Zoon wil vrouw worden

Jeetje, wat heftig. Heeft hij dat altijd al gehad als kind, dat hij het gevoel had dat het niet klopte?



Hoe sta jij er tegenover? Vind je het moeilijk om je zoon als dochter te zien?

quote:Aida48 schreef op 10 november 2010 @ 15:16:

Ik ben een moeder van 48 jaar en hij been zoon van 17 jaar Jan. 2011 word hij 18)

Inmiddels is hij verhuisd naar een andere stad om naar vast als meisje verkleed een nieuw begin te maken. Mijn vraag kent iemand op dit forum die dit ook meegemaakt heeft of meemaakt. Iedere tip is meegenomen.

Vast bedankt.

Aida 48

eerst een voor jou, aida maar ik zou het vetgemaakte toch even anders formuleren als ik jou was.

wist je het al langer of was het een verrassing voor je, zijn wens ?

Ik heb hier op het werk ervaring mee. Een collega heeft het via een brief aan iedereen medegedeeld. Ze zit nu in het proces dat ze binnenkort wordt geopereerd, maar ze kleed zich al jaren als vrouw (lange haren, gelakte nagels, make up etc.



Ik denk dat het belangrijkste is steun en dat hij weet altijd opje te kunnen bouwen. Hij zal heel veel op zn pad tegenkomen ne niet allemaal positief.

Ik heb er op werk vlak wel mee te maken gehad en ik kan je alleen zeggen dat het zwaar is voor de betrokkene, dus probeer haar zoveel mogelijk te steunen, biedt anders een keer aan om met haar te gaan winkelen voor nieuwe kleding.

Veel transeksuelen (man-vrouw) hebben nog wel een beetje de neiging om het te overdrijven (hele hoge hakken, hele lange felgekleurde nagels etc.) hierdoor valt het juist extra op dat ze 'anders' zijn. Mss kun je daar wat voor haar betekenen?

Ik had een collega die was als jongen geboren. Ik denk, dat je als moeder zijnde, dit moet acsepteren. Hij zal het nog moeilijk genoeg krijgen en dan weet hij in ieder geval dat hij op zijn moeder kan bouwen. Dikke knuffel

Sterkte.



Op deze link vind je al veel informatie:

http://www.vumc.nl/afdelingen/zorgcentrum-voor-gender/



En hier kun je, ook als ouder/familielid terecht voor informatie en steun:

http://www.transvisie.net/

Gisteren was er een stukje van een jongen die verder als meisje door het leven wou op tv, bij Je zal het maar zijn (BNN). Weet niet zeker of ik de naam van het programma nu goed heb.



Dat was best interessant, en daar kwam ook de moeder aan bod. Misschien heb je er wat aan?



Veel succes voor jullie in ieder geval

in de viva van deze week staat een heel interview met megan schoonbrood. eigenlijk michael. Zij was eerst een jongen..en ik ken haar. Vroeger was het een vriend van mij op de middelbare school. ik accepteerde hem gewoon. ik deed toen zelfs mascara bij hem op en hij showde zijn jurken aan mij..

Ik weet niet of je de docu Valentijn hebt gezien. Deze docu gaat ook over een jongen die een meisje wordt.



http://player.omroep.nl/? ... 476086ff37404bd23367e92a9



Misschien heb je er iets aan.

Er bestaand speciale supportgroups voor Transgender-kinderen en Transgender-ouderen. Vaak heeft het COC ook eens in de zo veel tijd speciale avonden voor ouders. Ik denk dat je daar meer gelijkgestemden gaat vinden.



Betrekt jullie kind jullie wel in het proces, of wil hij alles alleen doen. Hoe is er binnen het gezin gereageerd op zijn wens? Is het bespreekbaar, of voert hij deze strijd alleen?

Je verliest een zoon ,maar krijgt er een dochter voor terug.

Ik zou het niet zo zwaarmoedig zien. Hoe eerder zij er achter komt dat ze in het verkeerde lichaam zit hoe beter.



Mijn beste jeugdvriend kwam er pas op veel latere leeftijd (43) achter. Dat gaf een hoop gedoe .

Ik ben een open minded iemand, maar hier zou ik erg veel moeite mee hebben.

Desalniettemin accepteer je je kind hoe hij/zij is, maar wel met een dikke brok in mijn keel.



Sterkte

quote:Chardonnay schreef op 10 november 2010 @ 15:54:

Ik weet niet of je de docu Valentijn hebt gezien. Deze docu gaat ook over een jongen die een meisje wordt.



http://player.omroep.nl/? ... 476086ff37404bd23367e92a9



Misschien heb je er iets aan.





jee, wat een docu zeg. Heb 'm net zitten kijken.

Bijzonder mooi.

Aida, ik kan me voorstellen dat zoiets een hele schok is, als je kind met zoiets komt.



Ik ken zelf twee vrouwen die als man geboren zijn.

Een van de twee heb ik als vrouw leren kennen, maar van de ander heb ik het hele proces meegemaakt.

Zij was een vriendin van me, we zijn elkaar helaas al jaren geleden uit het oog verloren. Maar haar heb ik dus als man leren kennen.



Ik weet niet of je iets aan mijn ervaringen hebt, in mijn geval betrof het dus een vriend, en ik kan me voorstellen dat dit als moeder veel heftiger is om mee te maken.

Maar als er dingen zijn die je wilt weten, dan wil ik best antwoord op vragen geven voor zover ik dat kan.

Een paar weken terug liep ik bij Hunkemoller in den Haag. Staat er een leuke meid een BH uit te zoeken. Omdat ze zo vreselijk lang was, 1.90 of meer, keek ik nog eens naar haar en zag dat ze samen met haar moeder was. Toen ze begon te praten had ik pas door dat het een jongen was geweest (of misschien nog wel was). Ik had op dat moment toch zo'n respect voor die moeder. Dat noem ik nog eens achter je kind staan. Gewoon lekker als moeder en dochter gezellig winkelen.

Ik hoop dat jij en je toekomstige dochter ook zo'n band zullen hebben.

quote:janneke44 schreef op 10 november 2010 @ 18:12:

Een paar weken terug liep ik bij Hunkemoller in den Haag. Staat er een leuke meid een BH uit te zoeken. Omdat ze zo vreselijk lang was, 1.90 of meer, keek ik nog eens naar haar en zag dat ze samen met haar moeder was. Toen ze begon te praten had ik pas door dat het een jongen was geweest (of misschien nog wel was). Ik had op dat moment toch zo'n respect voor die moeder. Dat noem ik nog eens achter je kind staan. Gewoon lekker als moeder en dochter gezellig winkelen.

Ik hoop dat jij en je toekomstige dochter ook zo'n band zullen hebben.Eerlijk gezegd vind ik dit niet zo bijzonder. Kind IS nu een dochter en heeft bh's nodig. Ik kan me niet voorstellen dat de beslissing het lichaam aan te passen aan hoe het van binnen is als een verrassing kan komen voor ouders. Als je je kind al jarenlang hebt zien worstelen met zichzelf (de eerder genoemde docu op BNN ging over een hermafrodiet, maar die moeder sprak daar ook over), dan ben je volgens mij vooral opgelucht als het voor je kind allemaal op z'n plek valt, ook al staat er een zwaar proces voor de deur.

Ik wist van mijn achtste levensjaar dat ik anders was, liever een meisje, maar daar was thuis geen begrip voor.

Iedereen vroeg ook steeds is het een jongen of een meisje ?

Zelfs bij mijn eerste identiteitskaart heb ik moeten wachten omdat de beambte de ID-kaart niet durfde afwerken zonder me gezien te hebben.

Als ik naar een verjaardagsfeestje ging en er waren verkleedkleren was ik zonder het zelf te willen steeds een meisje, de moeders van mijn vrienden konden het op een of ander manier niet laten om me van make-up te voorzien en een kleedje aan te trekken.

Mijn moeder kon het zelf niet laten om me regelmatig met zo'n ouderwetse krultang te voorzien van een krulletjes kapsel en dan moest ik me bij de buren gaan laten bewonderen, zelfs heeft mijn moeder me enkele keren na het krulletjeskapsel van make-up voorzien en met een kleedje van mijn zus aangetrokken.

Toen mijn stem lager was geworden, was het probleem voor hen van de baan, hun zoon begon man te worden, maar vanbinnen zat een meisje.

Mijn moeder was ervan overtuigd dat je homo werd uit verveling, als mannen alles hadden uitgeprobeerd, dan gingen ze het ook met andere mannen proberen en in dezelfde adem was dat ook geldig voor mannen gekleed als vrouw en de overige varianten.

Ik heb gewerkt, gewerkt....... en inderdaad ben ik nog steeds geen homo, maar al meer dan 40 jaar een vrouw opgesloten in een mannenlichaam.

Ondertussen ben ik 30 jaar gelukkig getrouwd en heb 2 kinderen en ik hoor jullie al denken: hoe kan je dit je echtgenote aandoen.

Meer dan een jaar voor ik mijn echtgenote leerde kennen was ik "genezen". Ik had totaal geen last meer van het vrouwtje in mijn mannenlichaam, ik was een echte man. Moet er ook wel bij vertellen dat ik bijna 16h per dag werkte.

1 Jaar naar ons huwelijk werd het meisje in me terug wakker, maar erger dan ooit (door gewoonweg minder te werken), ze moest een platform krijgen hoe dan ook.

Dus heb ik mijn volledige verhaal opgebiecht aan mijn echtgenote en zij kon daar om een of andere onverklaarbare reden goed mee leven, binnen bepaalde voorwaarden.

Als je zoon vrouw wil worden zal hij/zij nooit perfect gelukkig zijn, er is op een gegeven moment altijd een kinderwens die haar niet kan gegeven worden. Als man een kinderwens vervullen en dan vrouw worden is voor de kinderen, laat staan voor de echtgenote, geen eerlijke keuze.

Ik heb gekozen voor kinderen en regelmatig als vrouw te leven en waardoor ik vandaag minstens twee dagen in de week als vrouw leef. Mijn echtgenote kiest of ze met haar man of met haar vriendin gaat shoppen en dat bepaald de kledingkeuze 's morgens.

Iedere keer als ik, na zoveel jaren, volledig als vrouw gekleed de kamer binnen stap, moet mijn echtgenote lachen, maar een minuut later zijn we vriendinnen.

Gisteren waren we aan het kletsen en voor het eerst gaf ze aan dat ze het gevoel had met een vrouw te praten en dat op een moment dat ik volledig als man gekleed was, zo zie je de verwarring die er bij ons kan ontstaan.

Ik vind de keuze van je zoon moedig, verstandig en het verdient respect. Hij moet 24/7 in zijn verkeerde lichaam wonen, daarmee je hele leven geconfronteerd worden is een zeer zware last.

Je neemt je kinderen zoals ze zijn, je kan hun levensweg een beetje buigen, maar als je te fel wil buigen, kan er iets breken en daar heeft niemand wat aan.

Wat mensen ook denken, daar heb je geen vat op, probeer je zoon te steunen, neem hem mee naar kledingwinkels, maak een afspraak voor hem bij een schoonheidssalon, ga er samen van genieten. Je zal er zelf ook rijkelijker uit komen.

Wauw Denise, wat een mooi open en eerlijk verhaal. Ik hoop dat TO hier ook wat aan heeft.



Wat doet je eigenlijk besluiten om maar 2 dagen per week als vrouw te leven en niet 7? Begrijp ik het nou goed dat jou echtgenote bepaald op welke dagen jij man bent en welke dagen vrouw?

quote:Wauw Denise, wat een mooi open en eerlijk verhaal. Ik hoop dat TO hier ook wat aan heeft.



Wat doet je eigenlijk besluiten om maar 2 dagen per week als vrouw te leven en niet 7? Begrijp ik het nou goed dat jou echtgenote bepaald op welke dagen jij man bent en welke dagen vrouw?



Ik ben minstens 2 dagen per week vrouw, mijn echtgenote bepaald niet, maar de gelegenheden bepalen wanneer ik mezelf kan zijn. Er moet brood op de plank zijn, er zijn gelegenheden waar het niet gepast zou zijn moest ik me daar als vrouw vertonen.

( Puur uit respect voor de gevoelens van anderen aanwezigen.)

Uit persoonlijk oogpunt zou ik altijd mezelf willen zijn, maar door eerdere keuzen, moet ik mijn verantwoordelijkheid opnemen.

Het is verschrikkelijk moeilijk om deze gevoels te omschrijven en hard werken is een middel om je focus te verplaatsen, maar zelfs dat werk na jaren niet meer echt.

Mijn echtgenote voelt wanneer het vat vol is, soms zelfs beter dan ikzelf en dan organiseren we de gelegenheid om terug in balans te komen, net zo lang tot ik me terug lekker in mijn vel voel, is dat dan 2, 3, 4 dagen, dat maakt niet uit.

Excuses, te herkenbaar.

quote:kippekop schreef op 10 november 2010 @ 15:29:

Ik had een collega die was als jongen geboren. Ik denk, dat je als moeder zijnde, dit moet acsepteren. Hij zal het nog moeilijk genoeg krijgen en dan weet hij in ieder geval dat hij op zijn moeder kan bouwen. Dikke knuffel



Dat na te streven is heel nobel, maar hoe doe je dat?

Het lijkt me een nachtmerrie, hoe open minded ik ook ben.

Ik snap dat nooit. Dan opent iemand een topic en vervolgens zie je haar nooit weer. Mensen doen moeite voor jou om je te steunen/helpen of advies te geven. Wel zo netjes om dan ook nog eens te reageren.

Denise, wat een mooi en eerlijk verhaal over je gevoelens en hoe je daarmee bent omgegaan. Ik hoop dat vele die ook met die gevoelens zitten er veel aan zullen hebben.