Relaties
alle pijlers
Contact met vader
zondag 5 augustus 2018 om 19:19
Om met de deur in dit topic te vallen: ik geef niet om mijn vader en eigenlijk wil ik geen contact meer. Maar er is geen ruzie, hij is momenteel behoorlijk aan het kwakkelen (grotendeels door een ontzettend slechte levensstijl), maar ik ga met zo’n ontzettende tegenzin bij hem langs dat het mij een rotgevoel geeft en bijna mijn leven beheerst.
Ik heb nooit een goede band met hem gehad, er is totaal geen interesse in mij en mijn vriend en kinderen en alles draait om hem. Ik heb door hem een nare jeugd gehad en het lijkt wel of ik hem dat steeds meer kwalijk neem hoe ouder ik word.
Hij is een alcoholist, nemen we hem mee uit eten dan drinkt hij bier alsof het water is en ik mag er niks van zeggen. Ik zeg er wel wat van, maar hij heeft er maling aan. Hij drinkt al heel lang alcohol, dat hij nog leeft is een wonder.
Ik heb hier gesprekken over gehad met een psycholoog en vriendinnen en die geven eigenlijk allemaal hetzelfde aan; probeer ermee te dealen, hij verandert toch niet.
Maar ik wil er niet meer mee dealen, het gaat niet alleen om het drinken, maar om de band die ik niet met hem heb. De dingen die hij geflikt heeft en waar ik niet over met hem kan praten. Ik ben hem gewoon zat.
Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Verhaal is in een notendop, ik kan er niet heel veel over uitweiden, omdat het dan echt te privé wordt. Ik ben misschien vooral benieuwd naar tips en verhalen, misschien met beide benen op de grond te worden gezet.
Ik heb nooit een goede band met hem gehad, er is totaal geen interesse in mij en mijn vriend en kinderen en alles draait om hem. Ik heb door hem een nare jeugd gehad en het lijkt wel of ik hem dat steeds meer kwalijk neem hoe ouder ik word.
Hij is een alcoholist, nemen we hem mee uit eten dan drinkt hij bier alsof het water is en ik mag er niks van zeggen. Ik zeg er wel wat van, maar hij heeft er maling aan. Hij drinkt al heel lang alcohol, dat hij nog leeft is een wonder.
Ik heb hier gesprekken over gehad met een psycholoog en vriendinnen en die geven eigenlijk allemaal hetzelfde aan; probeer ermee te dealen, hij verandert toch niet.
Maar ik wil er niet meer mee dealen, het gaat niet alleen om het drinken, maar om de band die ik niet met hem heb. De dingen die hij geflikt heeft en waar ik niet over met hem kan praten. Ik ben hem gewoon zat.
Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?
Verhaal is in een notendop, ik kan er niet heel veel over uitweiden, omdat het dan echt te privé wordt. Ik ben misschien vooral benieuwd naar tips en verhalen, misschien met beide benen op de grond te worden gezet.
claudia2010 wijzigde dit bericht op 27-01-2019 09:35
0.07% gewijzigd
donderdag 28 maart 2019 om 12:21
Mijn schoonvader is ook een hele nare man, en toch voelt mijn man zich verplicht om af en toe langs te gaan.
Voor mij onbegrijpelijk !, kinderen en ik gaan al jaren niet meer, en ik begrijp de loyaliteit echt niet.
Vroeger had ie Losse e handjes, en zijn wil is wet !
Ik hoop al jaren (man stiekum ook denk ik) dat die man dood omvalt, maar hij wordt vast 90!
Voor mij onbegrijpelijk !, kinderen en ik gaan al jaren niet meer, en ik begrijp de loyaliteit echt niet.
Vroeger had ie Losse e handjes, en zijn wil is wet !
Ik hoop al jaren (man stiekum ook denk ik) dat die man dood omvalt, maar hij wordt vast 90!
donderdag 28 maart 2019 om 12:32
Heftig verhaal TO. En helaas ook gedeeltelijk herkenbaar voor me.
Ik heb het contact met mijn vader ook een tijdje verbroken. Niet zozeer omdat ik ruzie met hem had, maar meer vanwege zijn partner.
Daarnaast is mijn vader ook behoorlijk aan het kwakkelen en heeft hij ook een paar keer in het ziekenhuis gelegen met oa veel te hoge bloeddruk. Artsen hebben hem gewaarschuwd dat hij gezonder moet gaan leven maar daar heeft hij maling aan. Hij voelt zich goed genoeg etc. Terwijl ik zie dat het gewoon slecht met hem gaat.
Zijn partner moedigt hem ook aan om zo te blijven leven, dus dat schiet ook niet bepaald op. We (zus en ik) hadden al een paar keer gezegd, je hebt nog 2 dochters. Hij nam ook steeds minder contact op, omdat zijn vrouw zat te stoken.
Wij waren als dochters te overbezorgd etc.
Om lang verhaal kort te houden, inmiddels hebben we weer contact maar het is nooit meer zoals vroeger. Zal ook niet meer gebeuren ben ik bang.
Nogmaals sterkte
Ik snap dat je je opgelucht voelt.
Ik heb het contact met mijn vader ook een tijdje verbroken. Niet zozeer omdat ik ruzie met hem had, maar meer vanwege zijn partner.
Daarnaast is mijn vader ook behoorlijk aan het kwakkelen en heeft hij ook een paar keer in het ziekenhuis gelegen met oa veel te hoge bloeddruk. Artsen hebben hem gewaarschuwd dat hij gezonder moet gaan leven maar daar heeft hij maling aan. Hij voelt zich goed genoeg etc. Terwijl ik zie dat het gewoon slecht met hem gaat.
Zijn partner moedigt hem ook aan om zo te blijven leven, dus dat schiet ook niet bepaald op. We (zus en ik) hadden al een paar keer gezegd, je hebt nog 2 dochters. Hij nam ook steeds minder contact op, omdat zijn vrouw zat te stoken.
Wij waren als dochters te overbezorgd etc.
Om lang verhaal kort te houden, inmiddels hebben we weer contact maar het is nooit meer zoals vroeger. Zal ook niet meer gebeuren ben ik bang.
Nogmaals sterkte
Ik snap dat je je opgelucht voelt.
donderdag 28 maart 2019 om 16:45
Ik heb een dochter die het contact met haar vader verbroken heeft en ik herken de rust die het je gegeven heeft.Claudia2010 schreef: ↑28-03-2019 15:00Bedankt Vlinder, Sandy en Kwebbeltje. Sandy en Kwebbeltje sterkte!
Ik heb eigenlijk geen sterkte meer nodig, het is nu rustig in mij.
Blijf goed voor jezelf zorgen en alleen de mensen die goed voor je zijn en van je houden in je leven houden
maandag 1 april 2019 om 17:35
Beetje mosterd, maar wilde dit toch nog even kwijt:
"Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?"
Het is natuurlijk ontzettend jammer, vervelend en naar dat je dat voelt, maar niet "erg" in de zin van, je mag dat niet voelen/zou dat niet moeten voelen.
Vriendinnen opperen "probeer ermee te dealen", het contact verbreken is óók een manier om er mee te dealen. Een hele rustgevende manier, en blijkbaar voor jou de beste manier. Dat kan & dat mag.
En al die verhalen over later eventueel spijt krijgen etc. Ik denk dat het best voorkomt dat er na het overlijden van iemand waarmee het contact is verbroken plotsklaps "verdriet" boven komt. En dat men dan dat verdriet gaat verwarren met spijt.
Dat zulk verdriet meer gaat over de band/relatie die er nooit is geweest, dan verdriet over de persoon die er wel was.
En dat zulk verdriet dan vooral "ineens" bovenkomt bij mensen die wél het contact hebben verbroken, maar e.e.a niet hebben verwerkt.
En nu lekker genieten van de rust die het je geeft!
"Is het erg dat ik dit voel? Maar vooral, hoe zouden jullie hiermee omgaan?"
Het is natuurlijk ontzettend jammer, vervelend en naar dat je dat voelt, maar niet "erg" in de zin van, je mag dat niet voelen/zou dat niet moeten voelen.
Vriendinnen opperen "probeer ermee te dealen", het contact verbreken is óók een manier om er mee te dealen. Een hele rustgevende manier, en blijkbaar voor jou de beste manier. Dat kan & dat mag.
En al die verhalen over later eventueel spijt krijgen etc. Ik denk dat het best voorkomt dat er na het overlijden van iemand waarmee het contact is verbroken plotsklaps "verdriet" boven komt. En dat men dan dat verdriet gaat verwarren met spijt.
Dat zulk verdriet meer gaat over de band/relatie die er nooit is geweest, dan verdriet over de persoon die er wel was.
En dat zulk verdriet dan vooral "ineens" bovenkomt bij mensen die wél het contact hebben verbroken, maar e.e.a niet hebben verwerkt.
En nu lekker genieten van de rust die het je geeft!