Psyche
alle pijlers
weet het even niet...
vrijdag 26 augustus 2011 om 21:03
Vind het erg eng om dit topic te openen , maar ik denk dat ik het toch maar doe...
Ik denk dat ik met dit topic gewoon even van me af wil praten. Ik voelde me net vrij wanhopig ;gelukkig voel ik me ondertussen weer iets rustiger, maar uh.. vandaar dus in ieder geval dit topic.
Het gaat eigenlijk niet zo ok met me (poeh.. moeilijk om toe te geven!). Ik ben er steeds tegen aan het vechten, de controle proberen te houden. En eigenlijk lukte dat tot voor kort redelijk goed. Ik had me opgegeven voor iets in de richting van preventieve hulpverlening, maar de vrouw aldaar vond dat ik toch wel wat meer nodig heb. Misschien zelfs deeltijdbehandeling. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en mijn intentie was om te vertellen waar ik tegen aan loop en om te kijken wat voor opties er zijn qua hulp. Het ging echter anders: ik klapte dicht en was het gewoon helemaal kwijt. Het lukte niet om te praten en heb alleen maar zitten huilen. Uiteindelijk hebben ha en mevrouw van de preventie contact gehad en heeft mijn ha spoed achter de verwijzing gezet.
Ik vind het allemaal erg heftig en wat ik eigenlijk op dit moment een van de moeilijkste dingen vind, is dat ik zelf niks kon zeggen of aangeven en dat er ondertussen vanalles in gang is gezet. (tja, ik ben er zo een die alles zelf wil doen ) Kortom: op dat moment moest ik de controle uit handen geven en dat vind ik heel moeilijk en totaal niet leuk en het gaat even erg snel (misschien te) voor me.. Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed bedenken of ik dat een goed iets of een niet zo goed iets vind, maar misschien kan ik ook maar beter even niets vinden..
In ieder geval ben ik op dit moment gewoon nogal bang voor wat er komen gaat. (tja, die controle uit handen geven he..)
Ik voel me steeds best wel wanhopig en dan zakt het - gelukkig!- ook wel weer even af, maar het is alsof er echt iets geknapt is sinds ik bij de ha ben geweest.
Mijn insteek is niet dat ik het alleen maar over mijn probleem moet/wil hebben o.i.d (liever sowieso niet al te detaillistisch), al vind ik het op dit moment wel even fijn als er gewoon een plek is om van me af te schrijven als ik me wanhopig of eenzaam voel. Luchtigere dingen zijn trouwens ook zeer zeker welkom!! Als je een leuke (feelgood) film-/ muziektips/recepten/wat dan ook hebt, mag je het ook delen hoor.
(Voor de mensen met wie ik vaak schrijf: ik wil jullie niet te veel belasten met m'n dingen, voel me bezwaard als ik er telkens over begin. )
Ik denk dat ik met dit topic gewoon even van me af wil praten. Ik voelde me net vrij wanhopig ;gelukkig voel ik me ondertussen weer iets rustiger, maar uh.. vandaar dus in ieder geval dit topic.
Het gaat eigenlijk niet zo ok met me (poeh.. moeilijk om toe te geven!). Ik ben er steeds tegen aan het vechten, de controle proberen te houden. En eigenlijk lukte dat tot voor kort redelijk goed. Ik had me opgegeven voor iets in de richting van preventieve hulpverlening, maar de vrouw aldaar vond dat ik toch wel wat meer nodig heb. Misschien zelfs deeltijdbehandeling. Ik ben naar mijn huisarts gegaan en mijn intentie was om te vertellen waar ik tegen aan loop en om te kijken wat voor opties er zijn qua hulp. Het ging echter anders: ik klapte dicht en was het gewoon helemaal kwijt. Het lukte niet om te praten en heb alleen maar zitten huilen. Uiteindelijk hebben ha en mevrouw van de preventie contact gehad en heeft mijn ha spoed achter de verwijzing gezet.
Ik vind het allemaal erg heftig en wat ik eigenlijk op dit moment een van de moeilijkste dingen vind, is dat ik zelf niks kon zeggen of aangeven en dat er ondertussen vanalles in gang is gezet. (tja, ik ben er zo een die alles zelf wil doen ) Kortom: op dat moment moest ik de controle uit handen geven en dat vind ik heel moeilijk en totaal niet leuk en het gaat even erg snel (misschien te) voor me.. Eerlijk gezegd kan ik niet zo goed bedenken of ik dat een goed iets of een niet zo goed iets vind, maar misschien kan ik ook maar beter even niets vinden..
In ieder geval ben ik op dit moment gewoon nogal bang voor wat er komen gaat. (tja, die controle uit handen geven he..)
Ik voel me steeds best wel wanhopig en dan zakt het - gelukkig!- ook wel weer even af, maar het is alsof er echt iets geknapt is sinds ik bij de ha ben geweest.
Mijn insteek is niet dat ik het alleen maar over mijn probleem moet/wil hebben o.i.d (liever sowieso niet al te detaillistisch), al vind ik het op dit moment wel even fijn als er gewoon een plek is om van me af te schrijven als ik me wanhopig of eenzaam voel. Luchtigere dingen zijn trouwens ook zeer zeker welkom!! Als je een leuke (feelgood) film-/ muziektips/recepten/wat dan ook hebt, mag je het ook delen hoor.
(Voor de mensen met wie ik vaak schrijf: ik wil jullie niet te veel belasten met m'n dingen, voel me bezwaard als ik er telkens over begin. )
zondag 28 augustus 2011 om 17:46
Hai Gipsy!
Avedon: bedankt voor je preek! Dat zijn ook belangrijke dingen. Het wandelen ging wel goed! Ben wel natgeregend, maar dat maakt niet uit Vanmiddag heb ik een tijdje geslapen. Voel me daar wel enigszins stom/schuldig over, want ik moet ook gewoon aan het werk (moet echt een paar dingen afmaken..), maar goed, dat kan nu ook nog wel.
Ben gewoon zo ontzettend moe steeds.
En het onbekende... tja, ik moet het maar over me heen laten komen, denk ik. Op dit moment kan ik even niet meer dan afwachten..
En nu eerst maar eens even pannenkoeken bakken.
Thanks voor je reactie Avedon
Avedon: bedankt voor je preek! Dat zijn ook belangrijke dingen. Het wandelen ging wel goed! Ben wel natgeregend, maar dat maakt niet uit Vanmiddag heb ik een tijdje geslapen. Voel me daar wel enigszins stom/schuldig over, want ik moet ook gewoon aan het werk (moet echt een paar dingen afmaken..), maar goed, dat kan nu ook nog wel.
Ben gewoon zo ontzettend moe steeds.
En het onbekende... tja, ik moet het maar over me heen laten komen, denk ik. Op dit moment kan ik even niet meer dan afwachten..
En nu eerst maar eens even pannenkoeken bakken.
Thanks voor je reactie Avedon
zondag 28 augustus 2011 om 17:52
Hee lieve Green,
Wat ontzettend klote dat je je zo voelt. Maar snap je wel een beetje. Denk je niet dat de ha en andere mevrouw het bij het goede eind kunnen hebben of vind je echt dat jij niet gehoord bent hierover? SOms kunnen mensen die er van buiten af naar kijken de dingen beter inschatten. Of gaat dat in dit geval niet op?
EN je mag me natuurlijk ook altijd mailen als je daar behoefte aan hebt. Liefs en sterkte
Wat ontzettend klote dat je je zo voelt. Maar snap je wel een beetje. Denk je niet dat de ha en andere mevrouw het bij het goede eind kunnen hebben of vind je echt dat jij niet gehoord bent hierover? SOms kunnen mensen die er van buiten af naar kijken de dingen beter inschatten. Of gaat dat in dit geval niet op?
EN je mag me natuurlijk ook altijd mailen als je daar behoefte aan hebt. Liefs en sterkte
zondag 28 augustus 2011 om 18:10
Hai VotesforLeo!
Oh, dat weet ik echt niet. Lastige vraag! Ik denk dat het gewoon vooral is dat het opeens zo snel gaat ofzo en dat ik het gevoel heb het niet bij te kunnen benen.
Ik zat afgelopen week nog tegenover die vrouw en de insteek daarvan was in de eerste instantie helemaal niet therapiegericht. Het plan was namelijk dat ik een cursus ging doen (ter preventie).
Alleen toen werd duidelijk dat ik echt wel wat meer nodig had. En tja, dat wist ik zelf misschien ook wel, maar een cursus leek me een laagdrempelige en goede stap. Maar dat ik iets meer nodig heb, is me nu trouwens ook wel duidelijk (en ik denk dat ik dat eigenlijk ook al wist, maar kon het denk ik niet toegeven aan mezelf.) En ik ben ook niet eens echt volledig geweest naar die mevrouw (gewoon omdat ik haar nog niet goed kende en het niet echt zozeer een therapiesetting was). Maar wat ik wel heb verteld was blijkbaar al indicatie genoeg, dat ik daar niet op m'n plek zou zijn.
Nou ja, in ieder geval: ik geloof wel in hun deskundigheid, maar het gaat gewoon zo snel ofzo en ik vind het eng omdat ik (voor mijn gevoel) de gevolgen niet kan overzien.
Wat lief dat ik je zou mogen mailen Ken ik jou eigenlijk ook onder een andere nick (omdat je begint over mailen).
Sorry als dat een domme vraag is.
Oh, dat weet ik echt niet. Lastige vraag! Ik denk dat het gewoon vooral is dat het opeens zo snel gaat ofzo en dat ik het gevoel heb het niet bij te kunnen benen.
Ik zat afgelopen week nog tegenover die vrouw en de insteek daarvan was in de eerste instantie helemaal niet therapiegericht. Het plan was namelijk dat ik een cursus ging doen (ter preventie).
Alleen toen werd duidelijk dat ik echt wel wat meer nodig had. En tja, dat wist ik zelf misschien ook wel, maar een cursus leek me een laagdrempelige en goede stap. Maar dat ik iets meer nodig heb, is me nu trouwens ook wel duidelijk (en ik denk dat ik dat eigenlijk ook al wist, maar kon het denk ik niet toegeven aan mezelf.) En ik ben ook niet eens echt volledig geweest naar die mevrouw (gewoon omdat ik haar nog niet goed kende en het niet echt zozeer een therapiesetting was). Maar wat ik wel heb verteld was blijkbaar al indicatie genoeg, dat ik daar niet op m'n plek zou zijn.
Nou ja, in ieder geval: ik geloof wel in hun deskundigheid, maar het gaat gewoon zo snel ofzo en ik vind het eng omdat ik (voor mijn gevoel) de gevolgen niet kan overzien.
Wat lief dat ik je zou mogen mailen Ken ik jou eigenlijk ook onder een andere nick (omdat je begint over mailen).
Sorry als dat een domme vraag is.
zondag 28 augustus 2011 om 18:17
Ja, kan me voorstellen dat het ineens te snel gaat en kan me ook voorstellen dat dit net iets teveel hulp is omdat je het anders had ingeschat én je inderdaad de gevolgen niet kan overzien. Vind ik best logisch Wees daar dan ook duidelijk in naar hulpverlening.
Is het een idee om ook weer te gaan schrijven op goede dag, slechte dag?
PS geen domme vraag en misschien onder andere nick maar alweer tijd geleden. Het mag altijd, vraag dan even mijn mailadres.
Is het een idee om ook weer te gaan schrijven op goede dag, slechte dag?
PS geen domme vraag en misschien onder andere nick maar alweer tijd geleden. Het mag altijd, vraag dan even mijn mailadres.
zondag 28 augustus 2011 om 19:04
Ja, dat wil ik inderdaad ook tijdens die intake naar voren laten komen. Ik heb er eigenlijk ook niet een waardeoordeel over ofzo, ik weet het alleen gewoon echt even niet. Voor mijn gevoel is 'de rest' 10 stappen verder dan ik. Dus mijn doel voor de intake is in ieder geval om dingen duidelijk te krijgen, zodat ik ook weer bij ben, als het ware. Nu ben ik vooral aan het 'panieken' over wat er komen gaat omdat het onbekend is etc.
Heb het de laatste tijd even niet meer zo bijgehouden, maar 'Goede dag, slechte dag' is zeker een goed idee. Heb daar al veel aan gehad!
Heb het de laatste tijd even niet meer zo bijgehouden, maar 'Goede dag, slechte dag' is zeker een goed idee. Heb daar al veel aan gehad!
zondag 28 augustus 2011 om 19:29
quote:Green_ schreef op 28 augustus 2011 @ 07:56:Ben echt bang dat ik doordraai.
Green, dappere vrouw, wat goed dat je hulp vraagt en je hier erover schrijft!
Angstgevoelens kunnen heel hevig zijn en je doen geloven dat het helemaal mis is met je. Maar Green, het zijn 'maar' gevoelens, dat is alles. Ook al voelt het nog zo overweldigend, het blijven 'maar' gevoelens. Ze kunnen je geen kwaad doen, je gaat er niet dood aan.
Misschien is dit een gedacht die je kan gebruiken als je weer overspoeld wordt door hevige gevoelens. Het gaat vanzelf weer over. Altijd!
Heel goed dat bent gaan wandelen. Wandelen is een prima remedie om jezelf weer rustig en op aarde te krijgen. Lekker buiten, stevig doorstappen, diep ademen, frisse wind door je hoofd. En dan niet piekeren, maar je zintuigen laten werken. Wat is er onderweg allemaal te zien, horen, ruiken? Vestig daar je aandacht maar op....
En niet teveel nadenken over wat je therapie gaat brengen hoor.
Heb er maar vertrouwen in dat het goedkomt. Je bent er zelf bij en je hebt goed voor jezelf gezorgd door de therapie aan te vragen. Je zult jezelf ook prima redden tijdens de sessies. Wat er ook gebeurt!
Green, dappere vrouw, wat goed dat je hulp vraagt en je hier erover schrijft!
Angstgevoelens kunnen heel hevig zijn en je doen geloven dat het helemaal mis is met je. Maar Green, het zijn 'maar' gevoelens, dat is alles. Ook al voelt het nog zo overweldigend, het blijven 'maar' gevoelens. Ze kunnen je geen kwaad doen, je gaat er niet dood aan.
Misschien is dit een gedacht die je kan gebruiken als je weer overspoeld wordt door hevige gevoelens. Het gaat vanzelf weer over. Altijd!
Heel goed dat bent gaan wandelen. Wandelen is een prima remedie om jezelf weer rustig en op aarde te krijgen. Lekker buiten, stevig doorstappen, diep ademen, frisse wind door je hoofd. En dan niet piekeren, maar je zintuigen laten werken. Wat is er onderweg allemaal te zien, horen, ruiken? Vestig daar je aandacht maar op....
En niet teveel nadenken over wat je therapie gaat brengen hoor.
Heb er maar vertrouwen in dat het goedkomt. Je bent er zelf bij en je hebt goed voor jezelf gezorgd door de therapie aan te vragen. Je zult jezelf ook prima redden tijdens de sessies. Wat er ook gebeurt!
zondag 28 augustus 2011 om 19:34
quote:Green_ schreef op 28 augustus 2011 @ 19:25:
He, dank je wel Moon!
Hoe gaat het met jou?
Tja, beetje wisselend
Ben wel een stuk verder gekomen afgelopen jaar. Nieuw huis enzo.
Maar nu is het weer tijd voor verdere stappen.
Heb nog overwogen te gaan studeren, maar nu met de langstudeerboete is dat eigenlijk geen optie meer. (Zou dan vanaf 2012 elk jaar die boete betalen... en wilde deeltijd doen.... wordt veel te duur)
Dus nu ga ik me richten op reintegratie.
Maar t gaat nog steeds met ups en downs. Maar de downs zijn niet meer zo down als eerst, gelukkig
He, dank je wel Moon!
Hoe gaat het met jou?
Tja, beetje wisselend
Ben wel een stuk verder gekomen afgelopen jaar. Nieuw huis enzo.
Maar nu is het weer tijd voor verdere stappen.
Heb nog overwogen te gaan studeren, maar nu met de langstudeerboete is dat eigenlijk geen optie meer. (Zou dan vanaf 2012 elk jaar die boete betalen... en wilde deeltijd doen.... wordt veel te duur)
Dus nu ga ik me richten op reintegratie.
Maar t gaat nog steeds met ups en downs. Maar de downs zijn niet meer zo down als eerst, gelukkig
maandag 29 augustus 2011 om 13:38
Nou, ik heb een afspraak staan voor morgen. Werd gebeld door de crisisdienst. Klinkt zo heftig. Maar goed, ik heb dus een afspraak staan voor morgen.
Moon, je klinkt goed! Jammer van het niet meer kunnen studeren. Er is in een jaar tijd veel veranderd op dat gebied...
Maar reïntegratie klinkt goed! Succes!
Bliksemse_bende,
eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik op je kan zeggen. Vind het een mooie post en het raakt me. En hier heb je gelijk in, denk ik :
Angstgevoelens kunnen heel hevig zijn en je doen geloven dat het helemaal mis is met je. Maar Green, het zijn 'maar' gevoelens, dat is alles. Ook al voelt het nog zo overweldigend, het blijven 'maar' gevoelens. Ze kunnen je geen kwaad doen, je gaat er niet dood aan.
Misschien is dit een gedacht die je kan gebruiken als je weer overspoeld wordt door hevige gevoelens. Het gaat vanzelf weer over. Altijd!
Moon, je klinkt goed! Jammer van het niet meer kunnen studeren. Er is in een jaar tijd veel veranderd op dat gebied...
Maar reïntegratie klinkt goed! Succes!
Bliksemse_bende,
eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik op je kan zeggen. Vind het een mooie post en het raakt me. En hier heb je gelijk in, denk ik :
Angstgevoelens kunnen heel hevig zijn en je doen geloven dat het helemaal mis is met je. Maar Green, het zijn 'maar' gevoelens, dat is alles. Ook al voelt het nog zo overweldigend, het blijven 'maar' gevoelens. Ze kunnen je geen kwaad doen, je gaat er niet dood aan.
Misschien is dit een gedacht die je kan gebruiken als je weer overspoeld wordt door hevige gevoelens. Het gaat vanzelf weer over. Altijd!
maandag 29 augustus 2011 om 13:41
maandag 29 augustus 2011 om 14:02
maandag 29 augustus 2011 om 14:22
Ja gelukkig heb jij er niks mee te maken
Ik denk dat het gewoon de tijd niet is, om te studeren. Voor mensen zoals ik, zeg maar. (Die dus eerder om wat voor reden dan ook het niet afgemaakt hebben).
Misschien ooit met een ander kabinet dat het allemaal weer wat gunstiger wordt. En dat ik weer naar college ga als mijn kinderen naar de brugklas gaan over een jaar of 20.
Misschien heb ik er overheen gelezen, maar heb jij nu een baan(tje)?
Of is het even fulltime Green-time?
Ik denk dat het gewoon de tijd niet is, om te studeren. Voor mensen zoals ik, zeg maar. (Die dus eerder om wat voor reden dan ook het niet afgemaakt hebben).
Misschien ooit met een ander kabinet dat het allemaal weer wat gunstiger wordt. En dat ik weer naar college ga als mijn kinderen naar de brugklas gaan over een jaar of 20.
Misschien heb ik er overheen gelezen, maar heb jij nu een baan(tje)?
Of is het even fulltime Green-time?
maandag 29 augustus 2011 om 15:47
Hey Green, dat is prima toch, dat je een eigen topic opent! Krijg je ook wat meer adviezen dan alleen van ons. Natuurlijk ben je nog steeds welkom om ook op ons topic te schrijven hoe je je voelt, of op de hyves.
Spannend dat gesprek van morgen. Ik kan me voorstellen dat het confronterend is als je wordt gebeld door de crisisdienst. Het gaat vast goed komen met het gesprek, heel veel succes en sterkte gewenst!
En denk maar zo: als je niet uit je woorden komt, ze zijn daar héél véél gewend. Ik denk dat iemand die het lastig vind te praten over haar dingen, voor hen één van de gemakkelijkere dingen is die ze tegenkomen.
Spannend dat gesprek van morgen. Ik kan me voorstellen dat het confronterend is als je wordt gebeld door de crisisdienst. Het gaat vast goed komen met het gesprek, heel veel succes en sterkte gewenst!
En denk maar zo: als je niet uit je woorden komt, ze zijn daar héél véél gewend. Ik denk dat iemand die het lastig vind te praten over haar dingen, voor hen één van de gemakkelijkere dingen is die ze tegenkomen.
maandag 29 augustus 2011 om 16:14
Moon, wel balen van het niet studeren, maar fijn dat je je er voor nu wel een soort van bij neer hebt kunnen leggen (als ik het goed begrijp).
Ik werk thuis aan verschillende projecten (zit ook echt iets gaafs bij , al zie ik het nu even niet zo). Maar voor daarnaast zoek ik ook werk buiten de deur. Gedeeltelijk thuis werken vind ik wel fijn, geeft flexibiliteit en als het wat minder gaat is er niemand die er last van heeft. Maar volledig thuiswerken is niet goed voor me.
Maar het is nu gewoon super lastig wat betreft werk vinden. Sowieso is dit natuurlijk niet de makkelijkste tijd om werk te vinden, maar ook omdat ik zelf dus zo in de knoop zit.
Vraag me ook af hoe dat dan moet met therapie etc, want dan is het nog lastiger om werk te vinden (als ik het al aankan) en ik heb het financieel gezien wel nodig.. (maar goed, daar denk ik nu nog maar even niet aan. Eerst het gesprek!)
Ik werk thuis aan verschillende projecten (zit ook echt iets gaafs bij , al zie ik het nu even niet zo). Maar voor daarnaast zoek ik ook werk buiten de deur. Gedeeltelijk thuis werken vind ik wel fijn, geeft flexibiliteit en als het wat minder gaat is er niemand die er last van heeft. Maar volledig thuiswerken is niet goed voor me.
Maar het is nu gewoon super lastig wat betreft werk vinden. Sowieso is dit natuurlijk niet de makkelijkste tijd om werk te vinden, maar ook omdat ik zelf dus zo in de knoop zit.
Vraag me ook af hoe dat dan moet met therapie etc, want dan is het nog lastiger om werk te vinden (als ik het al aankan) en ik heb het financieel gezien wel nodig.. (maar goed, daar denk ik nu nog maar even niet aan. Eerst het gesprek!)
maandag 29 augustus 2011 om 16:18
Ha Veraan,
Nou het rare was dat ik het op het moment dat ik het er echt moeilijk mee had (die tijd dat we ook mailcontact hadden ) even 'geparkeerd' had, even met andere dingen bezig gegaan ben.
En op een gegeven moment realiseerde ik me dat de maand juli voorbij ging zonder dat ik echt een beslissing had genomen. Ik wist dat studeren niet makkelijk zou zijn maar had voor mijn gevoel niet echt besloten om het wel of niet te doen. Ik liet de tijd gewoon voorbij gaan.
In augustus kwam er een moment dat ik me ging realiseren wat het financieel zou inhouden om te gaan studeren en daar tegenover wat het zou inhouden als ik zou gaan werken. Toen had ik weer het idee dat ik grip kreeg op mijn beslissing.
Nu is mijn plan om te gaan re-integreren met hulp van een re-integratiebureau. Ben onbewust steeds bang geweest ergens terecht te komen op de postsorteer- of paperclipvouw-afdeling, omdat ik geen afgeronde studie heb en weinig werkervaring.
Ik hoop met tussenkomst van een goede begeleider ergens terecht te komen waar ze zien wat ik kan, maar waar ze ook rekening kunnen houden met mijn beperkingen.
Dus ik zal zorgvuldig zijn bij het zoeken van een begeleider met wie het klikt.
Sorry Green, ik trek je topic helemaal naar me toe.
Misschien moet ik ook eens een 'eigen' topic openen. Maar ik weet steeds niet precies wat en hoe.
Nou het rare was dat ik het op het moment dat ik het er echt moeilijk mee had (die tijd dat we ook mailcontact hadden ) even 'geparkeerd' had, even met andere dingen bezig gegaan ben.
En op een gegeven moment realiseerde ik me dat de maand juli voorbij ging zonder dat ik echt een beslissing had genomen. Ik wist dat studeren niet makkelijk zou zijn maar had voor mijn gevoel niet echt besloten om het wel of niet te doen. Ik liet de tijd gewoon voorbij gaan.
In augustus kwam er een moment dat ik me ging realiseren wat het financieel zou inhouden om te gaan studeren en daar tegenover wat het zou inhouden als ik zou gaan werken. Toen had ik weer het idee dat ik grip kreeg op mijn beslissing.
Nu is mijn plan om te gaan re-integreren met hulp van een re-integratiebureau. Ben onbewust steeds bang geweest ergens terecht te komen op de postsorteer- of paperclipvouw-afdeling, omdat ik geen afgeronde studie heb en weinig werkervaring.
Ik hoop met tussenkomst van een goede begeleider ergens terecht te komen waar ze zien wat ik kan, maar waar ze ook rekening kunnen houden met mijn beperkingen.
Dus ik zal zorgvuldig zijn bij het zoeken van een begeleider met wie het klikt.
Sorry Green, ik trek je topic helemaal naar me toe.
Misschien moet ik ook eens een 'eigen' topic openen. Maar ik weet steeds niet precies wat en hoe.
maandag 29 augustus 2011 om 16:22
Verana, thanks voor je reactie!
Uiteraard weet ik dat ik welkom ben, maar voel me gewoon zo bezwaard als ik steeds zo zit te spuien met m'n gedoe
Hier kan ik dat gewoon onbeperkt doen, bij wijze van spreken
En inderdaad, vind het best fijn dat ook anderen even meekijken (hoewel ook wel een beetje eng )
Ben heel benieuwd naar morgen! En ook vooral of het me nu lukt om wel te praten. Ga in ieder geval wat steekwoorden opschrijven.
Uiteraard weet ik dat ik welkom ben, maar voel me gewoon zo bezwaard als ik steeds zo zit te spuien met m'n gedoe
Hier kan ik dat gewoon onbeperkt doen, bij wijze van spreken
En inderdaad, vind het best fijn dat ook anderen even meekijken (hoewel ook wel een beetje eng )
Ben heel benieuwd naar morgen! En ook vooral of het me nu lukt om wel te praten. Ga in ieder geval wat steekwoorden opschrijven.
maandag 29 augustus 2011 om 19:10
quote:Green_ schreef op 29 augustus 2011 @ 16:14:
Vraag me ook af hoe dat dan moet met therapie etc, want dan is het nog lastiger om werk te vinden (als ik het al aankan) en ik heb het financieel gezien wel nodig.. (maar goed, daar denk ik nu nog maar even niet aan. Eerst het gesprek!)
Mocht je de deeltijdbehandeling gaan doen of het niet aankunnen om te werken, dan kun je misschien tijdelijk een uitkering aanvragen? Wajong of bijstand? Ik ging toen in de bijstand, en ze zijn erg meewerkend als je een therapie gaat doen. Omdat ze zelf ook wel weten dat intensieve therapie en werken soms niet samengaat.
Voor het gesprek van morgen: misschien kun je je verhaal uittypen, en dit aan de hulpverlener geven? Dan heeft hij/zij gelijk het hele verhaal en kan aan jou vragen stellen. Een vriendin van mij heeft het ook zo gedaan, werkte erg goed.
Vraag me ook af hoe dat dan moet met therapie etc, want dan is het nog lastiger om werk te vinden (als ik het al aankan) en ik heb het financieel gezien wel nodig.. (maar goed, daar denk ik nu nog maar even niet aan. Eerst het gesprek!)
Mocht je de deeltijdbehandeling gaan doen of het niet aankunnen om te werken, dan kun je misschien tijdelijk een uitkering aanvragen? Wajong of bijstand? Ik ging toen in de bijstand, en ze zijn erg meewerkend als je een therapie gaat doen. Omdat ze zelf ook wel weten dat intensieve therapie en werken soms niet samengaat.
Voor het gesprek van morgen: misschien kun je je verhaal uittypen, en dit aan de hulpverlener geven? Dan heeft hij/zij gelijk het hele verhaal en kan aan jou vragen stellen. Een vriendin van mij heeft het ook zo gedaan, werkte erg goed.
maandag 29 augustus 2011 om 19:14
@ Moonlight:
Lijkt me een goede stap, om nu een reïntegratieconsulent te zoeken. Die kan inderdaad precies met jou uitzoeken wat je wil doen. Dat het met die persoon klikt, is inderdaad ook belangrijk!
Fijn dat je het toch redelijk hebt kunnen omgaan met het feit dat je niet meer gaat studeren. En wat je zelf schrijft: het kan altijd nog! Zelfs op je 80e nog
Lijkt me een goede stap, om nu een reïntegratieconsulent te zoeken. Die kan inderdaad precies met jou uitzoeken wat je wil doen. Dat het met die persoon klikt, is inderdaad ook belangrijk!
Fijn dat je het toch redelijk hebt kunnen omgaan met het feit dat je niet meer gaat studeren. En wat je zelf schrijft: het kan altijd nog! Zelfs op je 80e nog
