Relaties
alle pijlers
Ambitie
zaterdag 19 november 2011 om 16:43
Beste dames,
Ik heb een vraag... Ik ben een vrouw van 33 en heb in de laatste 12 jaar veel geinvesteerd in verschillende studies. Daar heb ik hard voor moeten werken. Nu voel ik eindelijk dat ik het zelfvertrouwen heb en er klaar voor ben om daar iets mee te doen, zoals boeken publiceren en eigen projecten op zetten. Ik hoop er ook op dat een deel van de projecten die ik ga doen via de media publiekelijk gemaakt kunnen worden. Mijn vriend die 11 jaar ouder is dan ik vindt dit verlangen van mij redelijk narcistisch en onvolwassen, hij wijdt het aan mijn leeftijd en zegt dat ik enkel bevestiging zoek van buiten af. Dit stelt me eerlijk gezegd teleur, omdat ik veel innerlijke obstakels heb moeten overkomen om zover te komen dat ik mijn ideeen eindelijk durf te realizeren. Ik zou graag hebben dat hij mij omhoog duwde, mij steunde en trots op mij was. Hij heeft een goede baan, maar verder weinig ambitie. Is dit herkenbaar voor iemand hier?
Erg bedankt,
Lou.
Ik heb een vraag... Ik ben een vrouw van 33 en heb in de laatste 12 jaar veel geinvesteerd in verschillende studies. Daar heb ik hard voor moeten werken. Nu voel ik eindelijk dat ik het zelfvertrouwen heb en er klaar voor ben om daar iets mee te doen, zoals boeken publiceren en eigen projecten op zetten. Ik hoop er ook op dat een deel van de projecten die ik ga doen via de media publiekelijk gemaakt kunnen worden. Mijn vriend die 11 jaar ouder is dan ik vindt dit verlangen van mij redelijk narcistisch en onvolwassen, hij wijdt het aan mijn leeftijd en zegt dat ik enkel bevestiging zoek van buiten af. Dit stelt me eerlijk gezegd teleur, omdat ik veel innerlijke obstakels heb moeten overkomen om zover te komen dat ik mijn ideeen eindelijk durf te realizeren. Ik zou graag hebben dat hij mij omhoog duwde, mij steunde en trots op mij was. Hij heeft een goede baan, maar verder weinig ambitie. Is dit herkenbaar voor iemand hier?
Erg bedankt,
Lou.
zaterdag 19 november 2011 om 17:50
quote:marilou30 schreef op 19 november 2011 @ 17:32:
Nou, de plannen zijn wel reeel, in ontwikkeling, alleen nog niet afgerond. Ik vroeg me eigenlijk af of er hier vrouwen zijn die ooit te maken hebben gehad met partners die niet geheel achter ze stonden, niet in ze geloofden o.i.d.? Mijn vriend zal straks best trots op me zijn, maar ik zou zo graag nu van hem horen dat hij in die ideeen gelooft i.p.v te zeggen dat het voortkomt uit een behoefte aan erkenning. Hij minimaliseert het altijd. Ik bedoel: ik denk dat hij de drive niet begrijpt.
Hebben de vrouwen die hier partners hebben dit wel eens meegemaakt? Hebben jullie allemaal een partner die jullie zouden steunen?
Lou
Ja dit klinkt niet heel fijn zoals je vriend reageert.
Ik herken het wel een beetje. Zelf heb ik best lang over mijn scriptie gedaan (1,5 jaar) en mijn vriend dacht dat ik het nooooooit af zou maken of in ieder geval dat ik er minstens 5 jaar over zou doen. Dat is natuurlijk niet leuk om te horen en het enige dat je kan doen is het tegendeel bewijzen.
Maar misschien heeft je vriend een goede reden om zo te reageren. Hij voelt misschien dat je heel graag bij een écht informatief programma ( ) wil zitten en wil je behoeden voor teleurstelling?
Ik zeg maar wat hoor.
Nou, de plannen zijn wel reeel, in ontwikkeling, alleen nog niet afgerond. Ik vroeg me eigenlijk af of er hier vrouwen zijn die ooit te maken hebben gehad met partners die niet geheel achter ze stonden, niet in ze geloofden o.i.d.? Mijn vriend zal straks best trots op me zijn, maar ik zou zo graag nu van hem horen dat hij in die ideeen gelooft i.p.v te zeggen dat het voortkomt uit een behoefte aan erkenning. Hij minimaliseert het altijd. Ik bedoel: ik denk dat hij de drive niet begrijpt.
Hebben de vrouwen die hier partners hebben dit wel eens meegemaakt? Hebben jullie allemaal een partner die jullie zouden steunen?
Lou
Ja dit klinkt niet heel fijn zoals je vriend reageert.
Ik herken het wel een beetje. Zelf heb ik best lang over mijn scriptie gedaan (1,5 jaar) en mijn vriend dacht dat ik het nooooooit af zou maken of in ieder geval dat ik er minstens 5 jaar over zou doen. Dat is natuurlijk niet leuk om te horen en het enige dat je kan doen is het tegendeel bewijzen.
Maar misschien heeft je vriend een goede reden om zo te reageren. Hij voelt misschien dat je heel graag bij een écht informatief programma ( ) wil zitten en wil je behoeden voor teleurstelling?
Ik zeg maar wat hoor.
zaterdag 19 november 2011 om 17:52
zaterdag 19 november 2011 om 18:05
We werken inderdaad om te leven, maar soms leef je wel om te werken, met name als werken je hobby is, zoals de kunst of auteurschap. Ik werk niet alleen voor het geld.. Een goede baan hebben is voor mij niet het einde van ambitie; voor hem is werken voor geld prima, maar hij ambieert verder niks; dat is prima, maar ik denk dat hij mij daarom niet goed begrijpt, alle ambitie wordt in een kwaad daglicht gesteld.
En ik heb nu een voltijd baan, ook een goede, maar de ideeen wil ik daarnaast uitwerken (en dat doe ik ook). Maar ook zal zou ik alleen maar gestudeerd hebben tot mijn 33e, dan is dat toch ook ok? Een goede ondergrond, zou ik zeggen..
Bedankt voor jullie antwoorden!
En ik heb nu een voltijd baan, ook een goede, maar de ideeen wil ik daarnaast uitwerken (en dat doe ik ook). Maar ook zal zou ik alleen maar gestudeerd hebben tot mijn 33e, dan is dat toch ook ok? Een goede ondergrond, zou ik zeggen..
Bedankt voor jullie antwoorden!
zaterdag 19 november 2011 om 18:24
Natuurlijk is het niet erg als je tot je 33e hebt gestudeerd. Ik kan me dan alleen wel voorstellen dat je vriend je dan iets minder serieus neemt. Zo van, bewijs je nu eerst maar eens voordat je zo'n grote bek loopt te hebben.
En natuurlijk is niet alle ambitie slecht. Maar ik kan me ook bijna niet voorstellen dat dat is wat je vriend echt denkt. Ik denk eerder dat er iets aan jouw fanatisme of enthousiasme is dat hem stoort. Waarom heb je het er niet nog eens over in een goed gesprek? Dan kan je aangeven dat je het jammer vindt dat je het gevoel hebt dat hij je niet steunt. En dan kan hij uitleggen wat hij precies denkt.
En natuurlijk is niet alle ambitie slecht. Maar ik kan me ook bijna niet voorstellen dat dat is wat je vriend echt denkt. Ik denk eerder dat er iets aan jouw fanatisme of enthousiasme is dat hem stoort. Waarom heb je het er niet nog eens over in een goed gesprek? Dan kan je aangeven dat je het jammer vindt dat je het gevoel hebt dat hij je niet steunt. En dan kan hij uitleggen wat hij precies denkt.
zaterdag 19 november 2011 om 20:41
Iemand uitmaken voor narcistisch en onvolwassen is niet echt een gezellige manier van met elkaar omgaan, dat voorop. Maar het valt me op dat je het wel heel erg over de aandacht hebt die je hoopt te krijgen. Niets mis mee op zich, alleen: begin je niet aan de verkeerde kant? Beleef je ook plezier aan wat je aan het doen bent (wat het ook is, want dat vertel je nergens)? Als het niet lukt om in DWDD te komen, is je leven dan nog steeds leuk?
zaterdag 19 november 2011 om 21:17
Beste marilou,
Ik geb niet alle posts gelezen maar ik zit regelmatig in dezelfde situatie. Ik wist vanaf mijn pubertijd altijd wel wat k wilde. en ik heb er ook veel voor over om mijn doel te bereiken.
Ik streef iets na dat niet veel mensen nastreven in mijn omgeving. Ook vriendjes niet.
Ik heb zo vaak gehoord; ga toch normaal werk zoeken of het wordt toch niks me die carriere van je.
Maar, ik ben er voor niemand mee gestopt en ik zal dat ook niet doen voor vriendjes, relaties, mijn man.
Dat hoort bij mij. Of mijn partner accepteert dat of niet. Net zoals ik zijn keuzes moet accepteren.
Uiteindelijk ben jij degene die met je keuzes moet leven.
En als dit egoistisch klinkt allemaal, jammer dan. ik gun anderen hun keuzes en ik verwacht dit andersom net zo goed.
Gewoon doen en als het mislukt dan leer je er weer een hoop bij in het leven!
Ik geb niet alle posts gelezen maar ik zit regelmatig in dezelfde situatie. Ik wist vanaf mijn pubertijd altijd wel wat k wilde. en ik heb er ook veel voor over om mijn doel te bereiken.
Ik streef iets na dat niet veel mensen nastreven in mijn omgeving. Ook vriendjes niet.
Ik heb zo vaak gehoord; ga toch normaal werk zoeken of het wordt toch niks me die carriere van je.
Maar, ik ben er voor niemand mee gestopt en ik zal dat ook niet doen voor vriendjes, relaties, mijn man.
Dat hoort bij mij. Of mijn partner accepteert dat of niet. Net zoals ik zijn keuzes moet accepteren.
Uiteindelijk ben jij degene die met je keuzes moet leven.
En als dit egoistisch klinkt allemaal, jammer dan. ik gun anderen hun keuzes en ik verwacht dit andersom net zo goed.
Gewoon doen en als het mislukt dan leer je er weer een hoop bij in het leven!
zaterdag 19 november 2011 om 21:23
zondag 20 november 2011 om 16:48
Dank jullie wel voor jullie antwoorden.
@ djay: dit herken ik ook heel erg! Ik ben ook met iets bezig dat belangrijk is voor mij en uit mijzelf voortkomt, en ben nu ook zo ver dat ik vriendjes me niet meer laat tegen houden.
@_kara_: hij is niet direct denigrerend, maar soms voel ik wel zo'n denigrerend ondertoontje. Hij neemt me ergens niet serieus. Ik heb er ergens ook behoefte aan dat hij trots op mij is, misschien onvolwassen, maar ik denk dat er meer vrouwen zijn die dat hebben. Ik zou ook graag een vriend hebben die me help boven mijzelf uit te stijgen.
Bedankt, allemaal.
Lou
@ djay: dit herken ik ook heel erg! Ik ben ook met iets bezig dat belangrijk is voor mij en uit mijzelf voortkomt, en ben nu ook zo ver dat ik vriendjes me niet meer laat tegen houden.
@_kara_: hij is niet direct denigrerend, maar soms voel ik wel zo'n denigrerend ondertoontje. Hij neemt me ergens niet serieus. Ik heb er ergens ook behoefte aan dat hij trots op mij is, misschien onvolwassen, maar ik denk dat er meer vrouwen zijn die dat hebben. Ik zou ook graag een vriend hebben die me help boven mijzelf uit te stijgen.
Bedankt, allemaal.
Lou
zondag 20 november 2011 om 17:03
Beste TO,
Ik streef ook geen alledaags beroep na. Ik ben nu ook 33 en het lukt me toch al een heel aantal jaren om hierin werkzaam te zijn. Maar dat was hard knokken en veel (onzekerheid) overwinnen. Ik heb twee keer een relatie verbroken, de afgelopen tien jaar, omdat mijn partner het moeilijk vond om om te gaan met mijn ambities. Dat vond ik teleurstellend en dat haalde me naar beneden. Vooral omdat ik het gevoel had dat ik niet mijzelf kon zijn en me moest conformeren omdat mijn partner zich er (onterecht) zo bedreigd door voelde.
Maar... wat ik wel heb gemerkt, of het nu om het klaarspelen van projecten of schrijven gaat, het is ook gewoon werk. Hard werk. Waarbij je prachtige ideeen kunt hebben, maar de proef zit hem natuurlijk in de discipline en competenties die je moet hebben om ze geslaagd uit te werken. Als je nog niets hiervan hebt gerealiseerd is dat uiteraard helemaal niet erg (!) maar dan kan ik me voorstellen dat als jij daar te hoog over van de toren blaast (wat betreft roem, aandacht, e.d.) je hardwerkende vriend af en toe vindt dat je maar even moet dimmen. Lijkt me ook wel gezond, om je een beetje met beide voeten aan de grond te houden.
Ten tweede: hoe is het gegaan de afgelopen 10 jaar? Heeft jouw vriend altijd voor (het grootste deel van) het inkomen gezorgd zodat jij kon studeren? Of hadden jullie daarin een gelijk aandeel? Als het eerste het geval is: dit zal je vriend vast met liefde gedaan hebben maar misschien vind hij het nu ook wel tijd dat je verhalen/wensen om gaat zetten in concrete resultaten. Ook niks mis mee, lijkt me.
O ja: als je vermoed dat hij zich bedreigd voelt, kan je dit gevoel misschien ook wegnemen op een subtiele manier, bijv. door wat vaker je waardering voor hem uit te spreken en hem te laten merken dat je mede dankzij hem hebt bereikt wat je wilde bereiken.
Ik streef ook geen alledaags beroep na. Ik ben nu ook 33 en het lukt me toch al een heel aantal jaren om hierin werkzaam te zijn. Maar dat was hard knokken en veel (onzekerheid) overwinnen. Ik heb twee keer een relatie verbroken, de afgelopen tien jaar, omdat mijn partner het moeilijk vond om om te gaan met mijn ambities. Dat vond ik teleurstellend en dat haalde me naar beneden. Vooral omdat ik het gevoel had dat ik niet mijzelf kon zijn en me moest conformeren omdat mijn partner zich er (onterecht) zo bedreigd door voelde.
Maar... wat ik wel heb gemerkt, of het nu om het klaarspelen van projecten of schrijven gaat, het is ook gewoon werk. Hard werk. Waarbij je prachtige ideeen kunt hebben, maar de proef zit hem natuurlijk in de discipline en competenties die je moet hebben om ze geslaagd uit te werken. Als je nog niets hiervan hebt gerealiseerd is dat uiteraard helemaal niet erg (!) maar dan kan ik me voorstellen dat als jij daar te hoog over van de toren blaast (wat betreft roem, aandacht, e.d.) je hardwerkende vriend af en toe vindt dat je maar even moet dimmen. Lijkt me ook wel gezond, om je een beetje met beide voeten aan de grond te houden.
Ten tweede: hoe is het gegaan de afgelopen 10 jaar? Heeft jouw vriend altijd voor (het grootste deel van) het inkomen gezorgd zodat jij kon studeren? Of hadden jullie daarin een gelijk aandeel? Als het eerste het geval is: dit zal je vriend vast met liefde gedaan hebben maar misschien vind hij het nu ook wel tijd dat je verhalen/wensen om gaat zetten in concrete resultaten. Ook niks mis mee, lijkt me.
O ja: als je vermoed dat hij zich bedreigd voelt, kan je dit gevoel misschien ook wegnemen op een subtiele manier, bijv. door wat vaker je waardering voor hem uit te spreken en hem te laten merken dat je mede dankzij hem hebt bereikt wat je wilde bereiken.
zondag 20 november 2011 om 17:45
Het is niet erg aardig van je vriend om er zo op te reageren. Of het nu wel of niet heel realistisch is wat je wil, ieder mens heeft recht op dromen en af en toe komt er wel eens een droom uit. Als mijn partner zo bits en veroordelend zou reageren zou ik het er met hem niet meer over hebben. Het zou me wel erg van hem tegenvallen.
Don't waste your time on jealousy,
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
Sometimes you're ahead, sometimes you're behind.
maandag 21 november 2011 om 22:38
quote:marilou30 schreef op 19 november 2011 @ 17:15:
@ Lettertype: Je hebt gelijk aangaande de publieke aandacht. Misschien is dat het wel. Ik wil idd die ideeen graag uitwerken, voor de ideeen zelf en ook om anderen er gelukkiger mee te maken of te helpen, maar ergens lonkt toch die televisie. Misschien zouden mijn intenties zuiverder zijn als het alleen om het werk ging, niet om het publiekelijke succes.
Ik vind het wel herkenbaar hoor en als de drijfveer ook is om een goed product neer te zetten waar anderen gelukkiger mee gemaakt kunnen worden is dat toch een heel mooi streven?
Dat anderen eraan twijfelen of je je ideeën kunt realiseren kan een uitstekende motivatie zijn om het tegendeel te bewijzen. Alleen jammer dat je vriend zich onder de sceptici schaart. Als je zelf iets van de grond wil krijgen vanuit het niets zal je inzet toch vaak 200 procent moeten zijn en zal je veel moeten laten wat bijvoorbeeld ten koste zal gaan van de tijd die je aan je vriend kan besteden. Wat je dus nodig hebt is een partner die deel wil zijn van jouw team. De voldoening zal groot zijn als je slaagt.
@ Lettertype: Je hebt gelijk aangaande de publieke aandacht. Misschien is dat het wel. Ik wil idd die ideeen graag uitwerken, voor de ideeen zelf en ook om anderen er gelukkiger mee te maken of te helpen, maar ergens lonkt toch die televisie. Misschien zouden mijn intenties zuiverder zijn als het alleen om het werk ging, niet om het publiekelijke succes.
Ik vind het wel herkenbaar hoor en als de drijfveer ook is om een goed product neer te zetten waar anderen gelukkiger mee gemaakt kunnen worden is dat toch een heel mooi streven?
Dat anderen eraan twijfelen of je je ideeën kunt realiseren kan een uitstekende motivatie zijn om het tegendeel te bewijzen. Alleen jammer dat je vriend zich onder de sceptici schaart. Als je zelf iets van de grond wil krijgen vanuit het niets zal je inzet toch vaak 200 procent moeten zijn en zal je veel moeten laten wat bijvoorbeeld ten koste zal gaan van de tijd die je aan je vriend kan besteden. Wat je dus nodig hebt is een partner die deel wil zijn van jouw team. De voldoening zal groot zijn als je slaagt.
maandag 5 december 2011 om 11:09
Het enige wat je kunt doen is succesvol worden in hetgeen wat je wilt. Daarmee bewijs je niet alleen aan jezelf dat je serieus bent in wat je wilt, maar ook je omgeving.
Opgeven voelt soms heel bevrijdend maar dat is maar van korte duur. Je bevrijdt jezelf pas echt op de lange duur als je je eigen gevoel volgt.
Dat betekent wel dat je je volledig moet inzetten. De teleurstellingen als een vrouw moet nemen en niet elke keer neerslachtig worden als het even tegenzit. Keihard werken dus!
Opgeven voelt soms heel bevrijdend maar dat is maar van korte duur. Je bevrijdt jezelf pas echt op de lange duur als je je eigen gevoel volgt.
Dat betekent wel dat je je volledig moet inzetten. De teleurstellingen als een vrouw moet nemen en niet elke keer neerslachtig worden als het even tegenzit. Keihard werken dus!
maandag 5 december 2011 om 15:33
Marlou, wat vervelend van je vriend dat hij zo reageert. Heb je weleens tegen hem verteld hoe dat voelt?
Ik weet wel dat mannen zich soms bedreigd kunnen voelen door ambitieuze vrouwen en daar dan niet mee om kunnen gaan.
Bij ons gaat het twee kanten op: mijn man heeft jarenlang geploeterd om een creatief bedrijf op te zetten dat nu eindelijk goed loopt. Ik heb hem altijd gesteund en geholpen wasr mogelijk. Hij zegt ook heel eerlijk dat hij me daar heel dankbaar voor is.
Zelf heb ik jarenlang in loondienst gewerkt en ben ik begin dit jaar gestopt om mijn eigen ding te gaan doen (al komt daar nog niet heel veel van omdat we ook een dochter van 1,5 hebben ) en nu steunt mijn vriend me volop. Hij stimuleert me ook echt om iets te gaan doen omdat het rondkeuvelen me ook wel heel goed bevalt
Maar, om een lang verhaal kort te maken: de steun van je partner is hierbij onontbeerlijk en ik zou dan ook een hartig woordje met hem gaan praten. Succes!
Ik weet wel dat mannen zich soms bedreigd kunnen voelen door ambitieuze vrouwen en daar dan niet mee om kunnen gaan.
Bij ons gaat het twee kanten op: mijn man heeft jarenlang geploeterd om een creatief bedrijf op te zetten dat nu eindelijk goed loopt. Ik heb hem altijd gesteund en geholpen wasr mogelijk. Hij zegt ook heel eerlijk dat hij me daar heel dankbaar voor is.
Zelf heb ik jarenlang in loondienst gewerkt en ben ik begin dit jaar gestopt om mijn eigen ding te gaan doen (al komt daar nog niet heel veel van omdat we ook een dochter van 1,5 hebben ) en nu steunt mijn vriend me volop. Hij stimuleert me ook echt om iets te gaan doen omdat het rondkeuvelen me ook wel heel goed bevalt
Maar, om een lang verhaal kort te maken: de steun van je partner is hierbij onontbeerlijk en ik zou dan ook een hartig woordje met hem gaan praten. Succes!
