Psyche
alle pijlers
zo moe van slikangst!!
donderdag 22 januari 2009 om 23:32
Hallo,
Ik zit met een probleem (ik heb dit al eerder als een onderdeel van mijn vraag hier opgeschreven), maar ik heb last van slikangst. Zo erg dat het mijn leven verpest, ik had wat andere problemen, maar die zitten op hun plek en daarnaast gaat het goed met me. Alleen die slikangst verpest mijn leven!!!! Ik ga geen dag meer weg, omdat ik dat ergens moet eten, met vrienden gezellig eten, wat ik altijd leuk vond, gaat nu niet meer. Ik voel me enorm geisoleerd, omdat ik nu heel veel thuis ben. Ik weet dat je de dingen niet moet gaan vermijden, maar dat is zo makkelijk gezegd, maar zo moeilijk gedaan!! Ik heb al van alles geprobeerd, medicatie, therapie, niets helpt echt en ik begin een beetje de moed te verliezen, straks hou ik dit voor altijd en dan vind ik mijn leven dus echt niet leuk meer!! Ik wil gewoon weer leven!!! Ik wordt hier ook erg verdrietig van en zou zo graag willen dat dit over was en ben er zo enorm klaar mee!!
Wie heeft er tips?
Alvast bedankt
Ik zit met een probleem (ik heb dit al eerder als een onderdeel van mijn vraag hier opgeschreven), maar ik heb last van slikangst. Zo erg dat het mijn leven verpest, ik had wat andere problemen, maar die zitten op hun plek en daarnaast gaat het goed met me. Alleen die slikangst verpest mijn leven!!!! Ik ga geen dag meer weg, omdat ik dat ergens moet eten, met vrienden gezellig eten, wat ik altijd leuk vond, gaat nu niet meer. Ik voel me enorm geisoleerd, omdat ik nu heel veel thuis ben. Ik weet dat je de dingen niet moet gaan vermijden, maar dat is zo makkelijk gezegd, maar zo moeilijk gedaan!! Ik heb al van alles geprobeerd, medicatie, therapie, niets helpt echt en ik begin een beetje de moed te verliezen, straks hou ik dit voor altijd en dan vind ik mijn leven dus echt niet leuk meer!! Ik wil gewoon weer leven!!! Ik wordt hier ook erg verdrietig van en zou zo graag willen dat dit over was en ben er zo enorm klaar mee!!
Wie heeft er tips?
Alvast bedankt
zondag 22 maart 2009 om 12:58
maandag 23 maart 2009 om 17:20
Mijn broer heeft inderdaad geen straatvrees meer. Ik ben zelf ook naar een introseminar geweest, dat was 90 euro, dus wat betaalbaarder. Ik heb zijn boek daar ook gekocht, maar ik vond dat niet geweldig moet ik zeggen. Het is toch ook de manier waarop hij het brengt: heel inspirerend en positief. Wat dat betreft is het een beetje een soort van goeroe, die zijn energie in je laat stromen. Alleen al door bij hem te zijn, voel je je positiever gestemd.
dinsdag 24 maart 2009 om 20:27
Pennylane,
ik heb ook slikangst gehad. Let op het woord: gehad !
Durfde niets meer te eten, alleen nog maar vla en yoghurt. Want dat kon niet blijven hangen in mijn keel.
Ik moest in het begin helemaal opnieuw leren eten. Dus ik ben begonnen met potjes olvariet. Want als baby's dat kunnen moest ik dat toch ook kunnen ? Toen dat goed ging ben ik bepaald eten gaan zeven. Alles wat geprakt door een zeef kon, kon dus ook door mijn keel. Als anderen aan mij vroegen of ik kwam eten had ik altijd smoesjes klaar: ik had geen honger, of ik had net gegeten enz.
Stapje voor stapje durfde ik verder. Het is hier heel, heel, heel kort omschreven maar ik kan nu zeggen: ik ben er van af !!!!!!!!
Dit heeft jaren van inspanning, angst, terugval, bloed, zweet en tranen gekost maar het kan !!!!!!!!
Ik wens je heel veel kracht en moed toe om deze fobie te overwinnen, maar ik ben het bewijs dat jij het ook kan.
ik heb ook slikangst gehad. Let op het woord: gehad !
Durfde niets meer te eten, alleen nog maar vla en yoghurt. Want dat kon niet blijven hangen in mijn keel.
Ik moest in het begin helemaal opnieuw leren eten. Dus ik ben begonnen met potjes olvariet. Want als baby's dat kunnen moest ik dat toch ook kunnen ? Toen dat goed ging ben ik bepaald eten gaan zeven. Alles wat geprakt door een zeef kon, kon dus ook door mijn keel. Als anderen aan mij vroegen of ik kwam eten had ik altijd smoesjes klaar: ik had geen honger, of ik had net gegeten enz.
Stapje voor stapje durfde ik verder. Het is hier heel, heel, heel kort omschreven maar ik kan nu zeggen: ik ben er van af !!!!!!!!
Dit heeft jaren van inspanning, angst, terugval, bloed, zweet en tranen gekost maar het kan !!!!!!!!
Ik wens je heel veel kracht en moed toe om deze fobie te overwinnen, maar ik ben het bewijs dat jij het ook kan.
dinsdag 24 maart 2009 om 22:53
Hoi veldbloem!
Fijn en hoopvol om te horen dat je er dus echt vanaf kan komen. Ik zit op het punt dat ik wel gewoon eet, maar alles wegspoel met water, zelfs soep en toetjes. Ik merk dat ik niet echt meer vooruit ga en sociaal gezien zelfs achteruit, ik durf steeds minder in het openbaar of met vrienden. Wat is wijsheid, gewoon de confrontatie aangaan (weet niet eens of ik dat wel durf), of langzaam opbouwen?
Fijn en hoopvol om te horen dat je er dus echt vanaf kan komen. Ik zit op het punt dat ik wel gewoon eet, maar alles wegspoel met water, zelfs soep en toetjes. Ik merk dat ik niet echt meer vooruit ga en sociaal gezien zelfs achteruit, ik durf steeds minder in het openbaar of met vrienden. Wat is wijsheid, gewoon de confrontatie aangaan (weet niet eens of ik dat wel durf), of langzaam opbouwen?
vrijdag 27 maart 2009 om 15:09
Wow, wat ontzettend vervelend. Goed dat je hulp hebt gezocht. Ik las net een post van begin deze maand, dat je net had gegeten en daarna voelde dat er iets was blijven hangen.
Toen dacht ik aan iets wat jouw logopedist misschien ook wel heeft verteld: wanneer je gespannen bent, kan je strottehoofd net even iets anders gaan staan waardoor je een brok in je keel voelt (omdat je strottehoofd dan net even anders staat, voel je de botjes op een iets andere plek, vandaar).
Dan lijkt het dus net of er iets is blijven hangen, je voelt ook echt wat, maar het is gewoon normaal en kan geen kwaad.
Heel erg veel succes met het aangaan van de strijd met de angst!
Toen dacht ik aan iets wat jouw logopedist misschien ook wel heeft verteld: wanneer je gespannen bent, kan je strottehoofd net even iets anders gaan staan waardoor je een brok in je keel voelt (omdat je strottehoofd dan net even anders staat, voel je de botjes op een iets andere plek, vandaar).
Dan lijkt het dus net of er iets is blijven hangen, je voelt ook echt wat, maar het is gewoon normaal en kan geen kwaad.
Heel erg veel succes met het aangaan van de strijd met de angst!
maandag 1 juni 2009 om 10:37
Beste Pennylane,
je kan een kijkje nemen op de website www.slikangst.net
deze zijn een vriend en ik aan het opzetten.
Ik heb ook slikangst gehad.
je kan mij ook mailen.
ylzemarinda@hotmail.com
Misschien kan ik je meer helpen.
groetjes Ylze
je kan een kijkje nemen op de website www.slikangst.net
deze zijn een vriend en ik aan het opzetten.
Ik heb ook slikangst gehad.
je kan mij ook mailen.
ylzemarinda@hotmail.com
Misschien kan ik je meer helpen.
groetjes Ylze
maandag 1 juni 2009 om 11:04
Hoi Pennylane,
Ik heb dat vroeger ook een tijdje gehad en het was inderdaad heel vervelend. Ik was ook bang dat het eten zou blijven steken en dat ik dan zou stikken. Ik schaamde me ook om met mensen te eten, want soms lukte het me opeens niet meer om te slikken. Ik weet nog dat ik het op een gegeven moment maar gewoon heb gezegd tegen mensen met wie ik zat te eten en dat hielp wel. Ook hielp het om te denken 'dan blijft het eten maar even zitten, dat geeft niets'. Het was bij mij in een periode waarin van alles in mijn leven veranderde, daarna ging het vanzelf over. Ik had het daarna soms nog een beetje, maar dan stelde ik mezelf gerust en zei bijv. 'er kan niets gebeuren'. Ik had het trouwens ook bij vlees, nu eet ik nog steeds niet grote stukken taai vlees. Je kunt ook gewoon kleine hapjes eten, dan is het niet erg zou het blijven zitten (dat gebeurt natuurlijk niet). Je moet het in ieder geval niet je leven laten verpesten, vertel het dan liever gewoon aan mensen die je kunt vertrouwen. Als je dingen gaat ontwijken, wordt het volgens mij juist erger. En oja, bij mij hielp het ook om ontspanningsoefeningen te doen, bijv. yoga of zingen. In ieder geval wens ik je veel sterkte!
Ik heb dat vroeger ook een tijdje gehad en het was inderdaad heel vervelend. Ik was ook bang dat het eten zou blijven steken en dat ik dan zou stikken. Ik schaamde me ook om met mensen te eten, want soms lukte het me opeens niet meer om te slikken. Ik weet nog dat ik het op een gegeven moment maar gewoon heb gezegd tegen mensen met wie ik zat te eten en dat hielp wel. Ook hielp het om te denken 'dan blijft het eten maar even zitten, dat geeft niets'. Het was bij mij in een periode waarin van alles in mijn leven veranderde, daarna ging het vanzelf over. Ik had het daarna soms nog een beetje, maar dan stelde ik mezelf gerust en zei bijv. 'er kan niets gebeuren'. Ik had het trouwens ook bij vlees, nu eet ik nog steeds niet grote stukken taai vlees. Je kunt ook gewoon kleine hapjes eten, dan is het niet erg zou het blijven zitten (dat gebeurt natuurlijk niet). Je moet het in ieder geval niet je leven laten verpesten, vertel het dan liever gewoon aan mensen die je kunt vertrouwen. Als je dingen gaat ontwijken, wordt het volgens mij juist erger. En oja, bij mij hielp het ook om ontspanningsoefeningen te doen, bijv. yoga of zingen. In ieder geval wens ik je veel sterkte!
dinsdag 2 juni 2009 om 10:49
Heb niet het hele topic gelezen maar voor mij is dit heel erg herkenbaar, heb er ook erg veel last van, dacht dat ik de enige was.
Laatst had mijn schoonvader heerlijk gekookt, hij was er erg trots op, maar ik kreeg het niet weg. De vervelende opmerkingen heb ik maar genegeerd, want als je zegt dat je niet kunt slikken wordt je voor gek verklaard.
Weet dat het bij mij met spanning te maken heeft, vind etentjes met het werk ofzo ook altijd erg vervelend.
Je spant automatisch de spieren van je keelbodem aan, bij mij komt het snachts ook voor dat ik wakker wordt omdat ik bijna stik, is erg eng en naar, weet nu dat ik door mijn neus moet ademen om toch lucht te kunnen krijgen.
Als je een nekprobleem hebt kun je ook echt slikstoornissen krijgen omdat de zenuwen dan geiriteerd raken, hier speelt de psyche geen rol.
Veel sterkte
Laatst had mijn schoonvader heerlijk gekookt, hij was er erg trots op, maar ik kreeg het niet weg. De vervelende opmerkingen heb ik maar genegeerd, want als je zegt dat je niet kunt slikken wordt je voor gek verklaard.
Weet dat het bij mij met spanning te maken heeft, vind etentjes met het werk ofzo ook altijd erg vervelend.
Je spant automatisch de spieren van je keelbodem aan, bij mij komt het snachts ook voor dat ik wakker wordt omdat ik bijna stik, is erg eng en naar, weet nu dat ik door mijn neus moet ademen om toch lucht te kunnen krijgen.
Als je een nekprobleem hebt kun je ook echt slikstoornissen krijgen omdat de zenuwen dan geiriteerd raken, hier speelt de psyche geen rol.
Veel sterkte
donderdag 3 september 2009 om 12:44
Hoi Pennylane,
Zelf heb ik al 9 jaar slikangst. Het is zo erg dat ik niet meer buitenhuis kan eten en dat ik zelfs mijn eigen speeksel niet meer kan slikken.ben 1.60m en woog vorig jaar nog amper 39 kg. Het enige wat lukt is drank. Nu ga ik sinds een jaartje naar een psychiater en moet zeggen dat me dit wel goed doet. Ik kan nu al kleine dingen eten maar ben nog steeds aan mijn huis geketend. Ik kan best begrijpen hoe jij je voelt.Het is precies of niemand jou begrijpt en met je lacht want iedereen kan toch slikken??? Omdat de psychiater alleen niet werkt heb ik besloten om vanaf volgende week te starten met reiki, ik hoop dat dit me helpt. Ik hoop dat jij ook een manier vind. Laat je weten als de reiki helpt.
Zelf heb ik al 9 jaar slikangst. Het is zo erg dat ik niet meer buitenhuis kan eten en dat ik zelfs mijn eigen speeksel niet meer kan slikken.ben 1.60m en woog vorig jaar nog amper 39 kg. Het enige wat lukt is drank. Nu ga ik sinds een jaartje naar een psychiater en moet zeggen dat me dit wel goed doet. Ik kan nu al kleine dingen eten maar ben nog steeds aan mijn huis geketend. Ik kan best begrijpen hoe jij je voelt.Het is precies of niemand jou begrijpt en met je lacht want iedereen kan toch slikken??? Omdat de psychiater alleen niet werkt heb ik besloten om vanaf volgende week te starten met reiki, ik hoop dat dit me helpt. Ik hoop dat jij ook een manier vind. Laat je weten als de reiki helpt.
vrijdag 9 juli 2010 om 06:50
Ik ben een jonge vrouw van 30. Ik ben (was) spontaan, vlot en zéér open.
Jammer genoeg voel ik me al een hele tijd bijzonder onzeker en gedraag ik
me soms heel eigenaardig.
Dit alles heeft te maken met slik/stik angst.
Ik krijg het tegenwoordig overal. Tijdens het bijwonen van een theater /
concert, gesprekken met werkgever en collega's, tijdens de middagpauze in
de refter, tijdens het autorijden (soms heel gevaarlijk!), soms tijdens het
inslapen in bed. Onlangs gingen we met enkele vrienden naar een pretpark.
Ik durfde nergens in. Angst om het boven in zo'n ding weer te krijgen.
Gezellig tijdens het rondwandelen een hamburger of andere snack eten lukt
ook niet meer. Een hapje op een receptie durf ik niet meer te nemen.
Ik moet absoluut drinken voor mijn neus hebben staan tijdens het eten.
Als ik me er op fixeer krijg ik niets meer doorgeslikt. Zelfs mijn eigen speeksel niet.
Vroeger had ik 't enkel voor als ik iets moest eten. Nu heb ik het zelfs gewoon als ik niets in mijn mond heb.
Ik beging herhaaldelijke keren na elkaar te slikken, waardoor mijn keel droger en droger wordt.
Ik ga de deur niet meer uit zonder een flesje water. Ik loop constant met zuigbonbons in m'n broekzakken.
Soms lees / hoor ik dat amandelen zo dik kunnen worden dat je bijna niet meer kan slikken,
of iemand die gestikt is in een stukje vlees. Deze ideën helpen me ook niet natuurlijk.
Ik weet / besef wel dat het risisco niet groot is om aan verslikken te sterven.
Ik ben ervan overtuigd dat het psychisch is.
Maar het is sterker dan mezelf. Ik raak er niet vanaf.
Telkens ik er aan denk , gaat 't erger en erger.
Het lijkt wel of mijn hersenen (tijdelijk) op tilt slaan. Dat ik de basis van wie ik ben kwijt ben.Ik ben echt ten einde raad.
Ik wil me opnieuw zeker voelen in mijn eigen lichaam.
Opnieuw mezelf zijn en alles weer kunnen doen zonder deze angst of belemmering.
Wie kan me helpen?
Een goede therapeut?
Iemand met een soortgelijke errvaring?
Jammer genoeg voel ik me al een hele tijd bijzonder onzeker en gedraag ik
me soms heel eigenaardig.
Dit alles heeft te maken met slik/stik angst.
Ik krijg het tegenwoordig overal. Tijdens het bijwonen van een theater /
concert, gesprekken met werkgever en collega's, tijdens de middagpauze in
de refter, tijdens het autorijden (soms heel gevaarlijk!), soms tijdens het
inslapen in bed. Onlangs gingen we met enkele vrienden naar een pretpark.
Ik durfde nergens in. Angst om het boven in zo'n ding weer te krijgen.
Gezellig tijdens het rondwandelen een hamburger of andere snack eten lukt
ook niet meer. Een hapje op een receptie durf ik niet meer te nemen.
Ik moet absoluut drinken voor mijn neus hebben staan tijdens het eten.
Als ik me er op fixeer krijg ik niets meer doorgeslikt. Zelfs mijn eigen speeksel niet.
Vroeger had ik 't enkel voor als ik iets moest eten. Nu heb ik het zelfs gewoon als ik niets in mijn mond heb.
Ik beging herhaaldelijke keren na elkaar te slikken, waardoor mijn keel droger en droger wordt.
Ik ga de deur niet meer uit zonder een flesje water. Ik loop constant met zuigbonbons in m'n broekzakken.
Soms lees / hoor ik dat amandelen zo dik kunnen worden dat je bijna niet meer kan slikken,
of iemand die gestikt is in een stukje vlees. Deze ideën helpen me ook niet natuurlijk.
Ik weet / besef wel dat het risisco niet groot is om aan verslikken te sterven.
Ik ben ervan overtuigd dat het psychisch is.
Maar het is sterker dan mezelf. Ik raak er niet vanaf.
Telkens ik er aan denk , gaat 't erger en erger.
Het lijkt wel of mijn hersenen (tijdelijk) op tilt slaan. Dat ik de basis van wie ik ben kwijt ben.Ik ben echt ten einde raad.
Ik wil me opnieuw zeker voelen in mijn eigen lichaam.
Opnieuw mezelf zijn en alles weer kunnen doen zonder deze angst of belemmering.
Wie kan me helpen?
Een goede therapeut?
Iemand met een soortgelijke errvaring?
vrijdag 9 juli 2010 om 07:06
Hier een ervaringsdeskundige van een zaterdagseminar bij Pieter Frijters, die me 90 euro heeft gekost.
Het boek van hem kun je van tevoren al kopen, maar mijn ervaring is dat het veel meer waarde heeft als je de seminar erop hebt zitten. De theorie leer je dan toch in de praktijk als het ware. De postiviteit die Pieter uitstraalde tijdens zijn seminar, heeft er bij mij voor gezorgd dat ik mijn paniekstoornis enigzins onder controle heb.
Om je een beeld te geven, ik heb 2 jaar lang thuis gezeten. Elke dag bibberend in bed, bang om flauw te vallen en dood te gaan. Ik kwam nergens meer, durfde de straat niet meer op. Naar de dokter, naar de supermarkt, naar het werk .. allemaal een grote hel.
Toen ben ik samen met mijn man naar een zaterdagseminar gegaan, ik wilde de gok wagen. Ik had cognitieve gedragstherapie maar dat werkte voor mijn gevoel totaal niet. De psychiater zat in dingen te wroeten en mijn verleden de schuld te geven, en ik kon daar gewoon niet achter staan. Dat was naar mijn inzien de oorzaak niet!
Pieter heeft mij er niet helemaal vanaf geholpen, maar wel voor een heel erg groot deel. Ik durf nu weer dingen die ik voorheen niet voor mogelijk heb gehouden. Ik durf in mijn eentje naar de supermarkt, ik ga weer met plezier naar mijn werk, ik durf dingen te ondernemen op drukke plaatsen, met de trein, in de achtbaan .. noem maar op. Sommige dingen durf ik niet alleen aan, daar moet mijn man dan bij zijn om het als 'veilíg' te ervaren (hij was ook bij de seminar aanwezig).
Binnenkort is hier weer kermis en ik durf alleen in attracties met mijn man samen. Klinkt hypocriet, maar hij is de degene die mij rustig kan houden als er weer een aanval dreigt te komen. Zelfde geldt voor de trein, met het vliegtuig etc. Maar voor de rest zijn veel dingen weer 'veilig' voor me.
Mij heeft het zoveel goed gedaan en mij was het die 90 euro zeker waard. Ik weet dat het veel geld is en zo'n groepsconsult is al helemaal niet te betalen. Mijn advies is dus ook: waag je aan zo'n relatief goedkope zaterdagseminar. Kijk of je er iets van hebt. Niet geschoten is altijd mis! Dan kun je altijd achteraf nog bepalen of je toch gaat sparen voor een groepsseminar of misschien merk je wel, net als ik, dat zo'n zaterdag voldoende is geweest!
Succes!
Het boek van hem kun je van tevoren al kopen, maar mijn ervaring is dat het veel meer waarde heeft als je de seminar erop hebt zitten. De theorie leer je dan toch in de praktijk als het ware. De postiviteit die Pieter uitstraalde tijdens zijn seminar, heeft er bij mij voor gezorgd dat ik mijn paniekstoornis enigzins onder controle heb.
Om je een beeld te geven, ik heb 2 jaar lang thuis gezeten. Elke dag bibberend in bed, bang om flauw te vallen en dood te gaan. Ik kwam nergens meer, durfde de straat niet meer op. Naar de dokter, naar de supermarkt, naar het werk .. allemaal een grote hel.
Toen ben ik samen met mijn man naar een zaterdagseminar gegaan, ik wilde de gok wagen. Ik had cognitieve gedragstherapie maar dat werkte voor mijn gevoel totaal niet. De psychiater zat in dingen te wroeten en mijn verleden de schuld te geven, en ik kon daar gewoon niet achter staan. Dat was naar mijn inzien de oorzaak niet!
Pieter heeft mij er niet helemaal vanaf geholpen, maar wel voor een heel erg groot deel. Ik durf nu weer dingen die ik voorheen niet voor mogelijk heb gehouden. Ik durf in mijn eentje naar de supermarkt, ik ga weer met plezier naar mijn werk, ik durf dingen te ondernemen op drukke plaatsen, met de trein, in de achtbaan .. noem maar op. Sommige dingen durf ik niet alleen aan, daar moet mijn man dan bij zijn om het als 'veilíg' te ervaren (hij was ook bij de seminar aanwezig).
Binnenkort is hier weer kermis en ik durf alleen in attracties met mijn man samen. Klinkt hypocriet, maar hij is de degene die mij rustig kan houden als er weer een aanval dreigt te komen. Zelfde geldt voor de trein, met het vliegtuig etc. Maar voor de rest zijn veel dingen weer 'veilig' voor me.
Mij heeft het zoveel goed gedaan en mij was het die 90 euro zeker waard. Ik weet dat het veel geld is en zo'n groepsconsult is al helemaal niet te betalen. Mijn advies is dus ook: waag je aan zo'n relatief goedkope zaterdagseminar. Kijk of je er iets van hebt. Niet geschoten is altijd mis! Dan kun je altijd achteraf nog bepalen of je toch gaat sparen voor een groepsseminar of misschien merk je wel, net als ik, dat zo'n zaterdag voldoende is geweest!
Succes!
dinsdag 27 juli 2010 om 16:13
Hoi allemaal,
Hebben jullie tips voor hoe je moet drinken (ben door de angst en het enorm vele nadenken erover vergeten wat de tong precies moet doen)?
Het algemene praatje is 'tong tegen het gehemelte achter de voortanden en dan slikken', maar wat doet je tong als je de vloeistof verzamelt? En als je je tong achter je voortanden doet
dan vliegt de vloeistof toch meteen je keel in (bij mij wel iig en dan krijg ik meteen weer een kokhals reflex).
Heb al een paar keer gehad dat het drinken in mijn keel bleef hangen en dan kun je niet meer slikken, ademhalen, praten of wat dan ook. Dan raak ik in paniek.
Zodra ik een keer weer weet hoe het precies moet kan ik me gaan richten op de ontspanning en hopelijk proberen om van mijn angst af te komen.
Alvast bedankt!!
Groetjes Aimee
Hebben jullie tips voor hoe je moet drinken (ben door de angst en het enorm vele nadenken erover vergeten wat de tong precies moet doen)?
Het algemene praatje is 'tong tegen het gehemelte achter de voortanden en dan slikken', maar wat doet je tong als je de vloeistof verzamelt? En als je je tong achter je voortanden doet
dan vliegt de vloeistof toch meteen je keel in (bij mij wel iig en dan krijg ik meteen weer een kokhals reflex).
Heb al een paar keer gehad dat het drinken in mijn keel bleef hangen en dan kun je niet meer slikken, ademhalen, praten of wat dan ook. Dan raak ik in paniek.
Zodra ik een keer weer weet hoe het precies moet kan ik me gaan richten op de ontspanning en hopelijk proberen om van mijn angst af te komen.
Alvast bedankt!!
Groetjes Aimee
dinsdag 27 juli 2010 om 22:38
Slikken is in mijn ogen een automatisme van het lichaam.
Wat ik me dan af vraag is....je mond blijft continue speeksel aanmaken en teveel slik je dan automatisch door, ook in je slaap.
Hoe doe jij dat dan????
Let wel meid, dat ik hier nog nooit van gehoord heb dus misschien is het in jouw ogen een hele domme vraag.
Ik wens je veel succes met alle tips (die ik helaas niet heb) die je hier krijgt want het probleem is groter als dat ik ooit beseft heb denk ik
Wat ik me dan af vraag is....je mond blijft continue speeksel aanmaken en teveel slik je dan automatisch door, ook in je slaap.
Hoe doe jij dat dan????
Let wel meid, dat ik hier nog nooit van gehoord heb dus misschien is het in jouw ogen een hele domme vraag.
Ik wens je veel succes met alle tips (die ik helaas niet heb) die je hier krijgt want het probleem is groter als dat ik ooit beseft heb denk ik
maandag 2 augustus 2010 om 15:04
dinsdag 3 augustus 2010 om 17:09
Hey Pennylane,
Ik vind het wel grappig hoor, maar voor jou niet leuk natuurlijk. Ik heb zelf het omgekeerde gehad: ik kon niet meer stoppen met slikken
Ik heb wekenlang de hele tijd zitten slikken en het is werkelijk vreselijk, maar ben er vanaf gekomen. In feite is het een obsessie. Je wilt zó graag dat je ervanaf komt dat je je er juist de hele tijd mee bezig houdt en al je keelspieren aanspant op het moment dat je gaat slikken. Welnu, ik weet zeker dat je ervan af komt. Op een gegeven moment besef je gewoon dat je je niet hoeft bezig te houden met slikken, en als je dat wel doet, so be it! Het kan verder totaal geen kwaad, het is alleen lastig. beter af en toe een zere keel dan de hele tijd bang zijn een zere keel te hebben...lekker laten gebeuren die brok in je keel. Gelukkig hoeven we niet alles in ons lichaam zelf te controleren, gaat allemaal automatisch. Als we proberen het wel te doen krijgen we een obsessie...Nou ja, hoop dat je er iets aan hebt. xx
Ik vind het wel grappig hoor, maar voor jou niet leuk natuurlijk. Ik heb zelf het omgekeerde gehad: ik kon niet meer stoppen met slikken
Ik heb wekenlang de hele tijd zitten slikken en het is werkelijk vreselijk, maar ben er vanaf gekomen. In feite is het een obsessie. Je wilt zó graag dat je ervanaf komt dat je je er juist de hele tijd mee bezig houdt en al je keelspieren aanspant op het moment dat je gaat slikken. Welnu, ik weet zeker dat je ervan af komt. Op een gegeven moment besef je gewoon dat je je niet hoeft bezig te houden met slikken, en als je dat wel doet, so be it! Het kan verder totaal geen kwaad, het is alleen lastig. beter af en toe een zere keel dan de hele tijd bang zijn een zere keel te hebben...lekker laten gebeuren die brok in je keel. Gelukkig hoeven we niet alles in ons lichaam zelf te controleren, gaat allemaal automatisch. Als we proberen het wel te doen krijgen we een obsessie...Nou ja, hoop dat je er iets aan hebt. xx
dinsdag 3 augustus 2010 om 17:10
ook als reactie op Aimee: je moet helemaal niet proberen die spieren te ontspannen, daar zit hem nu juist de fout. Ook niet proberen niet te ontspannen in de hoop dat het ontspant etc. etc, is allemaal hetzelfde liedje. Hou je er gewoon niet mee bezig, gaat echt wel over, zeker als je er zat van bent!
maandag 23 augustus 2010 om 10:41
Hi Ennen,
Dank voor je reactie. Het is echter nog niet mogelijk voor
mij om er niet mee bezig te zijn omdat ik een verkeerde
slikreflex heb opgebouwd waardoor het juist fout gaat
als ik er niet bij nadenk. Mijn keel klapt dan dicht voordat
het slokje de keel gepaseerd is en dat is nou juist het
probleem. Ik moet mezelf eigenlijk 'herprogrammeren' of
zo..... Ga binnenkort EFT proberen, ben benieuwd!
Dank voor je reactie. Het is echter nog niet mogelijk voor
mij om er niet mee bezig te zijn omdat ik een verkeerde
slikreflex heb opgebouwd waardoor het juist fout gaat
als ik er niet bij nadenk. Mijn keel klapt dan dicht voordat
het slokje de keel gepaseerd is en dat is nou juist het
probleem. Ik moet mezelf eigenlijk 'herprogrammeren' of
zo..... Ga binnenkort EFT proberen, ben benieuwd!
woensdag 15 september 2010 om 17:01
vrijdag 17 september 2010 om 15:16
hoi
ikzelf heb jaren geleden een slik angst gehad
ja in 2 mnd tijd 20 kilo afgevallen toen
mensen dachten dat ik anorexia had
ja ben er zelf vanaf gekomen al hoewel ik erg gespannen ben niet snel ergens anders ga eten of lopend..
ik was niet bang om te stikken maar als je hoog ademhaalt dan kan het slikken weleens blokkeren 1 sec daardoor heb ik ook de slikangst gecreeerd..je komt er wel vanaf..eet ieder uur iets ....
probeer rustig te ademhalen...
hoop dat je er wat aan hebt..bedenk als je eet dat je gewoon aan het eten bent..steeds maar weer proberen
gr mandy
ikzelf heb jaren geleden een slik angst gehad
ja in 2 mnd tijd 20 kilo afgevallen toen
mensen dachten dat ik anorexia had
ja ben er zelf vanaf gekomen al hoewel ik erg gespannen ben niet snel ergens anders ga eten of lopend..
ik was niet bang om te stikken maar als je hoog ademhaalt dan kan het slikken weleens blokkeren 1 sec daardoor heb ik ook de slikangst gecreeerd..je komt er wel vanaf..eet ieder uur iets ....
probeer rustig te ademhalen...
hoop dat je er wat aan hebt..bedenk als je eet dat je gewoon aan het eten bent..steeds maar weer proberen
gr mandy
vrijdag 17 september 2010 om 15:25
hai Aimee,
Mijn topic is voor mijn gevoel al van een hele tijd terug. Erg naar dat je hier zo'n last van hebt!! Bij mij gaat het al zooo veel beter, de oplossing voor mij was: alles wat je eng vind gaan doen. Gewoon in stapjes, maak een lijstje van 10 dingen in de volgorde van minst eng naar het aller engst!! Zorg dat je deze dingen gaat doen, geloof me, het is echt de enige manier; je angsten aangaan. En, onthoud dat je aan jouw gevoel niets kan veranderen, wel aan je gedachtes over jouw gevoel. Als je dus angst voelt kan je denken o nee, ik ben bang, in paniek, het komt nooit meer goed, of je kan denken; ok, ik ben nu bang, laat maar even gebeuren, ik heb dit eerder gehad, toen ging het ook weer over. En leer accepteren dat het nu even zo is. Wat mij heeft geholpen was cognitieve therapie, misschien dat dit ook wat voor jou is? Heel veel sterkte iig!
Mijn topic is voor mijn gevoel al van een hele tijd terug. Erg naar dat je hier zo'n last van hebt!! Bij mij gaat het al zooo veel beter, de oplossing voor mij was: alles wat je eng vind gaan doen. Gewoon in stapjes, maak een lijstje van 10 dingen in de volgorde van minst eng naar het aller engst!! Zorg dat je deze dingen gaat doen, geloof me, het is echt de enige manier; je angsten aangaan. En, onthoud dat je aan jouw gevoel niets kan veranderen, wel aan je gedachtes over jouw gevoel. Als je dus angst voelt kan je denken o nee, ik ben bang, in paniek, het komt nooit meer goed, of je kan denken; ok, ik ben nu bang, laat maar even gebeuren, ik heb dit eerder gehad, toen ging het ook weer over. En leer accepteren dat het nu even zo is. Wat mij heeft geholpen was cognitieve therapie, misschien dat dit ook wat voor jou is? Heel veel sterkte iig!
