Zo ken ik mezelf niet

Even zeuren, klagen. Ik ben moe, al maanden.

Als je moe bent, moet je zorgen dat je uitrust.

Zo begon het, eens wat vroeger naar bed, maar dat hielp eigenlijk niet.

In de afgelopen periode merk ik dat ik steeds meer wil 'rekening houden' met mijn vermoeidheid, maar dat is best moeilijk in mijn drukke dagelijkse bestaan.

Ik doe nu dus wat ik doen moet, mijn werk, het huishouden schiet er bij in. Doordeweeks denk ik dan dat ik dat in het weekend wel weer bijspijker, maak vaak geen afspraken, ook omdat ik het liefst alleen ben.

Uiteindelijk ziet het huis er na het weekend niet beter uit dan ervoor, even lekker rauzen, doorpakken, dat ik dat ooit deed lijkt nu heel ver weg.



Heb steeds vaker het gevoel: laat me alsjeblieft met rust, bemoeien jullie je maar liever niet met mij.

Dat geldt voor mensen buiten mijn gezin, maar ook steeds vaker voor mijn kinderen of mijn vriend.

Als ik thuiskom uit mijn werk, dan slaak ik een zucht van verlichting als er niemand thuis is.

Zuchten is trouwens iets wat ik mezelf de hele tijd maar hoor doen, ik kan me daardoor enorm ergeren aan mezelf.



Ik ben kortgeleden getest op slaapapneu, maar de uitslag heb ik nog niet binnen. Ik schijn 's nachts benauwde snurkende stikgeluiden te maken, zelf heb ik hier trouwens geen idee van, maar als het erg zou zijn, zou ik gelijk zijn gebeld, zeiden ze in het ziekenhuis, dus dat zal het niet zijn.

Een paar dagen geleden stond ik onder de douche, dat ik me vast hield aan het fonteintje omdat ik zwarte vlekken voor mn ogen kreeg.



Maar het vervelendste is eigenlijk dat ik regelmatig het gevoel heb dat het zou opluchten als ik eens lekker kon huilen. Alleen weet ik niet waarom. Het is een soort verdriet deep down waar ik niet bij kan. En dan bekruipt me het gevoel dat het leven zo nutteloos is. Je wordt geboren en gaat dood, en de tijd dat je op aarde doorbrengt is maar een fractie..wat heeft het voor nut.

Ik wil niet dood, zeker niet, ik heb er eerder angst voor. Dit heb ik natuurlijk mijn hele leven al geweten dat het zo gaat niet alleen voor mij maar voor iedereen, maar ik heb daar nooit last van gehad.



Ik wil mijn oude zelf weer terug, die zin had om van alles te ondernemen. Die met een emmer en sop en een lekker liedje op de radio het huis onder handen nam. Die het leuk vond met vriendinnen af te spreken bij te kletsen, die een nieuw project op werk met enthousiasme begon.

Ik heb kerstkaarten gekregen, ik weet van wie want ik herken de handschriften, maar heb niet eens zin gehad de enveloppen open te maken. Zelf nog geen kaart geschreven. Dat is toch niet sympathiek? Straks verlies ik nog mensen door ze van me af te stoten met mijn gedrag.



En zo kan ik nog wel uren doorgaan, zeur, zeur.

Ik vind het alleen heerlijk om met mijn katten te knuffelen. Zo'n spinnend dier op schoot vind ik nog wel fijn.



Ik ben 52 jaar. Wordt ik een sacherijnige ouwe taart?

Ik ben drie jaar geleden na een korte periode van onregelmatige menstruatie niet meer ongesteld geworden. Heel af en toe heb ik een opvlieger gehad, maar lang niet zo heftig als ik bij leeftijdsgenoten om me heen zie. Ik dacht eigenlijk dat ik zonder problemen door die overgang heen was gerold,

afgezien van dat mijn darmen sinds die tijd snel van slag zijn, wat ik aan de overgang toeschreef.

Bloedonderzoek is tegelijk met de slaaptest gedaan, die uitslag moet ik ook nog krijgen.

Wat betreft vitaminen: ik eet gevarieerd met voldoende fruit en groenten, vlees en vis.



Tot twee jaar geleden wandelde ik heel regelmatig, een paar avonden per week van huis uit 's avonds na het eten zo'n anderhalf uur, en in de weekenden ging ik er vaak erop uit naar een natuurgebied voor zo'n 10 á 15 kilometer.

Nu heb ik na het avondeten echt geen puf meer, en ik voel me dan zo slecht over mezelf, want ik weet dat ik dat wandelen zo heerlijk vond. Ik lijk wel een compleet ander persoon. Ben het laatste jaar ook behoorlijk aangekomen. Allemaal dingen die ik aan mezelf verafschuw.

Aan de ene kant begrijp ik mezelf, aan de andere kant veroordeel ik het.

Helena, door de huisarts ben ik doorverwezen voor het apneu onderzoek.



Ik weet dat ik inderdaad even moet afwachten wat de uitslag is.

Maar dat verdrietige, nutteloze gevoel dat overheerst nu net zo de laatste dagen, dat weegt eigenlijk nog zwaarder dan de vermoeidheid.



Ik merk zelf helemaal niets van mijn nachtelijke ademgedoe. Ik kan me zo moeilijk voorstellen dat ik echt stop met ademen..ik ben echt naar de ha gegaan omdat mijn vriend het merkt dat ik compleet stil lig en dat ook mijn borstkas dan niet beweegt. En mijn kinderen beaamden dat omdat ze dat wel merken als ik overdag op de bank in slaap ben gevallen (gebeurt dus ook regelmatig, dat ik zomaar in slaap val).

Ik besef inderdaad als het geen apneu is, ik een punt heb waarvanuit ik verder kan gaan zoeken wat er mankeert. Alleen de gedachte daaraan al, daar zucht ik van..

Dankje theamuts, ik ga er even rondneuzen.

Hi Boarn, ik heb me inderdaad verdiept in de apneu verschijnselen, en misschien is het ook zo.

Aan de andere kant lees ik net op het forum dat theamuts me liet zien van alles over de overgang waar ik me ook in herken.

De geestelijke overgang zoals ze dat daar noemen, de behoefte om met rust te worden gelaten, vooral.



Aan de ene kant vind ik de overgang een prettigere gedachte dan apneu, maar ik moet maar even zien wat het is. Is het apneu dan ben ik zeker op weg naar een oplossing ook al is dat wennen om met een hulpmiddel te slapen.

We zullen het wel zien.



Hoe kwam jouw vrouw erachter dat ze apneu heeft? Lag jij ook op haar ademhaling te letten?

Mij vriend zegt dat hij steeds op het moment dat hij denkt dat hij moet gaan schudden ik dan toch vanzelf ineens een inhaalademslag maak.

Hij slaapt er dus slechter van dan ik zelf.