Reizen
alle pijlers
emigratie & relatie
zondag 23 mei 2010 om 23:46
Hallo allemaal,
Ik ben nieuw hier, en heb een vraagje/situatie betreffende emigratie..ik heb gezien dat hier al een topic over is, maar het is in dit geval een wat specifieker 'probleem' en aangezien dat al een laaaaang topic is waar mensen elkaar al goed kennen enzo, dacht ik dat het misschien handiger was een nieuw topic te openen.
Anyway, ik ben 5 maanden geleden naar het buitenland verhuisd (ongeveer 700 km van mijn oude woonplaats vandaan) omdat mijn vriend daar woont (we hebben elkaar tijdens een langdurig verblijf in Zuid-Afrika leren kennen. Ja, zo gaat dat natuurlijk ). Hij heeft goede redenen om niet te willen verhuizen 'voor mij' en ik vond het ook een spannend avontuur om ergens anders te gaan wonen, nieuwe taal te leren, etc.
Ik woon in een hele gave stad, heb de nieuwe taal geleerd wat redelijk gaat, en begin in juli met een nieuwe baan. Wat dat betreft alles prima. Maar...ik merk dat toch af en toe eenzaam ben, niet omdat ik niemand ken (heb redelijk wat mensen leren kennen) maar vooral omdat ik mijn eigen vrienden mis. Heel normaal natuurlijk. Punt is, het maakt me vaak onzeker en wat dat betreft maak ik het mijn vriend soms moeilijk. Hij is sowieso veel meer 'outgoing' dan ik, en dat merk ik hier behoorlijk omdat al zijn vrienden hier wonen (en de mijne natuurlijk niet). Vaak ga ik mee naar etentjes, feestjes, etc, maar dan voel ik me er soms niet helemaal bij horen en daar wordt ik afstandelijk en teruggetrokken van. Terwijl ik normaal helemaal niet zo ben!
Nou ja goed. Lang verhaal kort: zijn er andere dames die het herkennen, die ook 'voor hun vriend' zijn verhuisd en het daarna vervolgens moeilijk ook moeilijk vonden om in de relatie zeker en stabiel te blijven?
Vragen zijn natuurlijk welkom als eea niet duidelijk is
Ik ben nieuw hier, en heb een vraagje/situatie betreffende emigratie..ik heb gezien dat hier al een topic over is, maar het is in dit geval een wat specifieker 'probleem' en aangezien dat al een laaaaang topic is waar mensen elkaar al goed kennen enzo, dacht ik dat het misschien handiger was een nieuw topic te openen.
Anyway, ik ben 5 maanden geleden naar het buitenland verhuisd (ongeveer 700 km van mijn oude woonplaats vandaan) omdat mijn vriend daar woont (we hebben elkaar tijdens een langdurig verblijf in Zuid-Afrika leren kennen. Ja, zo gaat dat natuurlijk ). Hij heeft goede redenen om niet te willen verhuizen 'voor mij' en ik vond het ook een spannend avontuur om ergens anders te gaan wonen, nieuwe taal te leren, etc.
Ik woon in een hele gave stad, heb de nieuwe taal geleerd wat redelijk gaat, en begin in juli met een nieuwe baan. Wat dat betreft alles prima. Maar...ik merk dat toch af en toe eenzaam ben, niet omdat ik niemand ken (heb redelijk wat mensen leren kennen) maar vooral omdat ik mijn eigen vrienden mis. Heel normaal natuurlijk. Punt is, het maakt me vaak onzeker en wat dat betreft maak ik het mijn vriend soms moeilijk. Hij is sowieso veel meer 'outgoing' dan ik, en dat merk ik hier behoorlijk omdat al zijn vrienden hier wonen (en de mijne natuurlijk niet). Vaak ga ik mee naar etentjes, feestjes, etc, maar dan voel ik me er soms niet helemaal bij horen en daar wordt ik afstandelijk en teruggetrokken van. Terwijl ik normaal helemaal niet zo ben!
Nou ja goed. Lang verhaal kort: zijn er andere dames die het herkennen, die ook 'voor hun vriend' zijn verhuisd en het daarna vervolgens moeilijk ook moeilijk vonden om in de relatie zeker en stabiel te blijven?
Vragen zijn natuurlijk welkom als eea niet duidelijk is
maandag 24 mei 2010 om 00:11
Vijf maanden is nog redelijk kort. Wanneer je eenmaal gaat werken zul je jouw eigen contacten opdoen, dat zal je zelfvertrouwen geven. Op dit moment ben je in dat opzicht nog een beetje afhankelijk van jouw vriend.
Echt, het komt goed. Natuurlijk mis je je eigen mensen, dat mag ook, maar er zullen andere dingen voor in de plaats komen.
('in de plaats komen' is misschien wat ongelukkig uitgedrukt, er zullen andere dingen bijkomen )
Echt, het komt goed. Natuurlijk mis je je eigen mensen, dat mag ook, maar er zullen andere dingen voor in de plaats komen.
('in de plaats komen' is misschien wat ongelukkig uitgedrukt, er zullen andere dingen bijkomen )
maandag 24 mei 2010 om 03:35
Hee, dit is wel heel herkenbaar ja. Zelf twee jaar geleden naar Z-Amerika geëmigreerd en woon hier sinds half jaar samen met mijn vriend en ik moet zeggen: het wórdt beter! Bij mij was dat (pas) na een jaar. Als je de taal écht onder de knie hebt.
Maaaaaar.. t blijft nog wel es moeilijk hoor. Hij heeft hier zijn hele vriendennetwerk, van kleuterschool af aan en ik heb die "vrienden voor het leven" nog in NL zitten!! Maar dat wordt op lange duur steeds beter, ben ik van overtuigd.
Ik heb wel 2 andere zorgen die ik in dit topic graag even kwijt wil:
- Het onderhouden van vriendschappen in NL (hoe vaak moet je ze mailen of bellen, wie zit er nog wel op een bericht van mij te wachten en wie niet, hoeveel mensen houd je nog over in the long run, etc.)
- Ik heb echt mijn grote liefde gevonden hier, maar toen ik emigreerde kende ik hem nog niet, dus ik heb niet bewust de keuze gemaakt om nu voor altijd ver van mijn familie te wonen. Mijn vriend wil op zich ook wel voor langere tijd in NL wonen, maar feit blijft dat 1 van de 2 altijd (heel) ver bij z'n familie vandaan zal wonen...... vind ik ook wel moeilijk om aan te denken.
Herkent men dit? xx
Maaaaaar.. t blijft nog wel es moeilijk hoor. Hij heeft hier zijn hele vriendennetwerk, van kleuterschool af aan en ik heb die "vrienden voor het leven" nog in NL zitten!! Maar dat wordt op lange duur steeds beter, ben ik van overtuigd.
Ik heb wel 2 andere zorgen die ik in dit topic graag even kwijt wil:
- Het onderhouden van vriendschappen in NL (hoe vaak moet je ze mailen of bellen, wie zit er nog wel op een bericht van mij te wachten en wie niet, hoeveel mensen houd je nog over in the long run, etc.)
- Ik heb echt mijn grote liefde gevonden hier, maar toen ik emigreerde kende ik hem nog niet, dus ik heb niet bewust de keuze gemaakt om nu voor altijd ver van mijn familie te wonen. Mijn vriend wil op zich ook wel voor langere tijd in NL wonen, maar feit blijft dat 1 van de 2 altijd (heel) ver bij z'n familie vandaan zal wonen...... vind ik ook wel moeilijk om aan te denken.
Herkent men dit? xx
maandag 24 mei 2010 om 07:19
Ik woon al een jaar of 8 niet meer in Nederland en ik herken die gevoelens ook wel hoor, maar word inderdaad beter. Vriendschappen verwateren in Nederland, het eerste jaar hoor je nog veel en op een gegeven moment gaat ieder zn eigen leven, en je hebt gewoon niet meer veel gemeenschappelijk. Ik heb nog 1 goede vriendin in Nederland, de rest heb ik hier leren kennen. Toevallig ook 2 vriendinnen uit Nederland die hier wonen. Echt een grote vriendenclub heb ik niet, en dat vind ik ook wel eens jammer, maar aan de andere kant heb ik waarschijnlijk toch geen tijd voor.
Het is echt zo dat als je de taal goed beheerst en je met leuke mensen werkt, gaat dat vanzelf over.
Het is echt zo dat als je de taal goed beheerst en je met leuke mensen werkt, gaat dat vanzelf over.
maandag 24 mei 2010 om 08:08
Mijn dochter is destijds voor haar "grote liefde" naar het buitenland gegaan. Inmiddels woont ze er 17 jaar, het vriendje van toen was er na 5 jaar niet meer, maar ze is gebleven, omdat ze juist dáár veel kennissen had gekregen, een leuke baan, een leuk huis. Inmiddels is ze getrouwd met een man uit dat land, dus komt ze echt niet meer in Nederland wonen.
Vriendschappen hier in Nederland verwateren. Alhoewel ze a.s. donderdag hierheen komt en er zondag 2 oude schoolvriendinnen hier komen eten.
Vriendschappen hier in Nederland verwateren. Alhoewel ze a.s. donderdag hierheen komt en er zondag 2 oude schoolvriendinnen hier komen eten.
maandag 24 mei 2010 om 09:01
Elisa, vijf maanden is inderdaad nog maar kort. Het allereerste begin is alles spannend en nieuw, nu wordt het allemaal wat gewoner en is het denk ik logisch dat je het even moeilijk hebt. Maar zeker wanneer je straks een baan hebt denk ik dat je snel genoeg een eigen vrienden-en kennissenkring opbouwt.
Al moet ik zeggen dat ik na tien jaar eigenlijk nog steeds geen echte vrienden hier heb, het blijven kennissen, maar dat ligt vooral ook aan de omstandigheden.
Namma, na langere tijd verwateren contacten inderdaad, dat is niet erg vind ik, alleen maar normaal. Wat dat betreft vind ik hyves wel leuk, je kunt even snel een berichtje achter laten.
Aninha, volgens mij merk je het vanzelf wanneer mensen niet meer op een berichtje van je zitten te wachten, dan hoor je gewoon weinig of niets meer. Zo ging dat bij mij in elk geval bij een aantal mensen. Jammer, en soms ook wel slikken vond ik, maar live goes on.
Al moet ik zeggen dat ik na tien jaar eigenlijk nog steeds geen echte vrienden hier heb, het blijven kennissen, maar dat ligt vooral ook aan de omstandigheden.
Namma, na langere tijd verwateren contacten inderdaad, dat is niet erg vind ik, alleen maar normaal. Wat dat betreft vind ik hyves wel leuk, je kunt even snel een berichtje achter laten.
Aninha, volgens mij merk je het vanzelf wanneer mensen niet meer op een berichtje van je zitten te wachten, dan hoor je gewoon weinig of niets meer. Zo ging dat bij mij in elk geval bij een aantal mensen. Jammer, en soms ook wel slikken vond ik, maar live goes on.
maandag 24 mei 2010 om 10:16
Ik heb ook een 2x een tijd in het buitenland gewoond en voelde me soms ook best eenzaam, ondanks dat ik wel vrienden, feestjes en etentjes had. Toen kwam een vriendin van mij met de geweldig relativerende opmerking: Je hebt in NL ook wel eens een rotdag, of dat je je eenzaam voelt, dus het lijkt me vrij normaal...
Daar had ik toen nog nooit over nagedacht en als ik me dan soms even het gevoel had dat het in NL allemaal beter zou zijn, dacht ik daaraan. en zoals iedereen al heeft gezegd; 5 maanden is nog niet zo lang..
Succes!
Daar had ik toen nog nooit over nagedacht en als ik me dan soms even het gevoel had dat het in NL allemaal beter zou zijn, dacht ik daaraan. en zoals iedereen al heeft gezegd; 5 maanden is nog niet zo lang..
Succes!
maandag 24 mei 2010 om 10:40
Mijn vriend gaat na een lang verblijf in Amerika nu in Duitsland wonen. Het is de bedoeling dat ik mee ga. Eigenlijk ben ik allang blij dat hij nu maar op 700 km woont. Ik ben begonnen met een cursus Duits en ik zal eerst alleen de weekenden komen. Maar ik vind het toch best wel spannend. Ik heb wel eens voor langere tijd alleen in het buitenland gewoond en ik weet uit ervaring dat je je pas na een jaar helemaal lekker in de vel en als inwoner gaat voelen. 5 maanden is dus nog kort....er is zelfs een wetenschappelijke term. De culture shock 
maandag 24 mei 2010 om 18:12
quote:Notebook schreef op 24 mei 2010 @ 00:26:
Elisa, voor je het weet sleep jij jouw vriend mee naar etentjes en feestjes en zul je je vrij en blij voelen. Het maakt niet uit of je outgoing bent of niet, wees jezelf en dan zullen er genoeg mensen zijn die jou waarderen om wie jij bent.
Helemaal waar, en moet ik vaak blijven zeggen tegen mezelf. Altijd goed om nog eens van iemand anders te horen/lezen
Aninha, ik ben ook benieuwd hoe het zal gaan met de lange vriendschappen. Van een aantal vriendinnen weet ik dat het wel goed zal blijven gaan, die zijn hier al op bezoek geweest en tenslotte is Duitsland (waar ik woon dus) dichter bij dan Z-Amerika natuurlijk...Verder herken ik ook de vraag: hoe gaat het met toekomst plannen, ook in de relatie? Wij hebben soms ook wel vage plannen om naar Nl te gaan voor een tijdje, maar eerlijk gezegd zie ik mijn vriend daar niet voor altijd wonen.Dus toen ik voor hem koos, koos ik ook voor een emigratie eigenlijk...best raar.
Bedankt voor alle positieve berichten verder! Ik geloof ook wel dat het uiteindelijk beter zal worden...ik wordt alleen soms gek van mijn eigen onzekerheid. Door de verhuizing ben ik op sommige momenten ineens claimerig, irritant en jankerig naar mijn vriend toe en zo herken ik mezelf echt helemaal niet!!
Kijk er echt naar uit om te gaan werken en in ieder geval zo mijn leven verder op te bouwen.
En ja, relativeren is ook belangrijk. Dingen zijn niet altijd perse beter in Nederland
Elisa, voor je het weet sleep jij jouw vriend mee naar etentjes en feestjes en zul je je vrij en blij voelen. Het maakt niet uit of je outgoing bent of niet, wees jezelf en dan zullen er genoeg mensen zijn die jou waarderen om wie jij bent.
Helemaal waar, en moet ik vaak blijven zeggen tegen mezelf. Altijd goed om nog eens van iemand anders te horen/lezen
Aninha, ik ben ook benieuwd hoe het zal gaan met de lange vriendschappen. Van een aantal vriendinnen weet ik dat het wel goed zal blijven gaan, die zijn hier al op bezoek geweest en tenslotte is Duitsland (waar ik woon dus) dichter bij dan Z-Amerika natuurlijk...Verder herken ik ook de vraag: hoe gaat het met toekomst plannen, ook in de relatie? Wij hebben soms ook wel vage plannen om naar Nl te gaan voor een tijdje, maar eerlijk gezegd zie ik mijn vriend daar niet voor altijd wonen.Dus toen ik voor hem koos, koos ik ook voor een emigratie eigenlijk...best raar.
Bedankt voor alle positieve berichten verder! Ik geloof ook wel dat het uiteindelijk beter zal worden...ik wordt alleen soms gek van mijn eigen onzekerheid. Door de verhuizing ben ik op sommige momenten ineens claimerig, irritant en jankerig naar mijn vriend toe en zo herken ik mezelf echt helemaal niet!!
Kijk er echt naar uit om te gaan werken en in ieder geval zo mijn leven verder op te bouwen.
En ja, relativeren is ook belangrijk. Dingen zijn niet altijd perse beter in Nederland
dinsdag 25 mei 2010 om 15:08
Hoi Elisa,
Je topic is heel herkenbaar. Ook ik ben 6 jaar geleden geëmigreerd voor mijn grote liefde. Naar Frankrijk in mijn geval, en idd, in het begin had ik soms toch wel last van heimwee...
Zoals de anderen al zeggen, je bent hier pas 5 maanden. Ik had een keer gelezen dat je "normaalgesproken" een soort van dipje krijgt een half jaar na je emigratie.
In het begin is het nog allemaal nieuw en spannend. Leer je de taal, zoek je een baan, pas je je aan en dat neemt allemaal heel veel tijd in beslag. Na een half jaartje begint het allemaal een beetje de goede kant op te gaan en krijg je meer tijd om bv. natedenken. En ja, dan komt de heimwee aanzetten. Is heel normaal, ik had er ook last van, en zelfs nu nog heel af en toe. (Ik ben nu zwanger en mis m'n moeder wel erg nu)
Wat kan je ertegen doen ? Ten eerste accepteren dat je je af en toe zo voelt.
Kan je erover praten met je vriend ? Het is erg fijn om er gewoon over te praten zonder gelijk allemaal oplossingen te moeten vinden.
Via Hyves, Twitter, Facebook contacten onderhouden met je NL vrienden en familie is ook erg fijn.
En misschien een speciaal telefoonabo nemen zodat je lekker goedkoop naar NL kan bellen ? Of met Skype bellen ?
Bij mij zijn er ook een aantal vriendschappen verwaterd, daar ontkom je niet aan. Maar mijn echte vriendinnen die heb ik nog steeds ! Vooral contact via de mail en de telefoon en als ik in NL op vakantie ben, ga ik op bezoek. Ook komen ze bij mij langs. (Is gelijk een leuk vakantieadresje voor hun !)
Relativeren is idd ook erg belangrijk. Misschien zijn je NL vrienden wel jaloers op jou omdat je geëmigreerd bent en heel erg vrij bent (geen familieverplichtingen enzo)
Succes !
Je topic is heel herkenbaar. Ook ik ben 6 jaar geleden geëmigreerd voor mijn grote liefde. Naar Frankrijk in mijn geval, en idd, in het begin had ik soms toch wel last van heimwee...
Zoals de anderen al zeggen, je bent hier pas 5 maanden. Ik had een keer gelezen dat je "normaalgesproken" een soort van dipje krijgt een half jaar na je emigratie.
In het begin is het nog allemaal nieuw en spannend. Leer je de taal, zoek je een baan, pas je je aan en dat neemt allemaal heel veel tijd in beslag. Na een half jaartje begint het allemaal een beetje de goede kant op te gaan en krijg je meer tijd om bv. natedenken. En ja, dan komt de heimwee aanzetten. Is heel normaal, ik had er ook last van, en zelfs nu nog heel af en toe. (Ik ben nu zwanger en mis m'n moeder wel erg nu)
Wat kan je ertegen doen ? Ten eerste accepteren dat je je af en toe zo voelt.
Kan je erover praten met je vriend ? Het is erg fijn om er gewoon over te praten zonder gelijk allemaal oplossingen te moeten vinden.
Via Hyves, Twitter, Facebook contacten onderhouden met je NL vrienden en familie is ook erg fijn.
En misschien een speciaal telefoonabo nemen zodat je lekker goedkoop naar NL kan bellen ? Of met Skype bellen ?
Bij mij zijn er ook een aantal vriendschappen verwaterd, daar ontkom je niet aan. Maar mijn echte vriendinnen die heb ik nog steeds ! Vooral contact via de mail en de telefoon en als ik in NL op vakantie ben, ga ik op bezoek. Ook komen ze bij mij langs. (Is gelijk een leuk vakantieadresje voor hun !)
Relativeren is idd ook erg belangrijk. Misschien zijn je NL vrienden wel jaloers op jou omdat je geëmigreerd bent en heel erg vrij bent (geen familieverplichtingen enzo)
Succes !
vrijdag 28 mei 2010 om 16:28
@Razzmatazz, denk inderdaad dat ik dat dipje ook had na ongeveer een half jaar, grappig om te lezen dat dat soort van standaard is..
En dat je je moeder mist nu je zwanger bent kan ik ook goed begrijpen. Ik heb pas gehoord dat mijn zus (voor t eerst) zwanger is, en toen was m´n gevoel ook heel dubbel: superleuk voor hen, maar zoo jammer dat ik het allemaal ga missen.........
Wat betreft contact houden via fb en zo......... k ben daar dus een beetje mee opgehouden, of althans veel minder gaan doen, omdat ik het gevoel had nog té gefocust op t leven in NL te zijn en mijn vrienden daar. Terwijl ik nu toch hier woon en me op mijn leventje hier zou moeten richten in de tijd dat ik anders op facebook zou zitten...
ook omdat dat contact met mensen uit NL heel erg vanuit mij moet komen, en dat doet best beetje pijn soms, echt uit het oog uit het hart... groepsmailtjes stuur ik al helemaal nooit meer, reageert niemand meer op. zou met jaloezie te maken kunnen hebben, maar denk dat de achterliggende gedachte ook vaak is dat ze niks meer aan mij hebben. En uiteindelijk ben ík degene die weg is gegaan..
hoe zien jullie dit?
En dat je je moeder mist nu je zwanger bent kan ik ook goed begrijpen. Ik heb pas gehoord dat mijn zus (voor t eerst) zwanger is, en toen was m´n gevoel ook heel dubbel: superleuk voor hen, maar zoo jammer dat ik het allemaal ga missen.........
Wat betreft contact houden via fb en zo......... k ben daar dus een beetje mee opgehouden, of althans veel minder gaan doen, omdat ik het gevoel had nog té gefocust op t leven in NL te zijn en mijn vrienden daar. Terwijl ik nu toch hier woon en me op mijn leventje hier zou moeten richten in de tijd dat ik anders op facebook zou zitten...
ook omdat dat contact met mensen uit NL heel erg vanuit mij moet komen, en dat doet best beetje pijn soms, echt uit het oog uit het hart... groepsmailtjes stuur ik al helemaal nooit meer, reageert niemand meer op. zou met jaloezie te maken kunnen hebben, maar denk dat de achterliggende gedachte ook vaak is dat ze niks meer aan mij hebben. En uiteindelijk ben ík degene die weg is gegaan..
hoe zien jullie dit?
zaterdag 29 mei 2010 om 21:54
Ben ook naar het buitenland verhuisd vanwege de liefde en voelde me in het begin ook vaak alleen.
Toen ik stopte met het vergelijken van vriendschappen in NL en in mijn huidige land, ging het eigenlijk veel beter. Hier ken ik mensen relatief kort en kan dus niet verwachten dat de vriendschap hetzelfde is als met NL vriendinnen die ik al 10-15 jaar ken. Bovendien is er sprake van een andere cultuur, opvattingen, taalnuances, etc. Geniet van de mensen die je hebt leren kennen, maar verwacht er tegelijkertijd ook niet te veel van. Groeit er een mooie vriendschap uit, hartstikke goed! En anders blijft het een kennis met wie je af en toe wat leuks onderneemt, niets mis mee. Overigens zijn man en ik hier veel meer naar elkaar toe gegroeid (logischerwijs). In NL. deden we heel veel dingen apart van elkaar, nu doen we juist veel samen.
Toen ik stopte met het vergelijken van vriendschappen in NL en in mijn huidige land, ging het eigenlijk veel beter. Hier ken ik mensen relatief kort en kan dus niet verwachten dat de vriendschap hetzelfde is als met NL vriendinnen die ik al 10-15 jaar ken. Bovendien is er sprake van een andere cultuur, opvattingen, taalnuances, etc. Geniet van de mensen die je hebt leren kennen, maar verwacht er tegelijkertijd ook niet te veel van. Groeit er een mooie vriendschap uit, hartstikke goed! En anders blijft het een kennis met wie je af en toe wat leuks onderneemt, niets mis mee. Overigens zijn man en ik hier veel meer naar elkaar toe gegroeid (logischerwijs). In NL. deden we heel veel dingen apart van elkaar, nu doen we juist veel samen.
zondag 30 mei 2010 om 00:17
Hoi Razzmatazz, ja zo'n dipje na ongeveer een half jaar klinkt inderdaad precies als wat ik heb. Ik kan er gelukkig met mijn vriend wel over praten, dat is fijn, maar hij heeft niet hetzelfde als ik omdat hij hier natuurlijk juist wel al zijn vrienden en familie in de buurt heeft. Dat maakt het soms ook wel lastig, omdat ik daar wel jaloers op kan zijn.
Soya, ik ben het helemaal met je eens dat het waarschijnlijk beter is om de vriendschappen in het buitenland niet te vergelijken met de nederlandse. Het is gewoon heel anders, gebaseerd op andere dingen en soms inderdaad meer kennissen. Is ook veel waard.
Ben je samen met je man verhuisd? Ik ben naar mijn vriend 'toe' verhuisd, dus tot nu toe is dat juist eerder een lastig punt dan iets waardoor we naar elkaar toe groeien. Hoewel ik wel erg geniet van de tijd samen (voorheen was het een lange-afstand relatie, en dit is wel veel fijner).
Aninha, tot nu toe herken ik het nog niet dat het voelt als 'uit het oog, uit het hart', contact houden met nl gaat nog wel soepel. Maar dat komt denk ik ook omdat ik nog niet zo lang weg ben en zal in de loop van de tijd wel lastiger worden denk ik. Mensen ervaren het toch vaak als: 'jij gaat weg, dus jij moet ook maar de moeite voor het contact doen' (heb ik wel eens gehoord). Dat vind ik ook wel een lastig standpunt.
Soya, ik ben het helemaal met je eens dat het waarschijnlijk beter is om de vriendschappen in het buitenland niet te vergelijken met de nederlandse. Het is gewoon heel anders, gebaseerd op andere dingen en soms inderdaad meer kennissen. Is ook veel waard.
Ben je samen met je man verhuisd? Ik ben naar mijn vriend 'toe' verhuisd, dus tot nu toe is dat juist eerder een lastig punt dan iets waardoor we naar elkaar toe groeien. Hoewel ik wel erg geniet van de tijd samen (voorheen was het een lange-afstand relatie, en dit is wel veel fijner).
Aninha, tot nu toe herken ik het nog niet dat het voelt als 'uit het oog, uit het hart', contact houden met nl gaat nog wel soepel. Maar dat komt denk ik ook omdat ik nog niet zo lang weg ben en zal in de loop van de tijd wel lastiger worden denk ik. Mensen ervaren het toch vaak als: 'jij gaat weg, dus jij moet ook maar de moeite voor het contact doen' (heb ik wel eens gehoord). Dat vind ik ook wel een lastig standpunt.
