Psyche
alle pijlers
zo erg geschrokken
dinsdag 14 juni 2011 om 12:44
Vorige week is op mijn werk een kassagreep gedaan.
Ik was op dat moment aan het werk en zat aan de kassa tegenover mijn collega waarbij het gebeurde.
Ik ben zo erg geschrokken! De paniek die er uit brak door het gegil van mijn collega. Het zien gebeuren voor mijn ogen terwijl ik zo weinig kon doen.
De betreffende collega is de dag erna gewoon weer aan het werk gegaan. zij heeft er minder last van dan mij.
ik heb een lang pinksterweekend gehad en moest vandaag weer aan het werk.
Anderhalf uur nadat ik begonnen ben met werken zit ik weer thuis. Het lukte niet.
Ik schrik van alle geluiden die ik hoor en van mensen die achter me langslopen.
In overleg met de manager ben ik naar huis gegaan en wordt er hulp ingeschakeld waarmee ik kan praten.
Waarom kan ik niet net als mijn collega's weer verder gaan?
Waarom zit ik me nu al dagen af te vragen of ik dit werk nog wel wil doen?
Waarom doen mensen dit?
Ik weet het allemaal even niet meer, ben gewoon nog steeds in paniek.
Ik was op dat moment aan het werk en zat aan de kassa tegenover mijn collega waarbij het gebeurde.
Ik ben zo erg geschrokken! De paniek die er uit brak door het gegil van mijn collega. Het zien gebeuren voor mijn ogen terwijl ik zo weinig kon doen.
De betreffende collega is de dag erna gewoon weer aan het werk gegaan. zij heeft er minder last van dan mij.
ik heb een lang pinksterweekend gehad en moest vandaag weer aan het werk.
Anderhalf uur nadat ik begonnen ben met werken zit ik weer thuis. Het lukte niet.
Ik schrik van alle geluiden die ik hoor en van mensen die achter me langslopen.
In overleg met de manager ben ik naar huis gegaan en wordt er hulp ingeschakeld waarmee ik kan praten.
Waarom kan ik niet net als mijn collega's weer verder gaan?
Waarom zit ik me nu al dagen af te vragen of ik dit werk nog wel wil doen?
Waarom doen mensen dit?
Ik weet het allemaal even niet meer, ben gewoon nog steeds in paniek.
woensdag 15 juni 2011 om 18:38
quote:Denizcim schreef op 14 juni 2011 @ 15:12:
Met mijn opmerking over EMDR, bedoelde ik niet dat TO dat meteen "moet" doen, hoor. Maar als ze veel last ervan ervaart/blijft ervaren, dan zou ze daaraan kunnen denken. Juist omdat het kortdurend en bewezen effectief is.
(Heb uit jouw reaties overigens niet begrepen, dat zij dit zo opvatte, anderen wel).
En nogmaals TO: laat je niet door anderen aanpraten, dat jij abnormaal bent, een aanstelster of wat dan ook! Volgens mij ben je prima bezig!Daar sluit ik me volledig bij aan.
Met mijn opmerking over EMDR, bedoelde ik niet dat TO dat meteen "moet" doen, hoor. Maar als ze veel last ervan ervaart/blijft ervaren, dan zou ze daaraan kunnen denken. Juist omdat het kortdurend en bewezen effectief is.
(Heb uit jouw reaties overigens niet begrepen, dat zij dit zo opvatte, anderen wel).
En nogmaals TO: laat je niet door anderen aanpraten, dat jij abnormaal bent, een aanstelster of wat dan ook! Volgens mij ben je prima bezig!Daar sluit ik me volledig bij aan.
woensdag 15 juni 2011 om 21:53
woensdag 15 juni 2011 om 22:00
quote:YouWish schreef op 15 juni 2011 @ 21:53:
Mijn god wat kunnen sommige toch altijd als een stelletje heksen reageren, ongelofelijk.
ze ZEGT toch dat ze erg geschrokken is? Wie zijn jullie dan om haar helemaal onzeker te maken door te zeggen dat ze zich aanstelt. Ik hoop dat jullie nooit in zo'n situatie terecht komen!Nee, haar slachtofferhulp en PTSS aanpraten gaat helpen
Mijn god wat kunnen sommige toch altijd als een stelletje heksen reageren, ongelofelijk.
ze ZEGT toch dat ze erg geschrokken is? Wie zijn jullie dan om haar helemaal onzeker te maken door te zeggen dat ze zich aanstelt. Ik hoop dat jullie nooit in zo'n situatie terecht komen!Nee, haar slachtofferhulp en PTSS aanpraten gaat helpen
Frankly my dear, I don"t give a damn
donderdag 16 juni 2011 om 09:45
PTSS:
Oorzaak
Een posttraumatische stress-stoornis is een van de weinige angststoornissen waarvan het begin duidelijk is aan te wijzen. Een traumatische gebeurtenis leidt tot extreme angst. Herinneringen aan het trauma of andere gebeurtenissen die daarmee geassocieerd worden, kunnen eenzelfde reactie oproepen. Van daaruit gaat het eigenlijk net als bij andere angststoornissen: iemand wordt "bang voor de angst", gaat situaties vermijden die hij of zij als bedreigend ervaart, wordt geregeerd door zijn of haar angst.
Het is niet bekend waarom de ene mens een trauma wel kan verwerken en de ander niet. Als het te zwaar blijkt voor iemand, zal dat te maken hebben met de draaglast, dus de ernst van het trauma, en met zijn of haar draagkracht, dus met zijn of haar psychische en lichamelijke weerbaarheid, zijn of haar aanpassingsvermogen, enz. Voorbeelden van traumatische gebeurtenissen zijn verkrachting, incest, beroving, een auto-ongeluk, oorlogssituaties.
Ik wil alleen maar zeggen dat TO last lijkt te hebben van herbelevingen en het mogelijk is dat als ze hiervan last blijft houden en dit niet goed (eventueel met professionele hulp) kan verwerken er zich een PTSS kan ontwikkelen. Bij dit soort dingen is tijdige hulp geboden. Praat erover (met wie dan ook), schrijf erover en blijf kijken of je de uitdaging (werken) aan kunt. Let hierbij wel op niet over je eigen grenzen te gaan. Ik denk dat er niemand op dit forum is die een ander iets wil aanpraten. Ik denk wel dat mensen hun redenen hebben om TO te waarschuwen voor eventuele gevolgen bij verwaarlozing van haar gevoelens.
TO, ik hoop dat het wat beter met je gaat. Sterkte.
Oorzaak
Een posttraumatische stress-stoornis is een van de weinige angststoornissen waarvan het begin duidelijk is aan te wijzen. Een traumatische gebeurtenis leidt tot extreme angst. Herinneringen aan het trauma of andere gebeurtenissen die daarmee geassocieerd worden, kunnen eenzelfde reactie oproepen. Van daaruit gaat het eigenlijk net als bij andere angststoornissen: iemand wordt "bang voor de angst", gaat situaties vermijden die hij of zij als bedreigend ervaart, wordt geregeerd door zijn of haar angst.
Het is niet bekend waarom de ene mens een trauma wel kan verwerken en de ander niet. Als het te zwaar blijkt voor iemand, zal dat te maken hebben met de draaglast, dus de ernst van het trauma, en met zijn of haar draagkracht, dus met zijn of haar psychische en lichamelijke weerbaarheid, zijn of haar aanpassingsvermogen, enz. Voorbeelden van traumatische gebeurtenissen zijn verkrachting, incest, beroving, een auto-ongeluk, oorlogssituaties.
Ik wil alleen maar zeggen dat TO last lijkt te hebben van herbelevingen en het mogelijk is dat als ze hiervan last blijft houden en dit niet goed (eventueel met professionele hulp) kan verwerken er zich een PTSS kan ontwikkelen. Bij dit soort dingen is tijdige hulp geboden. Praat erover (met wie dan ook), schrijf erover en blijf kijken of je de uitdaging (werken) aan kunt. Let hierbij wel op niet over je eigen grenzen te gaan. Ik denk dat er niemand op dit forum is die een ander iets wil aanpraten. Ik denk wel dat mensen hun redenen hebben om TO te waarschuwen voor eventuele gevolgen bij verwaarlozing van haar gevoelens.
TO, ik hoop dat het wat beter met je gaat. Sterkte.
donderdag 16 juni 2011 om 13:45
Heb vandaag een heel verhelderend gesprek gehad met mijn leidinggevende, mevrouw van het hoofdkantoor en mijn collega.
Bij mijn collega is nu pas alles bovengekomen en heeft ze het er toch ook moeilijker mee dan ze de eerste paar dagen dacht.
Daarbij schijnt het redelijk normaal te zijn dat je als getuige vaak meer last ervan kan hebben dan het slachtoffer zelf. Iets waarvoor ik me volgens hun echt niet voor hoef te schamen.
We hebben veel bruikbare tips gekregen, gekeken wat er eventueel beter kan en vooral hoe wij weer normaal aan het werk kunnen.
De oplossing van het hoofdkantoor en leidinggevende is: We zijn ziekgemeld, maar gaan op therapeutische basis aan het werk.
Gewoon op de dagen dat we staan ingepland naar het werk en dan zelf aangeven wat we kunnen en willen en als het niet gaat dan hoeft het niet.
Gemiddeld zou het binnen een aantal weken helemaal als vanouds voelen. En daar hoop ik zeker op!
Want ondanks dat dit kan gebeuren, wil ik niet mijn werk opzeggen na 11 jaar! Vind het veel te leuk!
Thanks voor jullie lezend oog
Het gaat weer helemaal goed komen!
Bij mijn collega is nu pas alles bovengekomen en heeft ze het er toch ook moeilijker mee dan ze de eerste paar dagen dacht.
Daarbij schijnt het redelijk normaal te zijn dat je als getuige vaak meer last ervan kan hebben dan het slachtoffer zelf. Iets waarvoor ik me volgens hun echt niet voor hoef te schamen.
We hebben veel bruikbare tips gekregen, gekeken wat er eventueel beter kan en vooral hoe wij weer normaal aan het werk kunnen.
De oplossing van het hoofdkantoor en leidinggevende is: We zijn ziekgemeld, maar gaan op therapeutische basis aan het werk.
Gewoon op de dagen dat we staan ingepland naar het werk en dan zelf aangeven wat we kunnen en willen en als het niet gaat dan hoeft het niet.
Gemiddeld zou het binnen een aantal weken helemaal als vanouds voelen. En daar hoop ik zeker op!
Want ondanks dat dit kan gebeuren, wil ik niet mijn werk opzeggen na 11 jaar! Vind het veel te leuk!
Thanks voor jullie lezend oog
Het gaat weer helemaal goed komen!
donderdag 16 juni 2011 om 21:11
quote:redsunshine schreef op 16 juni 2011 @ 13:45:
Heb vandaag een heel verhelderend gesprek gehad met mijn leidinggevende, mevrouw van het hoofdkantoor en mijn collega.
Bij mijn collega is nu pas alles bovengekomen en heeft ze het er toch ook moeilijker mee dan ze de eerste paar dagen dacht.
Daarbij schijnt het redelijk normaal te zijn dat je als getuige vaak meer last ervan kan hebben dan het slachtoffer zelf. Iets waarvoor ik me volgens hun echt niet voor hoef te schamen.
We hebben veel bruikbare tips gekregen, gekeken wat er eventueel beter kan en vooral hoe wij weer normaal aan het werk kunnen.
De oplossing van het hoofdkantoor en leidinggevende is: We zijn ziekgemeld, maar gaan op therapeutische basis aan het werk.
Gewoon op de dagen dat we staan ingepland naar het werk en dan zelf aangeven wat we kunnen en willen en als het niet gaat dan hoeft het niet.
Gemiddeld zou het binnen een aantal weken helemaal als vanouds voelen. En daar hoop ik zeker op!
Want ondanks dat dit kan gebeuren, wil ik niet mijn werk opzeggen na 11 jaar! Vind het veel te leuk!
Thanks voor jullie lezend oog
Het gaat weer helemaal goed komen!Wat fijn om te lezen dat je zo'n goed gesprek hebt gehad en dat je weer met vertrouwen verder kunt. Goed opgepakt door je baas, ik snap dat je daar graag werkt. Succes, het komt vast goed!
Heb vandaag een heel verhelderend gesprek gehad met mijn leidinggevende, mevrouw van het hoofdkantoor en mijn collega.
Bij mijn collega is nu pas alles bovengekomen en heeft ze het er toch ook moeilijker mee dan ze de eerste paar dagen dacht.
Daarbij schijnt het redelijk normaal te zijn dat je als getuige vaak meer last ervan kan hebben dan het slachtoffer zelf. Iets waarvoor ik me volgens hun echt niet voor hoef te schamen.
We hebben veel bruikbare tips gekregen, gekeken wat er eventueel beter kan en vooral hoe wij weer normaal aan het werk kunnen.
De oplossing van het hoofdkantoor en leidinggevende is: We zijn ziekgemeld, maar gaan op therapeutische basis aan het werk.
Gewoon op de dagen dat we staan ingepland naar het werk en dan zelf aangeven wat we kunnen en willen en als het niet gaat dan hoeft het niet.
Gemiddeld zou het binnen een aantal weken helemaal als vanouds voelen. En daar hoop ik zeker op!
Want ondanks dat dit kan gebeuren, wil ik niet mijn werk opzeggen na 11 jaar! Vind het veel te leuk!
Thanks voor jullie lezend oog
Het gaat weer helemaal goed komen!Wat fijn om te lezen dat je zo'n goed gesprek hebt gehad en dat je weer met vertrouwen verder kunt. Goed opgepakt door je baas, ik snap dat je daar graag werkt. Succes, het komt vast goed!
