen, beetje schoonmaken, klink eigenlijk ook wel prettig:) Om verder te gaan op die tegenstrijdigheid; mja die zie ik ook, een balans vinden (werk, studie, tijd voor mezelf) zonder daarover hard te oordelen, blijft wel echt lastig. Aan de ene kant ben ik echt wel relaxter, liefdevoller, aan de andere kant zit ik toch nog vast in mn oude patroon.
Misschien is deel van het 'probleem' dat mbt mijn gevoel van eigenwaarde, jezelf altijd leuk vinden, ik er ook nog steeds niet helemaal uit ben hoe je dat doet. Ik bereik nu o.a. een 'liefdevolle' houding door mijn rust te nemen, mezelf te knuffelen (aai over bol:P), proberen positief te denken, mezelf niet zo schuldig te voelen, minder te oordelen over mezelf en anderen (en mja, dat gaat echt stapje voor stapje). Maar - en na een gesprek vandaag met een vriend van mij schaam ik me hier eigenlijk wel een beetje voor ofzo, dus please lach me niet uit (onzeker onzeker) - ik bereik ook zo'n houding van lief zijn door terug te denken aan de tijden dat ik wel lief en gelukkig was (iig, in mijn herinnering). Dus de tijden dat ik mij heel erg verbonden voelde met mijn ex, we een soort van liefde meters ver uitstraalden, produceerden. Dat gevoel wat ik toen voor mezelf had (houden van mezelf) en voor hem (houden van een ander) is wat ik graag wil houden/herstellen in mezelf ofzo, maar, zucht, tja ik ben moe en ik weet het niet zo goed, maar misschien put ik dan toch te veel uit een (geidealiseerd?) verleden, toch niet genoeg uit mezelf, maar uit mijn herinnering, en misschien blijf ik dan ook te veel hangen aan iets wat niet meer is? Maar ik weet tot nu toe nog niet zo goed hoe ik anders zo'n sterk gevoel van lief zijn voor mezelf en de ander op kan wekken:s
maandag 4 juni 2012 om 10:47
Kan t niet vaak genoeg zeggen,HEEL fijn om weer met jullie mee te kunnen lezen.
@Framboosje, gefeliciteerd!
@Anahatha, hoop dat je weer opgeknapt bent en hebt kunnen genieten van de rust
@ Italy. Wat je schrijft Italy, zo ervaar ik het ook "Ik merk het ook; als ik niet genoeg rustmomenten en tijd voor mezelf heb, dus tijd om tot mezelf te komen en stil te zijn in mezelf, dan ga ik op de automatische piloot leven en raak ik uit mn kracht. Dan leef ik niet meer vanuit liefde en mn pure ik maar ben ik 'overprikkeld' en voel ik niet meer die liefde." Helemaal omdat nu bij het overspannen zijn de hoeveelheid benodigde rustmomenten best wel veel is. En als ik die niet neem, ik nog sneller uit m`n kracht raak dan anders.
Over de sociale contacten die als verplicht voelen vroeg een vriendin laatst; Heb je wel een gewacht tot je echt nood had aan sociaal contact?
Dat het weer echt als je eigen wens voelt, ipv een stemmetje in je hoofd dat zegt dat het goed is om af te spreken?
(toevallig had ik dat wel gedaan, maar het blijft zo`n aandachtspunt te voelen wat mijn behoefte is)
@Suzy, Ja, goed idee, Elke dag een stukje vakantie voelen en het geen luiheid maar Me-time noemen
Heb t weekend een nachtje gekampeerd. Was fijn. Merk alleen nu aan mijn moeheid dat t stiekem toch ook een hele belasting is geweest. Vooral met de spanning die ik op maandag altijd zo duidelijk voel voor de werkweek die eraan zit te komen.We`ll see.
Iemand wees me erop hoeveel ik steeds weer geneigd ben over dingen te denken/analyseren, dat dat bij mij als een verslaving is... Kwam best hard aan, want het is o-zo- waar. Ook al wist ik het van mezelf. Het kost me veel energie, is weglopen van gevoel en erg controle-achtig. Geen idee hoe ik dat kan minderen. Soms denk ik dat het bij deze periode van herstel hoort, maar eigenlijk doe ik het al veel langer.Soms hoop ik dat als ik meer in m`n kracht kom te staan, het loslaten ook komt. Maar...
@Framboosje, gefeliciteerd!
@Anahatha, hoop dat je weer opgeknapt bent en hebt kunnen genieten van de rust
@ Italy. Wat je schrijft Italy, zo ervaar ik het ook "Ik merk het ook; als ik niet genoeg rustmomenten en tijd voor mezelf heb, dus tijd om tot mezelf te komen en stil te zijn in mezelf, dan ga ik op de automatische piloot leven en raak ik uit mn kracht. Dan leef ik niet meer vanuit liefde en mn pure ik maar ben ik 'overprikkeld' en voel ik niet meer die liefde." Helemaal omdat nu bij het overspannen zijn de hoeveelheid benodigde rustmomenten best wel veel is. En als ik die niet neem, ik nog sneller uit m`n kracht raak dan anders.
Over de sociale contacten die als verplicht voelen vroeg een vriendin laatst; Heb je wel een gewacht tot je echt nood had aan sociaal contact?
Dat het weer echt als je eigen wens voelt, ipv een stemmetje in je hoofd dat zegt dat het goed is om af te spreken?
(toevallig had ik dat wel gedaan, maar het blijft zo`n aandachtspunt te voelen wat mijn behoefte is)
@Suzy, Ja, goed idee, Elke dag een stukje vakantie voelen en het geen luiheid maar Me-time noemen
Heb t weekend een nachtje gekampeerd. Was fijn. Merk alleen nu aan mijn moeheid dat t stiekem toch ook een hele belasting is geweest. Vooral met de spanning die ik op maandag altijd zo duidelijk voel voor de werkweek die eraan zit te komen.We`ll see.
Iemand wees me erop hoeveel ik steeds weer geneigd ben over dingen te denken/analyseren, dat dat bij mij als een verslaving is... Kwam best hard aan, want het is o-zo- waar. Ook al wist ik het van mezelf. Het kost me veel energie, is weglopen van gevoel en erg controle-achtig. Geen idee hoe ik dat kan minderen. Soms denk ik dat het bij deze periode van herstel hoort, maar eigenlijk doe ik het al veel langer.Soms hoop ik dat als ik meer in m`n kracht kom te staan, het loslaten ook komt. Maar...
maandag 4 juni 2012 om 11:39
quote:Jellyfish schreef op 04 juni 2012 @ 10:47:
@ Italy. Wat je schrijft Italy, zo ervaar ik het ook
Volgens mij lijken wij best op elkaar Hebben vaak herkenbare dingen!
quote:Jellyfish schreef op 04 juni 2012 @ 10:47:
Iemand wees me erop hoeveel ik steeds weer geneigd ben over dingen te denken/analyseren, dat dat bij mij als een verslaving is... Kwam best hard aan, want het is o-zo- waar. Ook al wist ik het van mezelf. Het kost me veel energie, is weglopen van gevoel en erg controle-achtig. Geen idee hoe ik dat kan minderen. Soms denk ik dat het bij deze periode van herstel hoort, maar eigenlijk doe ik het al veel langer.Soms hoop ik dat als ik meer in m`n kracht kom te staan, het loslaten ook komt. Maar...1 tip (die mij zoooooo goed heeft geholpen!); lichaamsgerichte therapie! Ik zat zoveel in mn hoofd als vlucht, omdat ik niet heel dichtbij mezelf durfde te komen, het onwennig en eng voelde als ik die veiligheid bij mezelf zou zoeken. Daar ben ik doorheen gebroken en nu zit ik veel minder in mn hoofd!!
@ Italy. Wat je schrijft Italy, zo ervaar ik het ook
Volgens mij lijken wij best op elkaar Hebben vaak herkenbare dingen!
quote:Jellyfish schreef op 04 juni 2012 @ 10:47:
Iemand wees me erop hoeveel ik steeds weer geneigd ben over dingen te denken/analyseren, dat dat bij mij als een verslaving is... Kwam best hard aan, want het is o-zo- waar. Ook al wist ik het van mezelf. Het kost me veel energie, is weglopen van gevoel en erg controle-achtig. Geen idee hoe ik dat kan minderen. Soms denk ik dat het bij deze periode van herstel hoort, maar eigenlijk doe ik het al veel langer.Soms hoop ik dat als ik meer in m`n kracht kom te staan, het loslaten ook komt. Maar...1 tip (die mij zoooooo goed heeft geholpen!); lichaamsgerichte therapie! Ik zat zoveel in mn hoofd als vlucht, omdat ik niet heel dichtbij mezelf durfde te komen, het onwennig en eng voelde als ik die veiligheid bij mezelf zou zoeken. Daar ben ik doorheen gebroken en nu zit ik veel minder in mn hoofd!!