Besluiteloos...

Om herkenning te voorkomen, een nieuw account.... Ik ben radeloos en ik zoek tips, ervaringen, een hart onder de riem...?

Ik ben een vrouw van 38, heb een relatie van bijna 10 jaar en we hebben samen een kind. We zitten al een hele tijd in stressvolle tijden (langdurige werkloosheid en geen zicht op werk, familieruzies die gelukkig weer goed zijn gemaakt, financiële uitdagingen doordat er geen uitkering meer is) en de relatie loopt niet lekker meer. Al een hele tijd overigens. We zijn vorig jaar al in therapie geweest, daar hebben we wel wat tips uit kunnen halen, onder anderen plannen voor de toekomst maken, maar het blijft moeizaam gaan. Er is al heel lang geen seks meer, we doen het om de twee, drie maanden eens een keer en dat is het dan. Intimiteit is ook weg, het is het standaard kusje in de ochtend en in de avond, en nog eentje voor het slapengaan.
Noem het een verstandsrelatie, een broer-zus relatie, het is niet best in ieder geval. We nemen beiden geen initiatief meer.
Maar nu... hoe los je zoiets nog op? Is er nog hoop? Moeten we elkaar laten gaan...? We praten er wel over, maar altijd omdat ik erover begin. Man is een binnenvetter, hij praat wel als ik begin, maar nooit uit zichzelf. Initiatief neemt hij sowieso nergens in, ook niet in plannen maken of leuke dingen doen. Ook in het huishouden moet ik hem constant aansporen, zelf ziet hij niet of iets vies is of opgeruimd moet worden. Ik probeer al heel lang de boel draaiende te houden, maar mijn energie raakt op, want het voelt als trekken aan een dood paard.

Die therapie is ook op mijn uitnodiging geweest. Man wil wel verandering, en voor zijn gevoel werkt hij er ook hard aan, maar het gebeurd vooral in zijn hoofd en niet in daden. En dat sloopt me. Ik kies steeds vaker voor mezelf, voor ons kind, maar minder voor hem. Dat verontrust mij, omdat het steeds meer voelt of ik afstand neem. Ik raak sneller geïrriteerd, erger me regelmatig aan hem, geen goede ontwikkelingen dus. En hij sjokt gewoon door.

Wat moet ik nou doen? Kies ik voor mezelf met kind, neem ik afstand van hem? Gaan we zo nog de rest van ons leven door? Hoe keren we het tij? Valt het tij nog te keren....?
Hij is ervan overtuigd van wel, maar kan niet zeggen hoe. Ik overigens ook niet. Ik weet wel dat voor mij het gevoel van houden-van lijdt onder het gemis van intimiteit, van seks, van maatjes zijn, bescherming en vertrouwen vinden en hebben bij elkaar.
Als ik bij hem weg ga, moet ik bijstand aanvragen. En ik vind dat toch zo eng, kom ik daar ooit nog uit? Ik weet niet eens of ik überhaupt een sociale huurwoning kan krijgen.

Ik praat er wel eens over met een vriendin, zij zat ook in zo'n relatie en heeft voor zichzelf en kind gekozen. Ze is door een diep dal gegaan, maar alweer een paar jaar heel gelukkig met haar keuze. Ze laat me zien hoe goed je terecht kunt komen als je besluit weg te gaan bij je partner. Maar ik zoek dus ook ervaringen van vrouwen die hun relatie weer liefdevol en succesvol hebben gemaakt. Wat heeft geholpen, wat niet? Wat raadt je me aan?

Liefs, besluiteloos....