Relaties
alle pijlers
Al 5 jaar verliefd op iemand anders...
maandag 3 mei 2010 om 14:46
Ik ben een gelukkig getrouwde vrouw met 2 kleine kindjes onder de 4 jaar. Mijn man en ik hebben het inmiddels al een jaar of 13 goed samen. Toch ben ik - met vlagen wanneer ik hem weer tegenkom - verliefd op een andere man. Al 5 jaar duurt dit. En hij op mij. In mijn werk kom ik hem dus een paar keer per jaar tegen en dan laait het weer enorm op. We hebben er nooit iets mee gedaan behalve het uitspreken naar elkaar in de hoop de 'angel' er uit te halen. Dit is helaas niet genoeg, want het blijft broeien en het gevoel wordt steeds sterker. Gevoelsmatig ga ik al 5 jaar 'vreemd'.
Ik weet dat de enige juiste manier is om alle contact te verbreken en zorgen dat ik hem niet meer tegenkom, maar in de prakijk blijkt dat soms niet mogelijk omdat we in dezelfde branche werken en elkaar bij een wederzijdse klant soms moeten treffen. Als ik dan in zijn ogen kijk, dan ben ik weer verloren en begin ik weer over hem te dromen, krijg ik een energieboost en het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik heb dit nog nooit eerder gehad, ook niet in mijn huidige of voorgaande relaties.
Ik haat mijzelf hierom... ik ben toch gelukkig thuis? Er zijn natuurlijk altijd dingen die anders kunnen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom ontvankelijk ben voor anderen. We houden het erop dat dit gevoel kan ontstaan naast een goede relatie thuis en dat we dat in stilte moeten koesteren zonder er consequenties aan te hangen. Toch merk ik weer verwarring als ik hem heb gezien, dus nu hebben we maar samen besloten dat het beter is om elkaar echt te gaan mijden voor zover dat mogelijk is. Mijn clientaccount heb ik overgedaan aan een collega en nummers en mailadres uit mijn blackberry gewist.
Zo is het beter.... maar ik huil al een paar dagen van binnen en kan niets eten van verdriet. Ik voel me klote, maar ik voel me nog meer klote als ik mijn lieve man met onze kindjes in de weer zie. Ik voel verdriet, maar voel ook boosheid dat ik verdriet voel. Het mag immers niet.
Wat ik hiermee wil? Even van mijn afschrijven, de pijn in mijn strot van de tranen die ik inslik kwijtraken en wie weet tips van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt.
Ik weet dat de enige juiste manier is om alle contact te verbreken en zorgen dat ik hem niet meer tegenkom, maar in de prakijk blijkt dat soms niet mogelijk omdat we in dezelfde branche werken en elkaar bij een wederzijdse klant soms moeten treffen. Als ik dan in zijn ogen kijk, dan ben ik weer verloren en begin ik weer over hem te dromen, krijg ik een energieboost en het gevoel de wereld aan te kunnen. Ik heb dit nog nooit eerder gehad, ook niet in mijn huidige of voorgaande relaties.
Ik haat mijzelf hierom... ik ben toch gelukkig thuis? Er zijn natuurlijk altijd dingen die anders kunnen, maar ik heb niet het gevoel dat ik daarom ontvankelijk ben voor anderen. We houden het erop dat dit gevoel kan ontstaan naast een goede relatie thuis en dat we dat in stilte moeten koesteren zonder er consequenties aan te hangen. Toch merk ik weer verwarring als ik hem heb gezien, dus nu hebben we maar samen besloten dat het beter is om elkaar echt te gaan mijden voor zover dat mogelijk is. Mijn clientaccount heb ik overgedaan aan een collega en nummers en mailadres uit mijn blackberry gewist.
Zo is het beter.... maar ik huil al een paar dagen van binnen en kan niets eten van verdriet. Ik voel me klote, maar ik voel me nog meer klote als ik mijn lieve man met onze kindjes in de weer zie. Ik voel verdriet, maar voel ook boosheid dat ik verdriet voel. Het mag immers niet.
Wat ik hiermee wil? Even van mijn afschrijven, de pijn in mijn strot van de tranen die ik inslik kwijtraken en wie weet tips van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt.
maandag 3 mei 2010 om 17:18
quote:Lieve1976 schreef op 03 mei 2010 @ 16:11:
[...]
Jee, dat is best heftig voor je. En hoe ervaart hij dat? Hebben jullie daar wel eens over gesproken?Denk je dat je met hem gelukkiger zou kunnen zijn dan met je huidige vriend? Ik bedoel, als het echt zo bijzonder voelt, en je hebt geen kinderen met je vriend of zit anderszins heel vast in die relatie, zou ik zelf wel goed overwegen met wie ik mijn leven wilde delen.
Nee, ik heb het er nooit (meer) met R. over. De laatste keer was dus zo´n 4 jaar geleden, toen ik al met huidige vriend was en heb aangegeven dat ik niets wilde omdat ik met mijn vriend was.
We gaan dus verder ook heel normaal met elkaar om, een buitenstaander zou er weinig van merken. Het zit hem dus echt in de hele kleine dingetjes, we doen het ook echt niet expres, maar het gebeurt.
Ik wil ook niet zeggen dat het mijn grote liefde is hoor, maar ik heb wel het idee dat wij veel beter bij elkaar passen dan ik en mijn vriend. Maar tegelijkertijd hou ik veel meer van mijn vriend dan van hem! Of ik gelukkiger met hem wordt kan ik ook niet zeggen, omdat we nooit iets hebben geprobeerd... Het ligt ook absoluut niet aan mijn relatie met mijn vriend, ik ben super gelukkig met hem, bovendien speelt dit al voordat ik hem leerde kennen en had ik ook gevoelens voor R. in mijn andere relaties.
Ik heb verder geen kinderen met mijn huidige vriend en ook geen dingen waardoor ik ´vast´ aan hem zit, behalve dat ik erg veel van hem hou en hem echt niet zou willen opgeven.
Als ik zou weten dat hij zoiets met een meisje had, zou ik dat ook echt VERSCHRIKKELIJK vinden. Daarom voel ik me ook erg schuldig.
Maar tegelijkertijd kan ik er ook weinig aan doen...het enige is hem nooit meer zien, maar dan verlies ik (en vriend) ook een goede vriend... Het liefste wil ik dat de gevoelens gewoon weg gaan.
Of in mijn perfecte wereld, gewoon eens kijken wat er gebeurd als we toch een stap verder gaan. Misschien verdwijnen de gevoelens dan wel als sneeuw voor de zon. Maar zolang ik samen ben met mijn vriend, zal ik dat nooit doen.
[...]
Jee, dat is best heftig voor je. En hoe ervaart hij dat? Hebben jullie daar wel eens over gesproken?Denk je dat je met hem gelukkiger zou kunnen zijn dan met je huidige vriend? Ik bedoel, als het echt zo bijzonder voelt, en je hebt geen kinderen met je vriend of zit anderszins heel vast in die relatie, zou ik zelf wel goed overwegen met wie ik mijn leven wilde delen.
Nee, ik heb het er nooit (meer) met R. over. De laatste keer was dus zo´n 4 jaar geleden, toen ik al met huidige vriend was en heb aangegeven dat ik niets wilde omdat ik met mijn vriend was.
We gaan dus verder ook heel normaal met elkaar om, een buitenstaander zou er weinig van merken. Het zit hem dus echt in de hele kleine dingetjes, we doen het ook echt niet expres, maar het gebeurt.
Ik wil ook niet zeggen dat het mijn grote liefde is hoor, maar ik heb wel het idee dat wij veel beter bij elkaar passen dan ik en mijn vriend. Maar tegelijkertijd hou ik veel meer van mijn vriend dan van hem! Of ik gelukkiger met hem wordt kan ik ook niet zeggen, omdat we nooit iets hebben geprobeerd... Het ligt ook absoluut niet aan mijn relatie met mijn vriend, ik ben super gelukkig met hem, bovendien speelt dit al voordat ik hem leerde kennen en had ik ook gevoelens voor R. in mijn andere relaties.
Ik heb verder geen kinderen met mijn huidige vriend en ook geen dingen waardoor ik ´vast´ aan hem zit, behalve dat ik erg veel van hem hou en hem echt niet zou willen opgeven.
Als ik zou weten dat hij zoiets met een meisje had, zou ik dat ook echt VERSCHRIKKELIJK vinden. Daarom voel ik me ook erg schuldig.
Maar tegelijkertijd kan ik er ook weinig aan doen...het enige is hem nooit meer zien, maar dan verlies ik (en vriend) ook een goede vriend... Het liefste wil ik dat de gevoelens gewoon weg gaan.
Of in mijn perfecte wereld, gewoon eens kijken wat er gebeurd als we toch een stap verder gaan. Misschien verdwijnen de gevoelens dan wel als sneeuw voor de zon. Maar zolang ik samen ben met mijn vriend, zal ik dat nooit doen.
maandag 3 mei 2010 om 17:22
quote:heetpepertje schreef op 03 mei 2010 @ 16:56:
Ik weet ook wel dat het heel anders is als je met iemand samenwoont inclusief rondslingerende sokken, ochtendhumeur en andere 'gewone' leefirritaties. Wat dat betreft maak ik me geen illusies.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
Daar herken ik mijzelf ook heel sterk in. Alleen heeft hij geen partner en zijn er ook geen kinderen. Maar ik voel me wel heel erg sterk verbonden met mijn eigen vriend en wil dat ook niet opgeven.
Het is ook meer verstandelijk dat ik denk dat we beter bij elkaar passen, terwijl ik gevoelsmatig meer om eigen vriend geef. Maar dus wel gevoelens heb voor die ander...
Ik weet ook wel dat het heel anders is als je met iemand samenwoont inclusief rondslingerende sokken, ochtendhumeur en andere 'gewone' leefirritaties. Wat dat betreft maak ik me geen illusies.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
Daar herken ik mijzelf ook heel sterk in. Alleen heeft hij geen partner en zijn er ook geen kinderen. Maar ik voel me wel heel erg sterk verbonden met mijn eigen vriend en wil dat ook niet opgeven.
Het is ook meer verstandelijk dat ik denk dat we beter bij elkaar passen, terwijl ik gevoelsmatig meer om eigen vriend geef. Maar dus wel gevoelens heb voor die ander...
maandag 3 mei 2010 om 17:29
je DENKT dat je een seireuse toekomst zou hebben....dat is het hele probleem.....je kan het in je hoofd zo perfect maken als jij maar toelaat....en dat doe je dan ook, dan ga je naar iets verlangen wat in jou hoofd is gecreeerd......iets wat er niet is.
niks is wat het lijkt....ok hij niet.....ik vind het altijd zo vreselijk stom als mensen zichzelf daar in laten meeslepen.
net zoals dat even elkaar te lang aankijken....dat doe je allemaal zelf...dat hoeft allemaal niet.
je weet waar de stopknop zit.....uit respect voor je vent zou ik zeggen....gebruik em eens....draai de rollen eens om....zou jij het fijn vinden als jou lieve man al 8 jaar fantaseerd over een leven met een andere vrouw ipv jou? denk dat je hart in 10000 stukjes breekt.
het is echt een beledeging om te zeggen dat je je soulmate misschien te laat hebt ontmoet....wat doe je dan nog bij je man denk ik dan, als je daar zo naar verlangt
het enige compliment wat ik je kan geven is dat je er nog niks mee hebt gedaan, doen niet veel mensen je na...helaas
niks is wat het lijkt....ok hij niet.....ik vind het altijd zo vreselijk stom als mensen zichzelf daar in laten meeslepen.
net zoals dat even elkaar te lang aankijken....dat doe je allemaal zelf...dat hoeft allemaal niet.
je weet waar de stopknop zit.....uit respect voor je vent zou ik zeggen....gebruik em eens....draai de rollen eens om....zou jij het fijn vinden als jou lieve man al 8 jaar fantaseerd over een leven met een andere vrouw ipv jou? denk dat je hart in 10000 stukjes breekt.
het is echt een beledeging om te zeggen dat je je soulmate misschien te laat hebt ontmoet....wat doe je dan nog bij je man denk ik dan, als je daar zo naar verlangt
het enige compliment wat ik je kan geven is dat je er nog niks mee hebt gedaan, doen niet veel mensen je na...helaas
maandag 3 mei 2010 om 20:08
Heetpepertje, ga de hei op jank alle verdriet uit je lijf scheldt, schreeuw jank en vergeef je zelf die (menselijke) verliefdheid.
Probeer het op deze manier af te sluiten en opnieuw verder te gaan met een schone lei.En verwijt jezelf niks want er valt jezelf niets te verwijten wees eerder trots op jezelf dat je niks met hem bent begonnen en ga door met je leven waar je gestopt bent
Probeer het op deze manier af te sluiten en opnieuw verder te gaan met een schone lei.En verwijt jezelf niks want er valt jezelf niets te verwijten wees eerder trots op jezelf dat je niks met hem bent begonnen en ga door met je leven waar je gestopt bent
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
maandag 3 mei 2010 om 21:42
lil_star, ik bedoel dat we het dan serieus zouden overwegen... maar dat is natuurlijk 'wat als...' en het gaat natuurlijk helemaal nooit gebeuren. En over dat meeslepen en creeëren, daar ben ik realistisch en nuchter genoeg voor om in te zien dat ik de situatie daar niet makkelijker door maak.
Goede tip arrasje. Moet zeggen dat ik vanmiddag een lange autorit had en heel hard heb gehuild om de cd van Anouk. Jankte lekker weg en tezamen met het schrijven hier, heeft het me enorm opgelucht.
Goede tip arrasje. Moet zeggen dat ik vanmiddag een lange autorit had en heel hard heb gehuild om de cd van Anouk. Jankte lekker weg en tezamen met het schrijven hier, heeft het me enorm opgelucht.
maandag 3 mei 2010 om 22:03
quote:heetpepertje schreef op 03 mei 2010 @ 16:56:
Ik weet ook wel dat het heel anders is als je met iemand samenwoont inclusief rondslingerende sokken, ochtendhumeur en andere 'gewone' leefirritaties. Wat dat betreft maak ik me geen illusies.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
Romantiseer je het niet veel te veel? Hoe goed ken je hem nu echt? Je denkt dat jullie een toekomst samen zouden hebben, maar dat is simpelweg niet aan de orde en je hebt ook geen flauw idee hoe het in werkelijkheid zou verlopen.
Ik snap best dat je een beetje verdrietig bent, maar kom op, je hebt een man waar je blij mee bent, twee kinderen, een leuk leven zeg je zelf. Waarom dan zo ontzettend treuren om iets wat niet is geweest?
Ik weet ook wel dat het heel anders is als je met iemand samenwoont inclusief rondslingerende sokken, ochtendhumeur en andere 'gewone' leefirritaties. Wat dat betreft maak ik me geen illusies.
Het is wel zo dat als we beiden vrij zouden zijn, dat ik denk dat we serieus een toekomst zouden hebben. Maar dat is niet zo. En er zijn partners en inmiddels kinderen in het spel, dus fantaseren daarover heeft ook echt geen zin.
Romantiseer je het niet veel te veel? Hoe goed ken je hem nu echt? Je denkt dat jullie een toekomst samen zouden hebben, maar dat is simpelweg niet aan de orde en je hebt ook geen flauw idee hoe het in werkelijkheid zou verlopen.
Ik snap best dat je een beetje verdrietig bent, maar kom op, je hebt een man waar je blij mee bent, twee kinderen, een leuk leven zeg je zelf. Waarom dan zo ontzettend treuren om iets wat niet is geweest?
maandag 3 mei 2010 om 22:54
Lees even mijn laatste post nog even, daar corrigeer ik het woordje 'serieus'. Ik ken hem trouwens erg goed, ken hem al jaren (voordat de vonk oversloeg al).
En is is genoeg om blij over te zijn met man, kindjes en alles, maar dit verdriet kan er best naast bestaan. Ik kies er niet bewust voor om te gaan zitten treuren namelijk, want als ik de keuze had om niets te voelen, dan had ik dit topic niet geopend.
En is is genoeg om blij over te zijn met man, kindjes en alles, maar dit verdriet kan er best naast bestaan. Ik kies er niet bewust voor om te gaan zitten treuren namelijk, want als ik de keuze had om niets te voelen, dan had ik dit topic niet geopend.
dinsdag 4 mei 2010 om 12:25
HP, heb je eigenlijk nog wel verliefde en romantische momenten met je eigen man? Heb je af en toe nog vlinders in je buik als je hem ziet of aan hem denkt? Zeggen jullie nog geregeld tegen elkaar hoeveel je van elkaar houdt, halen jullie herinneringen op aan de eerste tijd van de verliefdheid?
Romantische gevoelens voor je eigen partner cultiveren helpt volgens mij namelijk om die gevoelens niet voor een andere man te krijgen/koesteren.
Romantische gevoelens voor je eigen partner cultiveren helpt volgens mij namelijk om die gevoelens niet voor een andere man te krijgen/koesteren.
dinsdag 4 mei 2010 om 14:08
Het is wel een aandachtspuntje Reiger. We hebben een kleine baby en slaaptekort doet de romantiek natuurlijk enigzins de das om. Ik ben bewust van dat gevaar en vertel hem dan ook dagelijks dat ik van hem hou, kruip tegen hem aan in bed, pak zijn hand vast als we buiten lopen en probeer leuke avondjes uit te plannen. Mijn man helaas is niet zo attent. En ja, ik verlang ook weer naar de tijd dat hij de arm op mijn heup/schouder legt, naast mij gaat zitten op de bank ipv aan de andere kant etc. Wat dat betreft is daar ook wel nog een wereld te verbeteren. Ik heb dat ook wel regelmatig aangegeven, maar het kwartje viel gisteren pas toen ik hem vertelde dat ik dat stukje vriendje/vriendinnetje spelen echt mis en bang ben om in een broer/zusrelatie te verzeilen. Dat is geloof ik wel aangekomen en we gaan daar ook hard aan werken.
dinsdag 4 mei 2010 om 14:33
"Mijn man helaas is niet zo attent. En ja, ik verlang ook weer naar de tijd dat hij de arm op mijn heup/schouder legt, naast mij gaat zitten op de bank ipv aan de andere kant etc."
Zo te lezen is het niet helemaal verbazend dat je dat stuk romantiek dan ergens anders gezocht hebt.
Gelukkig heeft je man het nu kennelijk begrepen, ik hoop dat dat voor een ommekeer zal zorgen!
Zo te lezen is het niet helemaal verbazend dat je dat stuk romantiek dan ergens anders gezocht hebt.
Gelukkig heeft je man het nu kennelijk begrepen, ik hoop dat dat voor een ommekeer zal zorgen!
dinsdag 4 mei 2010 om 14:44
Zeker de laatste tijd was die romantiek inderdaad kwijt. Al was het 5 jaar geleden - toen ik deze man tegenkwam - nog dik in orde op dat vlak. In ieder geval, het zal wel gaan helpen in de relatie als we hieraan werken. Ik moet zeggen dat na een paar dagen sippen over die man en het omzetten van deze 'nutteloze' energie naar actie in mijn eigen relatie gisterenavond (ik doe wel wat met de adviezen ) wel ineens de wereld er weer anders uitziet. Dus bedankt daarvoor! Nu hopen dat het vuurtje in mijn relatie weer opgestookt kan worden.
dinsdag 4 mei 2010 om 17:48
Heetpepertje, nummer 1 (je man) verliest het altijd van nr 2 omdat je nr 2 niet in detail kent. Nr 2 moppert niet, doet alles perfect laat geen winden etc.
Zolang nr 2 belangrijker is dan nr 1 is er weinig plaats voor nr 1.
Probeer nr te verbannen want dan pas kan je weer openstaan voor je man en zien wat zijn goede kanten zijn. Succes
Zolang nr 2 belangrijker is dan nr 1 is er weinig plaats voor nr 1.
Probeer nr te verbannen want dan pas kan je weer openstaan voor je man en zien wat zijn goede kanten zijn. Succes
wees jezelf, er zijn genoeg anderen.
donderdag 6 mei 2010 om 00:03
Ik herken het. Niet dat mijn situatie helemaal is te vergelijken met de jouwe, maar ik heb zo een onmogelijke liefde in mijn leven.
Ik heb al het contact afgekapt, ik kan hem niet meer zien, want dan laaien alle gevoelens weer op. Maar na al die jaren mis ik hem nog steeds, natuurlijk niet de hele tijd, maar hij is altijd wel aanwezig ergens op de achtergrond in mijn hoofd.
Hij heeft hetzelfde, dat heeft hij me verteld.
Ik heb al het contact afgekapt, ik kan hem niet meer zien, want dan laaien alle gevoelens weer op. Maar na al die jaren mis ik hem nog steeds, natuurlijk niet de hele tijd, maar hij is altijd wel aanwezig ergens op de achtergrond in mijn hoofd.
Hij heeft hetzelfde, dat heeft hij me verteld.
