Relaties
alle pijlers
Apatisch mbt vriendschap
maandag 10 mei 2010 om 09:41
Het lijkt wel of ik tegenwoordig overal een topic over open.
Ook hier wil ik graag met jullie van gedachten wisselen.
Tijdens verschillende gesprekken met mijn vriend komt naar voren dat hij apatisch is tegenover vriendschappen. Hij kan heel snel over een vriendschap heen stappen. Zonder ruzie of wat dan ook.
Voorbeeld: Zijn beste vriend woont in de US. Afgelopen oud en nieuw hebben we samen gevierd. Hoe ik het heb ervaren zijn ze echt 2 handen op 1 buik, ik heb nog nooit 2 mannen zo close gezien. Toen we weg reden de volgende dag huilde mijn vriend. Hij zei: “Ik wist niet dat ik in staat was zoveel van iemand te houden”.
Nu is hij met mij mee verhuisd naar Nederland in januari. Hij heeft geen enkel mailtje, facebook bericht of wat dan ook van zijn beste vriend beantwoord. Zijn beste vriend nam van het weekend contact met mij op. Vertelde dat hij zijn buddy zo mist en dat hij niks meer van hem hoort. Daarop zijn mijn vriend en ik weer in gesprek gegaan. Hij verteld dat hij apatisch is. Dat het hem niks doet. Dat hij niet weet wat hij moet zeggen en dat woorden op papier voor hem geen betekenis hebben. Ik heb voorgesteld om hem dan te bellen. Al is het maar 1x in de maand. Het maakt me niet uit wat het kost! Hij zegt dat hij nu tot het verleden behoort en dat hij er geen gevoel meer bij heeft, dat hij geen energie steekt in een persoon die hij waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hij kan dus dingen heel goed los laten. Hij zegt ook: ik zie niet wat daar verkeerde aan is.
Dit is natuurlijk niet verkeerde, ik begrijp het alleen niet. Ik snap niet dat je als je zo close met iemand bent geweest dat je het zo maar los kan laten. We hebben het gehad over mogelijke oorzaken, maar die kunnen we niet echt ontdekken. Omdat ik er nu voor de 2e keer over begon, zijn moeder er al eerder over is begonnen en een vriendin van hem heeft gezegd dat hij onmenselijk is, maakt hij zich nu zorgen. Hij vraagt zich af of hij wel “normaal” is. Ondanks dus het feit dat hij niet ziet wat er verkeerd aan is om het verleden los te laten en snapt ook niet waarom ik bijvoorbeeld zo graag vast hou aan dingen uit het verleden.
Nu mijn vraag aan jullie: heeft iemand van jullie misschien ervaring met iemand die hetzelfde over vriendschappen denkt? Of misschien denk je zelf wel zo. Ik probeer hem te begrijpen maar omdat ik geen referentie kader heb vind ik dat heel moeilijk.
Bedankt voor het lezen.
Kapara
Ook hier wil ik graag met jullie van gedachten wisselen.
Tijdens verschillende gesprekken met mijn vriend komt naar voren dat hij apatisch is tegenover vriendschappen. Hij kan heel snel over een vriendschap heen stappen. Zonder ruzie of wat dan ook.
Voorbeeld: Zijn beste vriend woont in de US. Afgelopen oud en nieuw hebben we samen gevierd. Hoe ik het heb ervaren zijn ze echt 2 handen op 1 buik, ik heb nog nooit 2 mannen zo close gezien. Toen we weg reden de volgende dag huilde mijn vriend. Hij zei: “Ik wist niet dat ik in staat was zoveel van iemand te houden”.
Nu is hij met mij mee verhuisd naar Nederland in januari. Hij heeft geen enkel mailtje, facebook bericht of wat dan ook van zijn beste vriend beantwoord. Zijn beste vriend nam van het weekend contact met mij op. Vertelde dat hij zijn buddy zo mist en dat hij niks meer van hem hoort. Daarop zijn mijn vriend en ik weer in gesprek gegaan. Hij verteld dat hij apatisch is. Dat het hem niks doet. Dat hij niet weet wat hij moet zeggen en dat woorden op papier voor hem geen betekenis hebben. Ik heb voorgesteld om hem dan te bellen. Al is het maar 1x in de maand. Het maakt me niet uit wat het kost! Hij zegt dat hij nu tot het verleden behoort en dat hij er geen gevoel meer bij heeft, dat hij geen energie steekt in een persoon die hij waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hij kan dus dingen heel goed los laten. Hij zegt ook: ik zie niet wat daar verkeerde aan is.
Dit is natuurlijk niet verkeerde, ik begrijp het alleen niet. Ik snap niet dat je als je zo close met iemand bent geweest dat je het zo maar los kan laten. We hebben het gehad over mogelijke oorzaken, maar die kunnen we niet echt ontdekken. Omdat ik er nu voor de 2e keer over begon, zijn moeder er al eerder over is begonnen en een vriendin van hem heeft gezegd dat hij onmenselijk is, maakt hij zich nu zorgen. Hij vraagt zich af of hij wel “normaal” is. Ondanks dus het feit dat hij niet ziet wat er verkeerd aan is om het verleden los te laten en snapt ook niet waarom ik bijvoorbeeld zo graag vast hou aan dingen uit het verleden.
Nu mijn vraag aan jullie: heeft iemand van jullie misschien ervaring met iemand die hetzelfde over vriendschappen denkt? Of misschien denk je zelf wel zo. Ik probeer hem te begrijpen maar omdat ik geen referentie kader heb vind ik dat heel moeilijk.
Bedankt voor het lezen.
Kapara
woensdag 26 mei 2010 om 13:07
woensdag 26 mei 2010 om 13:23
quote:Kapara schreef op 10 mei 2010 @ 12:04:
Hey ModuleX,
Het zou best kunnen dat het door zijn sport komt, altijd maar van huis zijn enzo. Maar deze jongen kent hij dus al 4 jaar en ze hebben altijd contact gehouden. Hij zegt dat het nu verandert is omdat hij weet dat hij niet terug gaat naar de US, daardoor heeft de vriendschap zijn "nut" verloren. Hoewel hij huilde bij het afscheid, vraagt hij zich nu af of de gevoelens die hij voor hem heeft gehad wel echt zijn geweest.
Ik ben gewoon zo ontzettend het tegenovergestelde van hem hierin. Ik kan me geen milimeter inleven in zijn (gebrek aan) gevoel hierin. Ik kan er daarom niet zoveel begrip voor opbrengen. En dat geeft hem weer het gevoel dat ik hem niet accepteer. En natuurlijk wil ik dat wel, ik vind het alleen super moeilijk.
Dat lijkt me dan het gevolg van het feit dat jij en zijn moeder er zo over zitten te zeuren.
Ik vind zijn gedrag helemaal niet zo vreemd. Of gevoelloos. Hoe harder je huilt hoe oprechter je gevoel voor iemand was / is? Daar geloof ik niks van.
Hey ModuleX,
Het zou best kunnen dat het door zijn sport komt, altijd maar van huis zijn enzo. Maar deze jongen kent hij dus al 4 jaar en ze hebben altijd contact gehouden. Hij zegt dat het nu verandert is omdat hij weet dat hij niet terug gaat naar de US, daardoor heeft de vriendschap zijn "nut" verloren. Hoewel hij huilde bij het afscheid, vraagt hij zich nu af of de gevoelens die hij voor hem heeft gehad wel echt zijn geweest.
Ik ben gewoon zo ontzettend het tegenovergestelde van hem hierin. Ik kan me geen milimeter inleven in zijn (gebrek aan) gevoel hierin. Ik kan er daarom niet zoveel begrip voor opbrengen. En dat geeft hem weer het gevoel dat ik hem niet accepteer. En natuurlijk wil ik dat wel, ik vind het alleen super moeilijk.
Dat lijkt me dan het gevolg van het feit dat jij en zijn moeder er zo over zitten te zeuren.
Ik vind zijn gedrag helemaal niet zo vreemd. Of gevoelloos. Hoe harder je huilt hoe oprechter je gevoel voor iemand was / is? Daar geloof ik niks van.
Vroeger toen de zee nog schoon was en seks vies....
woensdag 26 mei 2010 om 14:10
niet alleen mannen hoor. Mijn zusje had -ook als klein kind al- ook dat radicale. Een hartsvriendinnetje dat naar een andere dorp (buiten onze fiets-radius) ging verhuizen, die zag ze nooit meer. 'Dan niet.' Voor haar was het heel simpel, als de vriendschap niet onder dezelfde omstandigheden kon blijven bestaan, dan hoefde het meteen helemaal niet meer. Dan zocht ze nieuwe vriendjes en vriendinnetjes. Hoewel ze dit meisje wel degelijk gemist heeft, maar ze ging er niet naartoe, schreef niet, belde niet. Uiteindelijk sleet het.
Ik weet nu nog niet waarom, of er zelfs wel een rationele reden voor was. Zo zat (en zit) ze in elkaar. Ze gaat gewoon verder.
Ik weet nu nog niet waarom, of er zelfs wel een rationele reden voor was. Zo zat (en zit) ze in elkaar. Ze gaat gewoon verder.
