Psyche
alle pijlers
Verlatingsangst/meerdere problemen
zondag 12 oktober 2014 om 17:46
Lieve lezers,
Allereerst heel erg bedankt voor het lezen!
Ik heb al sinds de basisschool problemen met mezelf/psychische problemen. Ik woonde in een klein, gezellig dorpje en mijn opa en oma woonden naast ons, dus ik ben opgegroeid tussen familie, wat erg fijn was.
Toen ik ongeveer 8 jaar oud was kreeg mijn oma darmkanker. Omdat ze naast ons woonde, maakte ik het proces waar zij doorheen ging heel bewust mee. Ik heb de dood in haar lichaam zien sluipen en ze heeft uiteindelijk euthanasie gepleegd, waar ik ook bij was. Ik was 10 toen ze overleed op 58-jarige leeftijd.
Toen ik 15 was overleed ook mijn opa (63) aan prostaatkanker. Bij hem was het hetzelfde verhaal: het was een hel om degene waar je het meest van houdt langzaam dood te zien gaan.
Ik denk dat ik door die gebeurtenissen ben hoe ik nu ben. Naar de buitenwereld ben ik heel spontaan en sociaal, maar van binnen voel ik me vaak vreselijk. Als ik een leuke jongen ontmoet of nieuwe vrienden krijg, ga ik me zó erg op die mensen focussen dat ze afgeschrikt raken en weggaan, waardoor mijn verlatingsangst alleen maar wordt bevestigd. Ik heb het gevoel dat ik iedereen afstoot terwijl het enige dat ik wil is iemand die me liefheeft en niet weggaat.
Ik heb hele lieve ouders die me altijd helpen, en daar heb ik de laatste jaren veel aan gehad, maar ik woon nu sinds kort op mezelf en daardoor zijn de slechte gevoelens alleen maar erger geworden.
Ik mis mijn ouders, voel me eenzaam en ik durf me nooit helemaal te openen naar nieuwe mensen omdat ik bang ben dat ze toch weggaan. Ook verlang en denk ik de laatste tijd weer veel aan mijn opa en oma, dus misschien is die gebeurtenis nog niet verwerkt..
Ik hoop dat jullie me advies kunnen geven/me gerust kunnen stellen. Dat zou top zijn! dank jullie wel.
Allereerst heel erg bedankt voor het lezen!
Ik heb al sinds de basisschool problemen met mezelf/psychische problemen. Ik woonde in een klein, gezellig dorpje en mijn opa en oma woonden naast ons, dus ik ben opgegroeid tussen familie, wat erg fijn was.
Toen ik ongeveer 8 jaar oud was kreeg mijn oma darmkanker. Omdat ze naast ons woonde, maakte ik het proces waar zij doorheen ging heel bewust mee. Ik heb de dood in haar lichaam zien sluipen en ze heeft uiteindelijk euthanasie gepleegd, waar ik ook bij was. Ik was 10 toen ze overleed op 58-jarige leeftijd.
Toen ik 15 was overleed ook mijn opa (63) aan prostaatkanker. Bij hem was het hetzelfde verhaal: het was een hel om degene waar je het meest van houdt langzaam dood te zien gaan.
Ik denk dat ik door die gebeurtenissen ben hoe ik nu ben. Naar de buitenwereld ben ik heel spontaan en sociaal, maar van binnen voel ik me vaak vreselijk. Als ik een leuke jongen ontmoet of nieuwe vrienden krijg, ga ik me zó erg op die mensen focussen dat ze afgeschrikt raken en weggaan, waardoor mijn verlatingsangst alleen maar wordt bevestigd. Ik heb het gevoel dat ik iedereen afstoot terwijl het enige dat ik wil is iemand die me liefheeft en niet weggaat.
Ik heb hele lieve ouders die me altijd helpen, en daar heb ik de laatste jaren veel aan gehad, maar ik woon nu sinds kort op mezelf en daardoor zijn de slechte gevoelens alleen maar erger geworden.
Ik mis mijn ouders, voel me eenzaam en ik durf me nooit helemaal te openen naar nieuwe mensen omdat ik bang ben dat ze toch weggaan. Ook verlang en denk ik de laatste tijd weer veel aan mijn opa en oma, dus misschien is die gebeurtenis nog niet verwerkt..
Ik hoop dat jullie me advies kunnen geven/me gerust kunnen stellen. Dat zou top zijn! dank jullie wel.
zondag 12 oktober 2014 om 19:09
Misschien is het in het vervolg als je nieuwe vrienden maakt, ook belangrijk om de ander de ruimte te geven ipv angstvallig vastklampen vanuit de angst dat zij ook ooit 'wegvallen'?
Je hebt zelf al heel veel inzicht in je voorgeschiedenis en het meeste van wat je fout doet, maar misschien kan een bezoekje aan de psycholoog waarin je ook in gaat op concrete situaties en je gevoelens die op dat moment in je opkwamen.
Je hebt zelf al heel veel inzicht in je voorgeschiedenis en het meeste van wat je fout doet, maar misschien kan een bezoekje aan de psycholoog waarin je ook in gaat op concrete situaties en je gevoelens die op dat moment in je opkwamen.
De vastheid die je zoekt is even groot als de veranderlijkheid waar jij naar verlangt
zondag 12 oktober 2014 om 19:24