Psyche
alle pijlers
Welkom in de wereld van Wazig
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:32
Het gaat allesbehalve goed met mij.
Ik doe zo mijn best om normaal te doen, mee te doen met alles en iedereen.
Helemaal opgedirkt verlaat ik ons huisje om naar het werk te gaan en doodvermoeid weer thuis te komen.
Hoe rotter ik mij voel, hoe meer aandacht ik aan mijn uiterlijk besteed. Ik zit helemaal vast in mijn emotie en hoe daar mee om te gaan.
Ik verlang naar een arm om mij heen,maar wijs indirect ook iedereen af, door mijn afstandelijkheid. Ik laat mensen moeilijk nabij.
Nog niet zo heel lang, weet ik dat ik dat ik geen/moeilijk (genetische) kinderen zal krijgen.
Ik heb het er erg moeilijk mee. Iedereen om mij heen krijgt kinderen. Ik ben oprecht blij, ik schakel mijn eigen verdriet uit.
Sommige dagen kan ik erg moeilijk bij mijn gevoel komen. Ik heb 2 verschillende hulpverleners om mij door deze verschrikkelijke tijd heen te helpen.
Ik krijg advies en begrijp ook wat ze bedoelen,maar het lijkt alsof ik het niet in daden om kan zetten.
Waar ik het gedurende half jaar ook erg last van heb, is dat mijn geheugen slechter wordt.
*Als een collega iets tegen mij zegt, ben ik het na een minuut weer kwijt.
* Ik rijd van A naar B en op de een of andere manier werd ik weer wakker en reed ik weer naar A ipv B. Ik ben hier erg van geschrokken en weet ook niet welke afslag ik in hemelsnaam heb genomen om dit voor elkaar te krijgen.
* Ik wil naar B rijden en ik rij finaal verkeerd doordat ik mijn gedachten er niet bij heb, waardoor ik niet meer weet waar ik ben en hoe ik bij B kom.(uiteindelijk wel gelukt)
* Ik sta geregeld op de verkeerde dag en of tijdstip bij arts/hulpverlener op de stoep. Zo ook vandaag weer. Ik kan er niet bij dat ik momenteel weer zo wazig ben. Wanneer houdt het een keer op?
Wanneer krijg ik mijn "olifantengeheugen" weer terug, het geheugen waar mijn man niet zo dol op is.Omdat ik alles maar dan ook alles onthield.
Wie herkend het en wat te doen?
Ik doe zo mijn best om normaal te doen, mee te doen met alles en iedereen.
Helemaal opgedirkt verlaat ik ons huisje om naar het werk te gaan en doodvermoeid weer thuis te komen.
Hoe rotter ik mij voel, hoe meer aandacht ik aan mijn uiterlijk besteed. Ik zit helemaal vast in mijn emotie en hoe daar mee om te gaan.
Ik verlang naar een arm om mij heen,maar wijs indirect ook iedereen af, door mijn afstandelijkheid. Ik laat mensen moeilijk nabij.
Nog niet zo heel lang, weet ik dat ik dat ik geen/moeilijk (genetische) kinderen zal krijgen.
Ik heb het er erg moeilijk mee. Iedereen om mij heen krijgt kinderen. Ik ben oprecht blij, ik schakel mijn eigen verdriet uit.
Sommige dagen kan ik erg moeilijk bij mijn gevoel komen. Ik heb 2 verschillende hulpverleners om mij door deze verschrikkelijke tijd heen te helpen.
Ik krijg advies en begrijp ook wat ze bedoelen,maar het lijkt alsof ik het niet in daden om kan zetten.
Waar ik het gedurende half jaar ook erg last van heb, is dat mijn geheugen slechter wordt.
*Als een collega iets tegen mij zegt, ben ik het na een minuut weer kwijt.
* Ik rijd van A naar B en op de een of andere manier werd ik weer wakker en reed ik weer naar A ipv B. Ik ben hier erg van geschrokken en weet ook niet welke afslag ik in hemelsnaam heb genomen om dit voor elkaar te krijgen.
* Ik wil naar B rijden en ik rij finaal verkeerd doordat ik mijn gedachten er niet bij heb, waardoor ik niet meer weet waar ik ben en hoe ik bij B kom.(uiteindelijk wel gelukt)
* Ik sta geregeld op de verkeerde dag en of tijdstip bij arts/hulpverlener op de stoep. Zo ook vandaag weer. Ik kan er niet bij dat ik momenteel weer zo wazig ben. Wanneer houdt het een keer op?
Wanneer krijg ik mijn "olifantengeheugen" weer terug, het geheugen waar mijn man niet zo dol op is.Omdat ik alles maar dan ook alles onthield.
Wie herkend het en wat te doen?
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:34
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:44
Dankje Moonlight!
Laten we maar hopen dat het een niet blijvend probleem is. Ik ben zo klaar met mijzelf. Ik wil het gewone leven weer oppakken,maar dat kan dus helemaal niet.
Eerst mijn verdriet erkennen en dan kan ik het pas verwerken. Daar ben ik wel met mijn hulpverlener achtergekomen.
Maar om die stap te zetten, is heel heel moeilijk.
Ik kan het niet en diep van binnen wil ik het ook niet erkennen.
Eiceldonatie / adoptie/ pleegkinderen zijn de optie.
Ik ben niet 100% onvruchtbaar, maar de kans is wel heel klein.
Laten we maar hopen dat het een niet blijvend probleem is. Ik ben zo klaar met mijzelf. Ik wil het gewone leven weer oppakken,maar dat kan dus helemaal niet.
Eerst mijn verdriet erkennen en dan kan ik het pas verwerken. Daar ben ik wel met mijn hulpverlener achtergekomen.
Maar om die stap te zetten, is heel heel moeilijk.
Ik kan het niet en diep van binnen wil ik het ook niet erkennen.
Eiceldonatie / adoptie/ pleegkinderen zijn de optie.
Ik ben niet 100% onvruchtbaar, maar de kans is wel heel klein.
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:45
Sterkte, maar besef je ook dat hersenen veel meer kunnen dan je denkt. Als je denkt dat je niets onthoud zal het je ook niet lukken te onthouden, draai de knop om geniet van het leven!
Neem het allemaal niet zo zwaar! Zelf ben ik 21 en om mij heen beginnen ook al veel mensen aan kinderen of gaan zelfs trouwen? Sommige zijn zelfs mijn medestudent of ex medestudent omdat ze moesten stoppen met de studie door de "kinderwens".
En herinner je goed, je bent niet alleen! Hoe meer jij open bent naar andere mensen toe en je gevoelens deelt, vaak dat je ook iets terug krijgt zoals steun of wellicht ontmoet je een persoon in dezelfde situatie als jou!
En niet vergeten, het komt allemaal goed
!
Neem het allemaal niet zo zwaar! Zelf ben ik 21 en om mij heen beginnen ook al veel mensen aan kinderen of gaan zelfs trouwen? Sommige zijn zelfs mijn medestudent of ex medestudent omdat ze moesten stoppen met de studie door de "kinderwens".
En herinner je goed, je bent niet alleen! Hoe meer jij open bent naar andere mensen toe en je gevoelens deelt, vaak dat je ook iets terug krijgt zoals steun of wellicht ontmoet je een persoon in dezelfde situatie als jou!
En niet vergeten, het komt allemaal goed
!
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:48
quote:wazig schreef op 28 augustus 2012 @ 23:44:
Dankje Moonlight!
Laten we maar hopen dat het een niet blijvend probleem is. Ik ben zo klaar met mijzelf. Ik wil het gewone leven weer oppakken,maar dat kan dus helemaal niet.
Eerst mijn verdriet erkennen en dan kan ik het pas verwerken. Daar ben ik wel met mijn hulpverlener achtergekomen.
Maar om die stap te zetten, is heel heel moeilijk.
Ik kan het niet en diep van binnen wil ik het ook niet erkennen.
Eiceldonatie / adoptie/ pleegkinderen zijn de optie.
Ik ben niet 100% onvruchtbaar, maar de kans is wel heel klein.Nee, niet eerst je verdriet erkennen en verwerken doorgaan, doorgaan doorgaan! Draai de knop om, ga leuke dingen doen maar praat er met veel mensen over! Pak een terrasje en praat erover ontmoet mensen. Verder heel veel succes!!
Dankje Moonlight!
Laten we maar hopen dat het een niet blijvend probleem is. Ik ben zo klaar met mijzelf. Ik wil het gewone leven weer oppakken,maar dat kan dus helemaal niet.
Eerst mijn verdriet erkennen en dan kan ik het pas verwerken. Daar ben ik wel met mijn hulpverlener achtergekomen.
Maar om die stap te zetten, is heel heel moeilijk.
Ik kan het niet en diep van binnen wil ik het ook niet erkennen.
Eiceldonatie / adoptie/ pleegkinderen zijn de optie.
Ik ben niet 100% onvruchtbaar, maar de kans is wel heel klein.Nee, niet eerst je verdriet erkennen en verwerken doorgaan, doorgaan doorgaan! Draai de knop om, ga leuke dingen doen maar praat er met veel mensen over! Pak een terrasje en praat erover ontmoet mensen. Verder heel veel succes!!
dinsdag 28 augustus 2012 om 23:50
pinkmeagan, wat je zegt over het open zijn naar anderen. Dat klopt helemaal. Heb ik al meerdere malen met mijn therapeut besproken,maar in de praktijk lukt het mij moeilijk.
Ik heb ook weken dat het goed gaat(wat geheugen betreft) en dan ineens slaat het weer toe.Ik wordt er erg onzeker van.
Meds, nee ik ben met dit geheugenprobleem/de zorgen hierom nog niet bij de h.arts geweest
Ik heb ook weken dat het goed gaat(wat geheugen betreft) en dan ineens slaat het weer toe.Ik wordt er erg onzeker van.
Meds, nee ik ben met dit geheugenprobleem/de zorgen hierom nog niet bij de h.arts geweest
woensdag 29 augustus 2012 om 00:03
quote:wazig schreef op 28 augustus 2012 @ 23:50:
pinkmeagan, wat je zegt over het open zijn naar anderen. Dat klopt helemaal. Heb ik al meerdere malen met mijn therapeut besproken,maar in de praktijk lukt het mij moeilijk.
Ik heb ook weken dat het goed gaat(wat geheugen betreft) en dan ineens slaat het weer toe.Ik wordt er erg onzeker van.
Meds, nee ik ben met dit geheugenprobleem/de zorgen hierom nog niet bij de h.arts geweest
Okee, vraag jezelf dan af waar je bang voor bent wat een ander van je te weten komt? En veranderd dit beeld naar jou toe?
Probeer erachter te komen in welke periode je geheugen weer slechter wordt etc, wat is je eetpatroon, groente fruit, slik je ook voedingssupplementen, sport je meer of juist minder (kortom schrijf het op hou een dagboekje bij of een soort private blog als je dit een paar weken doet kun je dat ook meteen aan je huisarts afgeven als het probleem echt groter is dan je verwacht.
pinkmeagan, wat je zegt over het open zijn naar anderen. Dat klopt helemaal. Heb ik al meerdere malen met mijn therapeut besproken,maar in de praktijk lukt het mij moeilijk.
Ik heb ook weken dat het goed gaat(wat geheugen betreft) en dan ineens slaat het weer toe.Ik wordt er erg onzeker van.
Meds, nee ik ben met dit geheugenprobleem/de zorgen hierom nog niet bij de h.arts geweest
Okee, vraag jezelf dan af waar je bang voor bent wat een ander van je te weten komt? En veranderd dit beeld naar jou toe?
Probeer erachter te komen in welke periode je geheugen weer slechter wordt etc, wat is je eetpatroon, groente fruit, slik je ook voedingssupplementen, sport je meer of juist minder (kortom schrijf het op hou een dagboekje bij of een soort private blog als je dit een paar weken doet kun je dat ook meteen aan je huisarts afgeven als het probleem echt groter is dan je verwacht.
woensdag 29 augustus 2012 om 00:03
Wat je wel heel goed kan, is veel tussen de regels door zeggen.
Je hebt al hulp, dus ik ga ervanuit dat je al bij de huisrts geweest bent.
Je bent een traject gestart, alleen ben je bang voor alles wat je op het pad gaat tegen komen.
Omdat je denkt dat je terug moet lopen en alles weer moet ondergaan.
Laat me je zeggen, dat dit niet zo hoeft te zijn.
Je kan ook vooruit lopen.
Nou, en dan loop je op je pad, en dan doemt een verleden-schim op, die je even lekker van de wijs wil brengen
Het mooie ervan, het zien en herkennen bedoel ik, is dat je kunt gaan leren hoe je die schim aan de kant duwt en zegt, flikker us ff op van mijn pad, ik wil jou hier niet meer.
IK bepaal vanaf hier wat er gaat gebeuren en niet jij.
Als je klein begint, heel simpel, dan leer je herkennen wat er gebeurd, in je hoofd, wat je emotie triggert en waar je dus van zegt, dat je er in vast zit.
Als jij weet wat je trigger/schim is, heb je er controle over.
Stom voorbeeld, echt uit eigen ervaring. In het super-kort
Als kind mishandeld, veel stress, vertrouwen kwijt, eetstoornis ontwikkeld
Vandaag veel stress, trigger voor eetstoornis, wil naar drive-thru van mecdrek.
Partner belt. Even koetjes kalfjes. Ik zeg dat ik langs mecdrek wil. Zo laat nog? Is vraag van partner.
Ja, zo laat nog. Ik zeg, ik moet eigenlijk naar huis. Een boterham met pindakaas nemen, ipv mecdrek.
Stress neemt af, herhaal nog een keer dat ik beter naar huis kan, voor een boterham met pindakaas.
Rij naar huis, stress is weg en in de plaats komt gevoel van trots.
Ik heb weerstaan...
Was ik ergens verloren in de emotie van het mishandelde kind?
Voelde ik die pijn?
Nee. Ik had stress en ging over op de automatische piloot.
Stress is eten.
Eten is schuldgevoel
Schuldgevoel brengt me niets
Weerstaan betekend trots gevoel
Snap je?
Klein beginnen!
Leer je automatische piloot herkennen.
Zet die uit!
Komt heus wel goed! Kun je best! Weet ik zeker!
Je hebt al hulp, dus ik ga ervanuit dat je al bij de huisrts geweest bent.
Je bent een traject gestart, alleen ben je bang voor alles wat je op het pad gaat tegen komen.
Omdat je denkt dat je terug moet lopen en alles weer moet ondergaan.
Laat me je zeggen, dat dit niet zo hoeft te zijn.
Je kan ook vooruit lopen.
Nou, en dan loop je op je pad, en dan doemt een verleden-schim op, die je even lekker van de wijs wil brengen
Het mooie ervan, het zien en herkennen bedoel ik, is dat je kunt gaan leren hoe je die schim aan de kant duwt en zegt, flikker us ff op van mijn pad, ik wil jou hier niet meer.
IK bepaal vanaf hier wat er gaat gebeuren en niet jij.
Als je klein begint, heel simpel, dan leer je herkennen wat er gebeurd, in je hoofd, wat je emotie triggert en waar je dus van zegt, dat je er in vast zit.
Als jij weet wat je trigger/schim is, heb je er controle over.
Stom voorbeeld, echt uit eigen ervaring. In het super-kort
Als kind mishandeld, veel stress, vertrouwen kwijt, eetstoornis ontwikkeld
Vandaag veel stress, trigger voor eetstoornis, wil naar drive-thru van mecdrek.
Partner belt. Even koetjes kalfjes. Ik zeg dat ik langs mecdrek wil. Zo laat nog? Is vraag van partner.
Ja, zo laat nog. Ik zeg, ik moet eigenlijk naar huis. Een boterham met pindakaas nemen, ipv mecdrek.
Stress neemt af, herhaal nog een keer dat ik beter naar huis kan, voor een boterham met pindakaas.
Rij naar huis, stress is weg en in de plaats komt gevoel van trots.
Ik heb weerstaan...
Was ik ergens verloren in de emotie van het mishandelde kind?
Voelde ik die pijn?
Nee. Ik had stress en ging over op de automatische piloot.
Stress is eten.
Eten is schuldgevoel
Schuldgevoel brengt me niets
Weerstaan betekend trots gevoel
Snap je?
Klein beginnen!
Leer je automatische piloot herkennen.
Zet die uit!
Komt heus wel goed! Kun je best! Weet ik zeker!
woensdag 29 augustus 2012 om 00:14
Ik zit idd nog volop in de medische molen en dat voorlopig ook wel blijven. Over een paar weken hoop ik wat meer duidelijkheid te hebben over de gang van zaken.
Het is overigens wel dankzij dit forum dat ik maanden terug naar de h.arts ben geweest. Toen voor een heel ander probleem,maar uiteindelijk kreeg ik heel ander nieuws, o.a. de kinderloosheid.
S.suus. Ik heb wel enige idee wat je probeerd uit te leggen,maar weet niet of het helemaal op mij van toepassing is.(of wil ik het nog niet zien??)
Fijn dat je het zo uitgebreid uitlegt.
Het is misschien handig om idd een dagboekje bij te houden. ik heb al wel eerder advies op het forum gehad (in maart) om een dagboek bij te houden ivm mijn rouwproces. maar het lukt mij dus niet. ik snap dus het advies wel van iedereen, zoals ik dat over mijn hulpverleners schreef.Maar ik kán het niet. Ik durf de stap niet te maken. Want als ik die stap maak. Dan is het echt. Dan is de boze droom waarin ik zit werkelijkheid.
Het is overigens wel dankzij dit forum dat ik maanden terug naar de h.arts ben geweest. Toen voor een heel ander probleem,maar uiteindelijk kreeg ik heel ander nieuws, o.a. de kinderloosheid.
S.suus. Ik heb wel enige idee wat je probeerd uit te leggen,maar weet niet of het helemaal op mij van toepassing is.(of wil ik het nog niet zien??)
Fijn dat je het zo uitgebreid uitlegt.
Het is misschien handig om idd een dagboekje bij te houden. ik heb al wel eerder advies op het forum gehad (in maart) om een dagboek bij te houden ivm mijn rouwproces. maar het lukt mij dus niet. ik snap dus het advies wel van iedereen, zoals ik dat over mijn hulpverleners schreef.Maar ik kán het niet. Ik durf de stap niet te maken. Want als ik die stap maak. Dan is het echt. Dan is de boze droom waarin ik zit werkelijkheid.
woensdag 29 augustus 2012 om 00:45
Nou, flikkert sanoma de site er weer uit... 
Wazig, misschien lees ik je verhaal ook wel verkeerd hoor, zou zomaar kunnen.
Wat ik lees is een ongewenste kinderloosheid. Maar ook nog iets anders. Soort van depressie misschien?
Of zit je vast je verdriet rondom je kinderwens?
Ik lees ook van soort van geheugenverlies. Die best een gevolg zou kunnen zijn van depressieve gevoelens.
Mag ik heel eerlijk tegen je zijn?
Nee wacht ik vraag het eerst, zijn jullie al klaar met proberen?
Wazig, misschien lees ik je verhaal ook wel verkeerd hoor, zou zomaar kunnen.
Wat ik lees is een ongewenste kinderloosheid. Maar ook nog iets anders. Soort van depressie misschien?
Of zit je vast je verdriet rondom je kinderwens?
Ik lees ook van soort van geheugenverlies. Die best een gevolg zou kunnen zijn van depressieve gevoelens.
Mag ik heel eerlijk tegen je zijn?
Nee wacht ik vraag het eerst, zijn jullie al klaar met proberen?
woensdag 29 augustus 2012 om 00:50
Heb alles nog eens goed doorgelezen en ik lig dus " uit mijn nek te lullen" hoe stom!
Interpreteerde het dus helemaal verkeerd joh... Die eerste post, daar kun je niets uithalen, niet meer over nadenken, dat was een goede post geweest in een ander topic wellicht!
Stom stom stom, maar aan de andere kant, het is ook best al laat...
Interpreteerde het dus helemaal verkeerd joh... Die eerste post, daar kun je niets uithalen, niet meer over nadenken, dat was een goede post geweest in een ander topic wellicht!
Stom stom stom, maar aan de andere kant, het is ook best al laat...
woensdag 29 augustus 2012 om 01:35
De site lag er idd even uit.
Suus, o geeft niet.het is inderdaad heel erg laat
We zijn nog niet klaar met proberen, maar we weten nu dat de kans heel klein is.
Voor eiceldonatie, adoptie en eventueel pleegkinderen moet je er beide achter staan. Op dit moment nog niet het geval, maar ik denk dat we eerst verder in ons proces moeten zitten.
Jeetje Suus, dus jij hebt ook al zo weinig kans en jullie zijn dus al heel lang bezig. Je weet wel de oorzaak en heb je medische begeleiding enz?
weltrusten voor nu, morgen werp ik weer een frisse blik op dit topic
liefs wazig
Suus, o geeft niet.het is inderdaad heel erg laat
We zijn nog niet klaar met proberen, maar we weten nu dat de kans heel klein is.
Voor eiceldonatie, adoptie en eventueel pleegkinderen moet je er beide achter staan. Op dit moment nog niet het geval, maar ik denk dat we eerst verder in ons proces moeten zitten.
Jeetje Suus, dus jij hebt ook al zo weinig kans en jullie zijn dus al heel lang bezig. Je weet wel de oorzaak en heb je medische begeleiding enz?
weltrusten voor nu, morgen werp ik weer een frisse blik op dit topic
liefs wazig
woensdag 29 augustus 2012 om 08:12
woensdag 29 augustus 2012 om 08:45
quote:wazig schreef op 29 augustus 2012 @ 08:12:
IM, bedankt!
Meds, Ik voel me wat bezwaard om bij de h.arts aan te kloppen. Kom er voor mijn gevoel al te vaak. Ik zal het vanmiddag sowieso met mijn therapeut bespreken.
Volgende week moet ik ook weer naar het ziekenhuis, misschien kan ik het daar ook ter sprake brengen.
Het is niet voor mij, maar ik wil er toch even op reageren..
Absoluut vanmiddag bespreken met je therapeut, dat is al een goede stap.
Mocht je voor jouw gevoel niet genoeg handvatten krijgen van de therapeut, ga dan toch naar je huisarts. Al is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.
Je huisarts luistert naar je en kan je misschien ook handvatten geven. Kan je misschien doorsturen/verwijzen naar iemand die je misschien beter/verder kan helpen dan je therapeut.
Je verhaal grijpt me aan op de 1 of andere manier, lees je hier zo af en toe, 'ken' je niet heel goed, maar wat zou ik je op dit moment graag een echte willen geven
IM, bedankt!
Meds, Ik voel me wat bezwaard om bij de h.arts aan te kloppen. Kom er voor mijn gevoel al te vaak. Ik zal het vanmiddag sowieso met mijn therapeut bespreken.
Volgende week moet ik ook weer naar het ziekenhuis, misschien kan ik het daar ook ter sprake brengen.
Het is niet voor mij, maar ik wil er toch even op reageren..
Absoluut vanmiddag bespreken met je therapeut, dat is al een goede stap.
Mocht je voor jouw gevoel niet genoeg handvatten krijgen van de therapeut, ga dan toch naar je huisarts. Al is het alleen maar om je verhaal kwijt te kunnen.
Je huisarts luistert naar je en kan je misschien ook handvatten geven. Kan je misschien doorsturen/verwijzen naar iemand die je misschien beter/verder kan helpen dan je therapeut.
Je verhaal grijpt me aan op de 1 of andere manier, lees je hier zo af en toe, 'ken' je niet heel goed, maar wat zou ik je op dit moment graag een echte willen geven
woensdag 29 augustus 2012 om 11:40
Daydream, met de OV gaat lastig, zeker met mijn werktijden.
Daar waar ik van A naar B ging en ineens weer naar A ging. Daar ga ik alleen heen als ik vrij ben. Ik rijd niet zover als ik ook moet werken die dag.Ik weet dat ik dat niet aankan momenteel. Maar toch lukte het niet, ondanks dat ik vrij was.
Ook toen ik afgelpen week de weg kwijt was, dat was naar diezelfde stad toe.
Bovenstaande is wat vaag omschreven. Maar heb gelukkig een toepasselijke nick.
Nu ik het zo opschrijf, zou ik daar aan kunnen geven dat ik er voorlopig niet heen kan( naar plaats
, omdat het gewoon niet veilig is voor zowel mij als de anderen op de weg.
IM, bedankt voor je lief berichtje. Bedankt voor je knuffel!
Ik was gisteren een dag te vroeg bij de therapeut, en dus zullen we er vandaag sowieso op terug komen.
Als ik het topic zo doorlees, merk ik dat ik alles nog steeds vrij nuchter beschrijf en in het echte leven reageer ik ook heel nuchter op alles. Dit maakt dat mensen natuurlijk ook geen houding weten te geven.
Het is ook gemakkelijker om iemand te troosten die in tranen is.
Van mijn (schoon) famile neem ik letterlijk afstand, om zo het onderwerp en goedbedoelde(maar de plank compleet misslaand) adviezen te vermijden.
Als ik alles zou vertellen, nou dan is het script van GTST er niets bij.
Alles wat tegen kan zitten, zit tegen. Dat geven mijn beide hulpverleners ook aan. Dat de situatie waarin ik zit verre van ideaal is om het rouwproces goed door te komen. Dus daar vind ik gelukkig ook wel herkenning,maar toch moet ik het er maar mee doen.
Daar waar ik van A naar B ging en ineens weer naar A ging. Daar ga ik alleen heen als ik vrij ben. Ik rijd niet zover als ik ook moet werken die dag.Ik weet dat ik dat niet aankan momenteel. Maar toch lukte het niet, ondanks dat ik vrij was.
Ook toen ik afgelpen week de weg kwijt was, dat was naar diezelfde stad toe.
Bovenstaande is wat vaag omschreven. Maar heb gelukkig een toepasselijke nick.
Nu ik het zo opschrijf, zou ik daar aan kunnen geven dat ik er voorlopig niet heen kan( naar plaats
, omdat het gewoon niet veilig is voor zowel mij als de anderen op de weg.IM, bedankt voor je lief berichtje. Bedankt voor je knuffel!
Ik was gisteren een dag te vroeg bij de therapeut, en dus zullen we er vandaag sowieso op terug komen.
Als ik het topic zo doorlees, merk ik dat ik alles nog steeds vrij nuchter beschrijf en in het echte leven reageer ik ook heel nuchter op alles. Dit maakt dat mensen natuurlijk ook geen houding weten te geven.
Het is ook gemakkelijker om iemand te troosten die in tranen is.
Van mijn (schoon) famile neem ik letterlijk afstand, om zo het onderwerp en goedbedoelde(maar de plank compleet misslaand) adviezen te vermijden.
Als ik alles zou vertellen, nou dan is het script van GTST er niets bij.
Alles wat tegen kan zitten, zit tegen. Dat geven mijn beide hulpverleners ook aan. Dat de situatie waarin ik zit verre van ideaal is om het rouwproces goed door te komen. Dus daar vind ik gelukkig ook wel herkenning,maar toch moet ik het er maar mee doen.
woensdag 29 augustus 2012 om 19:37
Bedankt voor je belangstelling IM!
Het gesprek heeft me wel gerustgesteld.
Toen ik begon over de zorgen over mijn geheugen, reageerde ze door aan mij te vragen: Vind je het gek?
Oftewel ik heb heel wat te verstouwen waardoor ik me moeilijk kan concentreren. Ze vind het auorijden zorgelijk,maar niet zorgwekkend.
Ik heb al actie ondernomen en hoef niet meer naar die ene stad, waar ik de weg kwijt raakte. Dus geregeld en opgelucht!
Natuurlijk moet ik nog wel naar mijn werk rijden, maar dat is een stuk dichterbij.
Verder hebben we nog wat actiepunten doorgesproken. Iik heb dus wel weer handvaten om mee te werken. Nu nog toepassen. En vooral ook anderen om hulp vragen en laten zien dat ik hen nodig heb. Dat laatste vind ik moeilijk en blijf daar wat in hangen.
Het gesprek heeft me wel gerustgesteld.
Toen ik begon over de zorgen over mijn geheugen, reageerde ze door aan mij te vragen: Vind je het gek?
Oftewel ik heb heel wat te verstouwen waardoor ik me moeilijk kan concentreren. Ze vind het auorijden zorgelijk,maar niet zorgwekkend.
Ik heb al actie ondernomen en hoef niet meer naar die ene stad, waar ik de weg kwijt raakte. Dus geregeld en opgelucht!
Natuurlijk moet ik nog wel naar mijn werk rijden, maar dat is een stuk dichterbij.
Verder hebben we nog wat actiepunten doorgesproken. Iik heb dus wel weer handvaten om mee te werken. Nu nog toepassen. En vooral ook anderen om hulp vragen en laten zien dat ik hen nodig heb. Dat laatste vind ik moeilijk en blijf daar wat in hangen.
