Relaties
alle pijlers
Apatisch mbt vriendschap
maandag 10 mei 2010 om 09:41
Het lijkt wel of ik tegenwoordig overal een topic over open.
Ook hier wil ik graag met jullie van gedachten wisselen.
Tijdens verschillende gesprekken met mijn vriend komt naar voren dat hij apatisch is tegenover vriendschappen. Hij kan heel snel over een vriendschap heen stappen. Zonder ruzie of wat dan ook.
Voorbeeld: Zijn beste vriend woont in de US. Afgelopen oud en nieuw hebben we samen gevierd. Hoe ik het heb ervaren zijn ze echt 2 handen op 1 buik, ik heb nog nooit 2 mannen zo close gezien. Toen we weg reden de volgende dag huilde mijn vriend. Hij zei: “Ik wist niet dat ik in staat was zoveel van iemand te houden”.
Nu is hij met mij mee verhuisd naar Nederland in januari. Hij heeft geen enkel mailtje, facebook bericht of wat dan ook van zijn beste vriend beantwoord. Zijn beste vriend nam van het weekend contact met mij op. Vertelde dat hij zijn buddy zo mist en dat hij niks meer van hem hoort. Daarop zijn mijn vriend en ik weer in gesprek gegaan. Hij verteld dat hij apatisch is. Dat het hem niks doet. Dat hij niet weet wat hij moet zeggen en dat woorden op papier voor hem geen betekenis hebben. Ik heb voorgesteld om hem dan te bellen. Al is het maar 1x in de maand. Het maakt me niet uit wat het kost! Hij zegt dat hij nu tot het verleden behoort en dat hij er geen gevoel meer bij heeft, dat hij geen energie steekt in een persoon die hij waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hij kan dus dingen heel goed los laten. Hij zegt ook: ik zie niet wat daar verkeerde aan is.
Dit is natuurlijk niet verkeerde, ik begrijp het alleen niet. Ik snap niet dat je als je zo close met iemand bent geweest dat je het zo maar los kan laten. We hebben het gehad over mogelijke oorzaken, maar die kunnen we niet echt ontdekken. Omdat ik er nu voor de 2e keer over begon, zijn moeder er al eerder over is begonnen en een vriendin van hem heeft gezegd dat hij onmenselijk is, maakt hij zich nu zorgen. Hij vraagt zich af of hij wel “normaal” is. Ondanks dus het feit dat hij niet ziet wat er verkeerd aan is om het verleden los te laten en snapt ook niet waarom ik bijvoorbeeld zo graag vast hou aan dingen uit het verleden.
Nu mijn vraag aan jullie: heeft iemand van jullie misschien ervaring met iemand die hetzelfde over vriendschappen denkt? Of misschien denk je zelf wel zo. Ik probeer hem te begrijpen maar omdat ik geen referentie kader heb vind ik dat heel moeilijk.
Bedankt voor het lezen.
Kapara
Ook hier wil ik graag met jullie van gedachten wisselen.
Tijdens verschillende gesprekken met mijn vriend komt naar voren dat hij apatisch is tegenover vriendschappen. Hij kan heel snel over een vriendschap heen stappen. Zonder ruzie of wat dan ook.
Voorbeeld: Zijn beste vriend woont in de US. Afgelopen oud en nieuw hebben we samen gevierd. Hoe ik het heb ervaren zijn ze echt 2 handen op 1 buik, ik heb nog nooit 2 mannen zo close gezien. Toen we weg reden de volgende dag huilde mijn vriend. Hij zei: “Ik wist niet dat ik in staat was zoveel van iemand te houden”.
Nu is hij met mij mee verhuisd naar Nederland in januari. Hij heeft geen enkel mailtje, facebook bericht of wat dan ook van zijn beste vriend beantwoord. Zijn beste vriend nam van het weekend contact met mij op. Vertelde dat hij zijn buddy zo mist en dat hij niks meer van hem hoort. Daarop zijn mijn vriend en ik weer in gesprek gegaan. Hij verteld dat hij apatisch is. Dat het hem niks doet. Dat hij niet weet wat hij moet zeggen en dat woorden op papier voor hem geen betekenis hebben. Ik heb voorgesteld om hem dan te bellen. Al is het maar 1x in de maand. Het maakt me niet uit wat het kost! Hij zegt dat hij nu tot het verleden behoort en dat hij er geen gevoel meer bij heeft, dat hij geen energie steekt in een persoon die hij waarschijnlijk nooit meer zal zien. Hij kan dus dingen heel goed los laten. Hij zegt ook: ik zie niet wat daar verkeerde aan is.
Dit is natuurlijk niet verkeerde, ik begrijp het alleen niet. Ik snap niet dat je als je zo close met iemand bent geweest dat je het zo maar los kan laten. We hebben het gehad over mogelijke oorzaken, maar die kunnen we niet echt ontdekken. Omdat ik er nu voor de 2e keer over begon, zijn moeder er al eerder over is begonnen en een vriendin van hem heeft gezegd dat hij onmenselijk is, maakt hij zich nu zorgen. Hij vraagt zich af of hij wel “normaal” is. Ondanks dus het feit dat hij niet ziet wat er verkeerd aan is om het verleden los te laten en snapt ook niet waarom ik bijvoorbeeld zo graag vast hou aan dingen uit het verleden.
Nu mijn vraag aan jullie: heeft iemand van jullie misschien ervaring met iemand die hetzelfde over vriendschappen denkt? Of misschien denk je zelf wel zo. Ik probeer hem te begrijpen maar omdat ik geen referentie kader heb vind ik dat heel moeilijk.
Bedankt voor het lezen.
Kapara
maandag 10 mei 2010 om 09:48
Loslaten? Lijkt me eerder dat hij zich ontzettend hard afsluit voor alle gevoelens die samenhangen met een vriendschap op afstand.
Hoe kijkt hij aan tegen vriendschappen op afstand? Onmogelijk of "raar"? Zijn er anderen in zijn omgeving die dergelijke vriendschappen hebben?
En iemand "nooit meer zien" na emigratie was vroeger natuurlijk zo (in 1950 oid) maar nu hoeft dat niet meer zo te zijn.
Het contact wordt anders dan toen je nog bij elkaar in de buurt woonde maar dat is een gegeven.
Wat vindt hij van contact via Skype (kost niets en met videobellen zie je elkaar ook). Doe dit ook met vrienden/familie elders op de wereld en dit is leuker dan bellen. Je ziet elkaar, er is geen tijdsdruk ivm kosten en doordat je elkaar ziet kijk je letterlijk bij elkaar binnen. De buurvrouw die even binnenloopt, de kat die achter iemand een vaas omstoot. Een van de kinderen die binnen komt rennen met een kapotte knie of een tekening komt laten zien voor de webcam.
Het vervangt het directe fysieke contact niet maar is wel het beste alternatief voor mij. Doe niet aan Facebook en Hyves, berichten achterlaten/"krabbelen" doet me helemaal niets, mail/msn wel veel.
Hoe kijkt hij aan tegen vriendschappen op afstand? Onmogelijk of "raar"? Zijn er anderen in zijn omgeving die dergelijke vriendschappen hebben?
En iemand "nooit meer zien" na emigratie was vroeger natuurlijk zo (in 1950 oid) maar nu hoeft dat niet meer zo te zijn.
Het contact wordt anders dan toen je nog bij elkaar in de buurt woonde maar dat is een gegeven.
Wat vindt hij van contact via Skype (kost niets en met videobellen zie je elkaar ook). Doe dit ook met vrienden/familie elders op de wereld en dit is leuker dan bellen. Je ziet elkaar, er is geen tijdsdruk ivm kosten en doordat je elkaar ziet kijk je letterlijk bij elkaar binnen. De buurvrouw die even binnenloopt, de kat die achter iemand een vaas omstoot. Een van de kinderen die binnen komt rennen met een kapotte knie of een tekening komt laten zien voor de webcam.
Het vervangt het directe fysieke contact niet maar is wel het beste alternatief voor mij. Doe niet aan Facebook en Hyves, berichten achterlaten/"krabbelen" doet me helemaal niets, mail/msn wel veel.
maandag 10 mei 2010 om 09:58
maandag 10 mei 2010 om 09:59
Dat gevoel heb ik dus ook, dat hij zich afsluit en daarmee ontzettend hard is voor zichzelf. Hij ziet dat niet zo, hij voelt er "gewoon" helemaal niks bij.
Ik heb ook aangegeven dat als we in de US zijn om zijn moeder op te zoeken, wat toch wel om het jaar zal gebeuren we hem ook op kunnen zoeken.
Skype heb ik ook al aangehaald. Maar hij zegt: Echt Kapara ik heb er gewoon geen behoefte aan. Ik maak wel weer nieuwe vrienden hier.
Hij heeft geen contact meer met andere mensen uit zijn verleden behalve zijn moeder. Skypen doet hij dan wel 1x in de week of om de week met haar. Het verleden is het verleden zegt hij en dat heeft me gebracht naar waar ik nu ben, maar ik lig er geen moment wakker van als ik niemand meer zou spreken.
Ik heb ook aangegeven dat als we in de US zijn om zijn moeder op te zoeken, wat toch wel om het jaar zal gebeuren we hem ook op kunnen zoeken.
Skype heb ik ook al aangehaald. Maar hij zegt: Echt Kapara ik heb er gewoon geen behoefte aan. Ik maak wel weer nieuwe vrienden hier.
Hij heeft geen contact meer met andere mensen uit zijn verleden behalve zijn moeder. Skypen doet hij dan wel 1x in de week of om de week met haar. Het verleden is het verleden zegt hij en dat heeft me gebracht naar waar ik nu ben, maar ik lig er geen moment wakker van als ik niemand meer zou spreken.
maandag 10 mei 2010 om 10:01
maandag 10 mei 2010 om 10:07
@ Touch of Pink.
Dat is dus helemaal niet zo. Het is een kei harde doorzetter. Hij is top sporter, daar moet je wel een doorzetter voor zijn anders kom je daar niet.
Volgens hem is het dus niet dat hij er geen moeite voor wilt doen. Dat heb ik al aangehaald in het gesprek. Hij voelt het niet, hij geeft zelf aan apatisch te zijn.
Dat is dus helemaal niet zo. Het is een kei harde doorzetter. Hij is top sporter, daar moet je wel een doorzetter voor zijn anders kom je daar niet.
Volgens hem is het dus niet dat hij er geen moeite voor wilt doen. Dat heb ik al aangehaald in het gesprek. Hij voelt het niet, hij geeft zelf aan apatisch te zijn.
maandag 10 mei 2010 om 10:18
Hey Kit!! Het kan ook dat het nog allemaal in moet settelen. Maar ik maak me gewoon zorgen dat hij dan niet zegt: ik heb er nu geen behoefte aan ipv ik heb er helemaal geen gevoel bij.
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp.
Terwijl hij weer zegt dat hij ook niks van mij snapt mbt mijn vriendschappen en mijn grenzen en snapt niet dat ik zo vast kan houden aan dingen, maar accepteert dat wel en ziet dat hij anders is.
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp.
Terwijl hij weer zegt dat hij ook niks van mij snapt mbt mijn vriendschappen en mijn grenzen en snapt niet dat ik zo vast kan houden aan dingen, maar accepteert dat wel en ziet dat hij anders is.
maandag 10 mei 2010 om 10:20
Hij heeft voor zichzelf wrsch een periode afgesloten en heeft nix met vriendschap op zo'n afstand. Hij zal het misschien wel jammer vinden, maar gaat hier in Nederland een nieuwe start maken.
Het kan natuurlijk ook zijn, dat hij bang is voor de gevoelens die loskomen als hij weer contact heeft met z'n vriend. Misschien is 'ie bang voor heimwee. Als hij hier eenmaal gewend is zal 'ie vast nog wel eens willen weten hoe het met vriend gaat.
Het kan natuurlijk ook zijn, dat hij bang is voor de gevoelens die loskomen als hij weer contact heeft met z'n vriend. Misschien is 'ie bang voor heimwee. Als hij hier eenmaal gewend is zal 'ie vast nog wel eens willen weten hoe het met vriend gaat.
maandag 10 mei 2010 om 10:44
[quote]Kapara schreef op 10 mei 2010 @ 10:18:
...
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp... quote]
Hey Kapara, ik denk dat het voor je vriend te pijnlijk is en dat hij zijn gevoelens daarom onderdrukt. Dit hoeft niet eens bewust te gaan. Hij kan het echt ervaren alsof hij niks voelt. Dit is een zelfbeschermingsmechanisme. Want wat moet hij doen als hij die gevoelens toelaat? Hij kan er dan geen kant mee op want zijn vriend zit enorm ver weg dus het zal hem dan waarschijnlijk alleen maar erg uit zijn evenwicht brengen. Dit is zijn oplossing om zich staande te houden dus ik zou zeggen: accepteer het gewoon. Het zegt niets over eventuele gevoelloosheid. Het lijkt er juist meer op dat hij erg gevoelig is. Dan is het alleen maar gezond dat er mechanismen bestaan die hem beschermen tegen de pijn die hij zou voelen als hij zich niet af kon sluiten.
...
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp... quote]
Hey Kapara, ik denk dat het voor je vriend te pijnlijk is en dat hij zijn gevoelens daarom onderdrukt. Dit hoeft niet eens bewust te gaan. Hij kan het echt ervaren alsof hij niks voelt. Dit is een zelfbeschermingsmechanisme. Want wat moet hij doen als hij die gevoelens toelaat? Hij kan er dan geen kant mee op want zijn vriend zit enorm ver weg dus het zal hem dan waarschijnlijk alleen maar erg uit zijn evenwicht brengen. Dit is zijn oplossing om zich staande te houden dus ik zou zeggen: accepteer het gewoon. Het zegt niets over eventuele gevoelloosheid. Het lijkt er juist meer op dat hij erg gevoelig is. Dan is het alleen maar gezond dat er mechanismen bestaan die hem beschermen tegen de pijn die hij zou voelen als hij zich niet af kon sluiten.
maandag 10 mei 2010 om 11:09
Hoi Kap,
Denk dat dit toch met de sport te maken heeft, herken het hier ook (al) hoor.
Die mannen/jongens worden zo in beslag genomen door de sport, het reizen ervoor (zeker in de US) en ze leven alleen met hun teammates.
Voor echte vriendschap is er weinig tot geen tijd en leren ze hier ook niet echt mee omgaan (hou hard ouders en partners hier hun best voor doen).
Pet is niet raar hoor, dat is die gekke sport van hem
Groetjes
X
Denk dat dit toch met de sport te maken heeft, herken het hier ook (al) hoor.
Die mannen/jongens worden zo in beslag genomen door de sport, het reizen ervoor (zeker in de US) en ze leven alleen met hun teammates.
Voor echte vriendschap is er weinig tot geen tijd en leren ze hier ook niet echt mee omgaan (hou hard ouders en partners hier hun best voor doen).
Pet is niet raar hoor, dat is die gekke sport van hem
Groetjes
X
maandag 10 mei 2010 om 12:04
Hey ModuleX,
Het zou best kunnen dat het door zijn sport komt, altijd maar van huis zijn enzo. Maar deze jongen kent hij dus al 4 jaar en ze hebben altijd contact gehouden. Hij zegt dat het nu verandert is omdat hij weet dat hij niet terug gaat naar de US, daardoor heeft de vriendschap zijn "nut" verloren. Hoewel hij huilde bij het afscheid, vraagt hij zich nu af of de gevoelens die hij voor hem heeft gehad wel echt zijn geweest.
Ik ben gewoon zo ontzettend het tegenovergestelde van hem hierin. Ik kan me geen milimeter inleven in zijn (gebrek aan) gevoel hierin. Ik kan er daarom niet zoveel begrip voor opbrengen. En dat geeft hem weer het gevoel dat ik hem niet accepteer. En natuurlijk wil ik dat wel, ik vind het alleen super moeilijk.
Het zou best kunnen dat het door zijn sport komt, altijd maar van huis zijn enzo. Maar deze jongen kent hij dus al 4 jaar en ze hebben altijd contact gehouden. Hij zegt dat het nu verandert is omdat hij weet dat hij niet terug gaat naar de US, daardoor heeft de vriendschap zijn "nut" verloren. Hoewel hij huilde bij het afscheid, vraagt hij zich nu af of de gevoelens die hij voor hem heeft gehad wel echt zijn geweest.
Ik ben gewoon zo ontzettend het tegenovergestelde van hem hierin. Ik kan me geen milimeter inleven in zijn (gebrek aan) gevoel hierin. Ik kan er daarom niet zoveel begrip voor opbrengen. En dat geeft hem weer het gevoel dat ik hem niet accepteer. En natuurlijk wil ik dat wel, ik vind het alleen super moeilijk.
maandag 10 mei 2010 om 12:43
Ik denk toch dat hij door zijn sport alleen de vluchtige contacten kent en daardoor weinig moeite heeft het verbreken van vriendschappen.
Ik heb hier ook heel veel moeite mee hoor en snap het echt niet, maar het is iets waar zij mee om moeten gaan.
Maar je moet van zijn probleem ook niet jouw probleem maken.....
Als hij denkt dat het zo goed is dan is het goed.... snappie?
X
Ik heb hier ook heel veel moeite mee hoor en snap het echt niet, maar het is iets waar zij mee om moeten gaan.
Maar je moet van zijn probleem ook niet jouw probleem maken.....
Als hij denkt dat het zo goed is dan is het goed.... snappie?
X
maandag 24 mei 2010 om 00:40
Heb het net meegemaakt met een vriend die ik 10 jaar ken. We hadden nu wel meer dan vriendschap, maar hij heeft het beeindigd, zei vrienden te willen blijven, maar hoor niks meer......Sjonge jonge, vrienden.....ik geloof er niet meer in! Je hebt eikels en HELE GROTE EIKELS (dat zijn het ipv VRIENDEN). Ik ben nog zoooooo boos, sorry. Iedereen noemt zichzelf maar vriend tegenwoordig. Nou mooi niet, ik zie ze niet meer zo.
voer eendjes geen oorlog!
maandag 24 mei 2010 om 01:14
quote:kitty elastic schreef op 10 mei 2010 @ 10:07:
Hola! Kap!!
T is ook altijd wat he?? grapje..
Toen ik in het buitenland woonde had ik ook helemaal geen contact met de thuisblijvers ( buiten mijn familie en vriend ) en er ook helemaal geen behoefte aan. Kwam ook door het avontuur en het opbouwen van een nieuw leven, allemaal nieuwe mensen in mijn omgeving.
Sterker nog : ik belde maar 1x per week met mijn ouders en vriend. Zou het zoiets kunnen zijn bij je vriend?
Hij heeft natuurlijk best veel meegemaakt de laatste maanden en hij woont pas 5 maanden hier. Ik zou zeggen : geef hem wat meer tijd om te settelen en dan komt het vanzelf wel goed met zijn beste vriend in zijn thuisland.Hij zal waarschijnlijk eerst wat rust moeten vinden voordat hij energie in verre vriendschappen kan gaan steken. en misschien vind hij communiceren per mail/msn/facebook wel helemaal niets ( net als ik )
Nou, dit stukje had ik zelf kunnen schrijven.
Ik had zelf ook alleen maar behoefte aan af en toe contact met mijn ouders en zus.
Ik vond het gewoon heel vermoeiend om met iedereen contact te moeten onderhouden en aan iedereen te moeten vertellen wat je allemaal doet in je nieuwe thuisland.
Ik vond het heel raar van mezelf. Ik ben blij dat ik niet de enige ben.
Hola! Kap!!
T is ook altijd wat he?? grapje..
Toen ik in het buitenland woonde had ik ook helemaal geen contact met de thuisblijvers ( buiten mijn familie en vriend ) en er ook helemaal geen behoefte aan. Kwam ook door het avontuur en het opbouwen van een nieuw leven, allemaal nieuwe mensen in mijn omgeving.
Sterker nog : ik belde maar 1x per week met mijn ouders en vriend. Zou het zoiets kunnen zijn bij je vriend?
Hij heeft natuurlijk best veel meegemaakt de laatste maanden en hij woont pas 5 maanden hier. Ik zou zeggen : geef hem wat meer tijd om te settelen en dan komt het vanzelf wel goed met zijn beste vriend in zijn thuisland.Hij zal waarschijnlijk eerst wat rust moeten vinden voordat hij energie in verre vriendschappen kan gaan steken. en misschien vind hij communiceren per mail/msn/facebook wel helemaal niets ( net als ik )
Nou, dit stukje had ik zelf kunnen schrijven.
Ik had zelf ook alleen maar behoefte aan af en toe contact met mijn ouders en zus.
Ik vond het gewoon heel vermoeiend om met iedereen contact te moeten onderhouden en aan iedereen te moeten vertellen wat je allemaal doet in je nieuwe thuisland.
Ik vond het heel raar van mezelf. Ik ben blij dat ik niet de enige ben.
maandag 24 mei 2010 om 07:26
quote:Kapara schreef op 10 mei 2010 @ 10:18:
Hey Kit!! Het kan ook dat het nog allemaal in moet settelen. Maar ik maak me gewoon zorgen dat hij dan niet zegt: ik heb er nu geen behoefte aan ipv ik heb er helemaal geen gevoel bij.
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp.
Terwijl hij weer zegt dat hij ook niks van mij snapt mbt mijn vriendschappen en mijn grenzen en snapt niet dat ik zo vast kan houden aan dingen, maar accepteert dat wel en ziet dat hij anders is.
Die logica zie ik niet. Het hoeft het toch niet te kunnen begrijpen om het te accepteren? Bovendien, als hij nou de zaken op deze manier wil aanpakken dan hoeft dat toch niet jouw probleem te zijn? Of ben je nu al aan het bedenken dat hij met jou straks op dezelfde manier zal omgaan?
Enfin, het is niet gezegd dat die vriendschap voorbij is. Ik geloof dat de meeste mannen heel goed in staat zijn om een vriendschap te onderhouden zonder contact te hebben om jaren later de draad weer direct op te pakken. Daarnaast zijn mannen misschien beter in staat zich neer te leggen bij het onvermijdelijke: door de afstand is frequent contact van wezenlijke aard onmogelijk. Hij is geen klein kind voor wie jij de speelafspraakjes moet regelen. Als dit zijn keuze is, laat het daar verder bij.
Hey Kit!! Het kan ook dat het nog allemaal in moet settelen. Maar ik maak me gewoon zorgen dat hij dan niet zegt: ik heb er nu geen behoefte aan ipv ik heb er helemaal geen gevoel bij.
Ik wil hem gewoon accepteren zoals hij is, maar vind het heel moeilijk om het te accepteren als ik het niet begrijp.
Terwijl hij weer zegt dat hij ook niks van mij snapt mbt mijn vriendschappen en mijn grenzen en snapt niet dat ik zo vast kan houden aan dingen, maar accepteert dat wel en ziet dat hij anders is.
Die logica zie ik niet. Het hoeft het toch niet te kunnen begrijpen om het te accepteren? Bovendien, als hij nou de zaken op deze manier wil aanpakken dan hoeft dat toch niet jouw probleem te zijn? Of ben je nu al aan het bedenken dat hij met jou straks op dezelfde manier zal omgaan?
Enfin, het is niet gezegd dat die vriendschap voorbij is. Ik geloof dat de meeste mannen heel goed in staat zijn om een vriendschap te onderhouden zonder contact te hebben om jaren later de draad weer direct op te pakken. Daarnaast zijn mannen misschien beter in staat zich neer te leggen bij het onvermijdelijke: door de afstand is frequent contact van wezenlijke aard onmogelijk. Hij is geen klein kind voor wie jij de speelafspraakjes moet regelen. Als dit zijn keuze is, laat het daar verder bij.
woensdag 26 mei 2010 om 11:25
Eens met Wuiles. Zijn vriendschappen zijn zijn zaak lijkt me. Ik lees in jouw verhaal wel dat het meer bezorgdheid dan bemoeizucht is en dat vind ik wel lief, maar ik zou het erg benauwend vinden als mijn partner zich zo zou mengen in de manier waarop ik met vriendschap om ga.
Ik zie vriendschappen niet per definitie als 'till the end en after. Soms ga je tijdelijk intensieve bindingen met iemand aan, zonder dat die bedoeld zijn voor altijd te duren. Ook neem ik zelf ook wel eens puur praktische beslissingen. Mensen die te ver weg wonen, tsja, dat verwaterd dan vaak. Jammer, maar er komen nieuwe dingen voor terug - ook voor die ander. Ik herken wat hij zegt over onbegrip over het zo vasthouden aan dingen. Ik doe dat ook niet. Dingen komen, dingen gaan, en dat is prima. Volgens mij is de conclusie dat je dan niet om mensen geeft onterecht. Van mezelf weet ik dat ik zeker wel om mensen geef en ook om vrienden die ik niet meer zie, geef ik nog.
Filosofischer bekeken: Ik denk dat het te maken heeft met hoe je aankijkt tegen vergankelijkheid en tijd. Ik zie dat als een natuurlijk ding, iets wat bij het leven hoort. Ik lees de waarde van een contact niet af uit de tijdsduur ervan. Soms verliezen vriendschappen die drive en energie die er daarvoor wel inzaten, dat betekent volgens mij dat die vriendschap geen functie meer heeft en tegen zijn einde loopt. Ik zie dat niet als problematisch. Net zoals er jaargetijden zijn, zijn er vriendschappen die bloeien, uitvallen en bevriezen. Een echte vriendschap kan altijd weer opbloeien. Maar ik zie weinig in vriendschappen in stand houden als een op zichzelf staand principe, omdat het 'moet'.
Je kunt dat volledig controleerbaar en bestuurbaar willen maken en ja als je actief je best doet met elkaar mee te groeien en naar elkaar toe te blijven groeien kan dat. Maar de mensen met een doel in hun leven (wat er tenslotte niet zoveel zijn....) kunnen het zichzelf niet altijd veroorloven om hun keuzes af te stemmen op hun vriendschappen en dus zullen ze hun vrienden eerder afstemmen op hun keuzes. Ik denk dat we meer hebben, ook qua vriendschap. Voor een topsporter lijkt me dat dit in ieder geval ook opgaat. Als je geluk hebt blijft het gewoon samen gaan. Soms kan dat.
Maar als ik eerlijk ben, gaan mijn uiteindelijke doelen ook voor op vriendschappelijke doelstellingen, en zolang ze daar niet aan bijdragen of te veel van mijn energie en tijd gaan vragen, betekent dat meestal ook dat de vriendschap uiteindelijk zal doodbloeden. Uiteindelijk komt het er op neer wat je het meest bereid bent op te offeren, wat voor jou het belangrijkst is.
Ook kan het, gezien zijn eerdere emotionele uitingen zo zijn dat hij zichzelf beschermd tegen zijn emotie. Misschien mist hij hem juist zo erg dat hij het niet meer wil weten. Die zelfbescherming kan natuurlijk op zijn plaats zijn, nooit een poot onder een tafel uit trekken als je niet weet wat er op ligt, denk ik... Persoonlijk vind ik wel dat je wat terug kunt zeggen, omdat dat wel zo symphatiek is naar de ander. Zomaar niets meer zeggen kan erg bot over komen.. Maar goed, ik denk wel dat dat aan hem zelf is en dat je dat nooit voor een ander kunt invullen.
Ik zie vriendschappen niet per definitie als 'till the end en after. Soms ga je tijdelijk intensieve bindingen met iemand aan, zonder dat die bedoeld zijn voor altijd te duren. Ook neem ik zelf ook wel eens puur praktische beslissingen. Mensen die te ver weg wonen, tsja, dat verwaterd dan vaak. Jammer, maar er komen nieuwe dingen voor terug - ook voor die ander. Ik herken wat hij zegt over onbegrip over het zo vasthouden aan dingen. Ik doe dat ook niet. Dingen komen, dingen gaan, en dat is prima. Volgens mij is de conclusie dat je dan niet om mensen geeft onterecht. Van mezelf weet ik dat ik zeker wel om mensen geef en ook om vrienden die ik niet meer zie, geef ik nog.
Filosofischer bekeken: Ik denk dat het te maken heeft met hoe je aankijkt tegen vergankelijkheid en tijd. Ik zie dat als een natuurlijk ding, iets wat bij het leven hoort. Ik lees de waarde van een contact niet af uit de tijdsduur ervan. Soms verliezen vriendschappen die drive en energie die er daarvoor wel inzaten, dat betekent volgens mij dat die vriendschap geen functie meer heeft en tegen zijn einde loopt. Ik zie dat niet als problematisch. Net zoals er jaargetijden zijn, zijn er vriendschappen die bloeien, uitvallen en bevriezen. Een echte vriendschap kan altijd weer opbloeien. Maar ik zie weinig in vriendschappen in stand houden als een op zichzelf staand principe, omdat het 'moet'.
Je kunt dat volledig controleerbaar en bestuurbaar willen maken en ja als je actief je best doet met elkaar mee te groeien en naar elkaar toe te blijven groeien kan dat. Maar de mensen met een doel in hun leven (wat er tenslotte niet zoveel zijn....) kunnen het zichzelf niet altijd veroorloven om hun keuzes af te stemmen op hun vriendschappen en dus zullen ze hun vrienden eerder afstemmen op hun keuzes. Ik denk dat we meer hebben, ook qua vriendschap. Voor een topsporter lijkt me dat dit in ieder geval ook opgaat. Als je geluk hebt blijft het gewoon samen gaan. Soms kan dat.
Maar als ik eerlijk ben, gaan mijn uiteindelijke doelen ook voor op vriendschappelijke doelstellingen, en zolang ze daar niet aan bijdragen of te veel van mijn energie en tijd gaan vragen, betekent dat meestal ook dat de vriendschap uiteindelijk zal doodbloeden. Uiteindelijk komt het er op neer wat je het meest bereid bent op te offeren, wat voor jou het belangrijkst is.
Ook kan het, gezien zijn eerdere emotionele uitingen zo zijn dat hij zichzelf beschermd tegen zijn emotie. Misschien mist hij hem juist zo erg dat hij het niet meer wil weten. Die zelfbescherming kan natuurlijk op zijn plaats zijn, nooit een poot onder een tafel uit trekken als je niet weet wat er op ligt, denk ik... Persoonlijk vind ik wel dat je wat terug kunt zeggen, omdat dat wel zo symphatiek is naar de ander. Zomaar niets meer zeggen kan erg bot over komen.. Maar goed, ik denk wel dat dat aan hem zelf is en dat je dat nooit voor een ander kunt invullen.
