Relaties
alle pijlers
Collega weg, paniek
zaterdag 26 juni 2010 om 07:56
Ik lees hier al jaren af en toe gewoon voor de lol maar wil nu een keertje mijn verhaal kwijt,
Ik verwacht geen oplossingen of zoiets, maar wil eens horen of iemand dit misschien ook wel eens heeft meegemaakt.
Ik ben 36 jaar, getrouwd, 2 schatten van kinderen en een leuke baan.
Mijn huwelijk is wel o.k., natuurlijk anders als toen we elkaar net leerde kennen en nog geen kids hadden, maar bij wie is dit niet zo?
Ik werk al een jaar of zes met een leuke mannelijke collega, nooit sprake van verliefdheid ofzo, maar we zijn gewoon beste maatjes op het werk, en weten ook wel wat dingen van elkaars prive leven.
Zo weet ik van hem dat zijn relatie al heel lang niet goed is en hij is nu bezig met scheiden.
Andere collega's hebben wel eens gedacht dat wij wat hadden met elkaar, maar er is echt nooit wat gebeurd tussen ons.
Nu is hij bezig met een andere baan, en wat ik nooit van mezelf had gedacht, ik ben er volslagen van de kaart van hem te gaan moeten missen.
Heb al een paar keer 's avonds liggen janken als een kind dat ik hem kwijt ga raken en vraag me nu af of ik niet ongemerkt al die tijd toch verliefd op hem ben geweest?
Mijn eigen man weet hier natuurlijk niks van en hij ook niet, maar ik voel me zo hopeloos.....
Moest dit even kwijt, alleen verdrietig zijn is zo alleen.
Blondje
Ik verwacht geen oplossingen of zoiets, maar wil eens horen of iemand dit misschien ook wel eens heeft meegemaakt.
Ik ben 36 jaar, getrouwd, 2 schatten van kinderen en een leuke baan.
Mijn huwelijk is wel o.k., natuurlijk anders als toen we elkaar net leerde kennen en nog geen kids hadden, maar bij wie is dit niet zo?
Ik werk al een jaar of zes met een leuke mannelijke collega, nooit sprake van verliefdheid ofzo, maar we zijn gewoon beste maatjes op het werk, en weten ook wel wat dingen van elkaars prive leven.
Zo weet ik van hem dat zijn relatie al heel lang niet goed is en hij is nu bezig met scheiden.
Andere collega's hebben wel eens gedacht dat wij wat hadden met elkaar, maar er is echt nooit wat gebeurd tussen ons.
Nu is hij bezig met een andere baan, en wat ik nooit van mezelf had gedacht, ik ben er volslagen van de kaart van hem te gaan moeten missen.
Heb al een paar keer 's avonds liggen janken als een kind dat ik hem kwijt ga raken en vraag me nu af of ik niet ongemerkt al die tijd toch verliefd op hem ben geweest?
Mijn eigen man weet hier natuurlijk niks van en hij ook niet, maar ik voel me zo hopeloos.....
Moest dit even kwijt, alleen verdrietig zijn is zo alleen.
Blondje
zaterdag 26 juni 2010 om 08:15
Ik zou het niet groter maken dan het is. Dat je gevoelens hebt voor een andere man wil nog niet zeggen dat je niet houdt van je eigen man of dat je verliefd bent, laat staan dat je daar ook wat mee moet doen. Daarnaast is een leuke mannelijke collega verliezen ook echt wel heel naar. Je hebt vijf jaar veel tijd met elkaar doorgebracht en een leuke collega is zoveel waard. Een leuke mannelijke collega is misschien nog wel meer waard. Althans dat vind ik. Maar dat zeg ik omdat ik over het algemeen beter kan samenwerken met mannen en omdat er in mijn werkomgeving consequent meer vrouwen dan mannen zijn dus dan ga je ze wel waarderen.
Ik denk dat je die gevoelens gewoon moet accepteren, niet wegbonjouren onder het mom dat het niet hoort. En niet vergeten dat je collega niet van de aardbodem verdwijnt, je kunt gewoon contact houden met elkaar.
Ik denk dat je die gevoelens gewoon moet accepteren, niet wegbonjouren onder het mom dat het niet hoort. En niet vergeten dat je collega niet van de aardbodem verdwijnt, je kunt gewoon contact houden met elkaar.
zaterdag 26 juni 2010 om 08:16
Ik weet niet of dit verliefdheid is. Als je al 6 jaar met iemand samenwerkt... dat is best lang. En als diegene dan weggaat kan ik me best voorstellen dat je dan verdrietig bent. Als ik een collega waar ik al lang mee samenwerk zou moeten missen zou ik dat ook best erg vinden, maar er zijn nog heel veel anderen waar ik het ook goed mee kan vinden. Ik weet niet of het voornamelijk die ene, toevallig mannelijke, collega is waar je veel mee optrekt? Dat dat misschien de reden is, niet zozeer dat hij er niet meer is maar dat je in een soort van gat valt?
zaterdag 26 juni 2010 om 08:19
Als je wel gevoelens voor je collega hebt lijkt het mij voor je huwelijk een goede zaak dat hij ergens anders gaat werken. En geen contact meer zoeken met hem. Dat je een andere man leuk vindt kan, maar dan ga je daar toch geen contact mee zoeken. Dan maak je het jezelf veel te moeilijk.
Het zal anders zijn op je werk, maar dat went wel.
Het zal anders zijn op je werk, maar dat went wel.
zaterdag 26 juni 2010 om 08:27
Als je 6 jaar intensief met elkaar optrekt én elkaar ook privédingen vertelt, is het niet gek dat je verdrietig bent. Jouw huwelijk is ok, zeg je, maar waarschijnlijk vervulde die collega nét een stukje (praten?) wat je thuis niet kwijt kunt of wilt? En dát ga je dus nu missen.
Misschien eens tijd voor jezelf om te kijken of je dat stukje ook thuis vinden kunt?
Misschien eens tijd voor jezelf om te kijken of je dat stukje ook thuis vinden kunt?
zaterdag 26 juni 2010 om 08:33
quote:Nammma schreef op 26 juni 2010 @ 08:27:
Als je 6 jaar intensief met elkaar optrekt én elkaar ook privédingen vertelt, is het niet gek dat je verdrietig bent. Jouw huwelijk is ok, zeg je, maar waarschijnlijk vervulde die collega nét een stukje (praten?) wat je thuis niet kwijt kunt of wilt? En dát ga je dus nu missen.
Misschien eens tijd voor jezelf om te kijken of je dat stukje ook thuis vinden kunt?Altijd fijn als andere mensen opschrijven wat je wilde zeggen.
Als je 6 jaar intensief met elkaar optrekt én elkaar ook privédingen vertelt, is het niet gek dat je verdrietig bent. Jouw huwelijk is ok, zeg je, maar waarschijnlijk vervulde die collega nét een stukje (praten?) wat je thuis niet kwijt kunt of wilt? En dát ga je dus nu missen.
Misschien eens tijd voor jezelf om te kijken of je dat stukje ook thuis vinden kunt?Altijd fijn als andere mensen opschrijven wat je wilde zeggen.
zaterdag 26 juni 2010 om 08:47
Je kunt om iemand geven. Je kunt van iemand houden. Op zoveel verschillende manieren en er zijn zoveel verschillende betekenissen van houden van. Velen zijn vergeten, hebben nooit geweten, zijn verleerd, hoe mooi houden van is. Zij kennen het maar op 1 manier. Het geven om een ander. Gun jezelf het verdriet, en neem de tijd om het een plaats in je hart te geven. Je bent je man trouw geweest en dit is niet verliefd, maar geven om een ander. Een heel groot verschil! Maar ik kan me voorstellen dat je er van schrikt. Het lijkt wel het zelfde. Of het ook hetzelfde is kan alleen jij aangeven. Dus kijk in je hart en wees eerlijk voor jezelf.
en een hoop mensen zijn in hun huwelijk in rustig vaarwater gevaren. En een hoop ook niet. Dat heeft niets met jou gevoel te maken.
en een hoop mensen zijn in hun huwelijk in rustig vaarwater gevaren. En een hoop ook niet. Dat heeft niets met jou gevoel te maken.
zaterdag 26 juni 2010 om 10:25
Ik begrijp dat je best van slag kunt zijn als je werkmaatje ergens anders gaat werken. Ik heb ook veel last gehad van het feit dat een collega wegging. Zij was echt mijn maatje op het werk. We deelden een kantoor samen, we hadden veel lol, maar we konden ook goed bij elkaar ventileren. Soms zie je je collega's bijna langer op een dag, dan je eigen partner. Dus het is echt nier raar dat dit iets met je doet.
Wat ik niet helemaal begrijp is dat je niks vertelt aan je partner. Als het alleen vriendschap is, dan is er toch niks aan de hand???
Wat ik niet helemaal begrijp is dat je niks vertelt aan je partner. Als het alleen vriendschap is, dan is er toch niks aan de hand???
zaterdag 26 juni 2010 om 10:39
zaterdag 26 juni 2010 om 11:09
Bedankt voor jullie reacties allemaal!
Denk dat jullie allemaal een beetje gelijk hebben en ik inderdaad een blondje ben geweest en mezelf voor de gek heb gehouden,
Denk dat mijn collega inderdaad aanvulde wat ik thuis mis, gewoon de ongedwongen eerlijke gesprekken, respect en waardering voor elkaar, beste maatjes.
Als ik heel eerlijk ben tegenover mezelf en nu vrijgezel zou zijn en moest kiezen voor man of collega zou ik denk ik voor collega kiezen.
Maar ik weet ook dat dat geen eerlijke keus zou zijn, op het werk is toch heel anders dan thuis waar je toch eerder irritaties, sleur, ruzie hebt dan op het werk.
Ik zal dus ook niks hiermee gaan doen, ik zou dat zo oneerlijk tegenover mijn man vinden.
Misschien is het dus ook wel goed dat mijn collega weggaat, en contact daarna houden zit er gewoon niet in, dat zou mijn man dus echt niet kunnen waarderen, en misschien maar beter ook.
Mijn collega zal ik hier ook niet mee lastig vallen, denk dat hij al lang doorheeft dat ik hem meer dan de rest zal gaan missen, en eigenlijk zou het best zo kunnen zijn dat hij ook meer dan "collegiale" gevoelens heeft voor mij, en ik wil natuurlijk geen slapende honden wakker maken.
Blijft het feit dat ik hem enorm zal gaan missen en nog wel een traantje hierover zal laten( nu dus al)
Voel me ook best schuldig tegenover me partner, maar ga dit echt niet met hem bespreken.
Wat kan een mens soms toch raar in elkaar zitten en zichzelf voor de gek houden....
Denk dat jullie allemaal een beetje gelijk hebben en ik inderdaad een blondje ben geweest en mezelf voor de gek heb gehouden,
Denk dat mijn collega inderdaad aanvulde wat ik thuis mis, gewoon de ongedwongen eerlijke gesprekken, respect en waardering voor elkaar, beste maatjes.
Als ik heel eerlijk ben tegenover mezelf en nu vrijgezel zou zijn en moest kiezen voor man of collega zou ik denk ik voor collega kiezen.
Maar ik weet ook dat dat geen eerlijke keus zou zijn, op het werk is toch heel anders dan thuis waar je toch eerder irritaties, sleur, ruzie hebt dan op het werk.
Ik zal dus ook niks hiermee gaan doen, ik zou dat zo oneerlijk tegenover mijn man vinden.
Misschien is het dus ook wel goed dat mijn collega weggaat, en contact daarna houden zit er gewoon niet in, dat zou mijn man dus echt niet kunnen waarderen, en misschien maar beter ook.
Mijn collega zal ik hier ook niet mee lastig vallen, denk dat hij al lang doorheeft dat ik hem meer dan de rest zal gaan missen, en eigenlijk zou het best zo kunnen zijn dat hij ook meer dan "collegiale" gevoelens heeft voor mij, en ik wil natuurlijk geen slapende honden wakker maken.
Blijft het feit dat ik hem enorm zal gaan missen en nog wel een traantje hierover zal laten( nu dus al)
Voel me ook best schuldig tegenover me partner, maar ga dit echt niet met hem bespreken.
Wat kan een mens soms toch raar in elkaar zitten en zichzelf voor de gek houden....
zaterdag 26 juni 2010 om 11:17
quote:Indianstyle schreef op 26 juni 2010 @ 10:39:
Zou het zo kunnen zijn dat je de gezellige aandacht gaat missen...
Vraag jezelf eens af of je andere wegen in zou kunnen en willen slaan. Ik denk dat je de verliefdheid naar je man toe wel weer wat meer leven kan geven.
Luister naar je hart, die weet t vaak wel...Mijn hart zegt nu eigenlijk hele verkeerde dingen denk ik
Zou het zo kunnen zijn dat je de gezellige aandacht gaat missen...
Vraag jezelf eens af of je andere wegen in zou kunnen en willen slaan. Ik denk dat je de verliefdheid naar je man toe wel weer wat meer leven kan geven.
Luister naar je hart, die weet t vaak wel...Mijn hart zegt nu eigenlijk hele verkeerde dingen denk ik
zaterdag 26 juni 2010 om 11:19
zaterdag 26 juni 2010 om 14:17
'Luister naar je hart' is niet altijd een goed advies. Jij hebt gewoon sleur, dat is heel normaal in een lange relatie maar je moet er wel mee aan de slag. Je huwelijk omschrijven als 'wel o.k.' is helemaal niet o.k., dat betekent dat je in de gevarenzone komt; Elke leuke man die je nu ontmoet kan je het gevoel geven dat die leuker is dan je man (in dit geval je collega dus).
Je beseft gelukkig zelf wel dat dat niet echt waar is, maar blijf niet zitten met die gedachte; Onderneem actie, doe de tv uit en hou weer eens lange gesprekken met je man als de kinderen naar bed zijn, geef hem een extra knuffel, enz. Je kan ook romantische uitstapjes gaan plannen of lingerie kopen, maar het gaat eigenlijk vooral om elkaar weer even extra aandacht geven. Zie die collega als een soort alarm dat aangeeft dat je in je relatie moet investeren.
Lange relaties blijven niet vanzelf goed gaan. Eerst ben je dolblij met elkaar, dan wordt het 'wel o.k.' en daarna 'wat doe ik hier?'. Onderneem actie en je kan je huwelijk weer terugdraaien naar die tijd dat je dolgelukkig met je man was.
Je beseft gelukkig zelf wel dat dat niet echt waar is, maar blijf niet zitten met die gedachte; Onderneem actie, doe de tv uit en hou weer eens lange gesprekken met je man als de kinderen naar bed zijn, geef hem een extra knuffel, enz. Je kan ook romantische uitstapjes gaan plannen of lingerie kopen, maar het gaat eigenlijk vooral om elkaar weer even extra aandacht geven. Zie die collega als een soort alarm dat aangeeft dat je in je relatie moet investeren.
Lange relaties blijven niet vanzelf goed gaan. Eerst ben je dolblij met elkaar, dan wordt het 'wel o.k.' en daarna 'wat doe ik hier?'. Onderneem actie en je kan je huwelijk weer terugdraaien naar die tijd dat je dolgelukkig met je man was.
zaterdag 26 juni 2010 om 15:43
Wil even reageren op AliceV±
Natuurlijk is er sleur en gewenning na een lange relatie, dat besef ik heel goed.
Maar het is beslist niet zo dat iedere leuke man die ik tegenkom of die mij een beetje aandacht geeft mijn hoofd op hol doet slaan.
Alleen deze collega heeft ongemerkt zo´n bijzonder plekje in mijn hart gekregen, dat ik van mezelf schrik hoe ik hem zal gaan missen nu hij weggaat.
Misschien heb je wel gelijk dat ik meer in mijn huwelijk zou moeten investeren, maar op dit moment ben ik eerlijk gezegd meer bezig met hoe ik het verlies van mijn collega moet gaan verwerken dan dat ik romantische uitstapjes of lingerie voor mijn partner moet gaan regelen.
Voel me net als vroeger als een school of vakantie liefde uit mijn leven verdween, hopeloos verdrietig, eind van de wereld , misschien begrijp je wat ik bedoel.
Het doet gewoon echt pijn, maar wellicht dat de tijd ook deze wond gaat helen....
Natuurlijk is er sleur en gewenning na een lange relatie, dat besef ik heel goed.
Maar het is beslist niet zo dat iedere leuke man die ik tegenkom of die mij een beetje aandacht geeft mijn hoofd op hol doet slaan.
Alleen deze collega heeft ongemerkt zo´n bijzonder plekje in mijn hart gekregen, dat ik van mezelf schrik hoe ik hem zal gaan missen nu hij weggaat.
Misschien heb je wel gelijk dat ik meer in mijn huwelijk zou moeten investeren, maar op dit moment ben ik eerlijk gezegd meer bezig met hoe ik het verlies van mijn collega moet gaan verwerken dan dat ik romantische uitstapjes of lingerie voor mijn partner moet gaan regelen.
Voel me net als vroeger als een school of vakantie liefde uit mijn leven verdween, hopeloos verdrietig, eind van de wereld , misschien begrijp je wat ik bedoel.
Het doet gewoon echt pijn, maar wellicht dat de tijd ook deze wond gaat helen....
zaterdag 26 juni 2010 om 16:48
Ik begrijp je helemaal absoluut en precies...!
Heb exact hetzelfde meegemaakt.
Die collega is nog wel een vriend, maar het dagelijkse en het nauw samenwerken, dus dat wat er zo speciaal aan was, mis ik (na een jaar) nog steeds best vaak.
Ik barstte trouwens tot mijn eigen verbazing n tranen uit toen ik het mijn man vertelde.
Ik vind trouwens dat het helemaal niet direct reden is aan je huwelijk te twijfelenif om daar te moeten gaan ziekenhuis wat je met die collega had./hebt. Kom nou; ieder mens brengt je weer andere dingen. Probeer deze periode te koesteren. Het zijn 2 werelden; Ik vond het zalig om een 'thuisman' en een 'werkman' te hebben
en ik ben nog nooit met zoveel plezier naar mijn werk gegaan als in die jaren.
Sterkte. Afleiding en keihard werken helpen mij het best als ik m mis.
Heb exact hetzelfde meegemaakt.
Die collega is nog wel een vriend, maar het dagelijkse en het nauw samenwerken, dus dat wat er zo speciaal aan was, mis ik (na een jaar) nog steeds best vaak.
Ik barstte trouwens tot mijn eigen verbazing n tranen uit toen ik het mijn man vertelde.
Ik vind trouwens dat het helemaal niet direct reden is aan je huwelijk te twijfelenif om daar te moeten gaan ziekenhuis wat je met die collega had./hebt. Kom nou; ieder mens brengt je weer andere dingen. Probeer deze periode te koesteren. Het zijn 2 werelden; Ik vond het zalig om een 'thuisman' en een 'werkman' te hebben
en ik ben nog nooit met zoveel plezier naar mijn werk gegaan als in die jaren.
Sterkte. Afleiding en keihard werken helpen mij het best als ik m mis.
zaterdag 26 juni 2010 om 23:14
Ladot, fijn dat je het zo begrijpt, de afgelopen 6 jaar ga ik zeker koesteren en nooit vergeten.
Zo iemand kom je denk ik maar 1 x in je leven tegen.
Contact houden zit er voor mij denk ik niet in, maar denk dat het ook beter is anders blijft het maar pijn doen, het gemis.
Ksenija, ik ben echt niet op zoek naar een plaatsvervangend lekker ding!
Zo iemand kom je denk ik maar 1 x in je leven tegen.
Contact houden zit er voor mij denk ik niet in, maar denk dat het ook beter is anders blijft het maar pijn doen, het gemis.
Ksenija, ik ben echt niet op zoek naar een plaatsvervangend lekker ding!
