Relaties
alle pijlers
24 jaar bij elkaar
vrijdag 8 december 2017 om 09:52
Tja waar zal ik eens beginnen. Mijn relatie startte toen ik 16 was, en eigenlijk zijn we nooit meer weggegaan bij elkaar. We zijn gaan samenwonen en eigenlijk bouwde we een mooi leven op met elkaar. Uiteindelijk zijn er 3 mooie kinderen gekomen, hebben we beiden een goede baan en niets te klagen, zou je zeggen. En toch heb ik dat wel, of moet ik daar niet over klagen...
We hebben best veel lastige perioden met elkaar meegemaakt. En iedeee keer wisten we elkaar wel weer te vinden, en mu lijkt dat niet te lukken.
Mijn man is altijd vrij bepalend geweest. Wat hij vindt is zo. Ik heb lange tijd kunnen denken, ach het zal wel. Maar dat lukt me niet meer. Ik wil me niet weg laten zetten als de zeikerd, ik heb ook een menig. Met 3 opgroeiende pubers best moeizaam.
Ik heb altijd parttime gewerkt waarbij ik veel in huis deed, eigenlijk alles. Ik zorgde voor alles. Maar nu ben ik meer gaan werken, bijna fulltime. Maar daarnaast heb ik ook nog alle andere taken erbij. Oké mijn man doet wel eens wat maar hij staat smorgens op drinkt een kop koffie en is weg. Savonds komt hij thuis en begint dan gelijk van alles te vertellen wat ik allemaal niet heb gedaan.
Mijn pubers zijn eigenlijk nooit beneden, mijn oudste is een gemakkelijk kind, school gaat goed, vriendjes etc.
Mijn middelste gaat redelijk maar heeft al wel de nodige hulpverlening achter de rug.
Mijn jongste, prima kind maar lijkt af te glijden. Kortom volgens mij wat veel gezinnen ervaren. Deze jongste is ook wat jonger dan mijn andere kinderen.
Mijn man heeft in de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren gehad. Een bedrijf wat failliet gaat, een ernstig ongeval. Mijn man is 44.
Mijn man baalt van mijn “laat maar waaien” houding. Ik vind zelf dat ik dat niet zo heel erg heb maar meer dat ik kijk naar wat de prioriteiten zijn op een dag. Ik kan intens genieten van een lange wandeling met de hond. En dan kies ik daarvoor als voor de was vouwen. Hij ergert zich er nu aan terwijl ik dit altijd heb gehad. In de tijd dat het bedrijf failliet ging en hij op straat stond kreeg hij een burn-out en heb ik alles overgenomen om te zorgen dat de vrede bleef in huis. Iedere vorm van hulp werd afgewezen want hij deed t zelf wel. Maar dit deed hij niet. Ik denk dat het daar mis is gegaan. Ik weet ook dat ik daar mijn eigen aandeel in heb gehad door alles over te nemen en een heel huishouden moest en kon runnen. In mijn achterhoofd was dit maar tijdelijk....nu al 4 jaar....
Alles wat ik aandraag is niet goed, zie ik niet goed of vind hij niet leuk. Ik zeik, ik moet alles overleggen met hem. Als ik ga werken en ik neem niet op, krijg ik te horen dat ik altijd bereikbaar moet zijn, terwijl hij veelal ook niet bereikbaar is.
Ik vertel ook dingen aan hem maar lijkt me niet te horen omdat hij dan zegt dat ik t niet gezegd heb. Vandaag moet ik zo en morgen moet ik anders doen met hetzelfde onderwerp.
Op mijn verjaardag 2 jaar geleden ging het mis. Ik kreeg een kadootje wat ik niet leuk vond omdat het geen verjaardagskado was...ik was ondankbaar en moest blij zijn dat ik iets kreeg. Tja en dat t functioneel was, tja daar moest ik niet over zeiken. Ik was meer blij geweest met een bos bloemen. Mijn kinderen hebben dit meegekregen waarin mijn man volledig tekeer ging tegen mij en dat t allemaal aan mij lag.
De seks is ook niet wat t geweest is. Het heeft mij heel erg tegen de borst gestoten dat, voor mijn gevoel de seks goed was maar hij tijdens het spel aangaf dat hij niet geil werd wn zijn penis niet hard werd. Is dat dan t teken? Ik merk dat ik daarna er geen zin meer in heb....
Het enige wat ik wil is dat ik gezien word als een volwaardige vrouw waarbij haar mening gerespecteerd word en dit zo uitgedragen word en ik dit zo voel.
We hebben best veel lastige perioden met elkaar meegemaakt. En iedeee keer wisten we elkaar wel weer te vinden, en mu lijkt dat niet te lukken.
Mijn man is altijd vrij bepalend geweest. Wat hij vindt is zo. Ik heb lange tijd kunnen denken, ach het zal wel. Maar dat lukt me niet meer. Ik wil me niet weg laten zetten als de zeikerd, ik heb ook een menig. Met 3 opgroeiende pubers best moeizaam.
Ik heb altijd parttime gewerkt waarbij ik veel in huis deed, eigenlijk alles. Ik zorgde voor alles. Maar nu ben ik meer gaan werken, bijna fulltime. Maar daarnaast heb ik ook nog alle andere taken erbij. Oké mijn man doet wel eens wat maar hij staat smorgens op drinkt een kop koffie en is weg. Savonds komt hij thuis en begint dan gelijk van alles te vertellen wat ik allemaal niet heb gedaan.
Mijn pubers zijn eigenlijk nooit beneden, mijn oudste is een gemakkelijk kind, school gaat goed, vriendjes etc.
Mijn middelste gaat redelijk maar heeft al wel de nodige hulpverlening achter de rug.
Mijn jongste, prima kind maar lijkt af te glijden. Kortom volgens mij wat veel gezinnen ervaren. Deze jongste is ook wat jonger dan mijn andere kinderen.
Mijn man heeft in de afgelopen jaren behoorlijk wat te verduren gehad. Een bedrijf wat failliet gaat, een ernstig ongeval. Mijn man is 44.
Mijn man baalt van mijn “laat maar waaien” houding. Ik vind zelf dat ik dat niet zo heel erg heb maar meer dat ik kijk naar wat de prioriteiten zijn op een dag. Ik kan intens genieten van een lange wandeling met de hond. En dan kies ik daarvoor als voor de was vouwen. Hij ergert zich er nu aan terwijl ik dit altijd heb gehad. In de tijd dat het bedrijf failliet ging en hij op straat stond kreeg hij een burn-out en heb ik alles overgenomen om te zorgen dat de vrede bleef in huis. Iedere vorm van hulp werd afgewezen want hij deed t zelf wel. Maar dit deed hij niet. Ik denk dat het daar mis is gegaan. Ik weet ook dat ik daar mijn eigen aandeel in heb gehad door alles over te nemen en een heel huishouden moest en kon runnen. In mijn achterhoofd was dit maar tijdelijk....nu al 4 jaar....
Alles wat ik aandraag is niet goed, zie ik niet goed of vind hij niet leuk. Ik zeik, ik moet alles overleggen met hem. Als ik ga werken en ik neem niet op, krijg ik te horen dat ik altijd bereikbaar moet zijn, terwijl hij veelal ook niet bereikbaar is.
Ik vertel ook dingen aan hem maar lijkt me niet te horen omdat hij dan zegt dat ik t niet gezegd heb. Vandaag moet ik zo en morgen moet ik anders doen met hetzelfde onderwerp.
Op mijn verjaardag 2 jaar geleden ging het mis. Ik kreeg een kadootje wat ik niet leuk vond omdat het geen verjaardagskado was...ik was ondankbaar en moest blij zijn dat ik iets kreeg. Tja en dat t functioneel was, tja daar moest ik niet over zeiken. Ik was meer blij geweest met een bos bloemen. Mijn kinderen hebben dit meegekregen waarin mijn man volledig tekeer ging tegen mij en dat t allemaal aan mij lag.
De seks is ook niet wat t geweest is. Het heeft mij heel erg tegen de borst gestoten dat, voor mijn gevoel de seks goed was maar hij tijdens het spel aangaf dat hij niet geil werd wn zijn penis niet hard werd. Is dat dan t teken? Ik merk dat ik daarna er geen zin meer in heb....
Het enige wat ik wil is dat ik gezien word als een volwaardige vrouw waarbij haar mening gerespecteerd word en dit zo uitgedragen word en ik dit zo voel.
vrijdag 8 december 2017 om 10:05
Lastig. Ik heb het idee dat je je gevoelens en gedachten nog niet helemaal op een rijtje hebt. Wat wil je graag veranderen? Begin daar eens mee. Wat kun je zelf doen? Praat met je man.
Overigens vind ik het zorgelijk wat je over je jongste zegt (het gaat goed, maar hij lijkt af te glijden! ?)
Waar zit dat afglijden in? Klinkt helemaal niet als 'het gaat goed'.
Overigens vind ik het zorgelijk wat je over je jongste zegt (het gaat goed, maar hij lijkt af te glijden! ?)
Waar zit dat afglijden in? Klinkt helemaal niet als 'het gaat goed'.
vrijdag 8 december 2017 om 10:05
Misschien even stapje terug en niet zo op elkaars nek zitten, even meer ruimte geven aan jezelf en de ander, om je op te laden met leuke ontspannende zaken. Het klinkt alsof de ergernis gevolg is van gewoon te veel in 1 ruimte non stop zijn, beetje luchtigheid. En gun elkaar ieders imperfecties gunnen. Humor kan ook helpen. Want zeg nou zelf, hoe erg is het dat je boos gaat worden over een kadootje voor je 38ste verjaardag, maakt dat zo veel uit dat je daar een conflict over gaat maken, echt?? Beetje humor lost veel meer op dat ruzie om een speeltje. Dat doe je als je een kind bent. NIet 38.
MBT huishouden, nu jullie beide druk zijn en je kinderen ook op drukste tijd zitten qua huiswerk en bijbaan en sociaal leven....
Kijk of jullie huishoud hulp 1 keer per week kunnen regelen, en je man en pubers ook meer meedoen met huishouden, als iedereen een deel doet gaat het sneller. JE kan ook een schoonmaakochtend op zondag instellen, met zijn allen even door het hele huis doorgaan, pubers hun kamers, jij een kamer, je man een kamer, zoiets.
Om drukte van huishouden op te lossen dan.
MBT huishouden, nu jullie beide druk zijn en je kinderen ook op drukste tijd zitten qua huiswerk en bijbaan en sociaal leven....
Kijk of jullie huishoud hulp 1 keer per week kunnen regelen, en je man en pubers ook meer meedoen met huishouden, als iedereen een deel doet gaat het sneller. JE kan ook een schoonmaakochtend op zondag instellen, met zijn allen even door het hele huis doorgaan, pubers hun kamers, jij een kamer, je man een kamer, zoiets.
Om drukte van huishouden op te lossen dan.
vrijdag 8 december 2017 om 10:05
Uit ervaring weet ik dat een relatie met pieken en dalen gaat. En dat de ene partner het gezin meer ondersteund dan de ander. Hoe moeilijk het ook is het moet toch besproken worden. Uiteindelijk heb jij ook rechten. Wees ook duidelijk wat zijn houding met jou doet. En dat hij ook rekeing dient te houden met kinderen.
vrijdag 8 december 2017 om 10:13
Praten hebben we al veel gedaan; het beklijft en na een week zijn de afspraken weer weg, keer op keer op keer...
Gevoelens op een rij nee dat klopt probeer dat nu op een rij te krijgen.
Mbt het verjaardagskado; ik ben niet diegene geweest die boos is geworden; ik heb normaal gereageerd om daar geen conflict over te krijgen omdat ik dat niet wilde. Mijn man ging het conflict aan.
@swifty, daar gaat t juist mis, dat is niet te plannen omdat men het niet doet. Als paps het niet doet waarom de kinderen wel?
Een huishoudster heb ik al maar met 5 man in huis kan dit niet 1x per week gedaan worden. Men is al te beroerd om een kopje in de vaatwasser te zetten, de hond uit te laten, de vaatwasser in de ruimen of een tas op te ruimen. Alles maar dan ook alles moet ik daarin regelen....
Gevoelens op een rij nee dat klopt probeer dat nu op een rij te krijgen.
Mbt het verjaardagskado; ik ben niet diegene geweest die boos is geworden; ik heb normaal gereageerd om daar geen conflict over te krijgen omdat ik dat niet wilde. Mijn man ging het conflict aan.
@swifty, daar gaat t juist mis, dat is niet te plannen omdat men het niet doet. Als paps het niet doet waarom de kinderen wel?
Een huishoudster heb ik al maar met 5 man in huis kan dit niet 1x per week gedaan worden. Men is al te beroerd om een kopje in de vaatwasser te zetten, de hond uit te laten, de vaatwasser in de ruimen of een tas op te ruimen. Alles maar dan ook alles moet ik daarin regelen....
vrijdag 8 december 2017 om 10:20
Je moet alles regelen, omdat je alles regelt. Je hebt het altijd al gedaan, en nu werk je veel meer, en je gezin is daar niet in meegegroeid. Ik zou hierover als gezin wel over om de tafel gaan en een taakverdeling maken. Zijn je gezinsleden zo onredelijk dat met jouw uitleg dat je niet alles in je eentje kan en wil doen, nu je veel werkt, dat ze dit weigeren?
vrijdag 8 december 2017 om 10:20
Dus je man en kinderen zijn nu lui. Wat ik geleerd heb als kind is, als je niet meedoet met opruimen (o.a. gezamenlijke opruimochtend en roulatie afwassen), dan doe je alles maar alleen en gaan wij lekker wat anders doen. In pubertijd nog wel conflicten bij afwas wie nu mocht afwassen en drogen, maar gelukkig lieten mijn ouders ons dit onderling uitvechten. Uiteindelijk deden we dit wel. En verzorgen huisdier werd verdeeld onder ons, eigen kamer deden we ook. En later kwam daarbij toen mijn moeder ook meer ging werken, gingen wij wekelijks het huis stofzuigen, en vuilnis naar buiten. Dus we hielpen beetje mee. Oh ja, kleding in was doen, en zelf in kast leggen als klaar was. Verder weet ik het niet meer. Onze kamers waren opgeruimd en schoon, ook niet veel spullen trouwens, mijn ouders waren minimalisten. Dus alles had veel ruimte en eigen plek. Meehelpen als grote klussen er waren, zoals tuin op orde etc.
Dus het zal niet direct o.k. worden, jullie gezin is eraan gewend geraakt dat jij het toch doet. Dat kan veranderen, door duidelijk af te spreken, het gaat vanaf nu anders. Hoe zou je willen dat het wordt? HEb je daar een idee over? En is jullie huis zo ingericht dat spullen een eigen plek hebben? Zoals plek voor schooltassen in eigen slaapkamer, of bakken onder bank in hal, ik noem maar wat.
Dus het zal niet direct o.k. worden, jullie gezin is eraan gewend geraakt dat jij het toch doet. Dat kan veranderen, door duidelijk af te spreken, het gaat vanaf nu anders. Hoe zou je willen dat het wordt? HEb je daar een idee over? En is jullie huis zo ingericht dat spullen een eigen plek hebben? Zoals plek voor schooltassen in eigen slaapkamer, of bakken onder bank in hal, ik noem maar wat.
vrijdag 8 december 2017 om 10:27
Kan het zijn dat je je irriteert om je eigen houding terug te zien in gezinsleden en dat net de druppel is van andere irritaties? Je schrijft dat je het type bent van "laat maar waaien" en eerder gaat wandelen met de hond dan de was te strijken. Toch irriteert het je als gezinsleden ook zo met jullie huishouden omgaan?
Misschien is er niks veranderd maar leg je de gezins dynamiek nu onder een vergrootglas?
Misschien is er niks veranderd maar leg je de gezins dynamiek nu onder een vergrootglas?
vrijdag 8 december 2017 om 10:37
Ik irriteer me niet aan mijn houdingterug te zien bij de kinderen. Het hond uitlaten is een metafoor, ik heb weinig tot geen momenten voor mijzelf.
Afspraken maken, planningen maken, alles heb ik al geprobeerd maar Ls er 1 partij in huis is die dit niet ondersteund of er niet aan meewerkt houd t op toch? En mijn kinderen zeggen, pappa doet ook niets.....
Afspraken maken, planningen maken, alles heb ik al geprobeerd maar Ls er 1 partij in huis is die dit niet ondersteund of er niet aan meewerkt houd t op toch? En mijn kinderen zeggen, pappa doet ook niets.....
vrijdag 8 december 2017 om 10:39
vrijdag 8 december 2017 om 10:52
Je gezin en je man zijn al jaren hetzelfde. Zij zijn niet verandert, jij bent verandert.
Jij bent “opeens” ontevreden met de gang van zaken. Het kan te maken hebben met je hormonen, misschien is de overgang begonnen bij jou.
Buiten dat is het denk ik belangrijk dat je bij jezelf te rade gaat. Je kunt wel al je onvrede op het conto van je gezin schuiven maar je kunt ze niet veranderen. De enige die je kunt veranderen ben je zelf. Meestal verandert je omgeving als gevolg daarvan met je mee. Niet dat dat vanzelf gaat ... maar begin bij jezelf !
Jij bent “opeens” ontevreden met de gang van zaken. Het kan te maken hebben met je hormonen, misschien is de overgang begonnen bij jou.
Buiten dat is het denk ik belangrijk dat je bij jezelf te rade gaat. Je kunt wel al je onvrede op het conto van je gezin schuiven maar je kunt ze niet veranderen. De enige die je kunt veranderen ben je zelf. Meestal verandert je omgeving als gevolg daarvan met je mee. Niet dat dat vanzelf gaat ... maar begin bij jezelf !
vrijdag 8 december 2017 om 10:56
Maar papa werkt wel degelijk mee in het gezin want hij gaat dag in dag uit, door weer en wind naar zijn werk waardoor zij een dak boven hun hoofd en een gevulde koelkast hebben.
Papa niet zien opruimen (en jou dus wel) ontslaat ze niet van de verplichting mee te helpen in jullie huishouden.
Kan je niet een week lang niks voor ze wassen en koken? Meewerken met schoonmaken zorgt voor schone kleding in de kast die mama daar in legt en elke avond aan kunnen schuiven voor het eten. Ze weten het gasfornuis, het bestek, strijkijzer en de wasmachine te vinden neem ik aan.
Dit kan je ook voor je man doen. Het huis zal er niet opgeruimder en frisser van worden in het begin, maar hopelijk beseffen ze dan dat het een onhoudbare situatie is.
Mocht dat niet werken, zou je dan weer parttime willen/kunnen werken? Anders val je straks nog om met fulltime werken, reistijd en 5 man nalopen in het huishouden.
Papa niet zien opruimen (en jou dus wel) ontslaat ze niet van de verplichting mee te helpen in jullie huishouden.
Kan je niet een week lang niks voor ze wassen en koken? Meewerken met schoonmaken zorgt voor schone kleding in de kast die mama daar in legt en elke avond aan kunnen schuiven voor het eten. Ze weten het gasfornuis, het bestek, strijkijzer en de wasmachine te vinden neem ik aan.
Dit kan je ook voor je man doen. Het huis zal er niet opgeruimder en frisser van worden in het begin, maar hopelijk beseffen ze dan dat het een onhoudbare situatie is.
Mocht dat niet werken, zou je dan weer parttime willen/kunnen werken? Anders val je straks nog om met fulltime werken, reistijd en 5 man nalopen in het huishouden.
vrijdag 8 december 2017 om 10:59
Gedrag en manier van communiceren en samen werken zijn heel lastig te veranderen. Deze patronen zijn er in geslepen, denkend dat het wel beter zou worden. Maar het wordt niet beter, het wordt eerder slechter.
Jullie zijn daar beide debet aan. Jij hebt dit namelijk ook toegelaten en toegestaan. En nu het je te veel wordt, nu moet er veranderd worden.
Jullie moeten beide beter leren praten en nog belangrijker beter leren luisteren. Wat is voor een ander belangrijk.
Relatietherapie lijkt mij de juiste weg.
Jullie zijn daar beide debet aan. Jij hebt dit namelijk ook toegelaten en toegestaan. En nu het je te veel wordt, nu moet er veranderd worden.
Jullie moeten beide beter leren praten en nog belangrijker beter leren luisteren. Wat is voor een ander belangrijk.
Relatietherapie lijkt mij de juiste weg.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
vrijdag 8 december 2017 om 11:16
Kleine dingen zijn:
Doet iedereen eigen vuile was in de was? En heb je als je het eruit haalt, een mand waar je alles opgevouwen in kan doen? Vuile was in slaapkamers worden niet meegewassen, dus geef aan als je een was gaat plannen, dat ze nu nog het kunnen inbrengen. Als het klaar is, ophalen.
Volgende stap is, als dit draait (duurt paar weken wellicht maar alleen je kinderen gaan boos worden als ze niet meewerken en alles vuil in kamer ligt), volgende stap: jij draait was, en samen met je kinderen hang je het samen op ( of bij hebben droger hoeft dit niet), en vouwen het en iedereen legt eigen was in kast terug. NA paar keer, kunnen je kinderen was prima ophangen en opvouwen zonder jou.
Doet iedereen eigen vuile was in de was? En heb je als je het eruit haalt, een mand waar je alles opgevouwen in kan doen? Vuile was in slaapkamers worden niet meegewassen, dus geef aan als je een was gaat plannen, dat ze nu nog het kunnen inbrengen. Als het klaar is, ophalen.
Volgende stap is, als dit draait (duurt paar weken wellicht maar alleen je kinderen gaan boos worden als ze niet meewerken en alles vuil in kamer ligt), volgende stap: jij draait was, en samen met je kinderen hang je het samen op ( of bij hebben droger hoeft dit niet), en vouwen het en iedereen legt eigen was in kast terug. NA paar keer, kunnen je kinderen was prima ophangen en opvouwen zonder jou.
vrijdag 8 december 2017 om 11:24
Schoenen in schoenenmand, tassen op eigen slaapkamer, jassen aan kapstok.
Boodschappen, was, afwas, hond uitlaten en eten geven, zijn dagelijkse terugkerende taken die beste verdeeld kunnen worden onderling. (was misschien niet maar wel met 5 man regelmatig lijkt me). Bedden verschonen kunnen je kinderen zelf, hun slaapkamer stofzuigen ook, met doekje alles bij langs gaan ook.
WC's, badkamer(s), andere kamers, rest intensieve reiniging door huishoudster. Overige wat ze niet doet, en kinderen, is dan aan jou en je man.
Boodschappen, was, afwas, hond uitlaten en eten geven, zijn dagelijkse terugkerende taken die beste verdeeld kunnen worden onderling. (was misschien niet maar wel met 5 man regelmatig lijkt me). Bedden verschonen kunnen je kinderen zelf, hun slaapkamer stofzuigen ook, met doekje alles bij langs gaan ook.
WC's, badkamer(s), andere kamers, rest intensieve reiniging door huishoudster. Overige wat ze niet doet, en kinderen, is dan aan jou en je man.
vrijdag 8 december 2017 om 11:28
Swifty kan me zo vinden in jouw manier van denken. Zo zou ik t willen. Maar ook dit heb ik al zo vaak gedaan. Het komt in alles terug dat het niet beklijft. Spullen worden niet IN de vaatwasser gezet, was loopt enigszins ok. Maar het is het respect wat ik mis. Het respect dat ik aangeef t graag beter geregeld zou willen zien en idd anders dan toen ik parttime werkte
vrijdag 8 december 2017 om 12:41
Het lijkt erop dat je man geen kant op wil. Heb je een idee wat de achterliggende reden hiervoor is?Theeleutje40 schreef: ↑08-12-2017 11:10@hamerhaai, ik zie mijn debet ook zeker, ik heb al meerdere malen aangeven dit op te pakken middels een therapie; hij wil dit niet want dat lost niets op. Ik moet veranderen en niet hij
Is je man eigenlijk wel volledig hersteld van zijn burnout? Je schrijft dat je man toentertijd geen professionele hulp heeft gezocht, maar het zelf wilde doen. Jij hebt geprobeerd hem te (onder)steunen in zijn keuze door tijdelijk alle huishoudelijke en gezinstaken op te pakken, zodat hij aan zijn herstel kon werken. Maar dat tijdelijk duurt nu al 4 jaar en is dus veranderd in permanent.
Kan het zo zijn dat je man zijn burnout heeft 'opgelost' door enkel te focussen op zijn werk en de rest af te schuiven? Ofwel, eigenlijk niks heeft opgelost. En als jij hem dan vraagt weer dingen op te pakken hij boos/star wordt, omdat jij zijn 'oplossing' afneemt en hij weer een probleem heeft? Ofwel, struisvogelpolitiek.
Waarom is je man zo ferm tegen professionele hulp? Waarom vindt hij dat therapie niets oplost? Heeft hij er ervaring mee of is het een vooroordeel?
"You are not entitled to your opinion. You are entitled to your informed opinion. No one is entitled to be ignorant."
vrijdag 8 december 2017 om 12:49
dat gaat niet werken. dit is een relatie en dat betekent meer dan 1 persoon. dus beide moeten veranderen.Theeleutje40 schreef: ↑08-12-2017 11:10@hamerhaai, ik zie mijn debet ook zeker, ik heb al meerdere malen aangeven dit op te pakken middels een therapie; hij wil dit niet want dat lost niets op. Ik moet veranderen en niet hij
dan zou ik beginnen met alleen in therapie te gaan. wie weet kan je leren er beter mee om te gaan. of leren beter voor jezelf op te komen. en dan vanuit je eigen kracht een vervolgstap nemen. of kiezen om te blijven of kiezen om weg te gaan.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover