Relaties
alle pijlers
Bemoeien/adviseren
woensdag 13 oktober 2010 om 20:50
Zoals jullie misschien nu onderhand wel weten hebben mijn vriend en ik een huis gekocht.
Omdat wij allebei een sterke mening hebben, hebben wij besloten om de inrichting (behang tot weegschaal) met zn 2e uit te kiezen. Zonder nog een mening van buiten af, en daarmee bedoel ik moeder en schoonmoeder.
Nu krijg ik een aardig geld bedrag van mijn moeder voor meubeltjes etc. Maar zij weet ook dat zij inprincipe niet mee mag met dingen uit kiezen e.d en heeft daar begrip voor.
Het klinkt misschien heel stom maar allebei onze moeders hebben een drang om zich er zwaar mee te bemoeien, wat hun uiteraard adviseren noemen. Vandaar..
Hoe relax mijn moeder reageerde, hoe melodramatisch mijn schoonmoeder het deed. Zij kwam met het nieuws dat ze het niet verwachtte en zij al meubels voor ons had gekocht (!). Mijn vriend was daar vanavond en heeft haar verteld dat het heel lief is maar de meubels zijn niet onze smaak en ze had zoiets in overleg moeten doen. Redelijk.. vind ik.
Natuurlijk weer een heel gedoe en ik was vrij blij dat ik aan het werk ben en niet mee hoefde. Nu heeft mijn schoonmoeder mijn vriend ingepakt en belde hij mij met de mededeling dat schoonmoeders de badkamer onder handen gaat nemen.
Ik ben nu zo ontzettend boos! Mijn moeder, die een flink bedrag sponsert, mag niet mee. Maar mijn schoonmoeder, die eigenlijk alleen haar mening al te graag wil opdringen en de mijne niet serieus neemt, gaat mee voor de badkamer spullen en wilt helpen inpakken en spullen uitzoeken
Ik probeer aan mijn vriend uit te leggen dat ik het ontzettend benauwend vind en niet eerlijk naar mijn moeder. Dat begrijpt hij wel en hij vindt dat mijn moeder dan mee kan voor de slaapkamer.
Ik kan er zo slecht tegen, we hadden afgesproken het samen te doen. Nu vind ik het eigenlijk wel gezellig maar ik weet zeker dat er ruzie van komt. Ik met mijn schoonmoeder en ik met mijn schoonmoeder . Als ik nou nog als gelijkwaardig werd behandeld door haar, maar dat gebeurt niet. Alles wat mijn vriend zegt is heilig, en als ik iets zeg is het onzin.
Ik ben gewoon bang dat als ik en mijn vriend straks een mening verschil krijgen, over bijvoorbeeld een badkamerkast, dat zij dan heel erg achter mijn vriend gaat staan en mijn mening de grond in boort.
Ik hoop dat het verhaal nog te volgen is en iemand de gouden tip heeft om de verhuizing toch nog leuk te laten verlopen. Want het liefst neem ik nu een winterslaap en word ik wakker als het af is.
Omdat wij allebei een sterke mening hebben, hebben wij besloten om de inrichting (behang tot weegschaal) met zn 2e uit te kiezen. Zonder nog een mening van buiten af, en daarmee bedoel ik moeder en schoonmoeder.
Nu krijg ik een aardig geld bedrag van mijn moeder voor meubeltjes etc. Maar zij weet ook dat zij inprincipe niet mee mag met dingen uit kiezen e.d en heeft daar begrip voor.
Het klinkt misschien heel stom maar allebei onze moeders hebben een drang om zich er zwaar mee te bemoeien, wat hun uiteraard adviseren noemen. Vandaar..
Hoe relax mijn moeder reageerde, hoe melodramatisch mijn schoonmoeder het deed. Zij kwam met het nieuws dat ze het niet verwachtte en zij al meubels voor ons had gekocht (!). Mijn vriend was daar vanavond en heeft haar verteld dat het heel lief is maar de meubels zijn niet onze smaak en ze had zoiets in overleg moeten doen. Redelijk.. vind ik.
Natuurlijk weer een heel gedoe en ik was vrij blij dat ik aan het werk ben en niet mee hoefde. Nu heeft mijn schoonmoeder mijn vriend ingepakt en belde hij mij met de mededeling dat schoonmoeders de badkamer onder handen gaat nemen.
Ik ben nu zo ontzettend boos! Mijn moeder, die een flink bedrag sponsert, mag niet mee. Maar mijn schoonmoeder, die eigenlijk alleen haar mening al te graag wil opdringen en de mijne niet serieus neemt, gaat mee voor de badkamer spullen en wilt helpen inpakken en spullen uitzoeken
Ik probeer aan mijn vriend uit te leggen dat ik het ontzettend benauwend vind en niet eerlijk naar mijn moeder. Dat begrijpt hij wel en hij vindt dat mijn moeder dan mee kan voor de slaapkamer.
Ik kan er zo slecht tegen, we hadden afgesproken het samen te doen. Nu vind ik het eigenlijk wel gezellig maar ik weet zeker dat er ruzie van komt. Ik met mijn schoonmoeder en ik met mijn schoonmoeder . Als ik nou nog als gelijkwaardig werd behandeld door haar, maar dat gebeurt niet. Alles wat mijn vriend zegt is heilig, en als ik iets zeg is het onzin.
Ik ben gewoon bang dat als ik en mijn vriend straks een mening verschil krijgen, over bijvoorbeeld een badkamerkast, dat zij dan heel erg achter mijn vriend gaat staan en mijn mening de grond in boort.
Ik hoop dat het verhaal nog te volgen is en iemand de gouden tip heeft om de verhuizing toch nog leuk te laten verlopen. Want het liefst neem ik nu een winterslaap en word ik wakker als het af is.
woensdag 13 oktober 2010 om 23:05
quote:TheEmpress schreef op 13 oktober 2010 @ 21:27:
Lieve schat,
Dit zijn echt typisch starters problemen. In deze valkuil vallen heel veel jonge mensen die voo rhet eerst samen gaan wonen.
Dat heeft deels te maken met het nog niet volledig 'los' zijn van je ouders (en hij van zijn ouders) en met het je nog 'kind' voelen ten opzichte van je ouders. Daar bedoel ik mee dat je het gezag van je ouders nog accepteert zoals je dat altijd hebt gedaan. Daar moet je van los komen, en dat heeft tijd nodig. Overigens geldt dit andersom ook voor je ouders, zij zien jullie nog als kinderen, en nog lang niet als zelfstandige volwassenen.
Zelf zijn wij (man en ik) in precies dezelfde valkuil getrapt toen wij gingen samenwonen, drama`s...want we wilde hun bemoeienissen niet, maar durfden het eigenlijk ook niet echt te zeggen vanwege de redenen die ik hierboven noemde.
Nou ja, ik kan er veel over vertellen, maar kort samengevat: Stop het meteen, want dit wordt niet minder als je er niks van zegt.
Kom op: Je schoonmoeder mee om dingen uit te zoeken voor je nieuwe huis?? Juliie willen dat niet en daarmee klaar.
Daarbij: Trap niet in de valkuil om argumenten te gaan opnoemen, zoals jouw moeder die tenminste nog een bedragje geschonken heeft. Doet niet ter zake, je krijgt daar alleen maar discussies, welles/nietes spelletjes en scheve gezichten van.
Dus zeggen: Stop, wij doen dit samen, punt uit. Verder niks, je hoeft je niet te verantwoorden, echt niet.
Succes.
He-le-maal eens met bovenstaande post. Ik heb precies hetzelfde gehad toen ik voor het eerst ging samenwonen. Hoe moeilijk het ook is, je moet NU grenzen stellen. Doe je dat niet, dan blijft je schoonmoeder zich met jullie leven bemoeien. Nu gaat het om de inrichting van jullie huis, straks gaat het over de opvoeding van jullie toekomstige kinderen, etc... Het probleem is nu nog hanteerbaar, maar het kan echt een issue worden als dit zo doorgaat. Ik weet waar ik het over heb. Mijn relatie is uiteindelijk stukgelopen en dat kwam natuurlijk niet alleen door de rol die mijn toenmalige schoonmoeder in ons leven speelde, maar het had er wel degelijk mee te maken.
Ze probeerde zich werkelijk OVERAL mee te bemoeien en mijn ex had, net als jouw vriend, medelijden met zijn moeder, want ze was gescheiden en daardoor "heel zielig". Althans, dat vond ze zelf en dat had ze haar kinderen ook ingeprent. Als mijn ex een keer een poging deed om haar tegen te spreken, begon ze te huilen en riep ze: "Maar ik heb je helemaal alleen opgevoed! Alles heb ik voor je gedaan! Doe me dit niet aan!"... Dan durfde hij niets meer te zeggen... Brrrr, het is jaren geleden, maar ik krijg weer koude rillingen als ik eraan terugdenk. Vreselijk! En het lastigste was nog wel dat ze buiten haar opdringerige buien om best aardig was. Daardoor vond ik het lang moeilijk om hard tegen haar op te treden. Maar goed, ik was toen ook veel jonger en had in het begin niet goed door hoe ze mijn ex-vriend bespeelde.
Zo te lezen is jouw schoonmoeder al even manipulatief. wat zeg ik, zo mogelijk nog erger: dreigen met zelfmoord.... van de gekken!!
Veel sterkte meid.Ik leef met je mee. Laat je niet op je kop zitten!! Het is jullie huis, jullie leven. Eis dat op, anders zit je de rest van je leven op de blaren!
Lieve schat,
Dit zijn echt typisch starters problemen. In deze valkuil vallen heel veel jonge mensen die voo rhet eerst samen gaan wonen.
Dat heeft deels te maken met het nog niet volledig 'los' zijn van je ouders (en hij van zijn ouders) en met het je nog 'kind' voelen ten opzichte van je ouders. Daar bedoel ik mee dat je het gezag van je ouders nog accepteert zoals je dat altijd hebt gedaan. Daar moet je van los komen, en dat heeft tijd nodig. Overigens geldt dit andersom ook voor je ouders, zij zien jullie nog als kinderen, en nog lang niet als zelfstandige volwassenen.
Zelf zijn wij (man en ik) in precies dezelfde valkuil getrapt toen wij gingen samenwonen, drama`s...want we wilde hun bemoeienissen niet, maar durfden het eigenlijk ook niet echt te zeggen vanwege de redenen die ik hierboven noemde.
Nou ja, ik kan er veel over vertellen, maar kort samengevat: Stop het meteen, want dit wordt niet minder als je er niks van zegt.
Kom op: Je schoonmoeder mee om dingen uit te zoeken voor je nieuwe huis?? Juliie willen dat niet en daarmee klaar.
Daarbij: Trap niet in de valkuil om argumenten te gaan opnoemen, zoals jouw moeder die tenminste nog een bedragje geschonken heeft. Doet niet ter zake, je krijgt daar alleen maar discussies, welles/nietes spelletjes en scheve gezichten van.
Dus zeggen: Stop, wij doen dit samen, punt uit. Verder niks, je hoeft je niet te verantwoorden, echt niet.
Succes.
He-le-maal eens met bovenstaande post. Ik heb precies hetzelfde gehad toen ik voor het eerst ging samenwonen. Hoe moeilijk het ook is, je moet NU grenzen stellen. Doe je dat niet, dan blijft je schoonmoeder zich met jullie leven bemoeien. Nu gaat het om de inrichting van jullie huis, straks gaat het over de opvoeding van jullie toekomstige kinderen, etc... Het probleem is nu nog hanteerbaar, maar het kan echt een issue worden als dit zo doorgaat. Ik weet waar ik het over heb. Mijn relatie is uiteindelijk stukgelopen en dat kwam natuurlijk niet alleen door de rol die mijn toenmalige schoonmoeder in ons leven speelde, maar het had er wel degelijk mee te maken.
Ze probeerde zich werkelijk OVERAL mee te bemoeien en mijn ex had, net als jouw vriend, medelijden met zijn moeder, want ze was gescheiden en daardoor "heel zielig". Althans, dat vond ze zelf en dat had ze haar kinderen ook ingeprent. Als mijn ex een keer een poging deed om haar tegen te spreken, begon ze te huilen en riep ze: "Maar ik heb je helemaal alleen opgevoed! Alles heb ik voor je gedaan! Doe me dit niet aan!"... Dan durfde hij niets meer te zeggen... Brrrr, het is jaren geleden, maar ik krijg weer koude rillingen als ik eraan terugdenk. Vreselijk! En het lastigste was nog wel dat ze buiten haar opdringerige buien om best aardig was. Daardoor vond ik het lang moeilijk om hard tegen haar op te treden. Maar goed, ik was toen ook veel jonger en had in het begin niet goed door hoe ze mijn ex-vriend bespeelde.
Zo te lezen is jouw schoonmoeder al even manipulatief. wat zeg ik, zo mogelijk nog erger: dreigen met zelfmoord.... van de gekken!!
Veel sterkte meid.Ik leef met je mee. Laat je niet op je kop zitten!! Het is jullie huis, jullie leven. Eis dat op, anders zit je de rest van je leven op de blaren!
donderdag 14 oktober 2010 om 09:38
Zeker niet aan toegeven! Als je nu toegeeft kan het van kwaad tot erger gaan; je geeft haar één vinger ....
Mijn ouders hebben het jaren geprobeerd bij mijn man en mij. Vorig jaar is de bom gebarsten, omdat ik er ook (eindelijk) zat van was en inzag dat het belachelijk was dat ik me zo liet beinvloeden en betuttelen door ze. Het is ongeveer een jaar lang niet heel gezellig geweest, maar ik heb mijn poot stijf gehouden en daar ben ik nu heel blij mee.
Het is ons leven en het zijn onze beslissingen. Niemand hoeft zich daar mee te bemoeien. We zijn tenslotte volwassen en kunnen prima zelf bepalen wat we willen en goed en niet goed voor ons is, daar heb ik de goedkeuring van mij ouders niet voor nodig.
Heel veel succes en plezier met het uitzoeken van jullie inrichting.
Mijn ouders hebben het jaren geprobeerd bij mijn man en mij. Vorig jaar is de bom gebarsten, omdat ik er ook (eindelijk) zat van was en inzag dat het belachelijk was dat ik me zo liet beinvloeden en betuttelen door ze. Het is ongeveer een jaar lang niet heel gezellig geweest, maar ik heb mijn poot stijf gehouden en daar ben ik nu heel blij mee.
Het is ons leven en het zijn onze beslissingen. Niemand hoeft zich daar mee te bemoeien. We zijn tenslotte volwassen en kunnen prima zelf bepalen wat we willen en goed en niet goed voor ons is, daar heb ik de goedkeuring van mij ouders niet voor nodig.
Heel veel succes en plezier met het uitzoeken van jullie inrichting.
donderdag 14 oktober 2010 om 12:36
quote:Michelle90 schreef op 13 oktober 2010 @ 21:46:
Maar omdat ik mijn moeder niet voor het hoofd wil stoten omdat mijn schoonmoeder wél mee mag van mijn vriend. Wil ik haar er eigenlijk dan ook maar in betrekken.
Zo maak je het alleen maar erger.
Het probleem ligt vooral bij je vriend. Die moet tegen zijn moeder zeggen: Michelle en ik zoeken onze eigen inrichting uit. Dat vinden we leuk, we gaan niet voor niets samenwonen. (En gewoon zelf alles betalen!)
Maar omdat ik mijn moeder niet voor het hoofd wil stoten omdat mijn schoonmoeder wél mee mag van mijn vriend. Wil ik haar er eigenlijk dan ook maar in betrekken.
Zo maak je het alleen maar erger.
Het probleem ligt vooral bij je vriend. Die moet tegen zijn moeder zeggen: Michelle en ik zoeken onze eigen inrichting uit. Dat vinden we leuk, we gaan niet voor niets samenwonen. (En gewoon zelf alles betalen!)
vrijdag 15 oktober 2010 om 14:02
Hoi dames,
Sorry voor mijn late reactie maar ik was veel bezig met jullie adviezen, ik heb vanmorgen de keuze gemaakt om dan zelf maar de knoop door te hakken.
Ik heb mijn schoonmoeder gebeld, haar verteld dat het dit keer niet om haar draait maar om mij en mijn vriend. Zij was het daar niet mee eens, en voor ik het wist had ik een hysterische vrouw aan de telefoon. En jawel, nog geen half uur later had ik haar voor de deur.
Mijn vriend was aan het werk, en ik had hem nog niet gesproken. Hij wist ook niet dat ik haar had gebeld. Maar goed, ik had haar binnen gelaten (zat nog even te twijfelen ) en wij hebben met elkaar gepraat. Zij heeft dingen gezegd die echt te ver gaan ("Als mijn zoon verder moet zonder zijn moeder is dat jou schuld, Jij hebt mijn zoon verpest, Door jou zie ik mijn zoon niet meer" etc.etc.) Ik ben daar niet op in gegaan en heb het aangehoord. Het heeft mij best wel veel pijn gedaan.
Mijn vriend kwam thuis van zijn werk en ik moest net naar mijn werk, zijn moeder zat er nog met wasbeer ogen en vlekken in d'r nek dus hij was zacht uitgedrukt verrast.
Ik ben naar mijn werk gegaan zonder haar nog iets te zeggen en heb haar nu niet meer gesproken.
Nu zit ik dus op mijn werk, ik heb mijn vriend nog niet gesproken. Ik ga er vanuit dat zij daar nu zit om mij zwart te maken.
Ik voel me verdrietig en boos. Misschien verdrietig omdat ik boos ben. Ik wil mijn vriend niet bellen omdat dit voor hun nu de kans is om met elkaar te praten en de navelstreng door te knippen, hoop ik dan.
Ik hoop ook niet dat mijn vriend boos is dat ik haar heb gebeld zonder overleg. Misschien had ik dat wel moeten doen, maar ik vind dat het ook het recht heb om mijn mening aan haar te vertellen zonder de scherpe randjes eraf te kauwen.
Nu maar wachten op een telefoontje of smsje...
Sorry voor mijn late reactie maar ik was veel bezig met jullie adviezen, ik heb vanmorgen de keuze gemaakt om dan zelf maar de knoop door te hakken.
Ik heb mijn schoonmoeder gebeld, haar verteld dat het dit keer niet om haar draait maar om mij en mijn vriend. Zij was het daar niet mee eens, en voor ik het wist had ik een hysterische vrouw aan de telefoon. En jawel, nog geen half uur later had ik haar voor de deur.
Mijn vriend was aan het werk, en ik had hem nog niet gesproken. Hij wist ook niet dat ik haar had gebeld. Maar goed, ik had haar binnen gelaten (zat nog even te twijfelen ) en wij hebben met elkaar gepraat. Zij heeft dingen gezegd die echt te ver gaan ("Als mijn zoon verder moet zonder zijn moeder is dat jou schuld, Jij hebt mijn zoon verpest, Door jou zie ik mijn zoon niet meer" etc.etc.) Ik ben daar niet op in gegaan en heb het aangehoord. Het heeft mij best wel veel pijn gedaan.
Mijn vriend kwam thuis van zijn werk en ik moest net naar mijn werk, zijn moeder zat er nog met wasbeer ogen en vlekken in d'r nek dus hij was zacht uitgedrukt verrast.
Ik ben naar mijn werk gegaan zonder haar nog iets te zeggen en heb haar nu niet meer gesproken.
Nu zit ik dus op mijn werk, ik heb mijn vriend nog niet gesproken. Ik ga er vanuit dat zij daar nu zit om mij zwart te maken.
Ik voel me verdrietig en boos. Misschien verdrietig omdat ik boos ben. Ik wil mijn vriend niet bellen omdat dit voor hun nu de kans is om met elkaar te praten en de navelstreng door te knippen, hoop ik dan.
Ik hoop ook niet dat mijn vriend boos is dat ik haar heb gebeld zonder overleg. Misschien had ik dat wel moeten doen, maar ik vind dat het ook het recht heb om mijn mening aan haar te vertellen zonder de scherpe randjes eraf te kauwen.
Nu maar wachten op een telefoontje of smsje...
vrijdag 15 oktober 2010 om 16:48
Wat dapper dat je het gesprek met haar aangegaan bent!! En pfff...wat een overtrokken reactie van je schoonmoeder. Heel jammer dat het zo moet gaan. Ik kan me goed voorstellen dat haar opmerkingen je pijn gedaan hebben.
Het is te hopen dat je vriend achter jou is gaan staan. Goed van je dat je ze nu even tijd geeft om het samen op te lossen.
Ik leef met je mee, meid! Laat je niet gek maken. Veel sterkte!!
Het is te hopen dat je vriend achter jou is gaan staan. Goed van je dat je ze nu even tijd geeft om het samen op te lossen.
Ik leef met je mee, meid! Laat je niet gek maken. Veel sterkte!!
vrijdag 15 oktober 2010 om 16:58
Zo ik heb het even meegelezen maar dat klinkt allemaal heel hetfig Michelle90, sterkte met zo´n schoonmoeder. Lastige schoonmoeders zijn vaak moeilijk te veranderen. Zij heeft blijkbaar het gevoel dat haar zoon eerst van haar was en dat jij hem nu hebt ingepikt. Dat is al niet redelijk, maar dat kan je voelen. Maar zij gooit het er ook gewoon uit, heeft blijkbaar geen enkele interesse om met jou op goede voet te staan en zij manipuleert zoon met haar labiele toestand.
Vaak als je het op scherp zet verlies JIJ omdat je vriend uiteindelijk niet zijn moeder zal wil laten vallen. Misschien moet je wat tussenoplossingen bedenken. Bijv.: badkamer uitzoeken? Dan mag zij met haar zoon (kan ze niet tussen jullie stoken) vooraf gaan uitzoeken. Als je echt gaat kopen ga je gewoon samen en dan beslissen jullie met z´n 2-en, klaar. GEEN huissleutel geven, echt niet NOOIT doen. Als ze op bezoek komt ga je er even bijzitten en daarna lekker wat met vriendinnen doen etc. Dus niet haar helemaal ontwijken maar wel wat afstand bewaren, haar niet de kans geven tussen jullie in te gaan zitten en zo staat je vriend ook wat minder onder druk.
Vaak als je het op scherp zet verlies JIJ omdat je vriend uiteindelijk niet zijn moeder zal wil laten vallen. Misschien moet je wat tussenoplossingen bedenken. Bijv.: badkamer uitzoeken? Dan mag zij met haar zoon (kan ze niet tussen jullie stoken) vooraf gaan uitzoeken. Als je echt gaat kopen ga je gewoon samen en dan beslissen jullie met z´n 2-en, klaar. GEEN huissleutel geven, echt niet NOOIT doen. Als ze op bezoek komt ga je er even bijzitten en daarna lekker wat met vriendinnen doen etc. Dus niet haar helemaal ontwijken maar wel wat afstand bewaren, haar niet de kans geven tussen jullie in te gaan zitten en zo staat je vriend ook wat minder onder druk.
vrijdag 15 oktober 2010 om 17:09
quote:Valk schreef op 15 oktober 2010 @ 16:58:
Zo ik heb het even meegelezen maar dat klinkt allemaal heel hetfig Michelle90, sterkte met zo´n schoonmoeder. Lastige schoonmoeders zijn vaak moeilijk te veranderen. Zij heeft blijkbaar het gevoel dat haar zoon eerst van haar was en dat jij hem nu hebt ingepikt. Dat is al niet redelijk, maar dat kan je voelen. Maar zij gooit het er ook gewoon uit, heeft blijkbaar geen enkele interesse om met jou op goede voet te staan en zij manipuleert zoon met haar labiele toestand.
Vaak als je het op scherp zet verlies JIJ omdat je vriend uiteindelijk niet zijn moeder zal wil laten vallen. Misschien moet je wat tussenoplossingen bedenken. Bijv.: badkamer uitzoeken? Dan mag zij met haar zoon (kan ze niet tussen jullie stoken) vooraf gaan uitzoeken. Als je echt gaat kopen ga je gewoon samen en dan beslissen jullie met z´n 2-en, klaar. GEEN huissleutel geven, echt niet NOOIT doen. Als ze op bezoek komt ga je er even bijzitten en daarna lekker wat met vriendinnen doen etc. Dus niet haar helemaal ontwijken maar wel wat afstand bewaren, haar niet de kans geven tussen jullie in te gaan zitten en zo staat je vriend ook wat minder onder druk.
Uhhhhhh het zal wel aan mij liggen, maar als Michelle met haar vriend samen de spullen wil uitzoeken is dat haar goed recht, ze vraagt haar vriend niet om te breken met zijn moeder,kom op zeg dat die moeder er zo'n drama van maakt is niet Michelle's probleem maar van haar vriend.
Waarom moet schoonmoeder mee?, om de lieve vrede te bewaren? en Michelle eindigd met spullen in het huis van haar en vriend,die schoonmoeder uiteindelijk uitkiest en waar Michelle zich kapot aan ergerd?, bovendien als haar vriend dit toestaat komt dat bepaald niet ten goede voor de relatie van Michelle en haar vriend, dit zal altijd blijven wringen.
Zo ik heb het even meegelezen maar dat klinkt allemaal heel hetfig Michelle90, sterkte met zo´n schoonmoeder. Lastige schoonmoeders zijn vaak moeilijk te veranderen. Zij heeft blijkbaar het gevoel dat haar zoon eerst van haar was en dat jij hem nu hebt ingepikt. Dat is al niet redelijk, maar dat kan je voelen. Maar zij gooit het er ook gewoon uit, heeft blijkbaar geen enkele interesse om met jou op goede voet te staan en zij manipuleert zoon met haar labiele toestand.
Vaak als je het op scherp zet verlies JIJ omdat je vriend uiteindelijk niet zijn moeder zal wil laten vallen. Misschien moet je wat tussenoplossingen bedenken. Bijv.: badkamer uitzoeken? Dan mag zij met haar zoon (kan ze niet tussen jullie stoken) vooraf gaan uitzoeken. Als je echt gaat kopen ga je gewoon samen en dan beslissen jullie met z´n 2-en, klaar. GEEN huissleutel geven, echt niet NOOIT doen. Als ze op bezoek komt ga je er even bijzitten en daarna lekker wat met vriendinnen doen etc. Dus niet haar helemaal ontwijken maar wel wat afstand bewaren, haar niet de kans geven tussen jullie in te gaan zitten en zo staat je vriend ook wat minder onder druk.
Uhhhhhh het zal wel aan mij liggen, maar als Michelle met haar vriend samen de spullen wil uitzoeken is dat haar goed recht, ze vraagt haar vriend niet om te breken met zijn moeder,kom op zeg dat die moeder er zo'n drama van maakt is niet Michelle's probleem maar van haar vriend.
Waarom moet schoonmoeder mee?, om de lieve vrede te bewaren? en Michelle eindigd met spullen in het huis van haar en vriend,die schoonmoeder uiteindelijk uitkiest en waar Michelle zich kapot aan ergerd?, bovendien als haar vriend dit toestaat komt dat bepaald niet ten goede voor de relatie van Michelle en haar vriend, dit zal altijd blijven wringen.
vrijdag 15 oktober 2010 om 20:54
En Michelle, hoe is het nu?
Ik hoop dat je vriend het goed opgepakt heeft en de gelegenheid aangegrepen heeft om zijn moeder uit te leggen dat jullie nu je eigen leven aan het leiden zijn.
Wat sneu eigenlijk he, dat je zo bang bent om je zoon 'kwijt te raken' dat je zo ver gaat... Geen snellere manier om iemand bij je vandaan te jagen.
Ik hoop dat je vriend het goed opgepakt heeft en de gelegenheid aangegrepen heeft om zijn moeder uit te leggen dat jullie nu je eigen leven aan het leiden zijn.
Wat sneu eigenlijk he, dat je zo bang bent om je zoon 'kwijt te raken' dat je zo ver gaat... Geen snellere manier om iemand bij je vandaan te jagen.
vrijdag 15 oktober 2010 om 23:13
Ik vind dat twee mensen samen in een relatie er uit moeten zien te komen, dat is al moeilijk genoeg zonder bemoeienis van anderen er nog bij.
Anderen hebben niets met de relatie te maken, de inrichting etc.
Echter kan de band tussen ouders en kind nogal eens heel groot zijn, vastgebakken in allerlei touwtjes waar nog hard aan getrokken kan worden, jarenlange opvoeding en manipulering neemt dan al snel de overhand.
Ik hoop voor je dat dit goed uitpakt, maar eigenlijk zet je nu je vriend voor het blok om te kiezen tussen jou of zijn moeder. Ik zelf zou het alleen bij je partner gelaten hebben het probleem en anders houdt het op met inrichten want mijn leven laten leiden door een schoonmoeder zit er bij mij ook niet in.
Ik denk inderdaad helaas dat tact nooit zou hebben gewerkt en als je partner er niets tegen in kan brengen is dit hopelijk iets wat hem nog anders kan doen besloten.
Ik hoop het voor je maar ik heb al vaker gezien dat vrouwen dan het onderspit delven t.o.v. de schoonmoeder.
Ontzettend jammer dat mannen (en vrouwen) soms niet onder het juk vandaan kunnen komen zelf. Hopelijk gaat het bij jou nu anders.
Anderen hebben niets met de relatie te maken, de inrichting etc.
Echter kan de band tussen ouders en kind nogal eens heel groot zijn, vastgebakken in allerlei touwtjes waar nog hard aan getrokken kan worden, jarenlange opvoeding en manipulering neemt dan al snel de overhand.
Ik hoop voor je dat dit goed uitpakt, maar eigenlijk zet je nu je vriend voor het blok om te kiezen tussen jou of zijn moeder. Ik zelf zou het alleen bij je partner gelaten hebben het probleem en anders houdt het op met inrichten want mijn leven laten leiden door een schoonmoeder zit er bij mij ook niet in.
Ik denk inderdaad helaas dat tact nooit zou hebben gewerkt en als je partner er niets tegen in kan brengen is dit hopelijk iets wat hem nog anders kan doen besloten.
Ik hoop het voor je maar ik heb al vaker gezien dat vrouwen dan het onderspit delven t.o.v. de schoonmoeder.
Ontzettend jammer dat mannen (en vrouwen) soms niet onder het juk vandaan kunnen komen zelf. Hopelijk gaat het bij jou nu anders.
zondag 17 oktober 2010 om 14:31
Je had dit niet moeten doen zonder overleg met je vriend. Zo zet je hem ook in een moeilijke positie. Jij en je vriend moeten samen sterk staan hierin. vasthouden aan jullie plan om zelf spullen te gaan kiezen zonder inmenging van je (schoon)moeder.Dat is volwassen worden. Maar ik vind het niet slim dat je je je schoonmoeder gebeld hebt achter de rug van je vriend om.
zondag 24 oktober 2010 om 04:02
Op je strepen blijven staan, als je weet dat je het zo gaat lopen als je omschrijft. Ik heb er een hekel aan als mensen je zogenaamd een cadeau geven maar wel van alles aan je opdringen. Dat is geen cadeau, dat is het kopen van macht. Heb het zelf ook meegemaakt met een grote uitgave, die opeens alleen maar van een bepaald merk mocht zijn die ons niet echt interesseerde. Ik heb toen ook bedankt voor het gebaar, wat ook weer drama opleverde, maar goed.
zondag 24 oktober 2010 om 08:16
quote:anoniem018 schreef op 13 oktober 2010 @ 22:38:
Oei. Je vergat wel even een hèèèl relevant feit in je OP.
Jou schoonmoeder heeft heel heel ernstige problemen.
Of ze is serieus labiel, of ze manipuleert op deze manier. Beiden betekenen dat de situatie niet zo eenvoudig meer is, zeker niet voor je vriend!
Ik kan me voorstellen dat hij in een heel gecompliceerde relatie met zijn moeder zit, vol tegenstrijdige gevoelens.
Dat het goed is dat er afstand komt tussen je vriend en zijn moeder lijkt me duidelijk.
Maar door wat je er nu bij verteld is het voor mij ook duidelijk dat je dit bij je vriend niet simpelweg 'af kan dwingen'.
Leven met een ouder die labiel is òf zo manipuleert is onvoorstelbaar zwaar voor een kind. Dat voelt zich vaak ontzettend belast.
In dit geval zou ik je vriend aanraden om eens met iemand te praten over de relatie met zijn moeder, en hoe hij zichzelf meer los kan maken van haar.
'zomaar' je moeder niet serieus nemen als ze dreigt met zelfmoord is voor een kind wel heel moeilijk!!! Er zal altijd de 'wat als' zijn.
Helemaal mee eens, dit gaat verder dan een bemoeizuchtige schoonmoeder hebben. Deze schoonmoeder zal alles op alles gaan zetten om 'haar jongen' bij zich te houden en de nummer 1 vrouw in zijn leven te blijven. Ze kan niet verdragen dat haar kind een andere vrouw op 1 gaat zetten. Michelle, dit gaat niet vanzelf over. Je schoonmoeder heeft serieus een groot probleem en heeft in de loop der jaren geleerd hoe ze haar zoon kan manipuleren zodat dingen gaan zoals zij het wil. Ik zou met je vriend gaan praten om te kijken in hoeverre hij zich realiseert dat dit echt een probleem is.
Wanneer hij het allemaal wel mee vindt vallen en nu gaat doen wat zijn moeder bij hem probeert af te dwingen zou ik de plannen om samen te gaan wonen voorlopig in de ijskast zetten. Want als hij nu geen grenzen aan geeft richting zijn moeder zal het samenwonen in de toekomst voor jou echt een hel worden.
Oei. Je vergat wel even een hèèèl relevant feit in je OP.
Jou schoonmoeder heeft heel heel ernstige problemen.
Of ze is serieus labiel, of ze manipuleert op deze manier. Beiden betekenen dat de situatie niet zo eenvoudig meer is, zeker niet voor je vriend!
Ik kan me voorstellen dat hij in een heel gecompliceerde relatie met zijn moeder zit, vol tegenstrijdige gevoelens.
Dat het goed is dat er afstand komt tussen je vriend en zijn moeder lijkt me duidelijk.
Maar door wat je er nu bij verteld is het voor mij ook duidelijk dat je dit bij je vriend niet simpelweg 'af kan dwingen'.
Leven met een ouder die labiel is òf zo manipuleert is onvoorstelbaar zwaar voor een kind. Dat voelt zich vaak ontzettend belast.
In dit geval zou ik je vriend aanraden om eens met iemand te praten over de relatie met zijn moeder, en hoe hij zichzelf meer los kan maken van haar.
'zomaar' je moeder niet serieus nemen als ze dreigt met zelfmoord is voor een kind wel heel moeilijk!!! Er zal altijd de 'wat als' zijn.
Helemaal mee eens, dit gaat verder dan een bemoeizuchtige schoonmoeder hebben. Deze schoonmoeder zal alles op alles gaan zetten om 'haar jongen' bij zich te houden en de nummer 1 vrouw in zijn leven te blijven. Ze kan niet verdragen dat haar kind een andere vrouw op 1 gaat zetten. Michelle, dit gaat niet vanzelf over. Je schoonmoeder heeft serieus een groot probleem en heeft in de loop der jaren geleerd hoe ze haar zoon kan manipuleren zodat dingen gaan zoals zij het wil. Ik zou met je vriend gaan praten om te kijken in hoeverre hij zich realiseert dat dit echt een probleem is.
Wanneer hij het allemaal wel mee vindt vallen en nu gaat doen wat zijn moeder bij hem probeert af te dwingen zou ik de plannen om samen te gaan wonen voorlopig in de ijskast zetten. Want als hij nu geen grenzen aan geeft richting zijn moeder zal het samenwonen in de toekomst voor jou echt een hel worden.
dinsdag 26 oktober 2010 om 19:07
Hoi Michelle, hoe gaat het nu met je? Ik weet niet of je het nog leest, maar ik wilde toch even reageren. Ik heb ook zo'n schoonmoeder. Zij was gewend alles voor mijn vriend te regelen en overal zeggenschap over te hebben. In zijn oude huis (we woonden nog niet samen) had ze de sleutel van. Ze legde briefjes in zijn huis neer wat hij wel en niet moest doen. Kleding kocht ze ook voor hem, ze zei tegen hem wat voor cadeaus hij voor mensen moest kopen enz enz. Toen gingen we samenwonen en dat werd al snel een drama omdat zij gewend was alles naar eigen hand te zetten. Dus als ze bij ons in huis kwam, dan was er altijd wel iets wat niet goed was, of niet haar smaak was. Ze viel zelfs over de beeldjes op de kast die scheef zouden staan, of de lampen die te hoog hingen. Of het was niet schoon genoeg voor haar. Dat schreeuwde ze dan tegen mijn vriend. En dat dan bij elk bezoek. Nou dat gaat irriteren, ,dat kan ik je wel vertellen. Ook verzette ze eens onze meubels toen ik niet huis was. Mijn vriend zei dat ze dat niet moest doen, maar daar trok ze zich niets van aan. Ik heb haar laten weten hier niet van gediend te zijn. Toen was zij weer kwaad, want het waren volgens mijn schoonmoeder wel HAAR meubels, want zij had die voor mijn vriend gekocht toen hij op zichzelf ging wonen. Dit heeft dus duidelijk met macht kopen te maken. Ik heb haar toen gezegd dat als het haar meubels waren, dat ze die dan weer allemaal terug kon krijgen, en dat wij dan onze eigen meubels zouden kopen, waar wij mee doen wat wij willen. Tja, en sindsdien is het helemaal mis gelopen. Toen kwam ze niet meer langs. Nog maar 1 of 2 keer per jaar, want ' ze kon zichzelf niet bij ons zijn'.
Mijn vriend is bij deze vrouw opgegroeid en denkt dat dit normaal is. Vaak kwam hij ook niet voor hemzelf of voor ons op. Zij mocht en kon alles zeggen. Volgens mijn vriend bedoelde ze het ook niet zo, was ik te gevoelig enz.
Door de jaren heen vaak dingen meegemaakt die ik echt niet vond kunnen. (Ik heb ook afstand genomen. Kwam daar bijna niet meer.) Maar vriend zag dit allemaal niet zo. Tot dit jaar. Mijn vader is onverwachts overleden. Mijn vriend kent mijn vader al 8 jaar en had een goede band met hem. Voor mijn vriend was het ook moeilijk dat mijn vader overleed. Mijn vader is nu een half jaar geleden, en schoonmama moet nu nog langskomen om mijn vriend te steunen. Wel was ze op de uitvaart, maar ze was na afloop binnen 2 minuten weg omdat haar dochter moest werken. Mijn vriend heeft dus niet echt veel steun van haar gehad. Voor mij de reden om niets meer met ze te maken te hebben. En maar goed ook, want schoonmoeder wil het er niet meer over hebben dat ze mijn vriend niet gesteund heeft. Het laatste was ik heb gehoord via mijn vriend is dat ze heeft uitgerekend hoeveel geld het heeft gekost qua werk (eigen bedrijf) om bij de uitvaart van mijn vader te zijn.
Sinds mijn vriend heeft gezien dat ze hem niet heeft gesteund gaat hij wel vaker tegen haar in. Hij doet lang niet altijd meer wat ze zegt. Haar macht is wel een stuk ingeperkt. Ik ben de schuldige volgens haar en met mij wil ze ook niet meer te maken hebben.
Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Grenzen aangeven, dat is het beste wat je kunt doen. En afstand nemen. Hoop dat je vriend van zijn moeder los komt. Dat is voor jullie samen heel belangrijk.
Mijn vriend is bij deze vrouw opgegroeid en denkt dat dit normaal is. Vaak kwam hij ook niet voor hemzelf of voor ons op. Zij mocht en kon alles zeggen. Volgens mijn vriend bedoelde ze het ook niet zo, was ik te gevoelig enz.
Door de jaren heen vaak dingen meegemaakt die ik echt niet vond kunnen. (Ik heb ook afstand genomen. Kwam daar bijna niet meer.) Maar vriend zag dit allemaal niet zo. Tot dit jaar. Mijn vader is onverwachts overleden. Mijn vriend kent mijn vader al 8 jaar en had een goede band met hem. Voor mijn vriend was het ook moeilijk dat mijn vader overleed. Mijn vader is nu een half jaar geleden, en schoonmama moet nu nog langskomen om mijn vriend te steunen. Wel was ze op de uitvaart, maar ze was na afloop binnen 2 minuten weg omdat haar dochter moest werken. Mijn vriend heeft dus niet echt veel steun van haar gehad. Voor mij de reden om niets meer met ze te maken te hebben. En maar goed ook, want schoonmoeder wil het er niet meer over hebben dat ze mijn vriend niet gesteund heeft. Het laatste was ik heb gehoord via mijn vriend is dat ze heeft uitgerekend hoeveel geld het heeft gekost qua werk (eigen bedrijf) om bij de uitvaart van mijn vader te zijn.
Sinds mijn vriend heeft gezien dat ze hem niet heeft gesteund gaat hij wel vaker tegen haar in. Hij doet lang niet altijd meer wat ze zegt. Haar macht is wel een stuk ingeperkt. Ik ben de schuldige volgens haar en met mij wil ze ook niet meer te maken hebben.
Ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Grenzen aangeven, dat is het beste wat je kunt doen. En afstand nemen. Hoop dat je vriend van zijn moeder los komt. Dat is voor jullie samen heel belangrijk.
dinsdag 26 oktober 2010 om 19:46
ik ben het eens met anoniempje. dreigen met zelfmoord klinkt als een persoonlijkheidsstoornisje oid. dat valt echt niet meer onder de normale bemoeizucht.
ik weet niet hoe je dit moet doen. normaal ben ik erg van het grenzen aangeven, maar je wilt je vriend niet kwijt. en als anoniempje gelijk heeft, wat ook direct mijn gedachte was, dan gaat dit iets verder dan het gewone. probeer eens uit te vinden hoe dit altijd is gegaan. en zijn vader, waar is die? gescheiden om deze reden?
als jij vriend aan het verstand kunt peuteren dat dit echt niet normaal is dan kunnen samen een strategie bedenken.
op een datingsite zetten vond ik heel komisch maar is niet zo'n slecht idee in de zin van haar helpen een nieuwe invulling te vinden nu haar zoontje weg gaat.
ik weet niet hoe je dit moet doen. normaal ben ik erg van het grenzen aangeven, maar je wilt je vriend niet kwijt. en als anoniempje gelijk heeft, wat ook direct mijn gedachte was, dan gaat dit iets verder dan het gewone. probeer eens uit te vinden hoe dit altijd is gegaan. en zijn vader, waar is die? gescheiden om deze reden?
als jij vriend aan het verstand kunt peuteren dat dit echt niet normaal is dan kunnen samen een strategie bedenken.
op een datingsite zetten vond ik heel komisch maar is niet zo'n slecht idee in de zin van haar helpen een nieuwe invulling te vinden nu haar zoontje weg gaat.
