Relaties
alle pijlers
18 jaar naar de .....
dinsdag 14 april 2009 om 13:53
Mijn man heeft van het weekend beslist dat hij van mij scheiden wil. Na 18 jaar huwelijk en 4 kinderen. Hij heeft hele verhalen over ; het gevoel is weg, zijn nu nog jong (ben 41 hoezo jong) en blah die blah die blah, Maar ben erachter wat de echte reden is hij heeft al een nieuw vriendinnetje klaar leggen.
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
( heb zijn mail gehackt en vriendinnetje ff duidelijk gemaakt dat hij getrouwd is, wat vriendinnetje dus nog niet wist ) Maar de problemen beginnen natuurlijk nu pas , ten eerste zit ik alleen nog maar te dromen dat ie zegt dat het een vergissing is ( kom op meid dat gaat nooit gebeuren) Ten tweede we hebben geen cent te makken dus meneer blijft voorlopig nog in "ons" huis (moet ik zitten toekijken hoe hij met zijn nieuwe liefje msn't) Ten derde en eigenlijk zou dit ten eerste moeten zijn , de kinderen . Wanneer vertellen we dit? Zit waarschijnlijk nog wel een paar maanden met hem opgescheept. En wat vertellen we? heb de neiging om ze duidelijk de waarheid te vertellen, dat we worden ingeruild voor een nieuwe d..s maar weet dat ik dit tegenover de kinderen niet kan maken.
De pijn die ik nu voel is echt onvoorstelbaar heb een blok beton op mijn borst en voel me lamlendig, kan ook nix doe nix en zit alleen maar te huilen (waar de kids niet bij zijn, dus mama moet heeeeeeel veel plassen)
Zal dit ooit nog beter worden en hoe kan ie zomaar 18 jaar huwelijk weggooien vind dit onbegrijpelijk.
Hehe dit lucht op, dank voor het luisteren (lezen)
dinsdag 5 mei 2009 om 15:50
whaaaaaaaaaahahahahahahahhaahahaha
Kijk het is natuurlijk meer dan erg en ik huil vandaag meer dan ik lach maar ooo roller je laat me echt lachen :d.
En jullie hebben gelijk als hij niet wil moet hij maar meteen met zussie bellen, maar pfffff zal de kids dan wel hard op hun dak vallen hoor, eerst nog zeker een week en dan opeens morgen? Ik hoop dat hij zijn verstand gebruikt ipv zijn l*l.
En yayaatje, je hebt gelijk zijn inlevings vermogen en tact, zeker naar mij toe, bestaan niet.
meiden
Kijk het is natuurlijk meer dan erg en ik huil vandaag meer dan ik lach maar ooo roller je laat me echt lachen :d.
En jullie hebben gelijk als hij niet wil moet hij maar meteen met zussie bellen, maar pfffff zal de kids dan wel hard op hun dak vallen hoor, eerst nog zeker een week en dan opeens morgen? Ik hoop dat hij zijn verstand gebruikt ipv zijn l*l.
En yayaatje, je hebt gelijk zijn inlevings vermogen en tact, zeker naar mij toe, bestaan niet.
meiden
dinsdag 5 mei 2009 om 15:55
Gelukkig kan je ook een beetje lachen!
Dacht er wel ineens aan, dat ik je misschien beledig als ik hem zo noem. Het is immers wel je (ex) man en de vader van je kinderen, maar goed, vanwege bepaalde uitspraken en acties van hem, is het geoorloofd hem om die reden even uit te schelden (ook al ben ik dan niet zijn vrouw). Of niet?
Tja, voor je kinderen, ik denk dat het weinig uitmaakt of het nu is of volgende week. Wat hebben zij eraan als jij weer de hele week ineens veel moet 'plassen' of slaapt bij hun of op de bank.
Dacht er wel ineens aan, dat ik je misschien beledig als ik hem zo noem. Het is immers wel je (ex) man en de vader van je kinderen, maar goed, vanwege bepaalde uitspraken en acties van hem, is het geoorloofd hem om die reden even uit te schelden (ook al ben ik dan niet zijn vrouw). Of niet?
Tja, voor je kinderen, ik denk dat het weinig uitmaakt of het nu is of volgende week. Wat hebben zij eraan als jij weer de hele week ineens veel moet 'plassen' of slaapt bij hun of op de bank.
dinsdag 5 mei 2009 om 16:39
Inderdaad, straks denken je kinderen nog dat jij aan 1 of andere chronische vorm van blaasontsteking leidt...
(nee, maar ff serieus: het is en blijft hoe dan ook voor de kinderen het allerverdrietigst. Maar wederom geldt ook hier weer: HIJ wil dit, HIJ maakt eigenhandig jullie gezin kapot en laat jou de brokstokken oprapen. Meid, hou dat goed voor ogen wanneer je het je kinderen vertelt: papa wil dit zo!)
(nee, maar ff serieus: het is en blijft hoe dan ook voor de kinderen het allerverdrietigst. Maar wederom geldt ook hier weer: HIJ wil dit, HIJ maakt eigenhandig jullie gezin kapot en laat jou de brokstokken oprapen. Meid, hou dat goed voor ogen wanneer je het je kinderen vertelt: papa wil dit zo!)
dinsdag 5 mei 2009 om 16:45
Nee hoor voel me zeker niet beledigd, de manier waarop hij zich nu gedraagt, pfff je moest es weten hoe ik hem soms noem. 
En nee, misschien maakt het niet uit voor de kids maar ze hebben hem al een hele week niet gezien he, dus eigenlijk gun ik ze nog wel even tijd met hun vader. Aan de andere kant, de bal ligt nu in zijn hoek ben echt wel nieuwschierig wat hij nu gaat zeggen. Ben bang dat ik aan het kortste eind ga trekken gewoon omdat ik altijd eerst aan de kids denk, maar ja al die wc uren is natuurlijk ook niet goed. Getverderrie LAMZAK!!!
lol yayaatje. En ja ga zeker zeggen en heb het ook al gezegd dat dit alles gebeurt omdat papa het wil, niet ik.
En nee, misschien maakt het niet uit voor de kids maar ze hebben hem al een hele week niet gezien he, dus eigenlijk gun ik ze nog wel even tijd met hun vader. Aan de andere kant, de bal ligt nu in zijn hoek ben echt wel nieuwschierig wat hij nu gaat zeggen. Ben bang dat ik aan het kortste eind ga trekken gewoon omdat ik altijd eerst aan de kids denk, maar ja al die wc uren is natuurlijk ook niet goed. Getverderrie LAMZAK!!!
lol yayaatje. En ja ga zeker zeggen en heb het ook al gezegd dat dit alles gebeurt omdat papa het wil, niet ik.
dinsdag 5 mei 2009 om 21:38
woensdag 6 mei 2009 om 01:38
De wonderen zijn de wereld nog niet uit !!!!!! Hij heeft de hele avond niet achter de comp gezeten !!!
Na de mail hoorde ik maar niets en vreesde al voor het ergste maar hij wilde even rustig praten, zei die, en face to face. Hij had zelf eens nagedacht en vond eigenlijk ook wel dat hij het niet maken kon om onder mijn neus met de doos te gaan zitten praten. Hij zei wel dat hij er niets van snapte waarom ik nog steeds zo verdrietig was, ik had toch ook wel gezien dat dit niet zo langer kon, maar hij wilde voor een weekje wel even niet msnen waar ik bij was. Nou ik vind het heel wat en had dit niet verwacht hoor. Heb wel gezegt dat ik het erg fijn vond dat hij zo meedacht. Tja even lief zijn he anders word hij stijfkoppig.
Zondag gaat hij het huis uit, zou eerst volgende week woensdag zijn als hij met zijn moeder naar engeland gaat maar we hebben samen bedacht dat dit voor de kinderen misschien wel erg verwarrend is, papa gaat op vakantie en komt niet meer thuis. Nu kunnen ze zondag uitgebreid gedag zeggen en hebben ze nog wat tijd met elkaar. Ik vind het toch zo afschuwelijk, aan de ene kant zeg ik "dit kan zo niet langer" aan de andere kant, als hij zondag die deur uitloopt komt hij nooit meer terug, en dat doet zo'n ontzettend veel pijn, zelfs wetende wat hij doet/gedaan heeft, hij zit nog heel diep in mijn hart. Alleen de gedachte al druppen de tranen weer hier op mijn toetsenbordje...bah.
Zal dit ooit beter worden? En dan nog we zullen altijd contact moeten blijven houden voor de kinderen, hij zal altijd een plaats in mijn leven blijven innemen, of ik dat nou wil of niet. Ik vind dit.........alles, niet te omschrijven zeer doen.
meiden
Na de mail hoorde ik maar niets en vreesde al voor het ergste maar hij wilde even rustig praten, zei die, en face to face. Hij had zelf eens nagedacht en vond eigenlijk ook wel dat hij het niet maken kon om onder mijn neus met de doos te gaan zitten praten. Hij zei wel dat hij er niets van snapte waarom ik nog steeds zo verdrietig was, ik had toch ook wel gezien dat dit niet zo langer kon, maar hij wilde voor een weekje wel even niet msnen waar ik bij was. Nou ik vind het heel wat en had dit niet verwacht hoor. Heb wel gezegt dat ik het erg fijn vond dat hij zo meedacht. Tja even lief zijn he anders word hij stijfkoppig.
Zondag gaat hij het huis uit, zou eerst volgende week woensdag zijn als hij met zijn moeder naar engeland gaat maar we hebben samen bedacht dat dit voor de kinderen misschien wel erg verwarrend is, papa gaat op vakantie en komt niet meer thuis. Nu kunnen ze zondag uitgebreid gedag zeggen en hebben ze nog wat tijd met elkaar. Ik vind het toch zo afschuwelijk, aan de ene kant zeg ik "dit kan zo niet langer" aan de andere kant, als hij zondag die deur uitloopt komt hij nooit meer terug, en dat doet zo'n ontzettend veel pijn, zelfs wetende wat hij doet/gedaan heeft, hij zit nog heel diep in mijn hart. Alleen de gedachte al druppen de tranen weer hier op mijn toetsenbordje...bah.
Zal dit ooit beter worden? En dan nog we zullen altijd contact moeten blijven houden voor de kinderen, hij zal altijd een plaats in mijn leven blijven innemen, of ik dat nou wil of niet. Ik vind dit.........alles, niet te omschrijven zeer doen.
meiden
woensdag 6 mei 2009 om 09:12
quote:sannemer schreef op 06 mei 2009 @ 01:38:
Zal dit ooit beter worden? En dan nog we zullen altijd contact moeten blijven houden voor de kinderen, hij zal altijd een plaats in mijn leven blijven innemen, of ik dat nou wil of niet. Ik vind dit.........alles, niet te omschrijven zeer doen.
Sanne, ik ben een stille meelezer maar wil toch wat kwijt.
Natuurlijk doet het ontzettend zeer. Maar of het ooit beter zal worden? Zeker! Waarschijnlijk komt er zelfs een dag dat hij je helemaal onverschillig laat. En dat hij altijd een plaats zal innemen in je leven vanwege de kinderen: ja, dat heb ik ook met mijn ex, maar het doet me helemaal niks meer. Het is net alsof ik met een onbekende praat, die toevallig ook een ouder van mijn kinderen is. Ze zijn nu trouwens volwassen en het contact met mijn ex is minimaal (2 à 3 keer per jaar).
Ik ben nu veel gelukkiger dan ik ooit in mijn leven geweest ben en ik ben mijn ex zelfs dankbaar dat hij ons huwelijk verpest heeft.
Als me vroeger (ten tijde van de scheiding) gezegd zou zijn dat ik ooit zo gelukkig zou zijn, zou ik het niet geloofd hebben, en boos geworden zijn...
Ik wil je gewoon even een hart onder de riem steken: het wordt beter en daarna (als het goed is) gaat het over!
Sterkte.
Zal dit ooit beter worden? En dan nog we zullen altijd contact moeten blijven houden voor de kinderen, hij zal altijd een plaats in mijn leven blijven innemen, of ik dat nou wil of niet. Ik vind dit.........alles, niet te omschrijven zeer doen.
Sanne, ik ben een stille meelezer maar wil toch wat kwijt.
Natuurlijk doet het ontzettend zeer. Maar of het ooit beter zal worden? Zeker! Waarschijnlijk komt er zelfs een dag dat hij je helemaal onverschillig laat. En dat hij altijd een plaats zal innemen in je leven vanwege de kinderen: ja, dat heb ik ook met mijn ex, maar het doet me helemaal niks meer. Het is net alsof ik met een onbekende praat, die toevallig ook een ouder van mijn kinderen is. Ze zijn nu trouwens volwassen en het contact met mijn ex is minimaal (2 à 3 keer per jaar).
Ik ben nu veel gelukkiger dan ik ooit in mijn leven geweest ben en ik ben mijn ex zelfs dankbaar dat hij ons huwelijk verpest heeft.
Als me vroeger (ten tijde van de scheiding) gezegd zou zijn dat ik ooit zo gelukkig zou zijn, zou ik het niet geloofd hebben, en boos geworden zijn...
Ik wil je gewoon even een hart onder de riem steken: het wordt beter en daarna (als het goed is) gaat het over!
Sterkte.
woensdag 6 mei 2009 om 10:25
Ach lieve Sanne...
Meis, ik voel je pijn en verdriet dwars door het beeldscherm heen. Ik kan het me zó goed voorstellen. De laatste paar dagen heb je je afwisselend boos en verdrietig gevoeld. En ondanks dat die boosheid er nog altijd in volle hevigheid is vanwege al het onrecht wat hij jou en jullie kinderen aan doet, is er daarnaast nog altijd natuurlijk ook het allesoverheersende verdriet. Het lijkt amper te bevatten he? Hij gaat bij jullie weg...
Huil maar eens flink, lieverd. Het is ook gigantisch zwaar, waar je nu allemaal doorheen moet. Het lijkt soms bijna wel een film he, waarin je automatisch meedraait, of je nu wilt of niet..
De manier waarop jullie er nu voor gekozen hebben dat hij a.s. zondag vertrekt, pffff... het idee alleen al...Wat zal het een emotionele dag voor jullie allemaal worden. Afschuwelijk!
Echt, je vraagt je toch oprecht af wat die man bezielt...En dat terwijl hij de persoon in kwestie niet eens echt kent...Hoe is het mogelijk?! En daarvoor ontwricht hij een compleet gezin..
Niet te geloven..
Lieve meid, heel veel sterkte. Ik leef met je mee, net als met je kinderen!
Meis, ik voel je pijn en verdriet dwars door het beeldscherm heen. Ik kan het me zó goed voorstellen. De laatste paar dagen heb je je afwisselend boos en verdrietig gevoeld. En ondanks dat die boosheid er nog altijd in volle hevigheid is vanwege al het onrecht wat hij jou en jullie kinderen aan doet, is er daarnaast nog altijd natuurlijk ook het allesoverheersende verdriet. Het lijkt amper te bevatten he? Hij gaat bij jullie weg...
Huil maar eens flink, lieverd. Het is ook gigantisch zwaar, waar je nu allemaal doorheen moet. Het lijkt soms bijna wel een film he, waarin je automatisch meedraait, of je nu wilt of niet..
De manier waarop jullie er nu voor gekozen hebben dat hij a.s. zondag vertrekt, pffff... het idee alleen al...Wat zal het een emotionele dag voor jullie allemaal worden. Afschuwelijk!
Echt, je vraagt je toch oprecht af wat die man bezielt...En dat terwijl hij de persoon in kwestie niet eens echt kent...Hoe is het mogelijk?! En daarvoor ontwricht hij een compleet gezin..
Niet te geloven..
Lieve meid, heel veel sterkte. Ik leef met je mee, net als met je kinderen!
woensdag 6 mei 2009 om 11:45
@ patience: Was het maar zo makkelijk, helaas werkt dat bij mij echt nog niet zo.
@Bosz:
@ Reiger: Ze zeggen het allemaal, geef het tijd, het wordt echt beter. Ik hou me daar maar aan vast maar echt geloven doe ik het nog niet hoor, is nog te vers.
@ Yayaatje : Meid je maakt me aan het huilen, niet erg hoor. Doe toch, op dit moment, de hele dag niet anders. En nee, ik geloof het ook nog steeds niet. Hij zegt dat ook zonder de doos het huwelijk over was geweest, ik geloof dit niet, en dan nog, zonder de doos hadden we in iedergeval een poging kunnen wagen. Nu heeft hij pardoes iemand tussen ons in gezet en is het waarschijnlijk voor hem wel lekker makkelijk, niet te veel om over na te denken. Het is me al opgevallen dat op de normale, niet emotionele, emails hij gewoon reageert. Zo gauw ik over gevoel begin geeft hij niet thuis. Echt begrijp niets
meer van die man. Ik heb het hem ook gezegt "jij geeft alles op voor een onderbuik gevoel", je raad het al, dat was helemaal niet waar. Ach, het is een hopeloos gevecht en eigenlijk word ik het ook wel een beetje moe. Laat maar gaan en ik hoop dat hij zichzelf straks nog flink tegenkomt. *zegt ze stoer terwijl de tranen over der wangen biggelen.....
meiden
@Bosz:
@ Reiger: Ze zeggen het allemaal, geef het tijd, het wordt echt beter. Ik hou me daar maar aan vast maar echt geloven doe ik het nog niet hoor, is nog te vers.
@ Yayaatje : Meid je maakt me aan het huilen, niet erg hoor. Doe toch, op dit moment, de hele dag niet anders. En nee, ik geloof het ook nog steeds niet. Hij zegt dat ook zonder de doos het huwelijk over was geweest, ik geloof dit niet, en dan nog, zonder de doos hadden we in iedergeval een poging kunnen wagen. Nu heeft hij pardoes iemand tussen ons in gezet en is het waarschijnlijk voor hem wel lekker makkelijk, niet te veel om over na te denken. Het is me al opgevallen dat op de normale, niet emotionele, emails hij gewoon reageert. Zo gauw ik over gevoel begin geeft hij niet thuis. Echt begrijp niets
meer van die man. Ik heb het hem ook gezegt "jij geeft alles op voor een onderbuik gevoel", je raad het al, dat was helemaal niet waar. Ach, het is een hopeloos gevecht en eigenlijk word ik het ook wel een beetje moe. Laat maar gaan en ik hoop dat hij zichzelf straks nog flink tegenkomt. *zegt ze stoer terwijl de tranen over der wangen biggelen.....
meiden
woensdag 6 mei 2009 om 22:01
Even off topic, een vriendje van mijn dochters is net aangereden, 1 van mijn dochters reed er langs terwijl ze bij een vriendinnetje in de auto zat, ze is onmiddellijk uitgestapt. Ze kwam vreselijk overstuur thuis, 'mama, zijn hoofd zat onder het bloed en hij werd beademt, hij bewoog niet'. Mijn ergste nachtmerrie he, ze moeten elke dag op de fiets langs deze drukke weg, en nu is het gebeurt met een vriendje. Oooo ik hoop zo dat het goed komt.
meiden
meiden
woensdag 6 mei 2009 om 22:19
Lieve Sanne,
Weet je meid, ik kan me heel goed voorstellen hoor dat je maar blijft huilen, dat je het maar niet begrijpt en dat je eigenlijk steeds maar weer opnieuw met hem in gesprek wilt, omdat je boordevol onbegrip en boosheid zit.
Maar...eigenlijk is het al te laat, denk je ook niet? Hetgeen hij allemaal gepresteerd heeft, zowel met de doos als ook met die andere vrouw...dat kán toch gewoon niet? Als je daar over na gaat denken, dan is het toch eigenlijk schieronmogelijk om nog met die man verder te gaan? Hij heeft je zo van alle respect ontdaan, heeft zo enkel en alleen maar aan zichzelf gedacht...
Maar goed, dat neemt niet weg dat ik me kan voorstellen dat je het gevoel hebt van: ik sta erbij en ik kijk ernaar' en ondertussen kun je niets. Hij heeft klaarblijkelijk overduidelijk zijn mind al opgemaakt en is er op de 1 of andere manier schijnbaar helemaal klaar mee.
Het blijft meer dan onbegrijpelijk, onfatsoenlijk, oneerlijk, onbeschoft en volkomen onvoorstelbaar dat hij dit doet. Want los van wat hij jou aandoet (en geloof me, dit heb je NIET verdiend!) is het voor mij simpelweg Niet Te Bevatten hoe hij dit zijn kinderen aan kan doen!!! Ik zou toch denken dat hij naar jullie allemaal een verplichting heeft: wanneer hij het gevoel heeft dat jullie huwelijk niet meer werkt, is het dan niet zijn morele plicht om hier aan te werken? Om in de 1e plaats met jou in gesprek te gaan, maar zeker ook omwille van zijn kinderen zich met alles wat hij in zich heeft te vechten voor zijn gezin?! Echt, ik heb er geen ander woord voor dan mega-, mega-, mega onverantwoord en respectloos!
Maar lieve meid, neem maar van mij aan (ik ben recentelijk ook gescheiden. Weliswaar onder andere omstandigheden dan jij, maar toch, ik zie wel wat nu de praktijk voor uitwerking heeft): hij komt er nog wel achter!! Wanneer het straks daadwerkelijk zover komt dat hij zijn kinderen alleen nog kan zien middels een bezoekregeling, waardoor hij eigenlijk amper nog een echte vader-/ouderrol kan vervullen, en waarbij hij zijn kinderen alleen nog kan zien op vooraf afgesproken tijdstippen, dan zal hij zich nog gaan realiseren wat hij gedaan heeft. Het is een hard gelach hoor..!
Ook denk ik (ik ken hem en jullie huwelijk natuurlijk niet echt) dat hij jou nog zal gaan missen. Want ook al is hij er dan nu van overtuigd dat hij liever zonder jou verdergaat (immers, jullie huwelijk stelde in zijn ogen toch niets meer voor), pas wanneer je straks daadwerkelijk uit elkaar bent en je zit na enige tijd avond aan avond alleen op de bank, dan ga je echt wel nadenken hoor. Ik ben gescheiden op mijn initiatief. Er was véél mis in mijn huwelijk waardoor ik op enig moment absoluut niet meer met hem verder wilde. Maar ondanks dat ik tot op de dag van vandaag nog meer dan 100% achter mijn beslissing sta en hoe kwaad ik nog altijd op hem ben bij vlagen om alles wat er gebeurd is, ondanks dat, zijn er - tot mijn verbazing soms - toch ook echt momenten dat ik hem wel degelijk mis. Je hebt toch jarenlang een leven samen gedeeld, je hebt kinderen samen en je kent elkaar - tot op zekere hoogte - eigenlijk zo goed en bent zo vertrouwd met elkaar. En hoe beroerd het dan ook gegaan mag zijn in de loop der jaren, neem maar van mij aan dat je de goede momenten echt niet vergeet. Dus ook jouw (a.s. ex-)man niet...
Echt, hij komt zichzelf nog wel tegen! En ondertussen zul jij groeien. Jij hebt het nu megazwaar, maar als ik zie hoe je nu bezig bent, nu en in de afgelopen periode, dan durf ik er heel wat onder te verwedden dat jij dit uiteindelijk een plek zult kunnen geven. Ja, je zult verdriet hebben, je zult je nog vaak en lang mega beroerd voelen, maar geloof me lieve Sanne, jij komt er wel!!
Heel veel liefs!
Weet je meid, ik kan me heel goed voorstellen hoor dat je maar blijft huilen, dat je het maar niet begrijpt en dat je eigenlijk steeds maar weer opnieuw met hem in gesprek wilt, omdat je boordevol onbegrip en boosheid zit.
Maar...eigenlijk is het al te laat, denk je ook niet? Hetgeen hij allemaal gepresteerd heeft, zowel met de doos als ook met die andere vrouw...dat kán toch gewoon niet? Als je daar over na gaat denken, dan is het toch eigenlijk schieronmogelijk om nog met die man verder te gaan? Hij heeft je zo van alle respect ontdaan, heeft zo enkel en alleen maar aan zichzelf gedacht...
Maar goed, dat neemt niet weg dat ik me kan voorstellen dat je het gevoel hebt van: ik sta erbij en ik kijk ernaar' en ondertussen kun je niets. Hij heeft klaarblijkelijk overduidelijk zijn mind al opgemaakt en is er op de 1 of andere manier schijnbaar helemaal klaar mee.
Het blijft meer dan onbegrijpelijk, onfatsoenlijk, oneerlijk, onbeschoft en volkomen onvoorstelbaar dat hij dit doet. Want los van wat hij jou aandoet (en geloof me, dit heb je NIET verdiend!) is het voor mij simpelweg Niet Te Bevatten hoe hij dit zijn kinderen aan kan doen!!! Ik zou toch denken dat hij naar jullie allemaal een verplichting heeft: wanneer hij het gevoel heeft dat jullie huwelijk niet meer werkt, is het dan niet zijn morele plicht om hier aan te werken? Om in de 1e plaats met jou in gesprek te gaan, maar zeker ook omwille van zijn kinderen zich met alles wat hij in zich heeft te vechten voor zijn gezin?! Echt, ik heb er geen ander woord voor dan mega-, mega-, mega onverantwoord en respectloos!
Maar lieve meid, neem maar van mij aan (ik ben recentelijk ook gescheiden. Weliswaar onder andere omstandigheden dan jij, maar toch, ik zie wel wat nu de praktijk voor uitwerking heeft): hij komt er nog wel achter!! Wanneer het straks daadwerkelijk zover komt dat hij zijn kinderen alleen nog kan zien middels een bezoekregeling, waardoor hij eigenlijk amper nog een echte vader-/ouderrol kan vervullen, en waarbij hij zijn kinderen alleen nog kan zien op vooraf afgesproken tijdstippen, dan zal hij zich nog gaan realiseren wat hij gedaan heeft. Het is een hard gelach hoor..!
Ook denk ik (ik ken hem en jullie huwelijk natuurlijk niet echt) dat hij jou nog zal gaan missen. Want ook al is hij er dan nu van overtuigd dat hij liever zonder jou verdergaat (immers, jullie huwelijk stelde in zijn ogen toch niets meer voor), pas wanneer je straks daadwerkelijk uit elkaar bent en je zit na enige tijd avond aan avond alleen op de bank, dan ga je echt wel nadenken hoor. Ik ben gescheiden op mijn initiatief. Er was véél mis in mijn huwelijk waardoor ik op enig moment absoluut niet meer met hem verder wilde. Maar ondanks dat ik tot op de dag van vandaag nog meer dan 100% achter mijn beslissing sta en hoe kwaad ik nog altijd op hem ben bij vlagen om alles wat er gebeurd is, ondanks dat, zijn er - tot mijn verbazing soms - toch ook echt momenten dat ik hem wel degelijk mis. Je hebt toch jarenlang een leven samen gedeeld, je hebt kinderen samen en je kent elkaar - tot op zekere hoogte - eigenlijk zo goed en bent zo vertrouwd met elkaar. En hoe beroerd het dan ook gegaan mag zijn in de loop der jaren, neem maar van mij aan dat je de goede momenten echt niet vergeet. Dus ook jouw (a.s. ex-)man niet...
Echt, hij komt zichzelf nog wel tegen! En ondertussen zul jij groeien. Jij hebt het nu megazwaar, maar als ik zie hoe je nu bezig bent, nu en in de afgelopen periode, dan durf ik er heel wat onder te verwedden dat jij dit uiteindelijk een plek zult kunnen geven. Ja, je zult verdriet hebben, je zult je nog vaak en lang mega beroerd voelen, maar geloof me lieve Sanne, jij komt er wel!!
Heel veel liefs!
donderdag 7 mei 2009 om 22:06
Yayaatje: wat zeg je het goed! Hulde!
Weet je, Sanne, je moet jullie relatie zien als een soort van verslaving, waar je de eerste maanden van moet afkicken. Een verslaving is niet per se het beste voor je, maar je grijpt er wel snel naar terug, omdat je eraan gewend was. Een nieuw patroon ontwikkelen is veel moeilijker. Dat hielp mij in elk geval. Je moet door de angst heen.
Weet je, Sanne, je moet jullie relatie zien als een soort van verslaving, waar je de eerste maanden van moet afkicken. Een verslaving is niet per se het beste voor je, maar je grijpt er wel snel naar terug, omdat je eraan gewend was. Een nieuw patroon ontwikkelen is veel moeilijker. Dat hielp mij in elk geval. Je moet door de angst heen.
vrijdag 8 mei 2009 om 09:43
vrijdag 8 mei 2009 om 17:04
Sorry voor de lange stilte, maar dit is de zwaarste week van mijn leven. Ik zit de dagen af te tellen, hoe dichterbij de zondag komt, hoe verdrietiger ik word, maar ook heb ik een vreemd gevoel van gehaastheid (volgens mij geen woord), alsof ik nu nog alles zeggen moet, dat als hij die deur door is ik de kans nooit meer zal krijgen. Voelt vreemd.
Hij houd zich keurig aan de afspraak, valt me reuze mee, en omdat ie dat doet word het eigenllijk nog zwaarder, als je begrijpt wat ik bedoel.
Zijn gister naar een mediator geweest, denk wel dat het deze word. Voelde, ehmm 'vertrouwd' en hij zei hele zinnige dingen. We vonden alltwee dat deze man hielp en aan dingen dacht waar wij nog niet aan gedacht hebben. Maar eerst zondag, en dan kijken wanneer ik weer denken kan.
meiden
ps zal later nog even op jullie berichten reageren hoor, kan nu niet zo erg nadenken terwijl jullie hele goede dingen zeggen.
Hij houd zich keurig aan de afspraak, valt me reuze mee, en omdat ie dat doet word het eigenllijk nog zwaarder, als je begrijpt wat ik bedoel.
Zijn gister naar een mediator geweest, denk wel dat het deze word. Voelde, ehmm 'vertrouwd' en hij zei hele zinnige dingen. We vonden alltwee dat deze man hielp en aan dingen dacht waar wij nog niet aan gedacht hebben. Maar eerst zondag, en dan kijken wanneer ik weer denken kan.
meiden
ps zal later nog even op jullie berichten reageren hoor, kan nu niet zo erg nadenken terwijl jullie hele goede dingen zeggen.
vrijdag 8 mei 2009 om 21:15
hey noa, zeker wijsheid zal ik nodig hebben, ben op sommige momenten zo verschrikkelijk kwaad, dat ik op moet letten wat ik zeg, en tegen wie ik het zeg. Hij heeft verdriet om de kinderen maar dat houd hem niet tegen en alleen daarom al vind ik hem een ongeloofelijke klootz*k. Op dit moment is zijn eigen 'gevoel' veel belangrijker dan wat dan ook, en ik ben bang dat ik hem dat de rest van mijn leven zal kwalijk nemen. Ik moet er voor waken deze boosheid niet over te brengen op de kinderen.
Waar ik nu zo bang voor ben is het zwarte gat als de deur is dichtgetrokken. Ik moet, ik zal, ik wil overeind blijven voor de kinderen maar weet niet of ik het ga redden. Ga in iedergeval heel erg mijn best doen.
Ik kreeg van de week naar mijn hoofd dat ik veel te zacht was. 'Je had heem meteen de deur uit moeten zetten, je gaat toch niet huilen om zo'n flapdrol !' Ik was met stomheid geslagen hoor, het is zo makkelijk gezegt maar je doet dat niet zomaar en ik heb/had deze tijd nodig om in iedergeval iets van afsluiting te hebben, want het voordeel van onze afspraak deze laatste week is dat we heel veel gepraat hebben. Ook veel langs elkaar ipv met elkaar, en begrijpen zal ik het nooit, maar ik heb wel flink me hart kunnen luchten. Het is alleen zo jammer, en ik raak er ook zwaar gefrusteerd van, dat mijn verdriet hem niet schijnt te raken. Hij snapt oprecht niet waarom ik zo overstuur ben, het was toch allang over? Als ik dan zeg dat dat alleen in zijn hoofd zo was, snapt hij niet wat ik bedoel.
Laats zei er iemand op dit draadje 'hij komt zichzelf nog wel tegen' , ik geloof dit niet. Hij neemt de oude laptop mee en zal elke avond met de doos lullen, lekker in zijn droomwereld blijven, hoef je ook niet na te denken over wat je gedaan hebt. Mijn enige hoop is dat de doos straks heel erg tegenvalt en hij dan eindelijk een heel klein beetje voelt wat hij eigenlijk gedaan heeft.
Zo he, wilde eigenlijk maar een klein berichtje achterlaten maar moest duidelijk veel meer uit. thnx voor de luister weer.
meiden
Waar ik nu zo bang voor ben is het zwarte gat als de deur is dichtgetrokken. Ik moet, ik zal, ik wil overeind blijven voor de kinderen maar weet niet of ik het ga redden. Ga in iedergeval heel erg mijn best doen.
Ik kreeg van de week naar mijn hoofd dat ik veel te zacht was. 'Je had heem meteen de deur uit moeten zetten, je gaat toch niet huilen om zo'n flapdrol !' Ik was met stomheid geslagen hoor, het is zo makkelijk gezegt maar je doet dat niet zomaar en ik heb/had deze tijd nodig om in iedergeval iets van afsluiting te hebben, want het voordeel van onze afspraak deze laatste week is dat we heel veel gepraat hebben. Ook veel langs elkaar ipv met elkaar, en begrijpen zal ik het nooit, maar ik heb wel flink me hart kunnen luchten. Het is alleen zo jammer, en ik raak er ook zwaar gefrusteerd van, dat mijn verdriet hem niet schijnt te raken. Hij snapt oprecht niet waarom ik zo overstuur ben, het was toch allang over? Als ik dan zeg dat dat alleen in zijn hoofd zo was, snapt hij niet wat ik bedoel.
Laats zei er iemand op dit draadje 'hij komt zichzelf nog wel tegen' , ik geloof dit niet. Hij neemt de oude laptop mee en zal elke avond met de doos lullen, lekker in zijn droomwereld blijven, hoef je ook niet na te denken over wat je gedaan hebt. Mijn enige hoop is dat de doos straks heel erg tegenvalt en hij dan eindelijk een heel klein beetje voelt wat hij eigenlijk gedaan heeft.
Zo he, wilde eigenlijk maar een klein berichtje achterlaten maar moest duidelijk veel meer uit. thnx voor de luister weer.
meiden
vrijdag 8 mei 2009 om 21:27
Sanne, mensen die zulke dingen uitkramen hebben zelf nooit iets meegemaakt. Laat ze maar.
Vwb je man, die wil niet geconfronteerd worden met jouw verdriet. Dan voelt hij zich schuldig en dat doet pijn. Het liefste wil hij bevestiging van jou dat het al over was. Daarom doet hij zo. Heel veel sterkte dit weekend.
Vwb je man, die wil niet geconfronteerd worden met jouw verdriet. Dan voelt hij zich schuldig en dat doet pijn. Het liefste wil hij bevestiging van jou dat het al over was. Daarom doet hij zo. Heel veel sterkte dit weekend.
vrijdag 8 mei 2009 om 22:37
Sanne eerst even een
Zondag zal een pittige dag worden voor je (understatement) Dat je man zo reageert is omdat hij al zoveel stappen verder is dan jij bent. Hij heeft de beslissing al zoveel maanden eerder genomen en is daardoor nu in de: huh het is toch over punt. Het lijkt gevoelloos en in de kern is dat ook zo. Gevoelloos naar jou toe. Maar omdat hij de beslissing heeft genomen staat hij er emotioneel gezien denk ik anders in dan jij. Neemt niet weg dat hij wel iets meer begrip voor jou mag hebben. Al was het maar omdat je zoveel jaar samen bent geweest.
Maar goed dat krijg je niet van hem en zul je denk ik ook niet krijgen. Hoe graag ik dat ook voor jou zou willen.
Hou vol, geef niet op
Zondag zal een pittige dag worden voor je (understatement) Dat je man zo reageert is omdat hij al zoveel stappen verder is dan jij bent. Hij heeft de beslissing al zoveel maanden eerder genomen en is daardoor nu in de: huh het is toch over punt. Het lijkt gevoelloos en in de kern is dat ook zo. Gevoelloos naar jou toe. Maar omdat hij de beslissing heeft genomen staat hij er emotioneel gezien denk ik anders in dan jij. Neemt niet weg dat hij wel iets meer begrip voor jou mag hebben. Al was het maar omdat je zoveel jaar samen bent geweest.
Maar goed dat krijg je niet van hem en zul je denk ik ook niet krijgen. Hoe graag ik dat ook voor jou zou willen.
Hou vol, geef niet op
vrijdag 8 mei 2009 om 22:44
Sannemer, ik had al een tijdje niet meer hier gelezen. Maar weet je wat zo grappig is (niet echt het juiste woord hoor), maar ik lees mezelf 3-4 maanden geleden. En ik merk dat die wanhoop en die hoop afgezwakt zijn. Niet weg, zeker niet, en sommige momenten nog net zo hevig als in het begin. Maar de goede momenten worden langer. De labiliteit blijft, maar over het geheel genomen denk ik wel dat ik me beter voel.
Dus meis, als hart onder de riem, het wordt beter, langzaam, steeds een stapje terug en dan weer twee vooruit!
Dus meis, als hart onder de riem, het wordt beter, langzaam, steeds een stapje terug en dan weer twee vooruit!
