Relaties
alle pijlers
Al 5 jaar verliefd op iemand anders...
maandag 3 mei 2010 om 14:46
Ik ben een gelukkig getrouwde vrouw met 2 kleine kindjes onder de 4 jaar. Mijn man en ik hebben het inmiddels al een jaar of 13 goed samen. Toch ben ik - met vlagen wanneer ik hem weer tegenkom - verliefd op een andere man. Al 5 jaar duurt dit. En hij op mij. In mijn werk kom ik hem dus een paar keer per jaar tegen en dan laait het weer enorm op. We hebben er nooit iets mee gedaan behalve het uitspreken naar elkaar in de hoop de 'angel' er uit te halen. Dit is helaas niet genoeg, want het blijft broeien en het gevoel wordt steeds sterker. Gevoelsmatig ga ik al 5 jaar 'vreemd'.
Ik weet dat de enige juiste manier is om alle contact te verbreken en zorgen dat ik hem niet meer tegenkom, maar in de prakijk blijkt dat soms niet mogelijk omdat we in dezelfde branche werken en elkaar bij een wederzijdse klant soms moeten treffen. Als ik dan in zijn ogen kijk, dan ben ik weer verloren en begin ik weer over hem te dromen, krijg ik een energieboost en het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik heb dit nog nooit eerder gehad, ook niet in mijn huidige of voorgaande relaties.
Ik haat mijzelf hierom... ik ben toch gelukkig thuis? Er zijn natuurlijk altijd dingen die anders kunnen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom ontvankelijk ben voor anderen. We houden het erop dat dit gevoel kan ontstaan naast een goede relatie thuis en dat we dat in stilte moeten koesteren zonder er consequenties aan te hangen. Toch merk ik weer verwarring als ik hem heb gezien, dus nu hebben we maar samen besloten dat het beter is om elkaar echt te gaan mijden voor zover dat mogelijk is. Mijn clientaccount heb ik overgedaan aan een collega en nummers en mailadres uit mijn blackberry gewist.
Zo is het beter.... maar ik huil al een paar dagen van binnen en kan niets eten van verdriet. Ik voel me klote, maar ik voel me nog meer klote als ik mijn lieve man met onze kindjes in de weer zie. Ik voel verdriet, maar voel ook boosheid dat ik verdriet voel. Het mag immers niet.
Wat ik hiermee wil? Even van mijn afschrijven, de pijn in mijn strot van de tranen die ik inslik kwijtraken en wie weet tips van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik weet dat de enige juiste manier is om alle contact te verbreken en zorgen dat ik hem niet meer tegenkom, maar in de prakijk blijkt dat soms niet mogelijk omdat we in dezelfde branche werken en elkaar bij een wederzijdse klant soms moeten treffen. Als ik dan in zijn ogen kijk, dan ben ik weer verloren en begin ik weer over hem te dromen, krijg ik een energieboost en het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik heb dit nog nooit eerder gehad, ook niet in mijn huidige of voorgaande relaties.
Ik haat mijzelf hierom... ik ben toch gelukkig thuis? Er zijn natuurlijk altijd dingen die anders kunnen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom ontvankelijk ben voor anderen. We houden het erop dat dit gevoel kan ontstaan naast een goede relatie thuis en dat we dat in stilte moeten koesteren zonder er consequenties aan te hangen. Toch merk ik weer verwarring als ik hem heb gezien, dus nu hebben we maar samen besloten dat het beter is om elkaar echt te gaan mijden voor zover dat mogelijk is. Mijn clientaccount heb ik overgedaan aan een collega en nummers en mailadres uit mijn blackberry gewist.
Zo is het beter.... maar ik huil al een paar dagen van binnen en kan niets eten van verdriet. Ik voel me klote, maar ik voel me nog meer klote als ik mijn lieve man met onze kindjes in de weer zie. Ik voel verdriet, maar voel ook boosheid dat ik verdriet voel. Het mag immers niet.
Wat ik hiermee wil? Even van mijn afschrijven, de pijn in mijn strot van de tranen die ik inslik kwijtraken en wie weet tips van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt.
maandag 3 mei 2010 om 14:56
maandag 3 mei 2010 om 14:59
Wat is er mis mee dan? Je hebt er niets mee gedaan, je zag hem af en toe en dan laaiden de vlinders op.
Ja, dit gevoel kan ontstaan, ook als je een goede relatie hebt thuis. Dat is heel normaal en je bent zeker niet de enige. Bedenk je maar dat het gevoel uiteindelijk vanzelf weer weg zal gaan. Hou vol, en wees niet zo hard voor jezelf. Je hebt gedaan wat juist is en je bent nu gewoon even heel verdrietig.
Ja, dit gevoel kan ontstaan, ook als je een goede relatie hebt thuis. Dat is heel normaal en je bent zeker niet de enige. Bedenk je maar dat het gevoel uiteindelijk vanzelf weer weg zal gaan. Hou vol, en wees niet zo hard voor jezelf. Je hebt gedaan wat juist is en je bent nu gewoon even heel verdrietig.
Opinions are like assholes. Everybody has one.
maandag 3 mei 2010 om 15:04
@heetpepertje , verliefdheid en dan vooral het gevoel wegdrukken zorgt gewoon voor een stukje liefdesverdriet. Neem de tijd om daar over heen te komen en voel je vooral niet schuldig. Je hebt niks verkeerd gedaan.
Wat je vooral niet moet doen is tegen je man zeggen dat je verliefde gevoelens voor een ander hebt gehad , ik denk dat hij zich dan altijd zal afvragen of er niks gebeurd is tussen jullie en dat zal hem alleen maar onzeker maken.
Je voelt je nu heel verdrietig en dat zal vanzelf slijten , ik weet het uit ervaring.
Praat alles lekker van je af op het forum en heel veel sterkte!!!
Wat je vooral niet moet doen is tegen je man zeggen dat je verliefde gevoelens voor een ander hebt gehad , ik denk dat hij zich dan altijd zal afvragen of er niks gebeurd is tussen jullie en dat zal hem alleen maar onzeker maken.
Je voelt je nu heel verdrietig en dat zal vanzelf slijten , ik weet het uit ervaring.
Praat alles lekker van je af op het forum en heel veel sterkte!!!
maandag 3 mei 2010 om 15:11
Ik heb daar wel over getwijfeld over dat thuis vertellen. Inderdaad is het beter voor die 'angel' om het naar de partners uit te spreken dan naar elkaar. Hij heeft dat wel thuis gedaan helemaal in het begin en zijn vrouw heeft daar begripvol op gereageerd. Ik heb het niet gedaan.... onze afspraak thuis is om dat niet te doen als je er verder niets mee wil doen. Je 'zadelt' de ander met een onzeker gevoel op. Ik ben het dan misschien kwijt, maar leg het probleem dan bij mijn partner. Die wordt daar heel onzeker van en ik weet zeker dat dit een grotere bom onder de relatie legt.
maandag 3 mei 2010 om 15:17
Helemaal eens met je, heetpepertje, niet vertellen thuis. En voor hoe je hiermee omgaat, nooit iets mee gedaan en nu besloten elkaar volledig te ontwijken. Is ongetwijfeld niet makkelijk, maar het spreekt boekdelen over hoeveel je om je man en kinderen geeft. Echt fijn om eens te lezen dat iemand de juiste keuze maakt.
maandag 3 mei 2010 om 15:23
Pfff, dit herken ik helemaal. Al gaat het bij mij om een jongen die ik al meer dan 8 jaar ken. Ik vond hem direct erg leuk, maar ik zat destijds in een relatie dus deed er verder weinig mee. Hij heeft toen wel direct uitgesproken meer met mij te willen... Toen even weinig contact gehad en later weer opgepakt als 'gewone' kenissen/vrienden, allemaal heel onschuldig, maar er was altijd wel een bepaalde spanning. Op een gegeven moment ging mijn relatie uit, maar had ik weinig contact met hem en toen had hij een vriendin, later was dat weer uit en had ik een nieuwe vriend... Een jaar of 4/5 geleden heeft hij het nog een keer geprobeerd, maar heb hem toen aangegeven dat ik een vriend had en dat hij moest stoppen. Dat heeft hij toen ook gedaan en sindsdien is er nooit meer iets voorgevallen. We gaan als vrienden/kennissen met elkaar om. Soms zien we elkaar geregeld, soms tijden niet. Vriend kan ook goed met hem opschieten.
Toch blijft het altijd broeien, hij doet er niks mee, ik doe er niks mee...en het is zo frustrerend. Het is ook in hele kleine dingetjes te merken een begroeting is net iets steviger dan normaal, we kijken elkaar net iets te lang aan.
Mijn vriend weet van ons 'verleden' en hij geeft zelfs aan dat hij denkt dat R. nog wat voor mij voelt (we spreken nooit met z'n 2-en af, alleen met mijn vriend erbij en/of anderen). Hij is daar verder helemaal niet jaloers over.
Hij weet echter niet dat ik ook nog wat voor hem voel, soms denk ik zelfs dat hij mijn 'soulmate' is. We kunnen zo goed over alles praten, we passen eigenlijk zo goed bij elkaar en ik heb al zo lang gevoelens voor hem, die ik soms wel kan wegstoppen, maar nooit verdwijnen. Ik noemde net het woord soulmate, dat klinkt wel heel heftig en dan is de vraag, waarom maak je het niet uit met je huidige vriend. Maar zo sterk zijn de gevoelens ook niet hoor, het is meer de combinatie van een aanhoudende verliefdheid (maar het is niet zo dat ik continu aan hem denk) , het fijne en geborgen gevoel dat hij mij geeft en dat we overal over kunnen praten. Als ik geen gevoelens voor hem zou hebben, dan zou het mijn allerbeste vriend zijn...maar nou hou ik hem toch een beetje op afstand, al kan ik niet helemaal afstand van hem houden.
Ik heb hem de laatste tijd wat vaker gezien en merk dat de gevoelens weer sterker worden en dat ik over hem begin te fantaseren...dus ik hou het nou weer wat meer af. Ik word hier ook erg ongelukkig van en voel me een slechte vriendin...
Toch blijft het altijd broeien, hij doet er niks mee, ik doe er niks mee...en het is zo frustrerend. Het is ook in hele kleine dingetjes te merken een begroeting is net iets steviger dan normaal, we kijken elkaar net iets te lang aan.
Mijn vriend weet van ons 'verleden' en hij geeft zelfs aan dat hij denkt dat R. nog wat voor mij voelt (we spreken nooit met z'n 2-en af, alleen met mijn vriend erbij en/of anderen). Hij is daar verder helemaal niet jaloers over.
Hij weet echter niet dat ik ook nog wat voor hem voel, soms denk ik zelfs dat hij mijn 'soulmate' is. We kunnen zo goed over alles praten, we passen eigenlijk zo goed bij elkaar en ik heb al zo lang gevoelens voor hem, die ik soms wel kan wegstoppen, maar nooit verdwijnen. Ik noemde net het woord soulmate, dat klinkt wel heel heftig en dan is de vraag, waarom maak je het niet uit met je huidige vriend. Maar zo sterk zijn de gevoelens ook niet hoor, het is meer de combinatie van een aanhoudende verliefdheid (maar het is niet zo dat ik continu aan hem denk) , het fijne en geborgen gevoel dat hij mij geeft en dat we overal over kunnen praten. Als ik geen gevoelens voor hem zou hebben, dan zou het mijn allerbeste vriend zijn...maar nou hou ik hem toch een beetje op afstand, al kan ik niet helemaal afstand van hem houden.
Ik heb hem de laatste tijd wat vaker gezien en merk dat de gevoelens weer sterker worden en dat ik over hem begin te fantaseren...dus ik hou het nou weer wat meer af. Ik word hier ook erg ongelukkig van en voel me een slechte vriendin...
maandag 3 mei 2010 om 15:36
Ben blij dat ik het hier even kwijt kan. De tranen stromen me over de wangen terwijl ik type. Ik denk dat dit nodig is om die spanning te ontladen, dus ik laat het maar gaan.
Ik heb echt een heel leuk leven met man en kids, dus wil ook tegen dat gevoel blijven vechten. Maar soms denk ik echt dat het inderdaad zo is dat ik mijn soulmate te laat ben tegengekomen.
Ik heb echt een heel leuk leven met man en kids, dus wil ook tegen dat gevoel blijven vechten. Maar soms denk ik echt dat het inderdaad zo is dat ik mijn soulmate te laat ben tegengekomen.
maandag 3 mei 2010 om 15:36
Verdriet? Waarom eigenlijk precies? Om een verliefdheid op een man waarvan je geen idee hoe het is om mee samen te leven? Of als ik het goed begrijp, zelfs nog nooit mee gezoend hebt? Wat hebben jullie dan wat zo'n verdriet veroorzaakt?
Je hebt een verlangen wat niet vervuld kan worden. Jammer voor je, maar het is je eigen keus. Je zou namelijk ook bij je man weg kunnen gaan en je verliefdheid uitleven.
Je hebt een verlangen wat niet vervuld kan worden. Jammer voor je, maar het is je eigen keus. Je zou namelijk ook bij je man weg kunnen gaan en je verliefdheid uitleven.
maandag 3 mei 2010 om 15:42
Ach meisje, ik begrijp het wel. het blijft ook iets tragisch. Als een bloemmetje wat nooit heeft kunnen bloeien. Ik heb een vergelijkbaar iets meegemaakt, ik koester de herinnering als een kadootje wat ik nooit geopend heb, maar die er wel speciaal voor mij was.
Accepteer het en leg je er vervolgens bij neer.
Accepteer het en leg je er vervolgens bij neer.
maandag 3 mei 2010 om 15:54
Ik begrijp het wel, hoor. Heb het zelf ook meegemaakt, en weet hoeveel pijn dit doet. Als je het niet meegemaakt en gevoeld heb kan je heel rationeel reageren, maar als je steeds zo erg naar iemand verlangt is het zo moeilijk om nuchter te blijven en er niet ook toe te geven.
Ik vind dat je heel trots op jezelf mag zijn, dat je ondanks deze sterke gevoelens, toch voor je relatie hebt gekozen.
Ik zou het wel met je man bespreken, dat haalt misschien wat druk weg.
Mis je iets bij je man, eigenschappen die hij misschien wel heeft? Dit was bij mij het geval.
Ik was soms kapot van verdriet, want, het kan niet, het mag niet hield ik mezelf voor. Zoveel verdriet als toen had en heb ik nog nooit eerder meegemaakt en gevoeld.
Wat je doen moet kan ik je niet vertellen, maar ik leef met je mee.
Je vraagt je misschien af wat ik gedaan heb: ik ben heel lang in stilte verliefd geweest, niets mee gedaan. Daarna toch met hem gepraat, het verteld. Daarna mijn vriend verteld. God, wat was dat moeilijk. Na heel lang twijfelen heb ik voor de nieuwe vriend gekozen, ben apart gaan wonen. Want ik wilde de keus eerlijk maken, en niet zo van: als hij voor mij kiest, ga ik en anders blijf ik. En ja, het was een goede keuze, nooit spijt van gehad, maar moeilijk is het wel geweest, verschrikkelijk moeilijk zelfs.
Jij hebt je gezin en dat maakt het moeilijker.
Je moet wel bedenken: wat je ook doet, welke keuze je ook maakt, verdriet zal je in alle gevallen hebben.
Ik vind dat je heel trots op jezelf mag zijn, dat je ondanks deze sterke gevoelens, toch voor je relatie hebt gekozen.
Ik zou het wel met je man bespreken, dat haalt misschien wat druk weg.
Mis je iets bij je man, eigenschappen die hij misschien wel heeft? Dit was bij mij het geval.
Ik was soms kapot van verdriet, want, het kan niet, het mag niet hield ik mezelf voor. Zoveel verdriet als toen had en heb ik nog nooit eerder meegemaakt en gevoeld.
Wat je doen moet kan ik je niet vertellen, maar ik leef met je mee.
Je vraagt je misschien af wat ik gedaan heb: ik ben heel lang in stilte verliefd geweest, niets mee gedaan. Daarna toch met hem gepraat, het verteld. Daarna mijn vriend verteld. God, wat was dat moeilijk. Na heel lang twijfelen heb ik voor de nieuwe vriend gekozen, ben apart gaan wonen. Want ik wilde de keus eerlijk maken, en niet zo van: als hij voor mij kiest, ga ik en anders blijf ik. En ja, het was een goede keuze, nooit spijt van gehad, maar moeilijk is het wel geweest, verschrikkelijk moeilijk zelfs.
Jij hebt je gezin en dat maakt het moeilijker.
Je moet wel bedenken: wat je ook doet, welke keuze je ook maakt, verdriet zal je in alle gevallen hebben.
maandag 3 mei 2010 om 16:03
quote:vivalina schreef op 03 mei 2010 @ 14:56:
Je hoeft jezelf niet te haten, want je kunt er niks aan doen. Je ben al goed bezig door er niks mee te doen en te willen.
Maar in plaats van het tegen elkaar uit te spreken, had je het (en moet je dus eigenlijk nu doen) het tegen je man vertellen. Dán pas gaat waarschijnlijk de spanning er wel af.Als je huwelijk je lief is (en dat is het zo te lezen) dan moet je dit helemaal niet aan je man vertellen. Wat moet hij met die informatie? Zich ontzettend klote voelen. Anders kan hij er niets mee. Nee, je hebt het goed opgelost zoals je gedaan hebt, er is immers niets gebeurd. Ik zou mijn energie gaan richten op mijn relatie en dat verdriet zal dan vanzelf gaan slijten. Sterkte!
Je hoeft jezelf niet te haten, want je kunt er niks aan doen. Je ben al goed bezig door er niks mee te doen en te willen.
Maar in plaats van het tegen elkaar uit te spreken, had je het (en moet je dus eigenlijk nu doen) het tegen je man vertellen. Dán pas gaat waarschijnlijk de spanning er wel af.Als je huwelijk je lief is (en dat is het zo te lezen) dan moet je dit helemaal niet aan je man vertellen. Wat moet hij met die informatie? Zich ontzettend klote voelen. Anders kan hij er niets mee. Nee, je hebt het goed opgelost zoals je gedaan hebt, er is immers niets gebeurd. Ik zou mijn energie gaan richten op mijn relatie en dat verdriet zal dan vanzelf gaan slijten. Sterkte!
maandag 3 mei 2010 om 16:08
quote:xxxlondon schreef op 03 mei 2010 @ 15:42:
Ach meisje, ik begrijp het wel. het blijft ook iets tragisch. Als een bloemmetje wat nooit heeft kunnen bloeien. Ik heb een vergelijkbaar iets meegemaakt, ik koester de herinnering als een kadootje wat ik nooit geopend heb, maar die er wel speciaal voor mij was.
:
Is dit niet een beetje over-romantiseren?
Ik ben ook wel eens heftig en héél langdurig verliefd geweest (tijdens een slecht huwelijk) zonder er iets mee te doen en had vergelijkbare gevoelens en gedachtes.
Nu , heel veel jaren later, kan ik die man met nuchtere ogen bekijken en moet ik een beetje lachen om degene die ik toen was. Enig schaamtegevoel tegenover mezelf is me overigens ook niet vreemd
Hij is ook maar een gewone man, en naar ik later vernomen heb, helemaal niet gemakkelijk om mee om te gaan, ontrouw bovendien.
Ik ben het met Evidenza eens : je weet helemaal niet hoe die man zou zijn om mee samen te leven.
Overigens: een pluim voor de TO dat ze niets doet met haar gevoelens...
Ach meisje, ik begrijp het wel. het blijft ook iets tragisch. Als een bloemmetje wat nooit heeft kunnen bloeien. Ik heb een vergelijkbaar iets meegemaakt, ik koester de herinnering als een kadootje wat ik nooit geopend heb, maar die er wel speciaal voor mij was.
:
Is dit niet een beetje over-romantiseren?
Ik ben ook wel eens heftig en héél langdurig verliefd geweest (tijdens een slecht huwelijk) zonder er iets mee te doen en had vergelijkbare gevoelens en gedachtes.
Nu , heel veel jaren later, kan ik die man met nuchtere ogen bekijken en moet ik een beetje lachen om degene die ik toen was. Enig schaamtegevoel tegenover mezelf is me overigens ook niet vreemd
Hij is ook maar een gewone man, en naar ik later vernomen heb, helemaal niet gemakkelijk om mee om te gaan, ontrouw bovendien.
Ik ben het met Evidenza eens : je weet helemaal niet hoe die man zou zijn om mee samen te leven.
Overigens: een pluim voor de TO dat ze niets doet met haar gevoelens...
maandag 3 mei 2010 om 16:11
quote:Anoniempje111 schreef op 03 mei 2010 @ 15:23:
Pfff, dit herken ik helemaal. Al gaat het bij mij om een jongen die ik al meer dan 8 jaar ken. Ik vond hem direct erg leuk, maar ik zat destijds in een relatie dus deed er verder weinig mee. Hij heeft toen wel direct uitgesproken meer met mij te willen... Toen even weinig contact gehad en later weer opgepakt als 'gewone' kenissen/vrienden, allemaal heel onschuldig, maar er was altijd wel een bepaalde spanning. Op een gegeven moment ging mijn relatie uit, maar had ik weinig contact met hem en toen had hij een vriendin, later was dat weer uit en had ik een nieuwe vriend... Een jaar of 4/5 geleden heeft hij het nog een keer geprobeerd, maar heb hem toen aangegeven dat ik een vriend had en dat hij moest stoppen. Dat heeft hij toen ook gedaan en sindsdien is er nooit meer iets voorgevallen. We gaan als vrienden/kennissen met elkaar om. Soms zien we elkaar geregeld, soms tijden niet. Vriend kan ook goed met hem opschieten.
Toch blijft het altijd broeien, hij doet er niks mee, ik doe er niks mee...en het is zo frustrerend. Het is ook in hele kleine dingetjes te merken een begroeting is net iets steviger dan normaal, we kijken elkaar net iets te lang aan.
Mijn vriend weet van ons 'verleden' en hij geeft zelfs aan dat hij denkt dat R. nog wat voor mij voelt (we spreken nooit met z'n 2-en af, alleen met mijn vriend erbij en/of anderen). Hij is daar verder helemaal niet jaloers over.
Hij weet echter niet dat ik ook nog wat voor hem voel, soms denk ik zelfs dat hij mijn 'soulmate' is. We kunnen zo goed over alles praten, we passen eigenlijk zo goed bij elkaar en ik heb al zo lang gevoelens voor hem, die ik soms wel kan wegstoppen, maar nooit verdwijnen. Ik noemde net het woord soulmate, dat klinkt wel heel heftig en dan is de vraag, waarom maak je het niet uit met je huidige vriend. Maar zo sterk zijn de gevoelens ook niet hoor, het is meer de combinatie van een aanhoudende verliefdheid (maar het is niet zo dat ik continu aan hem denk) , het fijne en geborgen gevoel dat hij mij geeft en dat we overal over kunnen praten. Als ik geen gevoelens voor hem zou hebben, dan zou het mijn allerbeste vriend zijn...maar nou hou ik hem toch een beetje op afstand, al kan ik niet helemaal afstand van hem houden.
Ik heb hem de laatste tijd wat vaker gezien en merk dat de gevoelens weer sterker worden en dat ik over hem begin te fantaseren...dus ik hou het nou weer wat meer af. Ik word hier ook erg ongelukkig van en voel me een slechte vriendin...Jee, dat is best heftig voor je. En hoe ervaart hij dat? Hebben jullie daar wel eens over gesproken?Denk je dat je met hem gelukkiger zou kunnen zijn dan met je huidige vriend? Ik bedoel, als het echt zo bijzonder voelt, en je hebt geen kinderen met je vriend of zit anderszins heel vast in die relatie, zou ik zelf wel goed overwegen met wie ik mijn leven wilde delen.
Pfff, dit herken ik helemaal. Al gaat het bij mij om een jongen die ik al meer dan 8 jaar ken. Ik vond hem direct erg leuk, maar ik zat destijds in een relatie dus deed er verder weinig mee. Hij heeft toen wel direct uitgesproken meer met mij te willen... Toen even weinig contact gehad en later weer opgepakt als 'gewone' kenissen/vrienden, allemaal heel onschuldig, maar er was altijd wel een bepaalde spanning. Op een gegeven moment ging mijn relatie uit, maar had ik weinig contact met hem en toen had hij een vriendin, later was dat weer uit en had ik een nieuwe vriend... Een jaar of 4/5 geleden heeft hij het nog een keer geprobeerd, maar heb hem toen aangegeven dat ik een vriend had en dat hij moest stoppen. Dat heeft hij toen ook gedaan en sindsdien is er nooit meer iets voorgevallen. We gaan als vrienden/kennissen met elkaar om. Soms zien we elkaar geregeld, soms tijden niet. Vriend kan ook goed met hem opschieten.
Toch blijft het altijd broeien, hij doet er niks mee, ik doe er niks mee...en het is zo frustrerend. Het is ook in hele kleine dingetjes te merken een begroeting is net iets steviger dan normaal, we kijken elkaar net iets te lang aan.
Mijn vriend weet van ons 'verleden' en hij geeft zelfs aan dat hij denkt dat R. nog wat voor mij voelt (we spreken nooit met z'n 2-en af, alleen met mijn vriend erbij en/of anderen). Hij is daar verder helemaal niet jaloers over.
Hij weet echter niet dat ik ook nog wat voor hem voel, soms denk ik zelfs dat hij mijn 'soulmate' is. We kunnen zo goed over alles praten, we passen eigenlijk zo goed bij elkaar en ik heb al zo lang gevoelens voor hem, die ik soms wel kan wegstoppen, maar nooit verdwijnen. Ik noemde net het woord soulmate, dat klinkt wel heel heftig en dan is de vraag, waarom maak je het niet uit met je huidige vriend. Maar zo sterk zijn de gevoelens ook niet hoor, het is meer de combinatie van een aanhoudende verliefdheid (maar het is niet zo dat ik continu aan hem denk) , het fijne en geborgen gevoel dat hij mij geeft en dat we overal over kunnen praten. Als ik geen gevoelens voor hem zou hebben, dan zou het mijn allerbeste vriend zijn...maar nou hou ik hem toch een beetje op afstand, al kan ik niet helemaal afstand van hem houden.
Ik heb hem de laatste tijd wat vaker gezien en merk dat de gevoelens weer sterker worden en dat ik over hem begin te fantaseren...dus ik hou het nou weer wat meer af. Ik word hier ook erg ongelukkig van en voel me een slechte vriendin...Jee, dat is best heftig voor je. En hoe ervaart hij dat? Hebben jullie daar wel eens over gesproken?Denk je dat je met hem gelukkiger zou kunnen zijn dan met je huidige vriend? Ik bedoel, als het echt zo bijzonder voelt, en je hebt geen kinderen met je vriend of zit anderszins heel vast in die relatie, zou ik zelf wel goed overwegen met wie ik mijn leven wilde delen.
maandag 3 mei 2010 om 16:50
Zo herkenbaar jouw verhaal , ook ik huil van binnen, heb echt hartepijn. Alleen ben ik al een stuk in de 50 en de man in kwestie is van mijn leeftijd, duurt al ruim een jaar. Zitten beide in een lange relatie.Weet niet zoveel van hem, we praten niet over gevoelens, maar zijn reacties en blikken zeggen genoeg. Mijn man weet van niets, zou ook niet verstandig zijn want hij kan af en toe verbaal heftig reageren. Toch ben ik rustiger als ik bij mijn echtgenoot in de buurt ben.
maandag 3 mei 2010 om 16:56
Ik weet ook wel dat het heel anders is als je met iemand samenwoont inclusief rondslingerende sokken, ochtendhumeur en andere 'gewone' leefirritaties. Wat dat betreft maak ik me geen illusies.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
