contact met ouders

Bel je zus in plaats van je moeder?

Mijn ervaring zegt dat dit typisch nuchter zeeuwchs is.



Ik zou het gedrag van je ouders proberen naast je te leggen, daar verandering in brengen is moeilijk. Misschien iemand anders bellen?

Ivlas soms wil je gewoon dat beetje aandacht van je ouders, die je bij iemand anders niet kan of wil vinden.

Geef de hoop maar op dat dit ooit gaat veranderen.

Scheelt een hoop stress en frustratie.



Met dit soort dingen kan je blijkbaar niet bij ze terecht.

Bel dan je zus of een goede vriendin ofzo.



Ik vind het wel erg raar van je ouders hoor, niet daarvan.

Ik zou het met hun alleen nog maar over oppervlakkige dingen hebben en voor jezelf bedenken hoe vaak je ze wil bellen.

Oh advies? Heb ik niet . Het klinkt alsof je al hebt geprobeerd om het bespreekbaar te maken, maar daar kom je niet veel verder mee. Je kan je ouders niet veranderen, maar wel jezelf. Probeer eens misschien een tijdje geen contact te zoeken. Kijk of zij dan wel toenadering zoeken.

Mensen veranderen zelden tot nooit met dit soort dingen.

Het "voordeel" is dat jouw zus precies hetzelfde heeft, je weet dus dat jouw moeder gewoon zo is en het niet ligt aan jou persoonlijk.

Klinkt stom, maar daar hoef je iig niet aan te twijfelen.



Je moet het doen met hoe ze zijn en niet met hoe je graag zou willen dat ze zijn.

Leuk is anders...

Typisch zeeuws is het niet (of je moet een bepaalde regio bedoelen), mijn ouders wonen ook in zeeland, ook ik ben vertrokken voor studie, en we hebben vooral telefonisch contact, of Skype, sinds we een kind hebben. Maar mijn ouders bellen mij net zo vaak als andersom en vragen altijd hoe het gaat. Toen ik er helemaal doorheenzat drukte mijn moeder de telefoon uit nadat ze riep dat ze er NU aankwam. Totaal geen herkenning, ik denk dat het iets is van je ouders, zo zijn ze (en op zijn zeeuws gezegd) zo zul je ze moeten verslijten...

Jeetje, een beetje lomp van je moeder. Sneu voor jou, soms wil je gewoon je moeder even spreken, ik snap je helemaal.

En dan is ze zo koel en afstandelijk. Misschien vinden je ouders dat je nu je eigen leven moet gaan leiden, nu je volwassen bent.

Je moeder staat er niet voor open, ik denk dat je je verhaal bij een ander kwijt moet...

Kan me voorstellen dat je je zo voelt. En dat je moeder zelfs aan de telefoon nog zegt dat je niet moet zeuren...Niet echt empatisch...Kun je niet naar je vader vragen aan de telefoon.

En idd. is het naast gewoonte ook zuinigheid dat ze je niet op je mobiel bellen.

En je zou sowieso vaker/ wekelijks met je zus moeten gaan bellen.

Geen advies, wel een

Je vertrok op je 18e uit zeeland, hoe oud ben je nu?

Ik heb eerder het type ouder dat snel ongerust is, dus ik als ik wil klagen over ziek/hard werken, dan doe ik dat bij vriendinnen.

Klinkt Mss raar maar zijn jouw ouders Nederlands?



Ik herken dit wel maar dacht het meer voorkwam bij een bepaalde nationaliteit dat kinderen altijd naar de ouders moeten gaan etc.



Neemt niet weg dat het moeIlijk voor je is

Ja dat is ook moeilijk, ik herken het niet van mijn ouders maar wel van schoonouders. Zullen nooit zelf bellen tenzij ze iets nodig hebben. Vind ik nogal bizar maar goed moeten zij weten. Ik hoop later een beter kontakt te hebben met mijn kind.



Maar ik begrijp dat het heel verdrietig is om het gevoel te hebben om overal alleen voor te staan!

Ik herken het helemaal ,het gaat niet goed met mij en ik durf er mijn ouders niet eens over te bellen omdat ik toch al wel weet dat ze er totaal geen begrip voor zullen hebben. Hier bellen zij als er iets praktischs is en anders niet en ik heb besloten zelf voorlopig maar niet meer te bellen. Het levert me alleen maar frustratie en tranen op.

Herken het. "Zeeuwen zijn hard,"zegt een familielid van mij. En dat moet je dan niet per se verwarren met liefdeloosheid. Het is zoiets als in "Karakter" van Bordewijk denk ik. Je helpt je kind het meest door niet teveel toe te geven, door niet teveel tijd te claimen enz. Kinderen moeten ruggengraat krijgen.



Zelf ben ik - ook Zeeuw in hart en nieren- toen ik 17 was ver weg gaan studeren. Verder weg in Nederland kon amper... Inmiddels ben ik, 30 jaar later, weer terug in de provincie van mijn jeugd. Niet mijn keuze, maar ik vind het leuk! Ik snap die mensen en hun verborgen drijfveren wel zo'n beetje. Al ben ik overal gelukkig hoor. Maar ik ga hier nooit meer weg. Luctor et Emergo!

Dat wat jij nodig hebt, hebben zij niet in zich en kunnen het dus niet geven. Hun definitie van liefde is zorgen voor materiële dingen zoals eten, drinken en een dak boven je hoofd en voor de rest begrijpen ze niet. Je kan het ze ook niet duidelijk maken.



Als je alleen naar de goede kanten van deze mensen kijkt en je waardering ervoor uitspreekt, en voor je behoefte aan warme belangstelling vervanging zoekt bij vrienden, zullen zij niet meer zo in de verdediging worden gedrongen en dus meer naar je openstaan terwijl jij je niet meer zo gefrustreerd zal voelen.

Moeilijk hoor !

Mijn partner heeft een iets andere relatie met haar ouders (mijn schoonouders dus), ze verwachten dat er gebeld wordt en daar langs gegaan wordt.

Verder wel prima mensen waar je ook goed je hart uit kan storten.

Maar ze zullen zelf niet bellen of langskomen..

Dat is af en toe wel een beetje jammer, maar goed



Heb geen advies naast dan misschien die aandacht zoeken bij vrienden/andere familieleden?

Veel heel veel sterkte !

quote:ivlas schreef op 05 april 2012 @ 21:40:

graag wil ik iets posten waar ik al heel lang tegenaan loop en wat me ook vandaag weer heel verdrietig maakt. Ik weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan. Op mijn 18e ben ik gaan studeren en mijn ouders wonen 3 uur met het OV weg, in Zeeland. Dit betekent dat ik ze niet vaak persoonlijk zie, zo eens in de 3 maanden. We hebben dus regelmatig telefonisch contact. Dat wil zeggen, het is bij ons eigenlijk zo gegroeid dat wij (mijn zus en ik) altijd die kant uit bellen. Zij hebben geen mobiele telefoon, we hebben een familieabonnement afgesloten en ik kan gratis daarheen bellen. Dus ja. Maar af en toe is het gewoon fijn als iemand jou ook een keer opbelt om te vragen hoe het gaat, toch? Het is iets dat me sowieso al stoort. Maar goed, meestal laat ik het er maar bij.



Ik ben zelf alleenstaand en met je familie ook nog eens zo ver weg is het soms best doorbikkelen vind ik. Zo ook de afgelopen week, voelde me helemaal niet lekker, grieperig, ben vandaag ook eerder naar huis gegaan (normaal was ik nu om half 10 nog aan het werk geweest). Mijn ouders weten dat ik me ziek voelde en zou proberen om door te werken. Wat me al tijden dwars zit is dat mijn ouders zelfs in zo'n geval dan niet even bellen (sms-en kunnen ze ook niet) hoe het met me gaat. Ze gaan er gewoon klakkeloos vanuit dat ik het wel red, want ja dat doe ik altijd wel toch?



Ik heb zelf mijn moeder net gebeld om even bij te kletsen, dan moet ik gewoon even mijn ei kwijt, dat ik het soms best pittig vind, heel veel werken, alles alleen doen, en dan is het enige wat ze zegt: "ja, iedereen werkt he.... ik weet niet wat ik daar aan moet doen. Je moet niet steeds bij mij daarover komen zeuren." Het gesprek loopt dan helemaal vast, ik bedoel helemaal niet dat zij mijn problemen moet oplossen maar gewoon dat ik af en toe behoefte heb aan een lief woordje, een woord van troost of medeleven, joh hoe gaat het met je?



Als ik dit probeer te bespreken, gewoon heel rustig probeer aan te geven dat ik het heel fijn zou vinden als zij op zo'n moment ook eens terug zou bellen, schiet ze in de verdediging, dat ik zeur dat ze het dan wel niet goed zal doen als moeder. Meestal eindigt het ermee dat ik dan gewoon geïrriteerd het maar weer erbij laat zitten en het onderhuids blijft doorborrelen. En eens in de zoveel tijd begint het hele verhaal weer opnieuw.



Heeft iemand advies ??



Laat je ouders gewoon je ouders zijn. Kennelijk is dat "diepere" contact dat jij zoekt, gewoon niet mogelijk op dit moment. Misschien komt dat in de toekomst nog.



Als ze zegt dat ze niks met je verhalen kan, moet je dat ook respecteren. Jij zegt dat je een woordje troost zoekt, maar niet iedereen heeft de tools om dat te begrijpen. Je ouders zullen onderling dit waarschijnlijk ook niet doen. Het is pas iets van de laatste twintig jaar, dat de verschillende manieren van communiceren gemeengoed worden.



Aan de andere kant, het is niet dat je niets kan doen. Een vriendin van me heeft een vrij koele/nuchtere relatie met haar ouders, een beetje zoals jij beschrijft. Ze was daar ontevreden over, maar had het geaccepteerd. Maar toen ze rond haar dertigste na een relatiebreuk uit nood haar moeder in vertrouwen nam, is hun band ineens verdiept.



Dus ik zou zeggen; forceer niet jouw manieren/voorkeuren op hen. Probeer een "gebruiksaanwijzing" op te stellen van je ouders, en gebruik die.

quote:monsterpinguin schreef op 06 april 2012 @ 11:34:

[...]





Laat je ouders gewoon je ouders zijn. Kennelijk is dat "diepere" contact dat jij zoekt, gewoon niet mogelijk op dit moment. Misschien komt dat in de toekomst nog.



Als ze zegt dat ze niks met je verhalen kan, moet je dat ook respecteren. Jij zegt dat je een woordje troost zoekt, maar niet iedereen heeft de tools om dat te begrijpen. Je ouders zullen onderling dit waarschijnlijk ook niet doen. Het is pas iets van de laatste twintig jaar, dat de verschillende manieren van communiceren gemeengoed worden.



Aan de andere kant, het is niet dat je niets kan doen. Een vriendin van me heeft een vrij koele/nuchtere relatie met haar ouders, een beetje zoals jij beschrijft. Ze was daar ontevreden over, maar had het geaccepteerd. Maar toen ze rond haar dertigste na een relatiebreuk uit nood haar moeder in vertrouwen nam, is hun band ineens verdiept.



Dus ik zou zeggen; forceer niet jouw manieren/voorkeuren op hen. Probeer een "gebruiksaanwijzing" op te stellen van je ouders, en gebruik die.



Neemt niet weg dat " eenrichtingsverkeer" heel lastig kan zijn in welke relatie dan ook, en je je daar zeker verdrietig over mag voelen.

Fijn voor jouw vriendin dat de band verdiept is toen er iets heftigs gebeurde, maar ik denk dat dat meer uitzondering dan regel is.

Eerst even off topic @Monsterpinguin. Volgens mij is het in andere topics ook al gezegd, het is tegen de regels van het forum om complete OP's te posten. Ik zie er ook totaal de zin niet van, als ik kijk naar je reacties. Je hebt de OP toch helemaal niet nodig om die reactie te geven?



Ivlas, ik heb niet zo veel toe te voegen aan eerdere reacties. Rot voor je, dat je je zo voelt naar je ouders toe. Aangezien het dus al 13 jaar zo is, kun je er alleen maar mee leren leven, maar ik kan me voorstellen dat dat echt heel moeilijk is, omdat je het zo graag anders zou willen.

Komen je ouders wel eens bij jou op bezoek? Misschien is het een idee om ze anders eens (wat vaker) uit te nodigen en is het dan ook makkelijker voor je ouders?