Psyche
alle pijlers
verwarrend
woensdag 21 december 2011 om 21:47
Sinds enige tijd weet ik dat ik w.s. borderline trekken heb.
Dat wetende valt er zo enorm veel op zijn plek.
Waarom ik doe wat ik doe, denk wat ik denk, reageer hoe ik doe, kortom hoe ik ben dus...
Maar daarmee komt ook extra twijfel. Kan ik het wel. Ik bedoel, kan ik leven net als een normaal persoon?
Ik ben raar, reageer vaak verkeerd en kan Zo heftig zijn... ik kan mijn man hiermee pijn doen, en dat doe ik ook vaak... Mijn zoontje heeft hier ook mee te maken, kan ik er op de goede manier voor hem zijn? Kan ik een goede moeder zijn met deze stoornis?
Wat ik hiermee wil bereiken? Ik weet het niet, ik wil het van me af schrijven...
Dat wetende valt er zo enorm veel op zijn plek.
Waarom ik doe wat ik doe, denk wat ik denk, reageer hoe ik doe, kortom hoe ik ben dus...
Maar daarmee komt ook extra twijfel. Kan ik het wel. Ik bedoel, kan ik leven net als een normaal persoon?
Ik ben raar, reageer vaak verkeerd en kan Zo heftig zijn... ik kan mijn man hiermee pijn doen, en dat doe ik ook vaak... Mijn zoontje heeft hier ook mee te maken, kan ik er op de goede manier voor hem zijn? Kan ik een goede moeder zijn met deze stoornis?
Wat ik hiermee wil bereiken? Ik weet het niet, ik wil het van me af schrijven...
woensdag 21 december 2011 om 22:02
Tuurlijk kan jij een prachtig leven hebben en waardevol zijn in de relaties met jouw man en je zoon!
Je zult er alleen iets bewuster mee om moeten gaan en iets meer voor moeten doen (of laten) dan een ander. Nu je weet wat er aan scheelt, denk ik dat het heel goed is om therapie te volgen zodat je jezelf beter leert kennen en begrijpen. Dan wordt het ook makkelijker om je eigen gedrag onder controle te krijgen en te sturen.
Daarnaast kan het ook zinvol zijn voor je man en - afhankelijk van zijn leeftijd - je zoon om begeleiding te krijgen. Als zij jou ook beter leren kennen en je gedrag beter begrijpen, dan wordt het voor hen ook makkelijker om daarmee om te gaan.
Je zult er alleen iets bewuster mee om moeten gaan en iets meer voor moeten doen (of laten) dan een ander. Nu je weet wat er aan scheelt, denk ik dat het heel goed is om therapie te volgen zodat je jezelf beter leert kennen en begrijpen. Dan wordt het ook makkelijker om je eigen gedrag onder controle te krijgen en te sturen.
Daarnaast kan het ook zinvol zijn voor je man en - afhankelijk van zijn leeftijd - je zoon om begeleiding te krijgen. Als zij jou ook beter leren kennen en je gedrag beter begrijpen, dan wordt het voor hen ook makkelijker om daarmee om te gaan.
woensdag 21 december 2011 om 22:06
Nou, je hebt meegewerkt aan het stellen van de diagnose en je bent nu in therapie. Dat noem ik geen weglopen, maar juist de koe bij de horens vatten. En daar is behoorlijk wat moed voor nodig! Voor mij heb je daar alvast mee bewezen dat jij heel wat in je mars hebt. Als je deze hordes al hebt durven nemen, dan komt het met de rest ook vast goed. Toch?
woensdag 21 december 2011 om 22:06
Tuurlijk kan je het! ik kan het ook! en ik heb zware borderline, soms gaat het goed, soms gaat het niet! jammer dan! accepteer het dat je af en toe dingen doet waarvan je achteraf denkt pfff...En laat je zeker behandelen ervoor. Je kan een vers cursus doen die je verder op weg kunt helpen, dat lijkt me wel het minste wat je kunt doen voor je zelf en je familie natuurlijk. Praat ook veel met je man over de dingen die je voelt. Dat is het allerbelangrijkste. Ik zat in de vers cursus met 8 andere vrouwen, ik was de enige zonder kind. Je moet gewoon leren om goed met je zelf om te gaan, en weten wanneer er een down momentje aankomt. Je kan het!
i'm on a seafood diet, i see food and i eat it
woensdag 21 december 2011 om 23:38
Pas op dat je je niet achter je 'etiketje' gaat verschuilen.
Het gaat er in principe niet om of je wel of niet borderline hebt. Stukken vallen niet op z'n plaats omdat je er nu een etiketje op kan plakken. Je hebt nu misschien een lijste van kenmerken, maar die kenmerken op zichzelf, dat 'etiketje' verklaart op zichzelf niets, tis slechts een naam.
Het gaat erom dat je met of zonder 'etiketje' jou negatieve en positieve kanten, valkuilen en eigen gedrag, en de verbanden daartussen beter gaat begrijpen. Dat je meer zelfinzicht krijgt, weet waardoor en wanneer je 'bordeline' gedrag gaat vertonen en hoe je daar mee om kan gaan.
Daar heb je in principe geen etiketje voor nodig.
Wel goede therapie trouwens:P
Het gaat er in principe niet om of je wel of niet borderline hebt. Stukken vallen niet op z'n plaats omdat je er nu een etiketje op kan plakken. Je hebt nu misschien een lijste van kenmerken, maar die kenmerken op zichzelf, dat 'etiketje' verklaart op zichzelf niets, tis slechts een naam.
Het gaat erom dat je met of zonder 'etiketje' jou negatieve en positieve kanten, valkuilen en eigen gedrag, en de verbanden daartussen beter gaat begrijpen. Dat je meer zelfinzicht krijgt, weet waardoor en wanneer je 'bordeline' gedrag gaat vertonen en hoe je daar mee om kan gaan.
Daar heb je in principe geen etiketje voor nodig.
Wel goede therapie trouwens:P
