Psyche
alle pijlers
Vermoeden is (lichte) borderline trekken...
dinsdag 29 november 2011 om 09:51
Waar te beginnen... Ik heb net mijn laatste gesprek van een therapie ronde afgerond en daar zijn nogal wat heftige dingen in besproken en behandeld.
Mijn behandelaar denkt dat ik mogelijk lichte borderline trekken heb, maar zegt ze erbij: je hebt nu een goed inzicht in hoe je in elkaar steekt en gaat nu eindelijk wat positiever in het leven staan. Ga je dus niet laten testen hierop, daarmee ga je jezelf alleen labelen en het mogelijk zwaarder voor jezelf maken.
Daar zit zeker wat in, maar toch bekruipt het me, zal ik me toch maar laten testen of het hierbij laten en verder gaan werken aan mezelf met wat ik nu weet... Ik weet het niet.
Het laatste half jaar (sinds ik deze therapieronde in ging) ben ik zeker gegroeid en heb ik mijzelf al redelijk ontwikkeld. Ik ben me bewust geworden van mijn "vervelende trekken" en hoe ik met dingen omga. Waarom ik op bepaalde dingen reageer etc. Ik kan hier, nu de therapie is afgerond, heel goed zelf mee verder gaan en hierop verder borduren. Echter... ik wil stiekem ook wel weten of dit zo is of niet. Maar aan de andere kant, maak ik het dan inderdaad niet te zwaar voor mezelf, door dat labeltje op te plakken (als het zo is) Ik ben van nature al een doemdenker en dat werkt dan natuurlijk niet mee hierin...
Waarom ik dit opschrijf? Ik zou nog wat feedback willen hebben en willen weten wat jullie zouden doen in dit geval...
Mijn behandelaar denkt dat ik mogelijk lichte borderline trekken heb, maar zegt ze erbij: je hebt nu een goed inzicht in hoe je in elkaar steekt en gaat nu eindelijk wat positiever in het leven staan. Ga je dus niet laten testen hierop, daarmee ga je jezelf alleen labelen en het mogelijk zwaarder voor jezelf maken.
Daar zit zeker wat in, maar toch bekruipt het me, zal ik me toch maar laten testen of het hierbij laten en verder gaan werken aan mezelf met wat ik nu weet... Ik weet het niet.
Het laatste half jaar (sinds ik deze therapieronde in ging) ben ik zeker gegroeid en heb ik mijzelf al redelijk ontwikkeld. Ik ben me bewust geworden van mijn "vervelende trekken" en hoe ik met dingen omga. Waarom ik op bepaalde dingen reageer etc. Ik kan hier, nu de therapie is afgerond, heel goed zelf mee verder gaan en hierop verder borduren. Echter... ik wil stiekem ook wel weten of dit zo is of niet. Maar aan de andere kant, maak ik het dan inderdaad niet te zwaar voor mezelf, door dat labeltje op te plakken (als het zo is) Ik ben van nature al een doemdenker en dat werkt dan natuurlijk niet mee hierin...
Waarom ik dit opschrijf? Ik zou nog wat feedback willen hebben en willen weten wat jullie zouden doen in dit geval...
dinsdag 29 november 2011 om 10:01
je kunt die test toch gewoon doen?
en dan kijk je wat je er zelf van vind, wat denk je zelf?
heb heel veel therapieen gehad en men dacht dat ik echt borderline had, ben nooit getest, behalve dan dat wat op internet staat, nu heb ik mee moeten doen aan een betrouwbaarheidsonderzoek ivm een rechtszaak en daarbij zat een psychologisch onderzoek.
ik heb nu zwart op wit dat ik geen borderline heb.
en dat lucht heel erg op
en nog iets, elk mens heeft wel een borderline trek
maak je niet druk, laat je niet gek maken en luister naar jezelf!
en dan kijk je wat je er zelf van vind, wat denk je zelf?
heb heel veel therapieen gehad en men dacht dat ik echt borderline had, ben nooit getest, behalve dan dat wat op internet staat, nu heb ik mee moeten doen aan een betrouwbaarheidsonderzoek ivm een rechtszaak en daarbij zat een psychologisch onderzoek.
ik heb nu zwart op wit dat ik geen borderline heb.
en dat lucht heel erg op
en nog iets, elk mens heeft wel een borderline trek
maak je niet druk, laat je niet gek maken en luister naar jezelf!
dinsdag 29 november 2011 om 10:09
Je kan kijken naar wat er voor jou voor voordeel in zit. Je psych zegt dat je 'trekken heb van' maar dat wil niet zeggen dat je een diagnose krijgt. Ik heb als ik niet lekker in mijn vel zit autistische en ADD trekken. Als ik lekker in mijn vel zit is er niets aan het handje. Diagnose is niet te stellen en ik ben inmiddels al jaren aan het klooien om dat de meeste instanties me niet willen helpen zonder diagnose.
De vraag is dus heb je het nodig.
En daarbij een diagnose traject gaat mij niet in de koude kleren zitten. Dat moet je zeker ook meenemen in je afwegingen.
De vraag is dus heb je het nodig.
En daarbij een diagnose traject gaat mij niet in de koude kleren zitten. Dat moet je zeker ook meenemen in je afwegingen.
dinsdag 29 november 2011 om 11:37
quote:_flower_ schreef op 29 november 2011 @ 10:09:
Ik zou het niet laten testen. Inderdaad om de redenen die je zelf al noemt.
Een labeltje is niet nodig. (misschien...tenzij je bepaalde hulp echt heel erg hard nodig hebt en deze alleen kan krijgen als je dit labeltje hebt)Dit. Testen kan een oplossing zijn, maar als je steeds beter kan omgaan met je moeilijke kanten zou ik het niet doen. Wat heb je eraan om te weten of je het hebt?
Ik zou het niet laten testen. Inderdaad om de redenen die je zelf al noemt.
Een labeltje is niet nodig. (misschien...tenzij je bepaalde hulp echt heel erg hard nodig hebt en deze alleen kan krijgen als je dit labeltje hebt)Dit. Testen kan een oplossing zijn, maar als je steeds beter kan omgaan met je moeilijke kanten zou ik het niet doen. Wat heb je eraan om te weten of je het hebt?
dinsdag 29 november 2011 om 12:54
Wat heb je eraan om dit te testen? Bovendien kan je misschien nu wel zo´n labeltje krijgen adhv hoe je NU functioneert. Maar stel dat je over een jaar weer anders/beter/slechter functioneert, dan heeft dat hele labeltje toch ook geen zegskracht meer?
Ik heb een hele tris aan labeltjes gehad, aan de hand van hoe ik op dat moment functioneerde en uiteindelijk gaat het er gewoon om hoe je met dingen omgaat en wie je als persoon daarnaast bent en dat zegt allemaal zoveel meer dan ´trekken van´.
Ik heb een hele tris aan labeltjes gehad, aan de hand van hoe ik op dat moment functioneerde en uiteindelijk gaat het er gewoon om hoe je met dingen omgaat en wie je als persoon daarnaast bent en dat zegt allemaal zoveel meer dan ´trekken van´.
dinsdag 29 november 2011 om 12:59
Ik ben ooit zelf naar de huisarts gestapt omdat ik bepaalde borderline-trekjes in mezelf herkende, en op dat moment zat ik ookniet goed in mijn vel. Huisarts heeft me doorverwezen naar psych, maar zei zelf al dat hij in mij geen borderliner zag. En de psych zei ook dat iedereen wel bepaalde trekjes heeft die ergens bij zouden kunnen horen. Maar dat maakt je niet meteen een borderliner, autist enz...
Dus ik ben ook niet verder gaan onderzoeken. Als het slecht met me gaat, komen de rare trekjes vaak wat naar boven, maar als het gewoon goed gaat, is er niks aan de hand en ben ik gewoon 'normaal'. So why worry?
Dus ik ben ook niet verder gaan onderzoeken. Als het slecht met me gaat, komen de rare trekjes vaak wat naar boven, maar als het gewoon goed gaat, is er niks aan de hand en ben ik gewoon 'normaal'. So why worry?
dinsdag 29 november 2011 om 13:28
Er zit een gevaar in die labeltjes.
Ik heb dat bij mensen gezien.
Opeens kunnen ze dingen niet meer. Geloven minder in zichzelf en dergelijke.
Alleen omdat die dingen over het algemeen voor mensen met dat labeltje lastiger zijn.
Ook gaan andere mensen anders naar je kijken zodra je dat labeltje hebt. Het is echt niet aan te raden om het echt te laten onderzoeken.
Ik heb dat bij mensen gezien.
Opeens kunnen ze dingen niet meer. Geloven minder in zichzelf en dergelijke.
Alleen omdat die dingen over het algemeen voor mensen met dat labeltje lastiger zijn.
Ook gaan andere mensen anders naar je kijken zodra je dat labeltje hebt. Het is echt niet aan te raden om het echt te laten onderzoeken.
dinsdag 29 november 2011 om 13:33
wat heb je eraan om het te weten? dan heb je je etiketje en dan? vind je het stoer? of ga je het gebruiken als excuus om dingen niet meer te doen?
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut, nog een stuk ernstiger dan jij. Het is echt onzin. ik functioneer goed, houd mezelf staande en ik weet hoe ik met mijn problemen om moet gaan. Dat is alles dat telt. Niet of en welk labeltje je hebt.
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut, nog een stuk ernstiger dan jij. Het is echt onzin. ik functioneer goed, houd mezelf staande en ik weet hoe ik met mijn problemen om moet gaan. Dat is alles dat telt. Niet of en welk labeltje je hebt.
dinsdag 29 november 2011 om 13:48
Mijn eigen behandelaar heeft het mij ook benadrukt: het gaat niet om het labeltje. Want dat alleen zegt zo weinig! Het enige wat telt is hoe jij in het leven staat.
En ja, als de problematiek ernstig is, dan denk ik dat het zinvol is om het verder uit te zoeken. Maar dan nog moeten de problemen aangepakt worden en niet het labeltje.
En ja, als de problematiek ernstig is, dan denk ik dat het zinvol is om het verder uit te zoeken. Maar dan nog moeten de problemen aangepakt worden en niet het labeltje.
dinsdag 29 november 2011 om 13:56
De meeste mensen hebben wel wat trekken hoor... Een algemene label zegt ook erg weinig idd. Als jij maar weet hoe je in elkaar zit en hoe je dingen kunt handelen is dat veel belangrijker. Je bent gegroeid, hebt over jezelf geleerd, dat is een super resultaat. Je kunt je beter op die positieve uitkomst richten.
dinsdag 29 november 2011 om 14:33
quote:photini schreef op 29 november 2011 @ 13:33:
wat heb je eraan om het te weten? dan heb je je etiketje en dan? vind je het stoer? of ga je het gebruiken als excuus om dingen niet meer te doen?
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut, nog een stuk ernstiger dan jij. Het is echt onzin. ik functioneer goed, houd mezelf staande en ik weet hoe ik met mijn problemen om moet gaan. Dat is alles dat telt. Niet of en welk labeltje je hebt.
Wat denk je zelf, tuurlijk vind ik dat niet stoer... En nee, ik zal het zeker niet gaan gebruiken als excuus.
Het gaat mij meer om eventuele therapieen die ik nog ga volgen. Dat er dan meer bekend is over hoe ik in elkaar steek...
wat heb je eraan om het te weten? dan heb je je etiketje en dan? vind je het stoer? of ga je het gebruiken als excuus om dingen niet meer te doen?
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut, nog een stuk ernstiger dan jij. Het is echt onzin. ik functioneer goed, houd mezelf staande en ik weet hoe ik met mijn problemen om moet gaan. Dat is alles dat telt. Niet of en welk labeltje je hebt.
Wat denk je zelf, tuurlijk vind ik dat niet stoer... En nee, ik zal het zeker niet gaan gebruiken als excuus.
Het gaat mij meer om eventuele therapieen die ik nog ga volgen. Dat er dan meer bekend is over hoe ik in elkaar steek...
dinsdag 29 november 2011 om 14:48
quote:photini schreef op 29 november 2011 @ 13:33:
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut.
@ TO, ik zou het niet laten testen. Stel dat je het labeltje krijgt. Het is moeilijk om daar van af te komen. Zeker als het allemaal wel meevalt.
Ik heb van mijn zusje een etiketje opgeplakt gekregen. Zij is psychotherapeut en meent in mij een borderliner te herkennen.
En ze schroomt ook niet om dat om dat zo af en toe te benadrukken als ik iets doe wat volgens haar afwijkend is (ja, dat hoort bij jouw borderline).
Ik heb een psychiater hierover geconsulteerd, omdat het me uitermate dwars zit hier elke keer door mijn zusje op deze manier over te worden benaderd. Deze psychiater vind de diagnose borderline volkomen overtrokken (als ik een borderliner ben, kan ze iedereen wel als zodanig diagnosticeren; haar woorden). Ja, ik heb last van stemmingswisselingen, maar dat komt omdat ik last heb van endogene depressies. Ik ben depressief omdat mijn hersenen niet voldoende werken. Met medicatie is dit allemaal prima.
Maar goed, in het hoofd van mijn zusje zit borderline, en het is er niet uit te krijgen. Hoe harder ik dat probeer, hoe meer dat voor haar een bevestiging is dat... Heel vervelend.
Ik heb ook eens een etiketje opgeplakt gekregen door een therapeut.
@ TO, ik zou het niet laten testen. Stel dat je het labeltje krijgt. Het is moeilijk om daar van af te komen. Zeker als het allemaal wel meevalt.
Ik heb van mijn zusje een etiketje opgeplakt gekregen. Zij is psychotherapeut en meent in mij een borderliner te herkennen.
En ze schroomt ook niet om dat om dat zo af en toe te benadrukken als ik iets doe wat volgens haar afwijkend is (ja, dat hoort bij jouw borderline).
Ik heb een psychiater hierover geconsulteerd, omdat het me uitermate dwars zit hier elke keer door mijn zusje op deze manier over te worden benaderd. Deze psychiater vind de diagnose borderline volkomen overtrokken (als ik een borderliner ben, kan ze iedereen wel als zodanig diagnosticeren; haar woorden). Ja, ik heb last van stemmingswisselingen, maar dat komt omdat ik last heb van endogene depressies. Ik ben depressief omdat mijn hersenen niet voldoende werken. Met medicatie is dit allemaal prima.
Maar goed, in het hoofd van mijn zusje zit borderline, en het is er niet uit te krijgen. Hoe harder ik dat probeer, hoe meer dat voor haar een bevestiging is dat... Heel vervelend.
dinsdag 29 november 2011 om 14:54
quote:polkadot28 schreef op 29 november 2011 @ 14:33:
[...]
Wat denk je zelf, tuurlijk vind ik dat niet stoer... En nee, ik zal het zeker niet gaan gebruiken als excuus.
Het gaat mij meer om eventuele therapieen die ik nog ga volgen. Dat er dan meer bekend is over hoe ik in elkaar steek...
Eventuele therapien... dan is het toch vroeg genoeg om het tegen die tijd te laten testen?
de ene therapeut is trouwens de andere niet, hoor. kan best zijn dan jouw eventuele andere therapeut tot een hele andere conclusie komt.
richt je niet zo op die etiketjes, maar richt je op de hanvatten die je gegeven zijn tijdens de therapie en leef je leven.
[...]
Wat denk je zelf, tuurlijk vind ik dat niet stoer... En nee, ik zal het zeker niet gaan gebruiken als excuus.
Het gaat mij meer om eventuele therapieen die ik nog ga volgen. Dat er dan meer bekend is over hoe ik in elkaar steek...
Eventuele therapien... dan is het toch vroeg genoeg om het tegen die tijd te laten testen?
de ene therapeut is trouwens de andere niet, hoor. kan best zijn dan jouw eventuele andere therapeut tot een hele andere conclusie komt.
richt je niet zo op die etiketjes, maar richt je op de hanvatten die je gegeven zijn tijdens de therapie en leef je leven.
dinsdag 29 november 2011 om 16:17
dinsdag 29 november 2011 om 16:44
Ohja, mijn ene behandelaar diagnosticeerde mij als borderliner (dat stond in mijn dossier zonder dat ik dat wist). Toen ik verhaal ging halen bij een andere therapeut over die diagnose (want ik was pissed of en not amused) was die ontzettend verbaasd en was ik helemaal geen borderliner. Kortom, ze weten het zelf ook niet eens!
dinsdag 29 november 2011 om 17:13
@Photini en Polkadot: op zich is mijn zusje best een goede psychotherapeut denk ik. Het is alleen vervelend dat ze soms de neiging heeft haar familieleden als patiënt te benaderen. Dat is inderdaad misschien onprofessioneel, maar zo zie ik haar dan weer niet.
Betweterig, irritant en bij vlagen arrogant dan weer wel. Maar hoe meer ik er tegen in ga, hoe meer ik te horen krijg dat ik 'alleen maar wil horen wat in mijn straatje past', 'ik niet open sta voor meningen van anderen en dus zwart-wit denk'. Kortom, hoe harder ik tegen haar inga, hoe meer zij bevestigd wordt in haar mening.
Ik ben overigens op zoek naar een mediator om dit punt tussen ons eens tot klaarheid te brengen. Ik kan dat niet zelf. Ben beslist niet op mijn mondje gevallen, maar tegen mijn zusje kan ik wat dit betreft verbaal niet op. Temeer omdat haar man zich er 9 van de 10 keer ook nog tegenaan bemoeit.
Betweterig, irritant en bij vlagen arrogant dan weer wel. Maar hoe meer ik er tegen in ga, hoe meer ik te horen krijg dat ik 'alleen maar wil horen wat in mijn straatje past', 'ik niet open sta voor meningen van anderen en dus zwart-wit denk'. Kortom, hoe harder ik tegen haar inga, hoe meer zij bevestigd wordt in haar mening.
Ik ben overigens op zoek naar een mediator om dit punt tussen ons eens tot klaarheid te brengen. Ik kan dat niet zelf. Ben beslist niet op mijn mondje gevallen, maar tegen mijn zusje kan ik wat dit betreft verbaal niet op. Temeer omdat haar man zich er 9 van de 10 keer ook nog tegenaan bemoeit.
dinsdag 29 november 2011 om 20:41
@christiane04
Misschien idee om de volgende keer tegen je zus te zeggen dat het je aan het denken heeft gezet, je een psychiater hebt geconsulteerd en dat die heel verbaasd was en jou geen borderliner vindt. Verder nog vermelden dat je het heel onprofessioneel vindt dat ze diagnoses bij familie stelt. Dat je het verder hierbij wilt laten. Als ze dan nog door gaat, zeggen dat je haar hebt gevraagd om het er niet meer over te hebben en hoe het komt dat ze dat niet respecteert.
Misschien idee om de volgende keer tegen je zus te zeggen dat het je aan het denken heeft gezet, je een psychiater hebt geconsulteerd en dat die heel verbaasd was en jou geen borderliner vindt. Verder nog vermelden dat je het heel onprofessioneel vindt dat ze diagnoses bij familie stelt. Dat je het verder hierbij wilt laten. Als ze dan nog door gaat, zeggen dat je haar hebt gevraagd om het er niet meer over te hebben en hoe het komt dat ze dat niet respecteert.
dinsdag 29 november 2011 om 21:45
Ik denk dat het argument dat als je je laat testen je ineens een 'labeltje' krijgt voor TO niet echt op gaat: TO heeft immers een halfslachtig labeltje gekregen. Misschien wel geheel onterecht, terwijl als je je laten testen er grote kans is dat je het label niet krijgt. Nu blijf je misschien rondlopen met het idee daarvan, lijkt mij duidelijkheid prettiger.
Overigens (deze opmerking geldt ook voor Christiane & schouderklopje) is er in de hulpverlening al jaren discussie over het feit of dergelijke labeltjes nog wel op mensen geplakt mogen worden zonder dat daar een feitelijke test voor is gedaan (en dus enkel op basis van observaties van een hulpverlener). Onderzoek lijkt erop te wijzen dat veel van deze, niet-onderbouwde diagnoses wel erg gekleurd zijn.
Overigens (deze opmerking geldt ook voor Christiane & schouderklopje) is er in de hulpverlening al jaren discussie over het feit of dergelijke labeltjes nog wel op mensen geplakt mogen worden zonder dat daar een feitelijke test voor is gedaan (en dus enkel op basis van observaties van een hulpverlener). Onderzoek lijkt erop te wijzen dat veel van deze, niet-onderbouwde diagnoses wel erg gekleurd zijn.
dinsdag 29 november 2011 om 23:13
Mijn ex vrouw heeft BPS en jaren van de ene psycholoog naar de ander gelopen.
Die eerstelijnspsychologen zijn een zwaar overschat volkje, 3 psychologen 4 verschillende diagnose, dat herken ik wel.
Jarenlang heeft mijn ex haar stoornispatronen ontkend of halfslachtig geinterpreteerd.
Vorig jaar is ze naar 2 instellingen geweest, uitgebreid getest en daar kwam borderline uit.
Iets wat ik al 10 jaar weet.
Nu pas erkent ze haar stoornis en sterker nog, ze herkend wat ze jarenlang niet zag.
Dat labeltje plakken kan dus ook verhelderend werken.
Die eerstelijnspsychologen zijn een zwaar overschat volkje, 3 psychologen 4 verschillende diagnose, dat herken ik wel.
Jarenlang heeft mijn ex haar stoornispatronen ontkend of halfslachtig geinterpreteerd.
Vorig jaar is ze naar 2 instellingen geweest, uitgebreid getest en daar kwam borderline uit.
Iets wat ik al 10 jaar weet.
Nu pas erkent ze haar stoornis en sterker nog, ze herkend wat ze jarenlang niet zag.
Dat labeltje plakken kan dus ook verhelderend werken.
Dit is niet het einde. Het is zelfs niet het begin van het einde. Maar misschien is dit het einde van het begin.
woensdag 30 november 2011 om 00:37
@ Christiane, ik vind het een kwalijke zaak dat jouw zus jou een borderliner noemt. Zo een diagnose kan en mag zij niet stellen.....gewoon omdat zij familie van jou is, en dat je als hulpverlener dan niet objectief kan kijken.
Ik kan me hier enorm boos om maken....en jammer dat zij nog therapeut is trouwens.
Ik kan me hier enorm boos om maken....en jammer dat zij nog therapeut is trouwens.
woensdag 30 november 2011 om 16:10
quote:lavan568 schreef op 30 november 2011 @ 00:37:
@ Christiane, ik vind het een kwalijke zaak dat jouw zus jou een borderliner noemt. Zo een diagnose kan en mag zij niet stellen.....gewoon omdat zij familie van jou is, en dat je als hulpverlener dan niet objectief kan kijken.
Ik kan me hier enorm boos om maken....en jammer dat zij nog therapeut is trouwens.Ik ben het met je eens dat het kwalijk is dat mijn zus mij een borderliner noemt. En ik maak me er zelf ook boos om. Toch denk ik dat het wel goed is dat zij nog steeds therapeut is. Want volgens mij is ze wel een goede voor anderen. De makke van mijn zusje - en dat geeft zij ook toe (niet aan mij, wel aan onze moeder) - dat ze de neiging heeft om haar familieleden soms als patient te zien en alles te verpsychologiseren. Ik denk dat elke psycholoog/psychotherapeut die neiging wel een beetje heeft. Zij weet die neiging alleen niet zo goed te onderdrukken Bovendien mag ze wat mij betreft wel eerst even naar zichzelf en - meer nog - naar haar partner kijken. Wat dat betreft maakt liefde blind.
@ Christiane, ik vind het een kwalijke zaak dat jouw zus jou een borderliner noemt. Zo een diagnose kan en mag zij niet stellen.....gewoon omdat zij familie van jou is, en dat je als hulpverlener dan niet objectief kan kijken.
Ik kan me hier enorm boos om maken....en jammer dat zij nog therapeut is trouwens.Ik ben het met je eens dat het kwalijk is dat mijn zus mij een borderliner noemt. En ik maak me er zelf ook boos om. Toch denk ik dat het wel goed is dat zij nog steeds therapeut is. Want volgens mij is ze wel een goede voor anderen. De makke van mijn zusje - en dat geeft zij ook toe (niet aan mij, wel aan onze moeder) - dat ze de neiging heeft om haar familieleden soms als patient te zien en alles te verpsychologiseren. Ik denk dat elke psycholoog/psychotherapeut die neiging wel een beetje heeft. Zij weet die neiging alleen niet zo goed te onderdrukken Bovendien mag ze wat mij betreft wel eerst even naar zichzelf en - meer nog - naar haar partner kijken. Wat dat betreft maakt liefde blind.
