Relaties
alle pijlers
angst voor mezelf
vrijdag 7 oktober 2011 om 22:57
Beste mensen,
Even kort samengevat mijn issue.
Ik ben 2,7 jaar samengeweest met mijn partner. We hebben poosje samengewoond zo'n 2 jaar maar niet officieel. Hij had zijn eigen huis maar was altijd bij mij.
Hij is in het verleden emotioneel verwaarloosd geweest. Had alleen een moeder nooit zijn vader gekent.
Hij was heel onzeker etc en ik ook.We waren twee zeer onzekere mensen en dat heeft er voor gezorgd dat ondanks de relatie na 5 maanden al drama was en ruzie en verwijten en oordelen voornamelijk van mijn kant door mijn onderzekerheid nu eindelijk is gestrand.
Tot op de dag van vandaag bel ik hem nog en als ik hem hoor raak ik in paniek. Nu schijnt het zo te zijn dat hij iemand anders leuk vind. Het is nog ongeveer 3 weken uit. En hij heeft gelijk iemand anders op het oog. Dat doet me echt heel veel pijn. Want ik ken hem. Omdat onze relatie zo beladen was en alleen nog maar discussies, extreme ruzies en we waren ons zelf kwijt.
We deden niks meer samen alleen maar ruzie maken elke dag en dat ging er heftig aan toe. Elkaar uitschelden, hij spuugd op mij, hij vernederd mij, hij bedreigd me hij chanteerd mij. Zo deed ik tegen hem ook in het begin maar ben daar allang mee gestopt. Maar omdat we niemand anders zagen ging hij nu het gedrag kopieren van hoe ik toen eerst tegen hem deed.
Ergens zegt het me dat ik hem niet kwijt wil maar we hebben geen referentie meer. Er is gewoon geen gat om het nog te helen. Hij geeft ook steeds aan dat hij van me houd maar dat hij niet meer met me verder wilt. De laatste maanden belde hij me ook zelden of smste hij me zelden, hij wilt eigenlijk NOOIT met me uit, als hij uit wil wil hij dat alleen, etc. Alleen maar drama ondanks we heel veel van elkaar houden hielden.
Nu is hij dus naar dat andere meisje. Kwam erachter dat hij ook al bij haar heeft geslapen geen seks of zo maar wel kus op de mond maar samen in bed gelegen. En daar moest ik ook maar achterkomen. Het was dan wel uit... maar voor mij voelde het echt nog niet uit omdat het wel vaker uit aan was.....
Ergens is het wel goed want nu is dan echt over. Had nooit verwacht dat we uit elkaar gingen. Maar ergens voelde ik me dood ongelukkig met hem maar omdat ik zoveel om hem gaf bleven we bij elkaar. Ik heb verschrikkelijke dingen gedaan en hij ook. Geen vreemdgaan of zo. Maar we begrijpen elkaar gewoon echt niet nooit gedaan.
Herkent iemand dit? Dat je zoveel van elkaar houd maar geen referentie met elkaar meer hebt en dat je veel van elkaar houd en als je neit met elkaar praat het dan even fijn kanv oelen. Maar ik voelde me 2,8 jaar 90procent zeer depressief met hem en hij met mij.
Ik wil een man die echt van me hud en ik van hem...
Mijn probleem is dat ik nooit meer uit ga. Daarvoor had ik vrienden alles maar had mezelf geisoleerd met hem. Soort van opofferingsliefde// 2 angstige haasjes....
Nu wil ik morgen dus naar een feest en heel de nacht door gaan maar ben bang dat ik dat niet trek. Maar heb vaak momenten dat ik het wel heel graag wil. Maar als de dag dan zover is dan durf ik niet meer terwijl ik die week graag wilde.
Maar dan is de zaterdag weer voorbij en moet ik weer een week wachten. Ik voel me ook schuldig als ik uit ga want dan hoor ik me ex nog zeggen dat ik niet naar zulke domme feesten moet gaan. Maar ik ben ik en ik ben niet die mensen...
Wat een warrig verhaal maar ben in de war.... Loslaten is eng..... Maar mijn verstand zegt dat het beter zo is. En wat er ook gebeurd ik niet meer met hemt erug moet gaan en hem niet meer moet bellen...
Even kort samengevat mijn issue.
Ik ben 2,7 jaar samengeweest met mijn partner. We hebben poosje samengewoond zo'n 2 jaar maar niet officieel. Hij had zijn eigen huis maar was altijd bij mij.
Hij is in het verleden emotioneel verwaarloosd geweest. Had alleen een moeder nooit zijn vader gekent.
Hij was heel onzeker etc en ik ook.We waren twee zeer onzekere mensen en dat heeft er voor gezorgd dat ondanks de relatie na 5 maanden al drama was en ruzie en verwijten en oordelen voornamelijk van mijn kant door mijn onderzekerheid nu eindelijk is gestrand.
Tot op de dag van vandaag bel ik hem nog en als ik hem hoor raak ik in paniek. Nu schijnt het zo te zijn dat hij iemand anders leuk vind. Het is nog ongeveer 3 weken uit. En hij heeft gelijk iemand anders op het oog. Dat doet me echt heel veel pijn. Want ik ken hem. Omdat onze relatie zo beladen was en alleen nog maar discussies, extreme ruzies en we waren ons zelf kwijt.
We deden niks meer samen alleen maar ruzie maken elke dag en dat ging er heftig aan toe. Elkaar uitschelden, hij spuugd op mij, hij vernederd mij, hij bedreigd me hij chanteerd mij. Zo deed ik tegen hem ook in het begin maar ben daar allang mee gestopt. Maar omdat we niemand anders zagen ging hij nu het gedrag kopieren van hoe ik toen eerst tegen hem deed.
Ergens zegt het me dat ik hem niet kwijt wil maar we hebben geen referentie meer. Er is gewoon geen gat om het nog te helen. Hij geeft ook steeds aan dat hij van me houd maar dat hij niet meer met me verder wilt. De laatste maanden belde hij me ook zelden of smste hij me zelden, hij wilt eigenlijk NOOIT met me uit, als hij uit wil wil hij dat alleen, etc. Alleen maar drama ondanks we heel veel van elkaar houden hielden.
Nu is hij dus naar dat andere meisje. Kwam erachter dat hij ook al bij haar heeft geslapen geen seks of zo maar wel kus op de mond maar samen in bed gelegen. En daar moest ik ook maar achterkomen. Het was dan wel uit... maar voor mij voelde het echt nog niet uit omdat het wel vaker uit aan was.....
Ergens is het wel goed want nu is dan echt over. Had nooit verwacht dat we uit elkaar gingen. Maar ergens voelde ik me dood ongelukkig met hem maar omdat ik zoveel om hem gaf bleven we bij elkaar. Ik heb verschrikkelijke dingen gedaan en hij ook. Geen vreemdgaan of zo. Maar we begrijpen elkaar gewoon echt niet nooit gedaan.
Herkent iemand dit? Dat je zoveel van elkaar houd maar geen referentie met elkaar meer hebt en dat je veel van elkaar houd en als je neit met elkaar praat het dan even fijn kanv oelen. Maar ik voelde me 2,8 jaar 90procent zeer depressief met hem en hij met mij.
Ik wil een man die echt van me hud en ik van hem...
Mijn probleem is dat ik nooit meer uit ga. Daarvoor had ik vrienden alles maar had mezelf geisoleerd met hem. Soort van opofferingsliefde// 2 angstige haasjes....
Nu wil ik morgen dus naar een feest en heel de nacht door gaan maar ben bang dat ik dat niet trek. Maar heb vaak momenten dat ik het wel heel graag wil. Maar als de dag dan zover is dan durf ik niet meer terwijl ik die week graag wilde.
Maar dan is de zaterdag weer voorbij en moet ik weer een week wachten. Ik voel me ook schuldig als ik uit ga want dan hoor ik me ex nog zeggen dat ik niet naar zulke domme feesten moet gaan. Maar ik ben ik en ik ben niet die mensen...
Wat een warrig verhaal maar ben in de war.... Loslaten is eng..... Maar mijn verstand zegt dat het beter zo is. En wat er ook gebeurd ik niet meer met hemt erug moet gaan en hem niet meer moet bellen...
zaterdag 8 oktober 2011 om 10:34
Ik herken wel veel van wat je zegt. Ben ook gek op mijn vriendin, maar ben zo bezig met onze relatie dat ik merk dat ik er niet vrolijk(er) van word. Teveel met controle bezig, uit onzekerheid. Hebben ook veel ruzies door onbegrip en verschil in persoonlijkheid. Meestal begin ik zo'n ruzie, door bv. boos te worden op iets wat zij doet of juist niet doet.
Aangezien ik dat in eerdere relaties ook had, weet ik ondertussen wel dat dit echt bij / aan mij ligt.... en als ik het leuker voor mezelf wil maken, er zelf iets mee moet doen. De moeilijkheid daarbij vind ik dat ik dan soms niet meer goed voor ogen heb of ik dingen graag uit mezelf wil of dat het iets van oud zeer is wat naar boven komt en dat ik daar naar handel. Dat moet ik voor mezelf dan uitzoeken, maar graven in jezelf is niet soms ook niet leuk / makkelijk En misschien kom ik wel tot de conclusie dat dit niet werkt en dat ik op een andere manier (=zonder haar) gelukkiger word.....
Maar goed dat is mijn situatie. Jouw relatie is nu over en je moet nu verder. Bedenk waar je energie van krijgt, wat je leuk vindt om te doen. Misschien is een avond stappen (nu) niet je ding. Je kunt ook vrolijk worden van uitwaaien, lekker wandelen, goede film (thuis of bios), met een goed boek op de bank, muziek luisteren, sporten, met anderen een borrel doen in de kroeg, you name it. Je weet vast zelf wel waar je gelukkiger van word en als je daar echt geen clue van hebt, dan kun je daar eens over nadenken of een goed (zelfhulp)boek daarover lezen. Op dit forum genoeg aanwijzingen, maar bv. De maakbaarheid van het Geluk van Sonja Lyubomirsky kan je helpen te zoeken naar de dingen waar jij gelukkig van wordt....
Doe dat, want dat verdien je echt! En je zult zien, als je er het minste mee bezig bent, dan kom je de man tegen die je graag wilt hebben (en zo niet, dan heb je het nog steeds heel leuk met jezelf)
Aangezien ik dat in eerdere relaties ook had, weet ik ondertussen wel dat dit echt bij / aan mij ligt.... en als ik het leuker voor mezelf wil maken, er zelf iets mee moet doen. De moeilijkheid daarbij vind ik dat ik dan soms niet meer goed voor ogen heb of ik dingen graag uit mezelf wil of dat het iets van oud zeer is wat naar boven komt en dat ik daar naar handel. Dat moet ik voor mezelf dan uitzoeken, maar graven in jezelf is niet soms ook niet leuk / makkelijk En misschien kom ik wel tot de conclusie dat dit niet werkt en dat ik op een andere manier (=zonder haar) gelukkiger word.....
Maar goed dat is mijn situatie. Jouw relatie is nu over en je moet nu verder. Bedenk waar je energie van krijgt, wat je leuk vindt om te doen. Misschien is een avond stappen (nu) niet je ding. Je kunt ook vrolijk worden van uitwaaien, lekker wandelen, goede film (thuis of bios), met een goed boek op de bank, muziek luisteren, sporten, met anderen een borrel doen in de kroeg, you name it. Je weet vast zelf wel waar je gelukkiger van word en als je daar echt geen clue van hebt, dan kun je daar eens over nadenken of een goed (zelfhulp)boek daarover lezen. Op dit forum genoeg aanwijzingen, maar bv. De maakbaarheid van het Geluk van Sonja Lyubomirsky kan je helpen te zoeken naar de dingen waar jij gelukkig van wordt....
Doe dat, want dat verdien je echt! En je zult zien, als je er het minste mee bezig bent, dan kom je de man tegen die je graag wilt hebben (en zo niet, dan heb je het nog steeds heel leuk met jezelf)