contact met ouders

graag wil ik iets posten waar ik al heel lang tegenaan loop en wat me ook vandaag weer heel verdrietig maakt. Ik weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Op mijn 18e ben ik gaan studeren en mijn ouders wonen 3 uur met het OV weg, in Zeeland. Dit betekent dat ik ze niet vaak persoonlijk zie, zo eens in de 3 maanden. We hebben dus regelmatig telefonisch contact. Dat wil zeggen, het is bij ons eigenlijk zo gegroeid dat wij (mijn zus en ik) altijd die kant uit bellen. Zij hebben geen mobiele telefoon, we hebben een familieabonnement afgesloten en ik kan gratis daarheen bellen. Dus ja. Maar af en toe is het gewoon fijn als iemand jou ook een keer opbelt om te vragen hoe het gaat, toch? Het is iets dat me sowieso al stoort. Maar goed, meestal laat ik het er maar bij.



Ik ben zelf alleenstaand en met je familie ook nog eens zo ver weg is het soms best doorbikkelen vind ik. Zo ook de afgelopen week, voelde me helemaal niet lekker, grieperig, ben vandaag ook eerder naar huis gegaan (normaal was ik nu om half 10 nog aan het werk geweest). Mijn ouders weten dat ik me ziek voelde en zou proberen om door te werken. Wat me al tijden dwars zit is dat mijn ouders zelfs in zo'n geval dan niet even bellen (sms-en kunnen ze ook niet) hoe het met me gaat. Ze gaan er gewoon klakkeloos vanuit dat ik het wel red, want ja dat doe ik altijd wel toch?



Ik heb zelf mijn moeder net gebeld om even bij te kletsen, dan moet ik gewoon even mijn ei kwijt, dat ik het soms best pittig vind, heel veel werken, alles alleen doen, en dan is het enige wat ze zegt: "ja, iedereen werkt he.... ik weet niet wat ik daar aan moet doen. Je moet niet steeds bij mij daarover komen zeuren." Het gesprek loopt dan helemaal vast, ik bedoel helemaal niet dat zij mijn problemen moet oplossen maar gewoon dat ik af en toe behoefte heb aan een lief woordje, een woord van troost of medeleven, joh hoe gaat het met je?



Als ik dit probeer te bespreken, gewoon heel rustig probeer aan te geven dat ik het heel fijn zou vinden als zij op zo'n moment ook eens terug zou bellen, schiet ze in de verdediging, dat ik zeur dat ze het dan wel niet goed zal doen als moeder. Meestal eindigt het ermee dat ik dan gewoon geïrriteerd het maar weer erbij laat zitten en het onderhuids blijft doorborrelen. En eens in de zoveel tijd begint het hele verhaal weer opnieuw.



Heeft iemand advies ??