Psyche
alle pijlers
verliezen van geliefden
maandag 7 januari 2013 om 21:23
Hallo , allemaal!
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen (aangezien ik nog nooit een topic heb gepost), maar ik wil het toch proberen om het van mij af te schrijven.
2012 is een jaar waarin ik veel geliefden ben verloren, 2 tantes en een goede vriendin. Waar het bij bij mijn ene tante plotseling was, was het bij mijn andere tante een slopend proces.
De vriendin is een ander verhaal. Dat begon al langzaam vanaf het overlijden van mijn tante (tante nummer 1) Tot dat ik haar niet meer sprak kort na het overlijden van tante nummer 2.
Ik vraag me alleen af of het beter is om iemand plotseling te verliezen, of na lange tijd waarbij je weet dat het komt, of dat het al lang gaande is, en dat je uit alle macht probeert om het tij te keren?
Wat vinden jullie?
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen (aangezien ik nog nooit een topic heb gepost), maar ik wil het toch proberen om het van mij af te schrijven.
2012 is een jaar waarin ik veel geliefden ben verloren, 2 tantes en een goede vriendin. Waar het bij bij mijn ene tante plotseling was, was het bij mijn andere tante een slopend proces.
De vriendin is een ander verhaal. Dat begon al langzaam vanaf het overlijden van mijn tante (tante nummer 1) Tot dat ik haar niet meer sprak kort na het overlijden van tante nummer 2.
Ik vraag me alleen af of het beter is om iemand plotseling te verliezen, of na lange tijd waarbij je weet dat het komt, of dat het al lang gaande is, en dat je uit alle macht probeert om het tij te keren?
Wat vinden jullie?
maandag 7 januari 2013 om 21:45
Dankje, wat je zegt dat klopt Fame. Mijn vriendin heeft sinds het overlijden van tante nummer 1 steeds minder contact met mij opgenomen.
Tante nummer 1 was overleden, en ik wilde graag mijn ei bij haar kwijt. Ter verduidelijking: zij was mijn beste vriendin die ik al sinds mijn 6e ken.
Zij liet mij merken dat zij het niet zo interessant vind wat ik haar te vertellen had. Vooral omdat het zo plotseling was wilde ik met haar over praten.
Ik heb haar toen geconfronteerd met haar gedrag waarop zij mij doodleuk vertelde dat ik egoïstisch was als ik zou denken dat zij naar mij zou luisteren, aangezien zij haar eigen "problemen" had
Tante nummer 1 was overleden, en ik wilde graag mijn ei bij haar kwijt. Ter verduidelijking: zij was mijn beste vriendin die ik al sinds mijn 6e ken.
Zij liet mij merken dat zij het niet zo interessant vind wat ik haar te vertellen had. Vooral omdat het zo plotseling was wilde ik met haar over praten.
Ik heb haar toen geconfronteerd met haar gedrag waarop zij mij doodleuk vertelde dat ik egoïstisch was als ik zou denken dat zij naar mij zou luisteren, aangezien zij haar eigen "problemen" had
maandag 7 januari 2013 om 21:56
Wat naar voor je TO.
Mijn moeder is plotseling overleden in 2003, een hartaanval zo was ze er en zo was ze dood ze is slecht 46 geworden. Heel bizar en ik heb vaak gedacht dat ik zo graag afscheid had willen nemen van haar.
Mijn opa en oma zijn ziek geworden en konden heel mooi afscheid nemen van elkaar en van hun kinderen dat was echt heel bijzonder en dat had ik in mijn hoofd als je ziek bent neem je mooi afscheid en sluit je iets af, heb je laatste woorden en wensen enz.
Maar in 2010 werd mijn ziek, leukemie. En tegen de tijd dat ik door had dat hij echt zo komen te overlijden konden we niet meer praten met elkaar, konden we helemaal geen mooi afscheid meer nemen, waren er geen laatste wensen, geen mooie woorden, geen laatste kus. Nee er was alleen maar pijn, verdriet, eenzaamheid, schuldgevoel, aftakeling, ongezondheid en verstandelijk wist ik dat het beter voor hem was als hij kwam te overlijden. Mijn man overleed een half jaar en 1 dag na zijn diagnose en is 27 jaar geworden.
Wat ik wil zeggen is dat je het gewoon niet weet. Het is zo persoonlijk en als het 1 gebeurd is wilde je dat het ander was gebeurd of andersom en voor sommige is het juist precies "goed" gegaan zoals het is gegaan. Je kan hier geen goed of fout aan verbinden.
Sterkte met het verwerken van je verliezen want dat is altijd zwaar op welke manier het verlies dan ook plaats heeft gevonden.
Mijn moeder is plotseling overleden in 2003, een hartaanval zo was ze er en zo was ze dood ze is slecht 46 geworden. Heel bizar en ik heb vaak gedacht dat ik zo graag afscheid had willen nemen van haar.
Mijn opa en oma zijn ziek geworden en konden heel mooi afscheid nemen van elkaar en van hun kinderen dat was echt heel bijzonder en dat had ik in mijn hoofd als je ziek bent neem je mooi afscheid en sluit je iets af, heb je laatste woorden en wensen enz.
Maar in 2010 werd mijn ziek, leukemie. En tegen de tijd dat ik door had dat hij echt zo komen te overlijden konden we niet meer praten met elkaar, konden we helemaal geen mooi afscheid meer nemen, waren er geen laatste wensen, geen mooie woorden, geen laatste kus. Nee er was alleen maar pijn, verdriet, eenzaamheid, schuldgevoel, aftakeling, ongezondheid en verstandelijk wist ik dat het beter voor hem was als hij kwam te overlijden. Mijn man overleed een half jaar en 1 dag na zijn diagnose en is 27 jaar geworden.
Wat ik wil zeggen is dat je het gewoon niet weet. Het is zo persoonlijk en als het 1 gebeurd is wilde je dat het ander was gebeurd of andersom en voor sommige is het juist precies "goed" gegaan zoals het is gegaan. Je kan hier geen goed of fout aan verbinden.
Sterkte met het verwerken van je verliezen want dat is altijd zwaar op welke manier het verlies dan ook plaats heeft gevonden.
maandag 7 januari 2013 om 22:08
Als je weet dat iemand gaat overlijden kun je nog goed afscheid nemen. Als iemand plotseling overlijdt kan dat niet, en dat is echt verschrikkelijk. Helemaal als je net een beetje mot hebt gehad met elkaar. (Nou moet je nooit met mot/ruzie bij elkaar weggaan, maar goed, wie denkt daar 24/7/365 aan?)
Ik zou dus liever hebben dat ik weet dat iemand doodgaat ipv zo plotseling. Velen kunnen daar moeilijker mee omgaan dan als ze het zien aankomen.
Ik zou dus liever hebben dat ik weet dat iemand doodgaat ipv zo plotseling. Velen kunnen daar moeilijker mee omgaan dan als ze het zien aankomen.
maandag 7 januari 2013 om 22:19
Allereerst gecondoleerd
Even heel hard; dood is dood. En dat doet heel veel pijn en zorgt voor een groot gemist. Dat is in beide gevallen hetzelfde denk ik. Anders is het verwerken van de manier waarop.
Bij een plotseling overlijden is er de enorme schok van het plotse. Bij een lang ziekbed is er vaak nog het verwerken van het hele ziek zijn proces.
Beiden zijn moeilijk op hun eigen manier.
Even heel hard; dood is dood. En dat doet heel veel pijn en zorgt voor een groot gemist. Dat is in beide gevallen hetzelfde denk ik. Anders is het verwerken van de manier waarop.
Bij een plotseling overlijden is er de enorme schok van het plotse. Bij een lang ziekbed is er vaak nog het verwerken van het hele ziek zijn proces.
Beiden zijn moeilijk op hun eigen manier.