Psyche
alle pijlers
Waar moet ik de moed vandaan halen?
dinsdag 9 april 2013 om 16:55
De titel zegt het al, ik ben zo vreselijk moe en radeloos. Ik weet niet meer waar ik de moed of energie vandaan moet halen om verder te gaan en dat in de breedste zin van het woord.
Ik zal proberen een lang verhaal zo duidelijk en kort mogelijk op te schrijven (en her en der misschien wat vaag over details ivm herkenbaarheid). Misschien heeft hier iemand nog advies of iets en anders ben ik elk geval mijn verhaal kwijt.
Ik ben al sinds mijn pubertijd bekent met depressie en persoonlijkheidsproblematiek. Destijds met succes therapie gehad waarna ik jaren zonder hulp of medicijnen prima functioneerde (relatie, werk enz).
In 2011 overleed tijdens de zwangerschap ons eerste kindje. Logischerwijs was de tijd daarna emotioneel erg zwaar. Toch bleef de wens voor een kind sterk en in 2012 werd onze dochter geboren. Na de geboorte had ik het zwaar, ik was angstig (vooral bang dat de baby iets zou gebeuren) ik sliep slecht en werd depressief. Destijds hulp gezocht maar het werd afgedaan als overbezorgd. Maanden verder gemodderd tot het echt niet meer ging en ik opnieuw verwezen werd naar het ggz. Helaas liep het vanaf daar helemaal mis. Ik kwam op de verkeerde afdeling wat tot frustratie bij mij en de hulpverleners zorgde omdat zij niet konden bieden wat ik nodig had.
Doorverwijzing naar een andere instelling volgde en vooral heel veel wachtlijsten. Wederom door slechte communicatie en problemen met vergoedingen door administratie problemen bij de instelling waardoor ik na weken wachten en gesprekken voeren weer niet op de juiste plek ben (dat heeft vooral te maken met hun administarie probleem).
Twee verschillende ggz instellingen schuiven nu de verantwoordelijkheid op elkaar af. De ene psychiater raad mij aan een klacht in te dienen tegen de ander. Helaas komt hij niet met een andere oplossing. Op dit moment zit ik weer te wachten op bericht of een tijdelijke oplossing op korte termijn mogelijk zou zijn (ter overbrugging een hulpverlener bij de eerst ggz instelling tot ik hopelijk in behandeling kan op de juiste plek, maar ook daar wachtlijsten). Als de psychiater (van de instelling waar ik een klacht tegen zou moeten indienen) niet met een oplossing komt zodat ik tijdelijk een hulpverlener krijg zit er niets anders op dan een compleet nieuwe aanmelding naar dezelfde instelling omdat men intern niet door kan verwijzen. Dat betekend helemaal opnieuw op de wachtlijst voor een intake enz! De psychiater gaf al aan dat ze vermoed dat het moeilijk wordt.
Deze situatie maakt mij zo radeloos, zo moe en ook boos. De afgelopen weken heb ik zoveel gesprekken gevoerd met hulpverleners en niet een ging er werkelijk over mij of mijn problemen. Ik krijg totaal geen hulp, alleen medicijnen die niets lijken te doen maar ik heb geen behandelaar om dit mee te bespreken.
Door de hele situatie kan ik niet meer voor mijn dochter zorgen waardoor mijn man met haar is ingetrokken bij familie. De situatie is zo ernstig maar niemand lijkt bezorgd. Enkel de huisarts doet haar best maar na twee keer doorverwijzen naar een specialist houd het ook ergens op. Wel houd ze contact en regelt contact met de crisisdienst indien nodig.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me met de dag slechter en de laatste dagen zie ik steeds minder een andere optie dan een eind aan mijn leven maken. Dat dat vreselijk is en egoïstisch enz is allemaal waar maar juist daarom zegt het zoveel over wat ik voel.
Ik overweeg zelf een psychiater te zoeken maar ik kan de moed niet vinden de telefoon op te pakken en weer mijn verhaal te doen. Vooral de angst weer "afgewezen" te worden werkt verlammend.
Al maanden leef en vecht ik vooral voor mijn dochter maar nu weet ik het niet meer..
Ik zal proberen een lang verhaal zo duidelijk en kort mogelijk op te schrijven (en her en der misschien wat vaag over details ivm herkenbaarheid). Misschien heeft hier iemand nog advies of iets en anders ben ik elk geval mijn verhaal kwijt.
Ik ben al sinds mijn pubertijd bekent met depressie en persoonlijkheidsproblematiek. Destijds met succes therapie gehad waarna ik jaren zonder hulp of medicijnen prima functioneerde (relatie, werk enz).
In 2011 overleed tijdens de zwangerschap ons eerste kindje. Logischerwijs was de tijd daarna emotioneel erg zwaar. Toch bleef de wens voor een kind sterk en in 2012 werd onze dochter geboren. Na de geboorte had ik het zwaar, ik was angstig (vooral bang dat de baby iets zou gebeuren) ik sliep slecht en werd depressief. Destijds hulp gezocht maar het werd afgedaan als overbezorgd. Maanden verder gemodderd tot het echt niet meer ging en ik opnieuw verwezen werd naar het ggz. Helaas liep het vanaf daar helemaal mis. Ik kwam op de verkeerde afdeling wat tot frustratie bij mij en de hulpverleners zorgde omdat zij niet konden bieden wat ik nodig had.
Doorverwijzing naar een andere instelling volgde en vooral heel veel wachtlijsten. Wederom door slechte communicatie en problemen met vergoedingen door administratie problemen bij de instelling waardoor ik na weken wachten en gesprekken voeren weer niet op de juiste plek ben (dat heeft vooral te maken met hun administarie probleem).
Twee verschillende ggz instellingen schuiven nu de verantwoordelijkheid op elkaar af. De ene psychiater raad mij aan een klacht in te dienen tegen de ander. Helaas komt hij niet met een andere oplossing. Op dit moment zit ik weer te wachten op bericht of een tijdelijke oplossing op korte termijn mogelijk zou zijn (ter overbrugging een hulpverlener bij de eerst ggz instelling tot ik hopelijk in behandeling kan op de juiste plek, maar ook daar wachtlijsten). Als de psychiater (van de instelling waar ik een klacht tegen zou moeten indienen) niet met een oplossing komt zodat ik tijdelijk een hulpverlener krijg zit er niets anders op dan een compleet nieuwe aanmelding naar dezelfde instelling omdat men intern niet door kan verwijzen. Dat betekend helemaal opnieuw op de wachtlijst voor een intake enz! De psychiater gaf al aan dat ze vermoed dat het moeilijk wordt.
Deze situatie maakt mij zo radeloos, zo moe en ook boos. De afgelopen weken heb ik zoveel gesprekken gevoerd met hulpverleners en niet een ging er werkelijk over mij of mijn problemen. Ik krijg totaal geen hulp, alleen medicijnen die niets lijken te doen maar ik heb geen behandelaar om dit mee te bespreken.
Door de hele situatie kan ik niet meer voor mijn dochter zorgen waardoor mijn man met haar is ingetrokken bij familie. De situatie is zo ernstig maar niemand lijkt bezorgd. Enkel de huisarts doet haar best maar na twee keer doorverwijzen naar een specialist houd het ook ergens op. Wel houd ze contact en regelt contact met de crisisdienst indien nodig.
Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik voel me met de dag slechter en de laatste dagen zie ik steeds minder een andere optie dan een eind aan mijn leven maken. Dat dat vreselijk is en egoïstisch enz is allemaal waar maar juist daarom zegt het zoveel over wat ik voel.
Ik overweeg zelf een psychiater te zoeken maar ik kan de moed niet vinden de telefoon op te pakken en weer mijn verhaal te doen. Vooral de angst weer "afgewezen" te worden werkt verlammend.
Al maanden leef en vecht ik vooral voor mijn dochter maar nu weet ik het niet meer..
dinsdag 9 april 2013 om 17:04
Om te beginnen: een eind aan je leven maken moet je sowieso niet doen. Je kunt er nu misschien niet volledig voor je dochter zijn, maar ze heeft je wel nodig.
Je schrijft dat je man met je dochter bij familie is ingetrokken. Ben je nu helemaal alleen? Is er iemand die voor je kan zorgen, die je kan bellen als je steun nodig hebt?
Je schrijft dat je man met je dochter bij familie is ingetrokken. Ben je nu helemaal alleen? Is er iemand die voor je kan zorgen, die je kan bellen als je steun nodig hebt?
dinsdag 9 april 2013 om 17:05
Allereerst: heel veel sterkte.
Het enige wat je kunt doen, is toch blijven proberen hulp te krijgen. Je hebt nu je verhaal hier gedaan, als je nu toch die telefoon pakt en zelf een hulpverlener zoekt om je te helpen, kun je voor diegene dit topic uitprinten en aangeven. Van daaruit weer verder.
Kleine stapjes maken.
Kun je ook iemand in je omgeving in vertrouwen nemen? Familie, vrienden, buurvrouw?
En ga naar https://www.113online.nl/
Deze organisatie kan je helpen met hulp vinden. Je kunt op die website met ze chatten en mailen, maar je kunt ze ook bellen.
Heel veel succes. Het is moeilijk, maar probeer nog iets. Geef het nog niet op. Jij bent de moeite waard!
Het enige wat je kunt doen, is toch blijven proberen hulp te krijgen. Je hebt nu je verhaal hier gedaan, als je nu toch die telefoon pakt en zelf een hulpverlener zoekt om je te helpen, kun je voor diegene dit topic uitprinten en aangeven. Van daaruit weer verder.
Kleine stapjes maken.
Kun je ook iemand in je omgeving in vertrouwen nemen? Familie, vrienden, buurvrouw?
En ga naar https://www.113online.nl/
Deze organisatie kan je helpen met hulp vinden. Je kunt op die website met ze chatten en mailen, maar je kunt ze ook bellen.
Heel veel succes. Het is moeilijk, maar probeer nog iets. Geef het nog niet op. Jij bent de moeite waard!
dinsdag 9 april 2013 om 17:10
Wat een toestand, zeg. En wat klote voor je dat er zo geblunderd is bij GGZ en de andere instellingen en je niet gelijk de hulp hebt gekregen die je nodig hebt.
Je psychiater biedt je nu niet de gewenste hulp. Sterker nog: als ik jouw verhaal zo lees, zit hij jou zelfs te pushen om een klacht in te dienen tegen de instelling. Maar dat is niet jouw prioriteit en dat zou ook niet de prioriteit van jouw psychiater moeten zijn. Hij moet jou hulp bieden en dat gebeurt nu niet. Hoewel dit makkelijker gezegd dan gedaan is, zou ik toch op zoek gaan naar een andere psych. Dit gaat zo niet, jij hebt hulp nodig en die hulp biedt jouw huidige psychiater niet. Ik kan me wel voorstellen dat je weer het gevoel hebt om afgewezen te worden, maar het zou ook anders kunnen lopen. Je zou ook terecht kunnen komen bij een psychiater die jou wel hulp kan bieden. Dus ja: je kan afgewezen worden, maar het kan ook beter gaan.
Heel veel sterkte.
Je psychiater biedt je nu niet de gewenste hulp. Sterker nog: als ik jouw verhaal zo lees, zit hij jou zelfs te pushen om een klacht in te dienen tegen de instelling. Maar dat is niet jouw prioriteit en dat zou ook niet de prioriteit van jouw psychiater moeten zijn. Hij moet jou hulp bieden en dat gebeurt nu niet. Hoewel dit makkelijker gezegd dan gedaan is, zou ik toch op zoek gaan naar een andere psych. Dit gaat zo niet, jij hebt hulp nodig en die hulp biedt jouw huidige psychiater niet. Ik kan me wel voorstellen dat je weer het gevoel hebt om afgewezen te worden, maar het zou ook anders kunnen lopen. Je zou ook terecht kunnen komen bij een psychiater die jou wel hulp kan bieden. Dus ja: je kan afgewezen worden, maar het kan ook beter gaan.
Heel veel sterkte.
dinsdag 9 april 2013 om 17:26
Vraag je huisarts naar een verwijzing naar een vrijgevestigde psycholoog/psychiater/psychotherapeut ipv naar de GGZ.
Vraag de huisarts van tevoren, of doe het zelf als het je lukt, even contact op te nemen en te vragen hoe lang de wachtlijst is. Bij vrij gevestigden hulpverleners zijn de wachtlijsten vaak minder lang.
Heel veel sterkte en laat je ajb niet meeslepen in de hetze tussen die twee instellingen, dat is het laatste waar je mee bezig zou moeten zijn en ik vind het schandalig dat ze dit überhaupt opperen, terwijl je gewoon hulp nodig hebt!
Ik vind de situatie wel heel zorgelijk als je man en kind ergens anders intrekken, maar is je man (en familie) er wel voor je, doen zij hun best je verder te helpen?
Vraag de huisarts van tevoren, of doe het zelf als het je lukt, even contact op te nemen en te vragen hoe lang de wachtlijst is. Bij vrij gevestigden hulpverleners zijn de wachtlijsten vaak minder lang.
Heel veel sterkte en laat je ajb niet meeslepen in de hetze tussen die twee instellingen, dat is het laatste waar je mee bezig zou moeten zijn en ik vind het schandalig dat ze dit überhaupt opperen, terwijl je gewoon hulp nodig hebt!
Ik vind de situatie wel heel zorgelijk als je man en kind ergens anders intrekken, maar is je man (en familie) er wel voor je, doen zij hun best je verder te helpen?
dinsdag 9 april 2013 om 20:07
Bedankt voor jullie reacties, ik zal even in een bericht reageren.
Ik ben nu inderdaad alleen thuis. De relatie met mijn man staat onder druk door de situatie. Wat natuurlijk niet gek is. hij is ook geen makkelijke prater dus dat maakt het moeilijker te praten. Ik heb wel een goede vriend waar ik op terug kan vallen gelukkig. Maar hij zit helaas een paar honderd kilometer hier vandaan. Ik probeer zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen maar dat gaat de laatste tijd moeizaam.
Waar ik erg mee zit is dat ik in de afgelopen maanden dus al bij twee instellingen aangemeld ben en vooral de eerste instelling in hun dossier alles zo beschreven hebben dat het lijkt als of ik niet mee wilde werken. Ik had inderdaad geen vertrouwen meer in hen nadat er gewoon weg niet gereageerd werd op een telefoontje van de SEH ivm een crisis situatie. alle hulpverleners die ik daarna gesproken heb beginnen steeds weer over dat ik mee moet werken niet weg moet lopen enz. Terwijl ik op elke afspraak verschijn en overal zelf achteraan ga. Als ik nu weer verwezen moet worden ben ik bang dat niemand mij nog serieus neemt omdat ik inderdaad weer weggelopen ben. Helaas neemt niemand de tijd naar mij te luisteren en wegen de woorden van de professionals zwaarder dan die van mij. Het lijkt onmogelijk om iemand te vinden die objectief wil luisteren want niemand wil werken zonder het dossier van de vorige instellingen..
Ik klink vast als of ik excuses verzin, maar ik ben gewoon echt bang dat het weer mis gaat om een of andere stomme reden en ik denk dat ik dat gewoon niet trek. Aan de andere kant ga ik dit ook niet lang volhouden.
Tot voor kort gaf mijn dochter zien mij nog wel energie dingen te ondernemen. Maar de laatste twee weken is het vooral allemaal vermoeiend. vervolgens voel ik me rot omdat ik niet zo over mijn dochter zou moeten denken. Mijn hoofd blijft in zulke negatieve spiralen denken.
Ik ben nu inderdaad alleen thuis. De relatie met mijn man staat onder druk door de situatie. Wat natuurlijk niet gek is. hij is ook geen makkelijke prater dus dat maakt het moeilijker te praten. Ik heb wel een goede vriend waar ik op terug kan vallen gelukkig. Maar hij zit helaas een paar honderd kilometer hier vandaan. Ik probeer zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen maar dat gaat de laatste tijd moeizaam.
Waar ik erg mee zit is dat ik in de afgelopen maanden dus al bij twee instellingen aangemeld ben en vooral de eerste instelling in hun dossier alles zo beschreven hebben dat het lijkt als of ik niet mee wilde werken. Ik had inderdaad geen vertrouwen meer in hen nadat er gewoon weg niet gereageerd werd op een telefoontje van de SEH ivm een crisis situatie. alle hulpverleners die ik daarna gesproken heb beginnen steeds weer over dat ik mee moet werken niet weg moet lopen enz. Terwijl ik op elke afspraak verschijn en overal zelf achteraan ga. Als ik nu weer verwezen moet worden ben ik bang dat niemand mij nog serieus neemt omdat ik inderdaad weer weggelopen ben. Helaas neemt niemand de tijd naar mij te luisteren en wegen de woorden van de professionals zwaarder dan die van mij. Het lijkt onmogelijk om iemand te vinden die objectief wil luisteren want niemand wil werken zonder het dossier van de vorige instellingen..
Ik klink vast als of ik excuses verzin, maar ik ben gewoon echt bang dat het weer mis gaat om een of andere stomme reden en ik denk dat ik dat gewoon niet trek. Aan de andere kant ga ik dit ook niet lang volhouden.
Tot voor kort gaf mijn dochter zien mij nog wel energie dingen te ondernemen. Maar de laatste twee weken is het vooral allemaal vermoeiend. vervolgens voel ik me rot omdat ik niet zo over mijn dochter zou moeten denken. Mijn hoofd blijft in zulke negatieve spiralen denken.
woensdag 10 april 2013 om 11:05
Je hebt hoe dan ook hulp nodig. Zonder dat ga je het niet redden. Dus meld je ondanks je angsten (die begrijpelijk zijn) opnieuw aan. Het is de enige weg.
Jammer dat er niemand bij je in de buurt is om op je te letten. Kan je die vriend wel bellen? Heb je helemaal geen familie of buren die een oogje in het zeil willen houden of je willen helpen, al is het maar door even te checken of het nog gaat?
Jammer dat er niemand bij je in de buurt is om op je te letten. Kan je die vriend wel bellen? Heb je helemaal geen familie of buren die een oogje in het zeil willen houden of je willen helpen, al is het maar door even te checken of het nog gaat?
vrijdag 12 april 2013 om 21:47
Nou ik heb aankomende week een afspraak met een psychiater. Dat is goed nieuws natuurlijk.
Ik ben blij dat er iets gebeurd maar eigenlijk zo moe.. Ik heb ook bij de huisarts aangegeven dat ik me erg suïcidaal voel. Ze heeft daarom een aanmelding gedaan bij de crisisdienst zodat ik daar terecht kan het weekend.
Hopelijk kan ik wat afleiding zoeken dit weekend want de tijd kruipt vooruit.
Ik ben blij dat er iets gebeurd maar eigenlijk zo moe.. Ik heb ook bij de huisarts aangegeven dat ik me erg suïcidaal voel. Ze heeft daarom een aanmelding gedaan bij de crisisdienst zodat ik daar terecht kan het weekend.
Hopelijk kan ik wat afleiding zoeken dit weekend want de tijd kruipt vooruit.
vrijdag 12 april 2013 om 21:50
waarom stel je je afwachtend op van de hulpverlening? probeer eens in de schoenen van een client te staan. Deel hen mee wat jij wilt en vraag aan hen hoe zij dit gaan organiseren. Je zit in de put, tuurlijk, maar je bent niet machteloos. Ik zie dat je uitstekend kan formuleren hoe het met je gaat en wat er aan de hand is. Gebruik die kwaliteiten
zaterdag 13 april 2013 om 07:39
Ik ben nu juist zo moe van het al maanden vechten om hulp te krijgen. Ik heb niet alle details opgeschreven maar de afgelopen maanden heb ik meerdere keren per week met hulpverleners aan de telefoon gezeten. Ook op gesprekken geweest. Helaas loopt gewoon alles wat mis kan gaan mis (verkeerd doorverwezen blijkt na 6 weken wachten op een intake en om op de juiste afdeling te komen, kom je gewoon onderaan de wachtlijst al is het dezelfde organisatie). Verder tref ik helaas hulpverleners die niet allemaal even competent zijn.
In Nederland past de zorg zich niet aan, aan de patiënt maar moet je, je als patiënt voegen naar het systeem en val je er buiten of gaat er wat mis heb je een probleem. Dat is gewoon enorm frustrerend en dat maakt me ook zo radeloos, zo moeilijk zou het toch niet moeten zijn?
Ik denk trouwens dat ik gisteren wel duidelijk was anders was er geen aanmelding gedaan bij de crisisdienst.
Het is gewoon lastig positief te blijven. Alles duurt zo lang en de situatie is gewoon heel heftig. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn omgeving. Regelmatig denk ik dat het tenminste allemaal over zou zijn als ik er niet meer was. Ik snap wel dat, dat heus niet is wat mijn omgeving wil maar ik voel me zo rot en doe iedereen zoveel pijn (en ja als ik er een eind aan maak ook, dat weet ik daarom ben ik er nog).
In Nederland past de zorg zich niet aan, aan de patiënt maar moet je, je als patiënt voegen naar het systeem en val je er buiten of gaat er wat mis heb je een probleem. Dat is gewoon enorm frustrerend en dat maakt me ook zo radeloos, zo moeilijk zou het toch niet moeten zijn?
Ik denk trouwens dat ik gisteren wel duidelijk was anders was er geen aanmelding gedaan bij de crisisdienst.
Het is gewoon lastig positief te blijven. Alles duurt zo lang en de situatie is gewoon heel heftig. Niet alleen voor mij maar ook voor mijn omgeving. Regelmatig denk ik dat het tenminste allemaal over zou zijn als ik er niet meer was. Ik snap wel dat, dat heus niet is wat mijn omgeving wil maar ik voel me zo rot en doe iedereen zoveel pijn (en ja als ik er een eind aan maak ook, dat weet ik daarom ben ik er nog).