Psyche
alle pijlers
vrijwillig laten opnemen?
donderdag 31 januari 2008 om 12:36
Hoi medeforumers,,
Ik zit er al een tijd aan te denken me vrijwillig te laten opnemen in een kliniek. Redenen hiervoor zijn een eetstoornis, een drankprobleem, depressie, angsten en extreem hoge verwachtingen van mezelf en van het leven. Het gaat dus duidelijk niet goed.
Voor mijn eetstoornis ben ik in therapie geweest. Vaak gaat het beter maar meestal doe ik alsof. Ik heb afwisselend boulimia en anorexia gehad. Ook perioden dat ik flink aankom omdat ik mezelf en het eten niet in de hand kan houden. Dan nog mijn drankgebruik. Ben niet echt een zware drinker, drink net tot ik me iets beter voel. Ik de druk niet meer voel die ik mezelf opleg. Druk om goed mooi, dun, gezellig, perfect en vriendelijk te zijn. Ik kan het nooit waarmaken. En het hoeft ook niet. Met een beetje drank op realiseer ik me meestal pas dat ik goed ben zo als ik ben. Zelfs leuk ben! Ik voel het normaal gewoon niet zo. Ook ben ik altijd bang voor wat er gaat komen. Denk uren vooruit en dek me overal voor in. Het komt denk ik doordat ik een aantal jaren een behoorlijk dubbel-leven had. Niemand in mijn omgeving wist wat er aan de hand was. Ik deed angstvallig mijn best zo normaal mogelijk over te komen. Ik ben daar een beetje achterdochtig van geworden.
Mensen die me zien denken dat ik een leuk leven heb, er goed uitzie, vrolijk en happy ben. Maar het tegendeel is waar. Ik wil niet dat iemand ziet wie ik echt ben.
Nooit echt heb ik me gerealiseeerd dat het zo erg met me was. Als ik er op terug kijk zie ik dat het zo al zeker tien jaar gaat.
Ik ben 26 en vanaf mijn 17de heb ik perioden aan een stuk geblowd, gedronken, gebraakt, me uitgehongerd, gelogen, bedrogen, mensen om de tuin geleid door te zeggen dat het erg goed gaat.
En omdat het patroon zich telkens herhaalt weet ik nu al wat er gaat komen. Ik wil er gewoon van af! Nu heb ik een fijne relatie. We wonen samen en ik hou gigantisch veel van hem. Ook werk ik gewoon, leuke baan zelfs. Eigenlijk is er niks aan de hand. Ik wil niet meer depressief zijn, ik wil niet meer raar doen met eten. Ik ben bang dat ik mijn relatie kapot maak. En vooral mezelf.
Telkens heb ik even de kracht om het te veranderen. Drie minuten later denk ik weer dat het toch allemaal niet uitmaakt. Ik kan het zo goed doen als ik het maar volhoud! Ben best blij met mezelf maar ook boos omdat ik mijn talenten niet benut en bij de pakken neer ga zitten, complete dagen wegdrink omdat ik er niks aan vind zo.
Ik weet niet waar ik moet beginnen met mezelf weer te waarderen. Op dit moment zijn de schuldgevoelend zo groot dat ik niet eens eerlijk naar mezelf durf te zijn. Als ik iets aan wil pakken moet ik er eerst naar kijken en dat durf ik niet. Ik schaam me er heel erg voor. Ik zou wel naar een kliniek willen waar ik een paar maanden aan mezelf kan werken. Alleen heb ik geen idee of dat kan. De therapie ndie ik gehad heb was erg gericht op eetstoornissen. Ik denk dat er veel meer achter zit.
Weet iemand wat ik kan doen? Mijn huisarts is op de hoogte maar zei ook dat ik zelf op internet kon zoeken naar hulpmethodes. De therapieen die hij me tot nu toe heeft aangeboden lopen op niks uit. tnx alvast voor het lezen. liefs!
Ik zit er al een tijd aan te denken me vrijwillig te laten opnemen in een kliniek. Redenen hiervoor zijn een eetstoornis, een drankprobleem, depressie, angsten en extreem hoge verwachtingen van mezelf en van het leven. Het gaat dus duidelijk niet goed.
Voor mijn eetstoornis ben ik in therapie geweest. Vaak gaat het beter maar meestal doe ik alsof. Ik heb afwisselend boulimia en anorexia gehad. Ook perioden dat ik flink aankom omdat ik mezelf en het eten niet in de hand kan houden. Dan nog mijn drankgebruik. Ben niet echt een zware drinker, drink net tot ik me iets beter voel. Ik de druk niet meer voel die ik mezelf opleg. Druk om goed mooi, dun, gezellig, perfect en vriendelijk te zijn. Ik kan het nooit waarmaken. En het hoeft ook niet. Met een beetje drank op realiseer ik me meestal pas dat ik goed ben zo als ik ben. Zelfs leuk ben! Ik voel het normaal gewoon niet zo. Ook ben ik altijd bang voor wat er gaat komen. Denk uren vooruit en dek me overal voor in. Het komt denk ik doordat ik een aantal jaren een behoorlijk dubbel-leven had. Niemand in mijn omgeving wist wat er aan de hand was. Ik deed angstvallig mijn best zo normaal mogelijk over te komen. Ik ben daar een beetje achterdochtig van geworden.
Mensen die me zien denken dat ik een leuk leven heb, er goed uitzie, vrolijk en happy ben. Maar het tegendeel is waar. Ik wil niet dat iemand ziet wie ik echt ben.
Nooit echt heb ik me gerealiseeerd dat het zo erg met me was. Als ik er op terug kijk zie ik dat het zo al zeker tien jaar gaat.
Ik ben 26 en vanaf mijn 17de heb ik perioden aan een stuk geblowd, gedronken, gebraakt, me uitgehongerd, gelogen, bedrogen, mensen om de tuin geleid door te zeggen dat het erg goed gaat.
En omdat het patroon zich telkens herhaalt weet ik nu al wat er gaat komen. Ik wil er gewoon van af! Nu heb ik een fijne relatie. We wonen samen en ik hou gigantisch veel van hem. Ook werk ik gewoon, leuke baan zelfs. Eigenlijk is er niks aan de hand. Ik wil niet meer depressief zijn, ik wil niet meer raar doen met eten. Ik ben bang dat ik mijn relatie kapot maak. En vooral mezelf.
Telkens heb ik even de kracht om het te veranderen. Drie minuten later denk ik weer dat het toch allemaal niet uitmaakt. Ik kan het zo goed doen als ik het maar volhoud! Ben best blij met mezelf maar ook boos omdat ik mijn talenten niet benut en bij de pakken neer ga zitten, complete dagen wegdrink omdat ik er niks aan vind zo.
Ik weet niet waar ik moet beginnen met mezelf weer te waarderen. Op dit moment zijn de schuldgevoelend zo groot dat ik niet eens eerlijk naar mezelf durf te zijn. Als ik iets aan wil pakken moet ik er eerst naar kijken en dat durf ik niet. Ik schaam me er heel erg voor. Ik zou wel naar een kliniek willen waar ik een paar maanden aan mezelf kan werken. Alleen heb ik geen idee of dat kan. De therapie ndie ik gehad heb was erg gericht op eetstoornissen. Ik denk dat er veel meer achter zit.
Weet iemand wat ik kan doen? Mijn huisarts is op de hoogte maar zei ook dat ik zelf op internet kon zoeken naar hulpmethodes. De therapieen die hij me tot nu toe heeft aangeboden lopen op niks uit. tnx alvast voor het lezen. liefs!
vrijdag 1 februari 2008 om 08:51
Hoi Yvonneke, wat vervelend voor je dat je je zo slecht voelt. Uit je verhaal maak ik op dat je wel een vorm van therapie hebt gehad, maar het is mij niet duidelijk wat dat precies geweest is. Ben je bij een psycholoog geweest? Je zegt dat de therapie vooral gericht was op je eetstoornissen maar dat er volgens jou meer achter zit. Heb je dit toen ook aangegeven? Ben je duidelijk geweest, open? Kon je je laten helpen? Zou je dat nu kunnen?
Ik vind het heel vreemd dat de huisarts je naar huis stuurt en zegt dat je zelf hulpmethodes moet gaan zoeken op het internet. Hij is er om jou te helpen, en mijn inziens doet hij dat niet genoeg! Laat je niet wegsturen hoor!
Slik je medicijnen? Heb je ook maar enige vorm van hulp bij je gevoel, of probeer je alles zelf weer uit te zoeken/op te lossen? Want dat is nogal een opgave! Wellicht zou je bij een psycholoog en met de juiste medicatie al een stuk verder komen. Misschien is er meer voor nodig, dan zou je bijv in dagbehandeling kunnen gaan. Hier loopt een topic over, ik zal m even voor je uppen.
Succes!
Ik vind het heel vreemd dat de huisarts je naar huis stuurt en zegt dat je zelf hulpmethodes moet gaan zoeken op het internet. Hij is er om jou te helpen, en mijn inziens doet hij dat niet genoeg! Laat je niet wegsturen hoor!
Slik je medicijnen? Heb je ook maar enige vorm van hulp bij je gevoel, of probeer je alles zelf weer uit te zoeken/op te lossen? Want dat is nogal een opgave! Wellicht zou je bij een psycholoog en met de juiste medicatie al een stuk verder komen. Misschien is er meer voor nodig, dan zou je bijv in dagbehandeling kunnen gaan. Hier loopt een topic over, ik zal m even voor je uppen.
Succes!
