Relaties
alle pijlers
Al zo lang in de war!
zondag 24 juni 2018 om 21:19
Normaal ben ik niet zo van de forums, maar ik weet niet meer waar ik met mijn verhaal naar toe moet. Ik durf er met niemand volledig over te praten omdat ik me ervoor schaam en bang ben voor kritiek. Ik ben op dit moment echter alleen maar even op zoek naar een luisterend oor en naar mensen die het misschien herkennen.
Ik zal vooraan beginnen. Toen ik met een jaar of 16/17 wat zelfbewuster werd, werd ik hiermee ook erg onzeker. Of dit met zaken uit het verleden te maken heeft (broer waar ik voor mijn gevoel tegenop moest boksen, vader die me (onbedoeld!) het gevoel gaf het nooit goed genoeg te doen), misschien... Vanaf het moment dat ik wist wat seks inhield, ben ik dit gaan gebruiken om ervoor te zorgen dat mannen mij wilde hebben. Het gaf me het gevoel dat ik dan goed genoeg was en dat dit iets was wat mannen wilde. Maar ook met andere zaken heb ik vaak gedaan wat ik dacht dat er van mij verwacht werd en niet wat ik daadwerkelijk zelf wilde. Ik heb dit jaren onbewust gedaan, zowel in relaties met mannen als bij vriendinnen.
Momenteel heb ik een relatie van inmiddels alweer 9 jaar met een man waar ik echt van houdt. Toen ik hem leerde kennen hadden we direct een klik, maar op het moment dat hij me vroeg daadwerkelijk samen een relatie beginnen twijfelde ik. Ik had niet die vlinders die je hoort te hebben bij je grote liefde, maar ik kon het erg goed met hem vinden en het was altijd gezellig samen en hij gaf me een goed gevoel. Doordat hij me dit driemaal heeft gevraagd heb ik uiteindelijk toch ja gezegd, ik vermoed nu achteraf omdat hij dit zo graag wilde en ik hem niet teleur wilde stellen, omdat hij wel iets voor mij betekende. Dit speelt nu al jaren door mijn hoofd en heb ik nog nooit met iemand durven te bespreken (zelfs niet met mijn therapeute!). Ik heb in de afgelopen 9 jaar ook meerdere malen gevoelens voor andere mannen gehad. In het begin waarschijnlijk uit oude gewoonte (het gevoel willen hebben goed genoeg te zijn voor mannen die aantrekkelijk voor mij waren). Eenmalig heeft dit ook geleid tot een affaire. Ik kon (nu achteraf gezegd) erg moeilijk echt liefde toelaten, omdat ik niet van mezelf hield. Na vele uren therapie alleen en samen ben ik me bewust geworden en heb ik erg veel aan mezelf gewerkt zodat ik ook mijn eigen keuzes durf te maken en liefde kan toelaten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik weer volledig voor mijn relatie wilde gaan.
Echter zijn we nu 3 jaar verder en blijft mijn vriend nog altijd enige twijfel houden (niet geheel onlogisch natuurlijk). Dit zorgt er bij mij echter weer voor dat ik weer erg onzeker wordt over mezelf ("ik ben niet goed genoeg"). Echter merk ik aan hem dat hij wel van mij houdt. De laatste tijd heb ik echter ook weer gevoelens gekregen voor een andere man. Waar komt dit toch door? Komt dit omdat ik vanaf het begin van onze relatie al niet de juiste gevoelens voor hem heb gehad? Ik wil erg graag met hem een toekomst opbouwen, hij is mijn maatje. Ik weet dat relaties nooit perfect zijn, maar wat als er wel meer zou kunnen bestaan in een relatie, dat ik meer gevoelens zou kunnen hebben en gelukkiger zou kunnen zijn? Er gaan dagelijks zoveel gedachten hierover door mijn hoofd dat ik er aan onderdoor begin te gaan wat ook weer druk zet op onze relatie. Hoe weet ik wat de juiste keuze is?
Ik zal vooraan beginnen. Toen ik met een jaar of 16/17 wat zelfbewuster werd, werd ik hiermee ook erg onzeker. Of dit met zaken uit het verleden te maken heeft (broer waar ik voor mijn gevoel tegenop moest boksen, vader die me (onbedoeld!) het gevoel gaf het nooit goed genoeg te doen), misschien... Vanaf het moment dat ik wist wat seks inhield, ben ik dit gaan gebruiken om ervoor te zorgen dat mannen mij wilde hebben. Het gaf me het gevoel dat ik dan goed genoeg was en dat dit iets was wat mannen wilde. Maar ook met andere zaken heb ik vaak gedaan wat ik dacht dat er van mij verwacht werd en niet wat ik daadwerkelijk zelf wilde. Ik heb dit jaren onbewust gedaan, zowel in relaties met mannen als bij vriendinnen.
Momenteel heb ik een relatie van inmiddels alweer 9 jaar met een man waar ik echt van houdt. Toen ik hem leerde kennen hadden we direct een klik, maar op het moment dat hij me vroeg daadwerkelijk samen een relatie beginnen twijfelde ik. Ik had niet die vlinders die je hoort te hebben bij je grote liefde, maar ik kon het erg goed met hem vinden en het was altijd gezellig samen en hij gaf me een goed gevoel. Doordat hij me dit driemaal heeft gevraagd heb ik uiteindelijk toch ja gezegd, ik vermoed nu achteraf omdat hij dit zo graag wilde en ik hem niet teleur wilde stellen, omdat hij wel iets voor mij betekende. Dit speelt nu al jaren door mijn hoofd en heb ik nog nooit met iemand durven te bespreken (zelfs niet met mijn therapeute!). Ik heb in de afgelopen 9 jaar ook meerdere malen gevoelens voor andere mannen gehad. In het begin waarschijnlijk uit oude gewoonte (het gevoel willen hebben goed genoeg te zijn voor mannen die aantrekkelijk voor mij waren). Eenmalig heeft dit ook geleid tot een affaire. Ik kon (nu achteraf gezegd) erg moeilijk echt liefde toelaten, omdat ik niet van mezelf hield. Na vele uren therapie alleen en samen ben ik me bewust geworden en heb ik erg veel aan mezelf gewerkt zodat ik ook mijn eigen keuzes durf te maken en liefde kan toelaten. Dit heeft ervoor gezorgd dat ik weer volledig voor mijn relatie wilde gaan.
Echter zijn we nu 3 jaar verder en blijft mijn vriend nog altijd enige twijfel houden (niet geheel onlogisch natuurlijk). Dit zorgt er bij mij echter weer voor dat ik weer erg onzeker wordt over mezelf ("ik ben niet goed genoeg"). Echter merk ik aan hem dat hij wel van mij houdt. De laatste tijd heb ik echter ook weer gevoelens gekregen voor een andere man. Waar komt dit toch door? Komt dit omdat ik vanaf het begin van onze relatie al niet de juiste gevoelens voor hem heb gehad? Ik wil erg graag met hem een toekomst opbouwen, hij is mijn maatje. Ik weet dat relaties nooit perfect zijn, maar wat als er wel meer zou kunnen bestaan in een relatie, dat ik meer gevoelens zou kunnen hebben en gelukkiger zou kunnen zijn? Er gaan dagelijks zoveel gedachten hierover door mijn hoofd dat ik er aan onderdoor begin te gaan wat ook weer druk zet op onze relatie. Hoe weet ik wat de juiste keuze is?
anoniem_371781 wijzigde dit bericht op 24-06-2018 21:44
0.02% gewijzigd
zondag 24 juni 2018 om 21:35
De juiste bestaat niet, de enige juiste keuze is de keuze die jij maakt op het moment dát je hem maakt. Jij neemt jezelf altijd mee in welke relatie dan ook en je lijkt te vinden dat de gevoelens voor anderen een teken van niet voldoende voor partner voelen is. Maar is dat ook zo? Instinctieve (geile) gevoelens voor mannen die je tegenkomt zou ik namelijk niet verwarren met gevoelens die je hebt opgebouwd in een langdurige relatie. De gevoelens voor een vreemde die plots opkomen zijn toch niet te vergelijken met het vertrouwen, de warmte en het begrip dat jij al jaren krijgt? De eerste kan dan wel weer spannender voelen dan de tweede en dát hoeft dus niet met jouw fragiel opgebouwde zelfwaardering te maken te hebben en kunnen gewoon hormonen zijn die opspelen. Óf wellicht heeft het er juist alles mee te maken? Je voelt je nog aantrekkelijk en spannend voor het onbekende mannelijke deel van de bevolking en dát geeft je een kick in jouw gevoel van zelfwaardering? Mocht dit zo zijn dan vermoed ik dat die kick dus van korte duur zal gaan zijn. En dat het vertrouwen, de warmte en het begrip van een partner die jou ongeacht jouw keuzes heeft bijgestaan, misschien dan minder spannend zijn maar wel betrouwbaar.
enn wijzigde dit bericht op 24-06-2018 21:46
1.08% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 24 juni 2018 om 21:38
En vind jezelf ook niet dat jouw partner meer verdient dan dat jij hem nu keer op keer biedt? Zo ja: dat is dus een kwestie van doen enzijn. Dus stop met jezelf zielig vinden omdat partner na alle ervaringen met jou ervoor kiest om het rustig aan te doen. Vrij logisch toch dat hij eerst maar eens bekijkt óf jij inderdaad zo stabiel en eerlijk bent geworden in therapie? En na die imho faire afweging van zijn kant zak jij gelijk húp weer in jouw oude valkuil? Mijn advies: geef die begeleiding voorlopig niet op en zie zijn keuze als zijn goed recht. Ga snappen waarom hij dit kiest en erken zijn keuze. Dit dus ipv jezelf onzeker te gaan voelen en andere mannen aantrekkelijk te vinden. Oftewel bevestiging zoeken van compleet vreemden omdat je ‘het eggie’ na duidelijkheid van partner niet aandurft te gaan?
enn wijzigde dit bericht op 24-06-2018 21:49
36.88% gewijzigd
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 24 juni 2018 om 21:49
Hierin geef ik je helemaal gelijk. Het klopt helemaal wat je zegt, af en toe vergeet ik dat. Het is goed voor mij dit weer eens te horen!Enn schreef: ↑24-06-2018 21:35De juiste bestaat niet, de enige juiste keuze is de keuze die jij maakt op het moment dát je hem maakt. Jij neemt jezelf altijd mee in welke relatie dan ook en je lijkt te vinden dat de gevoelens voor anderen een teken van niet voldoende voor partner voelen is. Maar is dat ook zo? Instinctieve (geile) gevoelens voor mannen die je tegenkomt zou ik namelijk niet verwarren met gevoelens die je hebt opgebouwd in een langdurige relatie. De gevoelens voor een vreemde die plots opkomen zijn toch niet te vergelijken met het vertrouwen, de warmte en het begrip dat jij al jaren krijgt? De eerste kan dan wel weer spannender voelen dan de tweede en dát hoeft dus niet met jouw fragiel opgebouwde zelfwaardering te maken te hebben en kunnen gewoon hormonen zijn die opspelen. Óf wellicht heeft het er juist alles mee te maken? Je voelt je nog aantrekkelijk en spannend voor het onbekende mannelijke deel van de bevolking en dát geeft je een kick in jouw gevoel van zelfwaardering? Mocht dit zo zijn dan vermoed ik dat die kick dus van korte duur zal gaan zijn. En dat het vertrouwen, de warmte en het begrip van een partner die jou ongeacht jouw keuzes heeft bijgestaan, misschien dan minder spannend zijn maar wel betrouwbaar.
zondag 24 juni 2018 om 21:52
Nah lees dan nog eens wat ik schrijf, word minder bang en neem de stap om partner echt te begrijpen, erkennen zonder jezelf persoonlijk afgewezen te voelen. Hij kiest namelijk niet voor terughoudendheid om jou te raken maar om ervoor te zorgen dat jij hem minder raakt. En jouw reactie daarop is dat je onzeker wordt en gevoelens voor anderen kweekt. Niet echt een betrouwbare veilige basis van relatie voor hem lijkt me? En hij heeft daar net zo goed behoefte aan, dus ben er eens voor hém.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 24 juni 2018 om 21:53
Tuurlijk, ik begrijp hem helemaal en heb hem hier ook al een aantal jaar de tijd voor gegeven. Maar we zullen allebei verder moeten met ons leven en hij zal daar uiteindelijk ook een keuze in moeten maken toch? Ik heb misschien geen recht van spreken, maar ik ben nu al een hele tijd in afwachting van zijn keuze en dat maakt mij erg onzeker!Enn schreef: ↑24-06-2018 21:38En vind jezelf ook niet dat jouw partner meer verdient dan dat jij hem nu keer op keer biedt? Zo ja: dat is dus een kwestie van doen enzijn. Dus stop met jezelf zielig vinden omdat partner na alle ervaringen met jou ervoor kiest om het rustig aan te doen. Vrij logisch toch dat hij eerst maar eens bekijkt óf jij inderdaad zo stabiel en eerlijk bent geworden in therapie? En na die imho faire afweging van zijn kant zak jij gelijk húp weer in jouw oude valkuil?
zondag 24 juni 2018 om 21:54
Wat heeft hij hierover gezegd dan?Lola_21 schreef: ↑24-06-2018 21:53Tuurlijk, ik begrijp hem helemaal en heb hem hier ook al een aantal jaar de tijd voor gegeven. Maar we zullen allebei verder moeten met ons leven en hij zal daar uiteindelijk ook een keuze in moeten maken toch? Ik heb misschien geen recht van spreken, maar ik ben nu al een hele tijd in afwachting van zijn keuze en dat maakt mij erg onzeker!
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
zondag 24 juni 2018 om 21:55
Hier ben ik het volmondig mee eens!Enn schreef: ↑24-06-2018 21:35De juiste bestaat niet, de enige juiste keuze is de keuze die jij maakt op het moment dát je hem maakt. Jij neemt jezelf altijd mee in welke relatie dan ook en je lijkt te vinden dat de gevoelens voor anderen een teken van niet voldoende voor partner voelen is. Maar is dat ook zo? Instinctieve (geile) gevoelens voor mannen die je tegenkomt zou ik namelijk niet verwarren met gevoelens die je hebt opgebouwd in een langdurige relatie. De gevoelens voor een vreemde die plots opkomen zijn toch niet te vergelijken met het vertrouwen, de warmte en het begrip dat jij al jaren krijgt? De eerste kan dan wel weer spannender voelen dan de tweede en dát hoeft dus niet met jouw fragiel opgebouwde zelfwaardering te maken te hebben en kunnen gewoon hormonen zijn die opspelen. Óf wellicht heeft het er juist alles mee te maken? Je voelt je nog aantrekkelijk en spannend voor het onbekende mannelijke deel van de bevolking en dát geeft je een kick in jouw gevoel van zelfwaardering? Mocht dit zo zijn dan vermoed ik dat die kick dus van korte duur zal gaan zijn. En dat het vertrouwen, de warmte en het begrip van een partner die jou ongeacht jouw keuzes heeft bijgestaan, misschien dan minder spannend zijn maar wel betrouwbaar.
zondag 24 juni 2018 om 21:57
Dat is ook logisch. Je mag ook verwachten dat hij het loslaat. Anders kan hij er beter mee stoppen. Of jij natuurlijk.Lola_21 schreef: ↑24-06-2018 21:53Tuurlijk, ik begrijp hem helemaal en heb hem hier ook al een aantal jaar de tijd voor gegeven. Maar we zullen allebei verder moeten met ons leven en hij zal daar uiteindelijk ook een keuze in moeten maken toch? Ik heb misschien geen recht van spreken, maar ik ben nu al een hele tijd in afwachting van zijn keuze en dat maakt mij erg onzeker!
zondag 24 juni 2018 om 21:59
In het verleden met en nu zonder de therapeute zijn we hier erg veel aan het werken. Hij is geen prater maar ik probeer hem zelf hierover na te laten denken en heb hem al van alles aangereikt wat er mogelijk toe bij kan dragen dat hij een keuze kan maken. Ik praat met hem en probeer hem hier bewust van te maken. Echter lijkt hij het zelf erg moeilijk hier bewust mee bezig te blijven (druk druk). En wat betreft die gevoelens van mij... lijkt me sterk dat er iemand bestaat die zo iets volledig in de hand kan houden? Ik weet dat ik hier niet teveel aandacht aan moet besteden en dat probeer ik ook zoveel mogelijk. Ik merk ook dat die samen hangen met hoe het op dat moment in mijn relatie gaat.Enn schreef: ↑24-06-2018 21:52Nah lees dan nog eens wat ik schrijf, word minder bang en neem de stap om partner echt te begrijpen, erkennen zonder jezelf persoonlijk afgewezen te voelen. Hij kiest namelijk niet voor terughoudendheid om jou te raken maar om ervoor te zorgen dat jij hem minder raakt. En jouw reactie daarop is dat je onzeker wordt en gevoelens voor anderen kweekt. Niet echt een betrouwbare veilige basis van relatie voor hem lijkt me? En hij heeft daar net zo goed behoefte aan, dus ben er eens voor hém.
zondag 24 juni 2018 om 22:01
zondag 24 juni 2018 om 22:05
Waarom draag jij via praten bij om hem een keuze te laten maken? Waarom begin je elke keer te praten? Je geeft toch net aan dat hij geen prater is? En dan is praten over het algemeen niet de juiste weg of vergis ik me nu? Als partner meer een doener is dan prater misschien overgaan tot gewoon doen?
Ik ga ervanuit dat jullie tijdens de begeleiding zaken afgesproken hebben? Ga die minitieus volgen en doen. Niet elke keer erover praten maar je consequent aan die afspraken houden.
Ik ga ervanuit dat jullie tijdens de begeleiding zaken afgesproken hebben? Ga die minitieus volgen en doen. Niet elke keer erover praten maar je consequent aan die afspraken houden.
“I've learned that people will forget what you said, people will forget what you did, but people will never forget how you made them feel.” Maya Angelou.
