Psyche
alle pijlers
weet het even niet...
vrijdag 26 augustus 2011 om 21:03
Vind het erg eng om dit topic te openen , maar ik denk dat ik het toch maar doe...
Ik denk dat ik met dit topic gewoon even van me af wil praten. Ik voelde me net vrij wanhopig ;gelukkig voel ik me ondertussen weer iets rustiger, maar uh.. vandaar dus in ieder geval dit topic.
Het gaat eigenlijk niet zo ok met me (poeh.. moeilijk om toe te geven!). Ik ben er steeds tegen aan het vechten, de controle proberen te houden. En eigenlijk lukte dat tot voor kort redelijk goed. Ik had me opgegeven voor iets in de richting van preventieve hulpverlening, maar de vrouw aldaar vond dat ik toch wel wat meer nodig heb. Misschien zelfs deeltijdbehandeling. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en mijn intentie was om te vertellen waar ik tegen aan loop en om te kijken wat voor opties er zijn qua hulp. Het ging echter anders: ik klapte dicht en was het gewoon helemaal kwijt. Het lukte niet om te praten en heb alleen maar zitten huilen. Uiteindelijk hebben ha en mevrouw van de preventie contact gehad en heeft mijn ha spoed achter de verwijzing gezet.
Ik vind het allemaal erg heftig en wat ik eigenlijk op dit moment een van de moeilijkste dingen vind, is dat ik zelf niks kon zeggen of aangeven en dat er ondertussen vanalles in gang is gezet. (tja, ik ben er zo een die alles zelf wil doen ) Kortom: op dat moment moest ik de controle uit handen geven en dat vind ik heel moeilijk en totaal niet leuk en het gaat even erg snel (misschien te) voor me.. Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed bedenken of ik dat een goed iets of een niet zo goed iets vind, maar misschien kan ik ook maar beter even niets vinden..
In ieder geval ben ik op dit moment gewoon nogal bang voor wat er komen gaat. (tja, die controle uit handen geven he..)
Ik voel me steeds best wel wanhopig en dan zakt het - gelukkig!- ook wel weer even af, maar het is alsof er echt iets geknapt is sinds ik bij de ha ben geweest.
Mijn insteek is niet dat ik het alleen maar over mijn probleem moet/wil hebben o.i.d (liever sowieso niet al te detaillistisch), al vind ik het op dit moment wel even fijn als er gewoon een plek is om van me af te schrijven als ik me wanhopig of eenzaam voel. Luchtigere dingen zijn trouwens ook zeer zeker welkom!! Als je een leuke (feelgood) film-/ muziektips/recepten/wat dan ook hebt, mag je het ook delen hoor.
(Voor de mensen met wie ik vaak schrijf: ik wil jullie niet te veel belasten met m'n dingen, voel me bezwaard als ik er telkens over begin. )
Ik denk dat ik met dit topic gewoon even van me af wil praten. Ik voelde me net vrij wanhopig ;gelukkig voel ik me ondertussen weer iets rustiger, maar uh.. vandaar dus in ieder geval dit topic.
Het gaat eigenlijk niet zo ok met me (poeh.. moeilijk om toe te geven!). Ik ben er steeds tegen aan het vechten, de controle proberen te houden. En eigenlijk lukte dat tot voor kort redelijk goed. Ik had me opgegeven voor iets in de richting van preventieve hulpverlening, maar de vrouw aldaar vond dat ik toch wel wat meer nodig heb. Misschien zelfs deeltijdbehandeling. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en mijn intentie was om te vertellen waar ik tegen aan loop en om te kijken wat voor opties er zijn qua hulp. Het ging echter anders: ik klapte dicht en was het gewoon helemaal kwijt. Het lukte niet om te praten en heb alleen maar zitten huilen. Uiteindelijk hebben ha en mevrouw van de preventie contact gehad en heeft mijn ha spoed achter de verwijzing gezet.
Ik vind het allemaal erg heftig en wat ik eigenlijk op dit moment een van de moeilijkste dingen vind, is dat ik zelf niks kon zeggen of aangeven en dat er ondertussen vanalles in gang is gezet. (tja, ik ben er zo een die alles zelf wil doen ) Kortom: op dat moment moest ik de controle uit handen geven en dat vind ik heel moeilijk en totaal niet leuk en het gaat even erg snel (misschien te) voor me.. Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed bedenken of ik dat een goed iets of een niet zo goed iets vind, maar misschien kan ik ook maar beter even niets vinden..
In ieder geval ben ik op dit moment gewoon nogal bang voor wat er komen gaat. (tja, die controle uit handen geven he..)
Ik voel me steeds best wel wanhopig en dan zakt het - gelukkig!- ook wel weer even af, maar het is alsof er echt iets geknapt is sinds ik bij de ha ben geweest.
Mijn insteek is niet dat ik het alleen maar over mijn probleem moet/wil hebben o.i.d (liever sowieso niet al te detaillistisch), al vind ik het op dit moment wel even fijn als er gewoon een plek is om van me af te schrijven als ik me wanhopig of eenzaam voel. Luchtigere dingen zijn trouwens ook zeer zeker welkom!! Als je een leuke (feelgood) film-/ muziektips/recepten/wat dan ook hebt, mag je het ook delen hoor.
(Voor de mensen met wie ik vaak schrijf: ik wil jullie niet te veel belasten met m'n dingen, voel me bezwaard als ik er telkens over begin. )
dinsdag 30 augustus 2011 om 08:17
Een beetje offtopic, maar niet helemaal (want ik herken me er in)
Bliksemse_bende, je viel mij ook op met een post in het topic van Niek.
Waarbij het gaat om acceptatie i.p.v. het vechten tegen/met je overtuigingen.
Ik heb veel overtuigingen die mij alles behalve verder helpen. En waarbij ik in struisvogelmodus denk dat ik goed bezig ben door er tegen te vechten of het juist helemaal te negeren. Maar nu ik echt er helemaal doorheen zit (en vechten tegen dingen niet meer lukt), merk ik pas dat dat op een bepaalde manier ook 'prettig' is. Ik denk dat ik daarmee een bepaalde ruimte heb gecreëerd, hoe dubbel en naar het ook voelt.
Iemand had het er tegen mij over (niet op dit topic/forum) dat ik milder moet zijn, minder star etc. Want ik zit gewoon helemaal vast. Voel me ook opgesloten in mijn eigen kooi en alsof ik ergens wel 'zie' hoe alles moet, maar er gewoon niet bij kan. En het op de een of andere manier toch niet helemaal snap.
Met dat milder zijn etc. was ik het in principe wel eens, maar ik kon er maar niet bij hoe ik dat dan zou moeten doen. En eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet precies, maar ik denk dat hoe het nu met me gaat wel een goede opening is om dat wel te gaan doen op wat voor manier dat dan ook is.
En het voelt ook alsof ik simpelweg helemaal geen andere keuze heb.
Bliksemse_bende, je viel mij ook op met een post in het topic van Niek.
Waarbij het gaat om acceptatie i.p.v. het vechten tegen/met je overtuigingen.
Ik heb veel overtuigingen die mij alles behalve verder helpen. En waarbij ik in struisvogelmodus denk dat ik goed bezig ben door er tegen te vechten of het juist helemaal te negeren. Maar nu ik echt er helemaal doorheen zit (en vechten tegen dingen niet meer lukt), merk ik pas dat dat op een bepaalde manier ook 'prettig' is. Ik denk dat ik daarmee een bepaalde ruimte heb gecreëerd, hoe dubbel en naar het ook voelt.
Iemand had het er tegen mij over (niet op dit topic/forum) dat ik milder moet zijn, minder star etc. Want ik zit gewoon helemaal vast. Voel me ook opgesloten in mijn eigen kooi en alsof ik ergens wel 'zie' hoe alles moet, maar er gewoon niet bij kan. En het op de een of andere manier toch niet helemaal snap.
Met dat milder zijn etc. was ik het in principe wel eens, maar ik kon er maar niet bij hoe ik dat dan zou moeten doen. En eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet precies, maar ik denk dat hoe het nu met me gaat wel een goede opening is om dat wel te gaan doen op wat voor manier dat dan ook is.
En het voelt ook alsof ik simpelweg helemaal geen andere keuze heb.
dinsdag 30 augustus 2011 om 14:04
Nou, het verloop van het gesprek ging echt belabberd.
Maar in ieder geval:
ik ga een acute deeltijdbehandeling doen (nou ja, daar krijg ik ook eerst nog een intake van, binnen nu en 2 weken), maar waarschijnlijk ga ik dat dus doen.
Het is 5 dagen in de week. Dit duurt 4 tot 6 weken en eventueel iets langer. Daarna word je doorverwezen naar iets anders. Wat dat is hangt dan af van hoe de deeltijd is gegaan + wat je nodig hebt + wat je wensen zijn etc.
Maar in ieder geval:
ik ga een acute deeltijdbehandeling doen (nou ja, daar krijg ik ook eerst nog een intake van, binnen nu en 2 weken), maar waarschijnlijk ga ik dat dus doen.
Het is 5 dagen in de week. Dit duurt 4 tot 6 weken en eventueel iets langer. Daarna word je doorverwezen naar iets anders. Wat dat is hangt dan af van hoe de deeltijd is gegaan + wat je nodig hebt + wat je wensen zijn etc.
dinsdag 30 augustus 2011 om 15:13
Wel redelijk denk ik.
Vond het wel lastig, want ik merkte in het gesprek wel dat ik ook echt gewoon even niet ok ben op dit moment. (oh, echt? ) Vind het wel echt heftig, 5 dagen per week..
Maar ik zit een beetje op het punt dat ik geloof ik alles wel best vind...
Dus uh... kom maar op met die behandeling!
Vond het wel lastig, want ik merkte in het gesprek wel dat ik ook echt gewoon even niet ok ben op dit moment. (oh, echt? ) Vind het wel echt heftig, 5 dagen per week..
Maar ik zit een beetje op het punt dat ik geloof ik alles wel best vind...
Dus uh... kom maar op met die behandeling!
dinsdag 30 augustus 2011 om 16:04
woensdag 31 augustus 2011 om 07:54
Heb super slecht geslapen. Ik voelde me zo ontzettend eenzaam en heb er aan gedacht om hier te gaan schrijven, maar zelfs dat durfde ik niet, omdat het toch een enorm jankverhaal zou zijn.
Ik ben gewoon even niet zo goed in staat om te relativeren.
Ik ben gewoon zo bang dat iedereen me in de steek laat.. Ik heb in ieder geval 1 vriendin die nu behoorlijk op de hoogte is van alles en ze is er voor me dus ik ben in ieder geval niet alleen.
Had gisteren een andere vriendin gesmst over hoe het gaat, maar ze heeft niet gereageerd. En daar kunnen natuurlijk 10000 redenen voor zijn die niet met mij te maken hebben en misschien heb ik het gewoon niet goed aangepakt. En sms is natuurlijk ook niet het handigste medium hiervoor, maar ik ben bang dat als ik haar bel, ze gewoon iets zal zeggen als: "Green, ik hoef je niet meer te zien. Je bent gewoon echt te lastig."
En bijv. mijn vader weet ook nog helemaal niks van hoe het gaat. Mijn vader kapt namelijk vaak het contact af (tijdelijk) wanneer ik weer eens niet perfect blijk te zijn. Nou, dit is wel het ultieme 'Green is niet perfect'-moment. En die afwijzing zou ik op dit moment gewoon echt even niet kunnen handelen, dus ik vertel tot nu toe maar gewoon niets.
Het is ook niet de bedoeling om te blijven hangen in een 'ik ben bang dat iedereen me in de steek laat'-modus (aansteller), maar ik ben er gewoon zo bang voor.. Ik wil me niet aanstellen of zielig doen alleen ik ben er gewoon echt heel bang voor.
Heb nu knallende koppijn en ga maar eens even douchen. Hopelijk knap ik daar van op en zie ik het straks weer iets zonniger in.
Ik ben gewoon even niet zo goed in staat om te relativeren.
Ik ben gewoon zo bang dat iedereen me in de steek laat.. Ik heb in ieder geval 1 vriendin die nu behoorlijk op de hoogte is van alles en ze is er voor me dus ik ben in ieder geval niet alleen.
Had gisteren een andere vriendin gesmst over hoe het gaat, maar ze heeft niet gereageerd. En daar kunnen natuurlijk 10000 redenen voor zijn die niet met mij te maken hebben en misschien heb ik het gewoon niet goed aangepakt. En sms is natuurlijk ook niet het handigste medium hiervoor, maar ik ben bang dat als ik haar bel, ze gewoon iets zal zeggen als: "Green, ik hoef je niet meer te zien. Je bent gewoon echt te lastig."
En bijv. mijn vader weet ook nog helemaal niks van hoe het gaat. Mijn vader kapt namelijk vaak het contact af (tijdelijk) wanneer ik weer eens niet perfect blijk te zijn. Nou, dit is wel het ultieme 'Green is niet perfect'-moment. En die afwijzing zou ik op dit moment gewoon echt even niet kunnen handelen, dus ik vertel tot nu toe maar gewoon niets.
Het is ook niet de bedoeling om te blijven hangen in een 'ik ben bang dat iedereen me in de steek laat'-modus (aansteller), maar ik ben er gewoon zo bang voor.. Ik wil me niet aanstellen of zielig doen alleen ik ben er gewoon echt heel bang voor.
Heb nu knallende koppijn en ga maar eens even douchen. Hopelijk knap ik daar van op en zie ik het straks weer iets zonniger in.
woensdag 31 augustus 2011 om 08:26
Lieverd, een hele dikke knuffel voor jou!
Vanuit een grote herkenning. Lees zinnen in je laatste post die ik had kunnen schrijven. Dat je bang bent voor afwijzing, boos bent (maar dat niet direct kunt toegeven) op die vriendin die niet reageert, je waardeloos voelen voor anderen. Alsof ze niks om je geven en je straks helemaal alleen staat. Dat is een beetje wat ik uit je post lees, maar misschien voelt het anders! Als t niet klopt: gevoelens zijn zo persoonlijk! Maar het is dus ook mijn angst, dat mensen bij me weg zullen gaan. Dan houd ik mezelf in een keurslijf van alleen maar sterk willen zijn, niet die kwetsbaarheid tonen. Want dan kunnen ze je nog harder raken. Sinds ik me dit bewuster ben, probeer ik daar iets aan te doen en mijn gevoelens te uiten. BUMMER als anderen dan vinden dat dat teveel is. Je schrijft: "En die afwijzing zou ik op dit moment gewoon echt even niet kunnen handelen, dus ik vertel tot nu toe maar gewoon niets." Ik weet hoe moeilijk dat is, er zijn vast al zoveel mensen geweest die je afgewezen hebben, nu is het zelfbescherming dat de klok slaat.
Maar misschien kun je hier - ZOALS JE OOK SUPERGOED DOET, ik heb bewondering voor de verbanden die je legt en je openheid - voorzichtig proberen jezelf te zijn. NIET wat in jouw ogen "sterk" is. Nou, ik ben en was het ook niet. Is dat dan "zwak"?? Als je het soms niet meer ziet? Prima, dan zijn we het allebei :....snap je wat ik bedoel?
Ik vind je heel dapper, echt. Die eenzaamheid is killing!!! Laat ik je daarom zeggen dat je niet alleen staat. Er zijn veel meer mensen met dezelfde gevoelens van eenzaamheid, angst, en het gevoel je niet te kunnen uiten/jezelf te kunnen zijn. Ik hoop dat de dag je een paar lichtpuntjes brengt, heb je nog plannen vandaag? Misschien is het tijd voor een lekker stuk taart in de stad? Of even een bad nemen, of iets anders dat je normaal gesproken een blij(er) gevoel geeft. Dit is geen "you should..."
als het niet lukt, dan is het misschien juist tijd voor helemaaaal niks doen.....
Ik stuur je veel warmte en sterkte, en probeer beetje bij beetje gewoon jezelf te zijn. Dat is goed genoeg, voor iedereen die je ontmoet!!
Vanuit een grote herkenning. Lees zinnen in je laatste post die ik had kunnen schrijven. Dat je bang bent voor afwijzing, boos bent (maar dat niet direct kunt toegeven) op die vriendin die niet reageert, je waardeloos voelen voor anderen. Alsof ze niks om je geven en je straks helemaal alleen staat. Dat is een beetje wat ik uit je post lees, maar misschien voelt het anders! Als t niet klopt: gevoelens zijn zo persoonlijk! Maar het is dus ook mijn angst, dat mensen bij me weg zullen gaan. Dan houd ik mezelf in een keurslijf van alleen maar sterk willen zijn, niet die kwetsbaarheid tonen. Want dan kunnen ze je nog harder raken. Sinds ik me dit bewuster ben, probeer ik daar iets aan te doen en mijn gevoelens te uiten. BUMMER als anderen dan vinden dat dat teveel is. Je schrijft: "En die afwijzing zou ik op dit moment gewoon echt even niet kunnen handelen, dus ik vertel tot nu toe maar gewoon niets." Ik weet hoe moeilijk dat is, er zijn vast al zoveel mensen geweest die je afgewezen hebben, nu is het zelfbescherming dat de klok slaat.
Maar misschien kun je hier - ZOALS JE OOK SUPERGOED DOET, ik heb bewondering voor de verbanden die je legt en je openheid - voorzichtig proberen jezelf te zijn. NIET wat in jouw ogen "sterk" is. Nou, ik ben en was het ook niet. Is dat dan "zwak"?? Als je het soms niet meer ziet? Prima, dan zijn we het allebei :....snap je wat ik bedoel?
Ik vind je heel dapper, echt. Die eenzaamheid is killing!!! Laat ik je daarom zeggen dat je niet alleen staat. Er zijn veel meer mensen met dezelfde gevoelens van eenzaamheid, angst, en het gevoel je niet te kunnen uiten/jezelf te kunnen zijn. Ik hoop dat de dag je een paar lichtpuntjes brengt, heb je nog plannen vandaag? Misschien is het tijd voor een lekker stuk taart in de stad? Of even een bad nemen, of iets anders dat je normaal gesproken een blij(er) gevoel geeft. Dit is geen "you should..."
als het niet lukt, dan is het misschien juist tijd voor helemaaaal niks doen.....
Ik stuur je veel warmte en sterkte, en probeer beetje bij beetje gewoon jezelf te zijn. Dat is goed genoeg, voor iedereen die je ontmoet!!
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 31 augustus 2011 om 09:48
He Green, no worries, en graag gedaan. Ik weet gewoon hoe je je voelt. Je hoeft me ook niet te bedanken of zeggen dat je later zult reageren als je dat doet vanwege mij.
Ik herken ook dat, daarom wil ik je zeggen, wees gewoon jezelf....... pak je eigen tijd en manier van dingen-doen terug.........jij bent oké zoals je bent. En je kunt schrijven/niet schrijven wanneer je wilt!
T forum is er gewoon!!!
Voor nu warme knuffel, en hang in there. Je hebt al veel stappen gezet op weg naar nieuwe wegen, soms is het even tijd om te rusten.....
Ik herken ook dat, daarom wil ik je zeggen, wees gewoon jezelf....... pak je eigen tijd en manier van dingen-doen terug.........jij bent oké zoals je bent. En je kunt schrijven/niet schrijven wanneer je wilt!
T forum is er gewoon!!!
Voor nu warme knuffel, en hang in there. Je hebt al veel stappen gezet op weg naar nieuwe wegen, soms is het even tijd om te rusten.....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 1 september 2011 om 13:51
quote:Janna_ schreef op 30 augustus 2011 @ 11:29:
Milder, in de zin van minder alles of niets? Niet perse iets 100% goed moeten doen, de lat minder hoog leggen voor jezelf? Accepteren dat iets ook goed kan zijn hoe het komt of gaat?Ja, dat inderdaad ook, maar ik heb ook steeds best veel boosheid en rare overtuigingen naar mezelf toe. Dat mag wel even wat milder.
Milder, in de zin van minder alles of niets? Niet perse iets 100% goed moeten doen, de lat minder hoog leggen voor jezelf? Accepteren dat iets ook goed kan zijn hoe het komt of gaat?Ja, dat inderdaad ook, maar ik heb ook steeds best veel boosheid en rare overtuigingen naar mezelf toe. Dat mag wel even wat milder.
donderdag 1 september 2011 om 14:10
Die vriendin van de sms heeft me trouwens gemaild (lieve mail), dus op zich niks aan de hand geloof ik..
Ik vind het echt zo lastig. Weet soms echt niet wat ik met mezelf aan moet. Net ook weer en het is wel weer gezakt, maar het gaat maar door zo. Ik heb inmiddels een beetje kunnen wennen aan het idee en eigenlijk ben ik best blij dat ik straks (waarschijnlijk) 5 dagen onder de pannen ben en dat er daar mensen op me letten en me verder willen helpen. (neem ik dan aan )
Ik zou vanavond naar wat mensen toegaan om iets leuks te doen. Heb het net maar afgezegd, maar voel me daar ook gewoon zwak en schuldig over... Wat ook meespeelt is dat ik er niet eerlijk over kon zijn. Het ging om mensen met wie ik samenwerk aan iets (ken ze nog niet zo lang) en het contact is vrij informeel, maar toch... zeggen dat ik psychisch niet ok ben, leek me niet een goed plan. (heb aangegeven dat ik ziek ben, verder niet hoe en wat etc.)
Als het iets met vrienden zou zijn dan zou ik er misschien open over kunnen zijn (vind ik ook al moeilijk) en dan zou ik niet toneel hoeven te spelen. Maar vanavond zou dat wel 'moeten' en dat lukt me nu gewoon even niet.
Ik vind het echt zo lastig. Weet soms echt niet wat ik met mezelf aan moet. Net ook weer en het is wel weer gezakt, maar het gaat maar door zo. Ik heb inmiddels een beetje kunnen wennen aan het idee en eigenlijk ben ik best blij dat ik straks (waarschijnlijk) 5 dagen onder de pannen ben en dat er daar mensen op me letten en me verder willen helpen. (neem ik dan aan )
Ik zou vanavond naar wat mensen toegaan om iets leuks te doen. Heb het net maar afgezegd, maar voel me daar ook gewoon zwak en schuldig over... Wat ook meespeelt is dat ik er niet eerlijk over kon zijn. Het ging om mensen met wie ik samenwerk aan iets (ken ze nog niet zo lang) en het contact is vrij informeel, maar toch... zeggen dat ik psychisch niet ok ben, leek me niet een goed plan. (heb aangegeven dat ik ziek ben, verder niet hoe en wat etc.)
Als het iets met vrienden zou zijn dan zou ik er misschien open over kunnen zijn (vind ik ook al moeilijk) en dan zou ik niet toneel hoeven te spelen. Maar vanavond zou dat wel 'moeten' en dat lukt me nu gewoon even niet.
