Relaties
alle pijlers
bindingsangst of iets anders?
donderdag 29 juli 2010 om 01:41
4 jaar geleden ben ik uit een zeer nare relatie gestapt (er was sprake van lichamelijke en geestelijke mishandeling). Deze relatie heeft 3,5 jaar geduurd. Sindsdien ga ik als vrijgezel door het leven. De eerste, pakweg 2 jaar, vond ik het vrijgezellenbestaan een verademing. Ik hield me totaal niet bezig met mannen of liefde in het algemeen. Ik had namelijk tijd nodig om het een en ander te verwerken.
De laatste tijd begin ik meer te verlangen naar een relatie. Ik merk alleen dat als een man met me flirt ik erg afstandelijk doe terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik voel me erg onzeker als een man me op een bepaalde manier leuk lijkt te vinden. Ook al zeg ik graag een relatie te willen, het lijkt wel of ik het onbewust niet wil. Heet dit bindingsangst of ben ik erg onzeker?
(Edit: Ik heb dit topic in relaties geplaatst, maar het zou eigenlijk ook in psyche kunnen...)
De laatste tijd begin ik meer te verlangen naar een relatie. Ik merk alleen dat als een man met me flirt ik erg afstandelijk doe terwijl ik dat eigenlijk niet wil. Ik voel me erg onzeker als een man me op een bepaalde manier leuk lijkt te vinden. Ook al zeg ik graag een relatie te willen, het lijkt wel of ik het onbewust niet wil. Heet dit bindingsangst of ben ik erg onzeker?
(Edit: Ik heb dit topic in relaties geplaatst, maar het zou eigenlijk ook in psyche kunnen...)
donderdag 29 juli 2010 om 02:26
Ik zou er niet meteen het stempel 'bindingsangst' op plakken (want dat vind ik persoonlijk altijd zo'n vaag en rekbaar begrip), maar het lijkt me best logisch dat je na zo'n vervelende ervaring terughoudend bent in het je open stellen voor een nieuwe partner. Een nare relatie gaat je niet in je koude kleren zitten en ook al is het al een tijdje geleden, als er dan een mogelijk nieuwe verbintenis om de hoek komt kijken, kan die ervaring je nog weleens parten spelen.
Misschien vind je het onbewust eng om jezelf bloot te geven, of ben je bang om de controle te verliezen in een nieuwe relatie. Zelf heb ik jaren geleden een relatie gehad met een gewelddadige man en ik kan je wel zeggen dat ik daar naderhand nog wel een flinke tijd last van heb gehad.
De relatie die ik daarna kreeg was met een ontzettend lieve, invoelende, begripvolle man, waarvan ik absoluut niets te vrezen had en die ook overal vanaf wist. En toch had ik ook de neiging om afstandelijk te zijn en heel erg mijn eigen grenzen te bewaken (tot op het neurotische af, zeg maar). Ik ben uiteindelijk in therapie gegaan, omdat ik me realiseerde dat het zo niet langer kon.
Nou wil ik niet zeggen dat jij ook naar een psycholoog moet hoor, want dat is voor iedereen persoonlijk en ik heb natuurlijk geen idee wat er in jouw vorige relatie gebeurd is. Maar het lijkt me helemaal niet zo raar dat het lastig is om een nieuwe relatie aan te gaan. En het lijkt me ook goed om rustig voor jezelf na te gaan wat je wel en niet wil en vooral goed naar je gevoel te luisteren (hoe zweverig dat misschien ook klinkt).
Misschien vind je het onbewust eng om jezelf bloot te geven, of ben je bang om de controle te verliezen in een nieuwe relatie. Zelf heb ik jaren geleden een relatie gehad met een gewelddadige man en ik kan je wel zeggen dat ik daar naderhand nog wel een flinke tijd last van heb gehad.
De relatie die ik daarna kreeg was met een ontzettend lieve, invoelende, begripvolle man, waarvan ik absoluut niets te vrezen had en die ook overal vanaf wist. En toch had ik ook de neiging om afstandelijk te zijn en heel erg mijn eigen grenzen te bewaken (tot op het neurotische af, zeg maar). Ik ben uiteindelijk in therapie gegaan, omdat ik me realiseerde dat het zo niet langer kon.
Nou wil ik niet zeggen dat jij ook naar een psycholoog moet hoor, want dat is voor iedereen persoonlijk en ik heb natuurlijk geen idee wat er in jouw vorige relatie gebeurd is. Maar het lijkt me helemaal niet zo raar dat het lastig is om een nieuwe relatie aan te gaan. En het lijkt me ook goed om rustig voor jezelf na te gaan wat je wel en niet wil en vooral goed naar je gevoel te luisteren (hoe zweverig dat misschien ook klinkt).
What if I fall? Oh but my darling, what if you fly?
donderdag 29 juli 2010 om 07:07
Wat je schrijft is heel herkenbaar. Heb zelf 6 jaar geleden een vervelende relatie (van ca. 3,5 jaar) uitgemaakt, nadat hij aggressief en gewelddadig reageerde. Daarna is het me eigenlijk ook niet meer echt gelukt om me écht open te stellen voor iemand.
Ik heb me ook gerealiseerd dat dat niet aan al die lieve mannen ligt die ik tegenkom, maar dat het iets is in mezelf en heb net als Chryssa de stap genomen om naar een psycholoog te gaan..
Ik merk ook dat ik het op de een of andere manier gewoon 'veiliger' vind om vrijgezel te zijn, want dan gebeuren er geen dingen die ik eventueel niet in de hand heb.. (hoewel ik ook wel weet dat ik nu heel iemand anders ben dan dat meisje van toen..)
woensdag 4 augustus 2010 om 13:40
Ik ben net begonnen met therapie, al is het stempeltje "bindingsangst" nog niet bij mij vast gelegd. Therapie laat een beetje op zich wachten, eerst 3 mnd, toen 2 wk en nu weer 6 wk ivm vakantie.
Eigenlijk ben ik het nu zelf aan het uitvinden of ik het wel of niet heb. Al wijst het voor mij er op dat ik het er last van heb.
Tijdens baby periode een soort van aantrekken-afstoten meegemaakt, vanaf de pubertijd regelmatig geen bewust aanwezige moeder gehad, ruzies van me ouders vanaf mijn 11e, bergen relatieproblemen.... pff. Toch heb ik nog de wel of niet bevestiging van een therapeut nodig. En dan... als het zo is, hoe komen we er vanaf of voor een groot gedeelte hoop ik
Iig angst is naar mijn mening iets waar je dagelijks mee bezig bent en dan in vlagen van periodes komt. Je hebt ook nog iets als bang voor.... Dat is waar je misschien een onderscheiding in kunt proberen te maken. Lukt dat niet dan kan je altijd nog thera opzoeken die je help antwoorden te vinden en eventuele problemen helpt aan te pakken
Eigenlijk ben ik het nu zelf aan het uitvinden of ik het wel of niet heb. Al wijst het voor mij er op dat ik het er last van heb.
Tijdens baby periode een soort van aantrekken-afstoten meegemaakt, vanaf de pubertijd regelmatig geen bewust aanwezige moeder gehad, ruzies van me ouders vanaf mijn 11e, bergen relatieproblemen.... pff. Toch heb ik nog de wel of niet bevestiging van een therapeut nodig. En dan... als het zo is, hoe komen we er vanaf of voor een groot gedeelte hoop ik
Iig angst is naar mijn mening iets waar je dagelijks mee bezig bent en dan in vlagen van periodes komt. Je hebt ook nog iets als bang voor.... Dat is waar je misschien een onderscheiding in kunt proberen te maken. Lukt dat niet dan kan je altijd nog thera opzoeken die je help antwoorden te vinden en eventuele problemen helpt aan te pakken
woensdag 4 augustus 2010 om 21:51
Ook ik kom uit een zeer moeilijke relatie (nu bijna 9 maanden vrijgezel). Wat eigenlijk al een understatement an sich is.. maar goed 
Maar ook ik merk dat zodra ik een man leuk of aantrekkelijk vind en hij probeert te flirten ik automatisch afstand neem en eigenlijk een grote muur om me heen bouw van sarcasme. Ik zat er gister en vandaag toevallig aan te denken.
Ik vind het dus zo vreemd dat ook al weet ik dat niet alle mannen hetzelfde zijn en dat er ook lieve mannen zijn maar op de een of andere manier kan ik het niet meer hebben als iemand iets liefs voor me wil doen... Dan ga ik automatisch afstand creeëren. Waarom? Geen logische verklaring kunnen vinden...
@SLAG hoe doe je dan precies afstandelijk? Door kortaf te zijn en door het gebruiken van sarcasme? Misschien heeft Ukkie wel gelijk en is het een soort van controle. Weten in welke situatie je niet wilt belanden en door in een relatie te stappen is het een stukje overgave aan een ander(e man). En uit ervaring weten we dat dat eventueel tot nare situaties kan leiden...
Iemand anders een ander idee?
Maar ook ik merk dat zodra ik een man leuk of aantrekkelijk vind en hij probeert te flirten ik automatisch afstand neem en eigenlijk een grote muur om me heen bouw van sarcasme. Ik zat er gister en vandaag toevallig aan te denken. Ik vind het dus zo vreemd dat ook al weet ik dat niet alle mannen hetzelfde zijn en dat er ook lieve mannen zijn maar op de een of andere manier kan ik het niet meer hebben als iemand iets liefs voor me wil doen... Dan ga ik automatisch afstand creeëren. Waarom? Geen logische verklaring kunnen vinden...
@SLAG hoe doe je dan precies afstandelijk? Door kortaf te zijn en door het gebruiken van sarcasme? Misschien heeft Ukkie wel gelijk en is het een soort van controle. Weten in welke situatie je niet wilt belanden en door in een relatie te stappen is het een stukje overgave aan een ander(e man). En uit ervaring weten we dat dat eventueel tot nare situaties kan leiden...
Iemand anders een ander idee?
