Psyche
alle pijlers
what to do?! quarterlifecrisissss
maandag 3 december 2012 om 21:33
waarschijnlijk ben ik de zoveelste die dr hart lucht maar ik doe het lekker toch, gewoon even behoefte aan objectieve reacties van mensen die buiten mijn leven staan en er dus een heel andere kijk op hebben.. geloof dat dit mijn quarterlifecrisis is.. 
Goed, komtie: Ik ben nu 22 en ik weet echt even niet meer wat ik wil.. Ik ben na de havo de pabo gaan doen, dat was het helaas toch niet (ik droomde er mn hele leven van maar het viel toch meer tegen als ik dacht.. ) toen ben ik pedagogiek gaan studeren.. ik haalde constant 5jes en 6jes en na 1,5 jaar werd ik ziek en was ik een half jaar uit de running.. genoeg tijd om na te denken.. en wist niet of dit wel DE opleiding was.. in middels had ik ook zoveel achterstand dat ik door de bomen het bos niet meer zag. dus maar gestopt.. toen een traject ingestroomd om in 1,5 jaar mn diploma te halen voor: gespecialiseerd medewerker kinderopvang niveau 4 op het mbo. Dat gedaan en nu ben ik klaar en wil ik eigenlijk gewoon lekker werken weer hbo doen is niet echt een optie. dus na school direct een baan gevonden maar veel te weinig uren.
Helaas zit de economie nu niet mee en halen de ouders hier in twente hun kinderen bij bosjes van het kinderdagverblijf. ik zie de contract verlenging nog niet gebeuren en zo wel met wederom een x 2 of 3 uur per week.. dat werkt niet dus moet ik verder.. maar helaas heb ik niet zo heeeeeel veel aan mijn diploma is gebleken..
ik woon ook nog thuis.. .en dat is ook een punt.. zoals ik zij ben ik 22.. en dus best hoog tijd om uit huis te gaan, althans.. bij mij is het dat wel.. mijn ouders en ik hebben om de haverklap ruzie.. om de meest domme dingen en mijn ouders zeggen zelf ook: het is beter als je gaat.. ik ben ook gewoon wel toe aan die zelfstandigheid. zelf beslissen wie er wanneer over de vloer komt en waar ik wanneer heen ga..
maar dan moet het wel kunnen.. en t kan dus niet.
Mijn ouders willen eigenlijk per se dat ik een bbl opleiding verzorgende ga doen omdat ik ooit een vakantiebaantje in een verzorgingshuis heb gehad wat ik wel heel leuk heb gevonden.. maar ik wil dat helemaal niet.. ik was juist zo blij dat ik van school af was.
vervelende is alleen dat steeds als ik wat anders voorstel zij dat afkeuren tot bijna verbieden aan toe.
ik ben inmiddels op het punt beland dat ik denk oke, dan moet ik misschien twente maar verlaten om mijn heil in t westen van het land te gaan zoeken. Ik zie namelijk constant vacatures voor groepsleidsters voorbij komen in amsterdam enzo..
Dus laatst probeerde ik te opperen om in amsterdam te gaan solliciteren zodat ik wel een fulltime of iig minstens 28 uur aan het werk kan zijn en uit huis kan en eigenlijk ook wel moet.
hun reactie was: pff jij red het helemaal niet in het westen. daar pas jij helemaal niet. en je moet dat niet doen. en vervolgens was er alweer bijna een verbod..
mijn vriend zit er ook niet echt op te wachten dat ik naar amsterdam zou gaan maar hij zou er in ieder geval mee kunnen leven..
oftewel ik voel me heel steunloos en ik weet dus nu echt even niet meer wat ik wil en heb echt even een paar objectieve blikken nodig.. mijn vriendinnen reageren er niet echt op die vinden het alleen maar een lastig verhaal..
Goed, komtie: Ik ben nu 22 en ik weet echt even niet meer wat ik wil.. Ik ben na de havo de pabo gaan doen, dat was het helaas toch niet (ik droomde er mn hele leven van maar het viel toch meer tegen als ik dacht.. ) toen ben ik pedagogiek gaan studeren.. ik haalde constant 5jes en 6jes en na 1,5 jaar werd ik ziek en was ik een half jaar uit de running.. genoeg tijd om na te denken.. en wist niet of dit wel DE opleiding was.. in middels had ik ook zoveel achterstand dat ik door de bomen het bos niet meer zag. dus maar gestopt.. toen een traject ingestroomd om in 1,5 jaar mn diploma te halen voor: gespecialiseerd medewerker kinderopvang niveau 4 op het mbo. Dat gedaan en nu ben ik klaar en wil ik eigenlijk gewoon lekker werken weer hbo doen is niet echt een optie. dus na school direct een baan gevonden maar veel te weinig uren.
Helaas zit de economie nu niet mee en halen de ouders hier in twente hun kinderen bij bosjes van het kinderdagverblijf. ik zie de contract verlenging nog niet gebeuren en zo wel met wederom een x 2 of 3 uur per week.. dat werkt niet dus moet ik verder.. maar helaas heb ik niet zo heeeeeel veel aan mijn diploma is gebleken..
ik woon ook nog thuis.. .en dat is ook een punt.. zoals ik zij ben ik 22.. en dus best hoog tijd om uit huis te gaan, althans.. bij mij is het dat wel.. mijn ouders en ik hebben om de haverklap ruzie.. om de meest domme dingen en mijn ouders zeggen zelf ook: het is beter als je gaat.. ik ben ook gewoon wel toe aan die zelfstandigheid. zelf beslissen wie er wanneer over de vloer komt en waar ik wanneer heen ga..
maar dan moet het wel kunnen.. en t kan dus niet.
Mijn ouders willen eigenlijk per se dat ik een bbl opleiding verzorgende ga doen omdat ik ooit een vakantiebaantje in een verzorgingshuis heb gehad wat ik wel heel leuk heb gevonden.. maar ik wil dat helemaal niet.. ik was juist zo blij dat ik van school af was.
vervelende is alleen dat steeds als ik wat anders voorstel zij dat afkeuren tot bijna verbieden aan toe.
ik ben inmiddels op het punt beland dat ik denk oke, dan moet ik misschien twente maar verlaten om mijn heil in t westen van het land te gaan zoeken. Ik zie namelijk constant vacatures voor groepsleidsters voorbij komen in amsterdam enzo..
Dus laatst probeerde ik te opperen om in amsterdam te gaan solliciteren zodat ik wel een fulltime of iig minstens 28 uur aan het werk kan zijn en uit huis kan en eigenlijk ook wel moet.
hun reactie was: pff jij red het helemaal niet in het westen. daar pas jij helemaal niet. en je moet dat niet doen. en vervolgens was er alweer bijna een verbod..
mijn vriend zit er ook niet echt op te wachten dat ik naar amsterdam zou gaan maar hij zou er in ieder geval mee kunnen leven..
oftewel ik voel me heel steunloos en ik weet dus nu echt even niet meer wat ik wil en heb echt even een paar objectieve blikken nodig.. mijn vriendinnen reageren er niet echt op die vinden het alleen maar een lastig verhaal..
dinsdag 4 december 2012 om 00:47
Ik zie het wel vaker gebeuren, dat ouders denken dat hun kindje het niet alleen aan kan, die boze wereld. Van mij zeiden ze dat ook. En waarom? Alleen omdat ik nog nooit een was had laten draaien en amper alleen boodschappen durfde doen. Nou dat had ik binnen een dag door hoor, met hier en daar een gekrimpte was die in een ander kleurtje uit de trommel komt. Nou ik ga er niet dood van. Mijn oma vertelde me laatst een verhaal over haar falende buurvrouw van mijn leeftijd: die hangt de was op zonder wasknijpers! Ze gooit het gewoon losjes over de draden van haar droogrek. Dat droogt toch niet?! Nou oma je moest eens weten hoe je kleindochter het doet (ik hang het over de bank, de deur, de deurklink).
Maar on-topic: zo is het toch ook met school-, opleiding- en beroepskeuzes? Ouders hebben hun eigen beeld van wat bij jou past. Maar dat beeld kan achterhaald zijn. Zoals hier: je zegt 1x iets leuk te vinden en zij maken er meteen je toekomstige carriere van. Of misschien laat je je ouders wel een iets gekleurd beeld zien van wie je bent? Daarnaast hebben je ouders hun eigen verwachtingen en veronderstellingen. Misschien hopen ze dat je dicht bij hen blijft wonen bijvoorbeeld en vinden ze datgene wat zij voorstellen een goed beroep in die zin dat er werk in is, het redelijk verdient en je zekerheid hebt. Maar misschien wil jij die dingen helemaal niet: misschien wil jij de kans om veel te verdienen en niet redelijk, misschien wil jij daarvoor een meer risicovol beroep of wil je je gewoon eerst orienteren op meer vlakken en niet meteen een baan waar je voor de rest van je leven in zit.
Ik zou zeggen: ga naar het westen. Het kan je niet echt iets verkeerds opleveren. Ik vind het verder weg van mijn ouders verhuizen de beste stap die ik ooit heb gemaakt. Ik ben trouwens meteen in het buitenland gaan wonen, voor een korte tjjd. Het was eng, maar ook gaaf. Ik heb veel geleerd en ben echt los van mijn ouders gekomen.
Daarnaast is het belangrijk te leren de stem van je ouders in je hoofd uit te schakelen. Natuurlijk willen we eigenlijk gewoon hun zege en goedkeuring. Maar het is jouw leven. Als jeniet goed nadenkt over wat jij wilt, dan leef je dadelijk hun leven. En zij hebben toch echt andere dromen en ideeen dan jij. Het zou zonde zijn als jij niet doet waar jij goed in bent of wat jij wilt doen. En dat hoef je nu nog niet te weten, maar door verschillende dingen te proberen kom je daar steeds meer achter. Ik heb tot nu toe gemerkt dat hoewel mijn ouders er in het begin niet mee eens zijn, ze mijn keuze uiteindelijk altijd wel gaan waarderen. Nu zijn ze bijvoorbeeld wel trots dat ik veel dingen durf en doe die zij nooit zouden hebben gedaan.
Maar on-topic: zo is het toch ook met school-, opleiding- en beroepskeuzes? Ouders hebben hun eigen beeld van wat bij jou past. Maar dat beeld kan achterhaald zijn. Zoals hier: je zegt 1x iets leuk te vinden en zij maken er meteen je toekomstige carriere van. Of misschien laat je je ouders wel een iets gekleurd beeld zien van wie je bent? Daarnaast hebben je ouders hun eigen verwachtingen en veronderstellingen. Misschien hopen ze dat je dicht bij hen blijft wonen bijvoorbeeld en vinden ze datgene wat zij voorstellen een goed beroep in die zin dat er werk in is, het redelijk verdient en je zekerheid hebt. Maar misschien wil jij die dingen helemaal niet: misschien wil jij de kans om veel te verdienen en niet redelijk, misschien wil jij daarvoor een meer risicovol beroep of wil je je gewoon eerst orienteren op meer vlakken en niet meteen een baan waar je voor de rest van je leven in zit.
Ik zou zeggen: ga naar het westen. Het kan je niet echt iets verkeerds opleveren. Ik vind het verder weg van mijn ouders verhuizen de beste stap die ik ooit heb gemaakt. Ik ben trouwens meteen in het buitenland gaan wonen, voor een korte tjjd. Het was eng, maar ook gaaf. Ik heb veel geleerd en ben echt los van mijn ouders gekomen.
Daarnaast is het belangrijk te leren de stem van je ouders in je hoofd uit te schakelen. Natuurlijk willen we eigenlijk gewoon hun zege en goedkeuring. Maar het is jouw leven. Als jeniet goed nadenkt over wat jij wilt, dan leef je dadelijk hun leven. En zij hebben toch echt andere dromen en ideeen dan jij. Het zou zonde zijn als jij niet doet waar jij goed in bent of wat jij wilt doen. En dat hoef je nu nog niet te weten, maar door verschillende dingen te proberen kom je daar steeds meer achter. Ik heb tot nu toe gemerkt dat hoewel mijn ouders er in het begin niet mee eens zijn, ze mijn keuze uiteindelijk altijd wel gaan waarderen. Nu zijn ze bijvoorbeeld wel trots dat ik veel dingen durf en doe die zij nooit zouden hebben gedaan.