Relaties
alle pijlers
Ben ik te gevoelig
maandag 1 juni 2020 om 16:17
Op mijn 9e zijn wij, drie kinderen, door tussenkomst van de rechter en kinderbescherming uit huis geplaatst. Onze ouders konden niet voor ons zorgen, omdat ze zelf hele grote problemen hadden. We hebben echt hele heftige dingen meegemaakt. (vader aan de heroïne, moeder aan de drank, huiselijk geweld, verwaarlozing, psychiatrische behandelingen van mijn vader) Ik zou er een boek over kunnen schrijven. We zijn alle drie uiteindelijk verdeeld over de wereld groot gebracht. Ieder met zijn eigen verhaal
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
Ik ben goed terecht gekomen, heb HBO gedaan. Werk al jaren met succes bij dezelfde onderneming, heb een eigen koophuis enz. Over mijn jeugd praat ik weinig omdat mensen het toch niet zo goed begrijpen en daardoor vreemd reageren en daar heb ik dan weer geen zin in. Met mijn partner heb ik het er ook weinig over. Hij weet dat ik in meerdere tehuizen heb gezeten.
Nu dacht ik hem eens deelgenoot te maken van mijn ver weggestopte verleden. Mijn vriend moet ook weten hoe mijn gevoelsleven er uit ziet, dacht ik. Hij reageerde heel ongevoelig, vond ik. Hij wist wel hoe dat is, zo'n tehuis, zijn ex had ook in een internaat gezeten, vandaar! Zijn ex-vrouw komt uit een welgesteld rijk Engels milieu, daar is het gebruikelijk dat je naar de kostschool gaat. " Daar is veel eenzaamheid" wist hij me te vertellen". Ik wilde hem vertellen dat ik jarenlang een extreem gewelddadige opvoeding heb gehad. Mijn vader is meerdere keren, in onze aanwezigheid, door de politie afgevoerd. Ooit waren wij getuige hoe hij een zaag in de neus van mijn moeder plaatste. Ik voelde het kindertehuis als een bevrijding, het had wat mij betreft weinig te doen met eenzaamheid.
Wat mij stoorde is het feit dat ik probeerde, diep, ver weggestopte herinneringen en gevoelens met mijn vriend te delen. Hij begon gelijk over zijn ex. Dat irriteerde mij hevig. Ik zie geen overeenkomsten tussen haar verhaal en mijn verhaal. Bovendien wil ik het helemaal niet over haar hebben, maar over mij. Ik zat tussen de drugsbaby's ,kinderen met ouders in de gevangenis, of kinderen waarvan de ouders waren omgekomen, om maar wat te noemen.
Ik voel me niet gehoord, begrepen, gekwetst en niet vrij om hem mijn echte ware gevoelens te vertellen. Hij gaat er wat mij betreft respectloos me om.
Hij wilde zeggen dat in situaties waar kinderen zonder ouders wonen, er veel eenzaamheid heerst. Ik wilde hem vertellen hoe mijn jeugd werkelijk was én waarom ik er met weinig mensen over praat.
Ik voel me diep gekwetst door zijn in mijn ogen gevoelloze reactie, ben ik te gevoelig??
amymatijs wijzigde dit bericht op 01-06-2020 16:18
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
Reden: schrijf fout "ik" vergeten
0.06% gewijzigd
donderdag 4 juni 2020 om 19:36
Dat zeg ik ook niet. Empathisch is invoelender ja. En dat kun je beter als je bekend bent met mentale pijn. Los van het soort ervaring.
donderdag 4 juni 2020 om 19:56
donderdag 4 juni 2020 om 20:04
donderdag 4 juni 2020 om 20:22
Nee want bij empathie gaat het niet om de inhoud van de boodschap/het gesprek, maar om het hoe. De vragen die iemand stelt, de reacties die hij geeft. Dat heeft niks met "zielig" of "hard" te maken.
BROCCOLI IS OOK GEEN SPINAZIE AL IS HET WEL ALLEBEI GROENTE PEJEKA -- S-Meds
donderdag 4 juni 2020 om 21:26
Of de eventuele mentale pijn van een ander minder erg vinden dan de pijn die jij hebt meegemaakt.lindaatje1900 schreef: ↑04-06-2020 19:56Dat hoeft zeker niet. Je kan je ook afsluiten omdat je mentale pijn hebt meegemaakt.
donderdag 4 juni 2020 om 21:43
Dan is het net wat MurMur zegt: 'hoe empathisch is het als je er zonder meer vanuit gaat dat een ander daar niks om geeft"? Dat weet je helemaal niet.
Een gezin wat trauma heeft meegemaakt in het ouderlijk gezin kan het zelfs anders van elkaar ervaren. En er zelfs niet met elkaar over kunnen praten en empathie naar elkaar tonen.
vrijdag 5 juni 2020 om 13:06
Helemaal waar, mijn broers en ik hebben uiteraard hetzelfde meegemaakt in die jaren dat wij samen bij onze ouders woonden. Toch hebben wij het allemaal anders beleefd. Volgen mijn broer was het voor mij het ergste omdat mijn vader mij ook ontzettend kleineerde en vaak "domkop" noemde en steeds dreigde me terug te sturen naar mijn vaderland. Ik heb voor mezelf niet het gevoel dat de mishandeling voor mij erger was dan voor mijn broers.lindaatje1900 schreef: ↑04-06-2020 21:43Dan is het net wat MurMur zegt: 'hoe empathisch is het als je er zonder meer vanuit gaat dat een ander daar niks om geeft"? Dat weet je helemaal niet.
Een gezin wat trauma heeft meegemaakt in het ouderlijk gezin kan het zelfs anders van elkaar ervaren. En er zelfs niet met elkaar over kunnen praten en empathie naar elkaar tonen.
Mijn broertje kan er alleen maar over praten wanneer hij er zelf over begint, best lastig.
Mijn oudste broer kan zich niks herinneren. Hij kan zelfs het woord vader of moeder niet over zijn lippen krijgen. Toch kan hij overal over meepraten, dus zo slecht is zijn geheugen niet.
vrijdag 5 juni 2020 om 13:12
We zien elkaar meestal woensdag en in het weekend. Met Pinksteren waren wij een paar dagen samen weg.
Ik moest even tot mezelf komen. Zaterdag gaat hij op bezoek naar zijn vader. Die woont ver weg. Hij gaat zijn vader helpen met emotionele problemen, dat kan hij dus wel. Daarna is het zondag.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:14
Beste AmyMatijs,
Ik hoop dat het inmiddels goed met je gaat en dat je zondag goed hebt kunnen praten
. Ik gun je een partner die goed naar je kan luisteren en zijn best doet om je te begrijpen, ook als het om je verleden gaat. Hopelijk lukt dat met je huidige partner, en anders gun ik het je om dit op een goede manier te kunnen afsluiten.
Ik hoop dat het inmiddels goed met je gaat en dat je zondag goed hebt kunnen praten
. Ik gun je een partner die goed naar je kan luisteren en zijn best doet om je te begrijpen, ook als het om je verleden gaat. Hopelijk lukt dat met je huidige partner, en anders gun ik het je om dit op een goede manier te kunnen afsluiten.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:30
Iemand kan zich heel empathisch opstellen en zeggen "wat erg voor je" en toch voel je dan dat die ander dat ook maar zegt om aardig en begripvol te zijn en verder nul weet heeft van hoe het voor je is. En hoe empathisch de ander zich dan ook opstelt, dat voelt dan toch eenzaam.
Mijn ervaring is dat je sneller en makkelijker kunt connecten met iemand die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt. Soms al in een split-second. Soms zelfs door elkaar maar even aan te kijken. Dat is een ervaring die je natuurlijk graag met je partner zou delen, maar het gaat eigenlijk verder dan empathie. Het is meer een gevoelsmatige verbondenheid die buiten empathische vermogens/uitwisselingen om gaat.
dinsdag 9 juni 2020 om 11:32
Misschien weet je vriend zich simpelweg geen raad met jouw verleden, omdat hij er niets meer aan kan veranderen.AmyMatijs schreef: ↑05-06-2020 13:12We zien elkaar meestal woensdag en in het weekend. Met Pinksteren waren wij een paar dagen samen weg.
Ik moest even tot mezelf komen. Zaterdag gaat hij op bezoek naar zijn vader. Die woont ver weg. Hij gaat zijn vader helpen met emotionele problemen, dat kan hij dus wel. Daarna is het zondag.
Bij zijn vader kan hij wellicht een verschil maken, dan heeft hij wat om handen, zeg maar.
