Relaties
alle pijlers
contact ouders verbroken
zaterdag 3 september 2011 om 17:31
Naar aanleiding van een ander, recent topic, wil ik toch ook graag jullie mening over mijn verhaal. Omdat het heel erg herkenbaar wordt voor iedereen die me kent heb ik een andere nick aangemaakt.
Sinds kort heb ik het contact met mijn moeder verbroken.
Eerder had ik het al op een laag pitje gezet. Dit alles nadat ik van haar hoorde dat ze altijd heeft geweten dat ik als kind mishandelt werd en ook de concrete mogelijkheid had er iets aan te doen maar bewust heeft gekozen voor het negeren er van omdat ze anders wellicht haar familie minder zou zien en haar sociale status minder zou worden.
Dit zijn redenen die ik heel moeilijk kan verteren. Dat zij nu nog gezellig, alsof er niets aan de hand is, thee drinkt met de mensen die haar dochter jarenlang hebben mishandeld vind ik ook erg moeilijk.
Ik heb erg veel pijn van dit gebeuren en twijfel veel over het recht het contact te verbreken. Ik wil haar geen pijn doen. Ze geeft aan eenzaam te zijn en zonder mij niet veel contact te hebben. (ze is nog geen 60 jaar). Ik vind dat moeilijk en sneu. Ze heeft een rotleven gehad en ze verdiend al het goede in haar leven.
Maar ik kan het niet meer hebben om contact met haar te hebben. Daar krijg ik innerlijke conflicten van, om het zo maar te zeggen.
Ondertussen word ik door schuldgevoel lastiggevallen, nachtmerries en dergelijke.
In het andere topic hebben mensen heel duidelijk een mening over het verbreken van een ouder-relatie. Wat vinden jullie van dit geval?
Sinds kort heb ik het contact met mijn moeder verbroken.
Eerder had ik het al op een laag pitje gezet. Dit alles nadat ik van haar hoorde dat ze altijd heeft geweten dat ik als kind mishandelt werd en ook de concrete mogelijkheid had er iets aan te doen maar bewust heeft gekozen voor het negeren er van omdat ze anders wellicht haar familie minder zou zien en haar sociale status minder zou worden.
Dit zijn redenen die ik heel moeilijk kan verteren. Dat zij nu nog gezellig, alsof er niets aan de hand is, thee drinkt met de mensen die haar dochter jarenlang hebben mishandeld vind ik ook erg moeilijk.
Ik heb erg veel pijn van dit gebeuren en twijfel veel over het recht het contact te verbreken. Ik wil haar geen pijn doen. Ze geeft aan eenzaam te zijn en zonder mij niet veel contact te hebben. (ze is nog geen 60 jaar). Ik vind dat moeilijk en sneu. Ze heeft een rotleven gehad en ze verdiend al het goede in haar leven.
Maar ik kan het niet meer hebben om contact met haar te hebben. Daar krijg ik innerlijke conflicten van, om het zo maar te zeggen.
Ondertussen word ik door schuldgevoel lastiggevallen, nachtmerries en dergelijke.
In het andere topic hebben mensen heel duidelijk een mening over het verbreken van een ouder-relatie. Wat vinden jullie van dit geval?
zaterdag 3 september 2011 om 17:35
Ik begrijp het. Zo herkenbaar. En ik weet hoe moeilijk het is om eindelijk het contact te verbreken, en jezelf zo serieus te nemen.
Zelf namelijk uiteindelijk ook gedaan... en zij gaat lekker door met 'gezellig' het slachtoffer uithangen blabla, mensen trappen er nog in ook, en niemand in mijn familie heeft oor voor mijn verhaal.
Ik kan het nu steeds meer naast me neerleggen, maar wat is dat moeilijk, en wat verlang ik er eigenlijk nog steeds naar om 'erbij' te horen - alleen is dat nooit 'erbij' geweest, en zal het dat ook nooit meer worden.
Ik verloochen mezelf niet meer!!
En dat voelt heel sterk.
Sterkte met alles.
Zelf namelijk uiteindelijk ook gedaan... en zij gaat lekker door met 'gezellig' het slachtoffer uithangen blabla, mensen trappen er nog in ook, en niemand in mijn familie heeft oor voor mijn verhaal.
Ik kan het nu steeds meer naast me neerleggen, maar wat is dat moeilijk, en wat verlang ik er eigenlijk nog steeds naar om 'erbij' te horen - alleen is dat nooit 'erbij' geweest, en zal het dat ook nooit meer worden.
Ik verloochen mezelf niet meer!!
En dat voelt heel sterk.
Sterkte met alles.
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
zaterdag 3 september 2011 om 17:41
quote:Elmervrouw schreef op 03 september 2011 @ 17:35:
Ik begrijp het. Zo herkenbaar. En ik weet hoe moeilijk het is om eindelijk het contact te verbreken, en jezelf zo serieus te nemen.
Zelf namelijk uiteindelijk ook gedaan... en zij gaat lekker door met 'gezellig' het slachtoffer uithangen blabla, mensen trappen er nog in ook, en niemand in mijn familie heeft oor voor mijn verhaal.
Ik kan het nu steeds meer naast me neerleggen, maar wat is dat moeilijk, en wat verlang ik er eigenlijk nog steeds naar om 'erbij' te horen - alleen is dat nooit 'erbij' geweest, en zal het dat ook nooit meer worden.
Ik verloochen mezelf niet meer!!
En dat voelt heel sterk.
Sterkte met alles.
dank je wel voor je herkenbare reactie. dus jij hebt volgehouden.
dat je jezelf niet verloochend en dat dat sterk voelt herken in. maar ik voel me zo vaak schuldig, vooral als ze contact zoekt. hoe ging jij daar mee om?
Ik begrijp het. Zo herkenbaar. En ik weet hoe moeilijk het is om eindelijk het contact te verbreken, en jezelf zo serieus te nemen.
Zelf namelijk uiteindelijk ook gedaan... en zij gaat lekker door met 'gezellig' het slachtoffer uithangen blabla, mensen trappen er nog in ook, en niemand in mijn familie heeft oor voor mijn verhaal.
Ik kan het nu steeds meer naast me neerleggen, maar wat is dat moeilijk, en wat verlang ik er eigenlijk nog steeds naar om 'erbij' te horen - alleen is dat nooit 'erbij' geweest, en zal het dat ook nooit meer worden.
Ik verloochen mezelf niet meer!!
En dat voelt heel sterk.
Sterkte met alles.
dank je wel voor je herkenbare reactie. dus jij hebt volgehouden.
dat je jezelf niet verloochend en dat dat sterk voelt herken in. maar ik voel me zo vaak schuldig, vooral als ze contact zoekt. hoe ging jij daar mee om?
zaterdag 3 september 2011 om 17:41
Volgens mij gaat het in het andere topic met name om de dubbele signalen, het contact verbreken dan een uitnodiging maar wel op voorwaarden.
Als ik jouw verhaal lees kan ik me goed voorstellen dat je het contact hebt verbroken, je twijfel en pijn daarbij. Maar ook de affectieve verwaarlozing en het negeren van een basisveiligheid van jou.
Alleen, ik denk wel dat ieder mens handelt omdat dat op dat moment is wat hij of zij denkt dat het beste is en ook eigen strijd heeft. En als je terugkijkt denkt: jee, wat heb ik het fout gedaan en had ik maar een andere keus gemaakt. Sterkte
Als ik jouw verhaal lees kan ik me goed voorstellen dat je het contact hebt verbroken, je twijfel en pijn daarbij. Maar ook de affectieve verwaarlozing en het negeren van een basisveiligheid van jou.
Alleen, ik denk wel dat ieder mens handelt omdat dat op dat moment is wat hij of zij denkt dat het beste is en ook eigen strijd heeft. En als je terugkijkt denkt: jee, wat heb ik het fout gedaan en had ik maar een andere keus gemaakt. Sterkte
zaterdag 3 september 2011 om 17:44
quote:VotesforLeo schreef op 03 september 2011 @ 17:41:
Volgens mij gaat het in het andere topic met name om de dubbele signalen, het contact verbreken dan een uitnodiging maar wel op voorwaarden.
Als ik jouw verhaal lees kan ik me goed voorstellen dat je het contact hebt verbroken, je twijfel en pijn daarbij. Maar ook de affectieve verwaarlozing en het negeren van een basisveiligheid van jou.
Alleen, ik denk wel dat ieder mens handelt omdat dat op dat moment is wat hij of zij denkt dat het beste is en ook eigen strijd heeft. En als je terugkijkt denkt: jee, wat heb ik het fout gedaan en had ik maar een andere keus gemaakt. SterkteMijn moeder heeft geen spijt. Geen haar op haar hoofd die daar aan denkt. Zij is zielig. Als ze spijt had hadden we kunnen praten en was het anders geweest. Juist het er achter blijven staan, ondanks alle gevolgen voor mij, dat doet me pijn.
Volgens mij gaat het in het andere topic met name om de dubbele signalen, het contact verbreken dan een uitnodiging maar wel op voorwaarden.
Als ik jouw verhaal lees kan ik me goed voorstellen dat je het contact hebt verbroken, je twijfel en pijn daarbij. Maar ook de affectieve verwaarlozing en het negeren van een basisveiligheid van jou.
Alleen, ik denk wel dat ieder mens handelt omdat dat op dat moment is wat hij of zij denkt dat het beste is en ook eigen strijd heeft. En als je terugkijkt denkt: jee, wat heb ik het fout gedaan en had ik maar een andere keus gemaakt. SterkteMijn moeder heeft geen spijt. Geen haar op haar hoofd die daar aan denkt. Zij is zielig. Als ze spijt had hadden we kunnen praten en was het anders geweest. Juist het er achter blijven staan, ondanks alle gevolgen voor mij, dat doet me pijn.
zaterdag 3 september 2011 om 17:45
quote:halloikhier schreef op 03 september 2011 @ 17:44:
[...]
Mijn moeder heeft geen spijt. Geen haar op haar hoofd die daar aan denkt. Zij is zielig. Als ze spijt had hadden we kunnen praten en was het anders geweest. Juist het er achter blijven staan, ondanks alle gevolgen voor mij, dat doet me pijn.Ja, dat lijkt me heel erg pijnlijk. En als zij er geen schuldgevoel over heeft, waarom heb jij het dan wel?
[...]
Mijn moeder heeft geen spijt. Geen haar op haar hoofd die daar aan denkt. Zij is zielig. Als ze spijt had hadden we kunnen praten en was het anders geweest. Juist het er achter blijven staan, ondanks alle gevolgen voor mij, dat doet me pijn.Ja, dat lijkt me heel erg pijnlijk. En als zij er geen schuldgevoel over heeft, waarom heb jij het dan wel?
zaterdag 3 september 2011 om 17:46
Hoi ,
Ik ben niet mishandeld oid door mijn vader maar ben voor mijn gevoel aan de kant gezet voor zijn nieuwe vrouw en haar kids! Altijd was ik de gene die contact opnam. Hij beloofde van alles maar hield zich nooit aan de afspraak. Was kwaad als ik op mijn verjaardag hem niet belde!(?) bedoel ik ben jarig! Mijn oma overleed heel plotseling net daarvoor was het 'over' tussen mijn pa en vriendin. En belde hij elke dag!! Wel meerdere keren! En toen was oma dood hadden ze weer wat. Zij stond wel
Met naam op de rouwkaart en ik niet.
Hem verteld dat dit de druppel was eb dat ik er klaar mee was! Er is nog veeeeeeel meer aan vooraf gegaan! Maar dit was de drup!
Spijt van? Geen moment. Slaap veel beter en rustiger(lees zonder hele nacht te knarsen!) en ben gewoon tevreden hoe het nu is!
Ik ben niet mishandeld oid door mijn vader maar ben voor mijn gevoel aan de kant gezet voor zijn nieuwe vrouw en haar kids! Altijd was ik de gene die contact opnam. Hij beloofde van alles maar hield zich nooit aan de afspraak. Was kwaad als ik op mijn verjaardag hem niet belde!(?) bedoel ik ben jarig! Mijn oma overleed heel plotseling net daarvoor was het 'over' tussen mijn pa en vriendin. En belde hij elke dag!! Wel meerdere keren! En toen was oma dood hadden ze weer wat. Zij stond wel
Met naam op de rouwkaart en ik niet.
Hem verteld dat dit de druppel was eb dat ik er klaar mee was! Er is nog veeeeeeel meer aan vooraf gegaan! Maar dit was de drup!
Spijt van? Geen moment. Slaap veel beter en rustiger(lees zonder hele nacht te knarsen!) en ben gewoon tevreden hoe het nu is!
zaterdag 3 september 2011 om 17:48
quote:VotesforLeo schreef op 03 september 2011 @ 17:45:
[...]
Ja, dat lijkt me heel erg pijnlijk. En als zij er geen schuldgevoel over heeft, waarom heb jij het dan wel?
Dat vraag ik me dus ook af.
Ik weet dat het een veel voorkomende reactie is bij kinderen van ouders met psychiatrisch verleden, een soort aangeleerd karaktertrek. Maar hoe ik er van af kom, hoe ik er mee omga, dat weet ik niet.
[...]
Ja, dat lijkt me heel erg pijnlijk. En als zij er geen schuldgevoel over heeft, waarom heb jij het dan wel?
Dat vraag ik me dus ook af.
Ik weet dat het een veel voorkomende reactie is bij kinderen van ouders met psychiatrisch verleden, een soort aangeleerd karaktertrek. Maar hoe ik er van af kom, hoe ik er mee omga, dat weet ik niet.
zaterdag 3 september 2011 om 17:50
quote:jo12345 schreef op 03 september 2011 @ 17:44:
Ik heb het zelf ook wel eens geprobeert. Een paar jaar geen contact gehad. Maar je moeder blijft toch je moeder en contact of niet, ze zal altijd als een denkbeeldige papagaai op je schouder zitten.
Uiteindelijk gaat het er niet om wat er allemaal gebeurt is maar wel om hoe jij daar mee hebt leren om gaan.Dat ben ik met je eens, deels. Maar zij heeft natuurlijk ook een verantwoordelijkheid, over haar beslissingen. En dat ze die niet neemt, dat maakt omgang met haar heel moeilijk.
Ik heb het zelf ook wel eens geprobeert. Een paar jaar geen contact gehad. Maar je moeder blijft toch je moeder en contact of niet, ze zal altijd als een denkbeeldige papagaai op je schouder zitten.
Uiteindelijk gaat het er niet om wat er allemaal gebeurt is maar wel om hoe jij daar mee hebt leren om gaan.Dat ben ik met je eens, deels. Maar zij heeft natuurlijk ook een verantwoordelijkheid, over haar beslissingen. En dat ze die niet neemt, dat maakt omgang met haar heel moeilijk.
zaterdag 3 september 2011 om 18:11
De moeder van een goede vriendin van mij ontkent het incestverleden van haar dochter, is altijd bij haar man gebleven (die is nu dood) en heeft haar nooit beschermd. Ook heeft ze hier geen spijt van.
Mijn vriendin heeft nog steeds minimaal en zeer oppervlakkig contact met haar vanwege haar zoontje (waar haar moeder een lieve oma voor is). Dit valt haar zwaar en ze baalt van de schijnheiligheid ervan.
Dat is dus ook heel zwaar en wellicht zou contact verbreken beter voor haar zijn. Ik snap je dus wel en heb begrip voor deze moeilijke keuze.
Je moeder kan en mag trouwens niet afhankelijk van jou zijn voor haar vertier, welzijn en geluk. Die last mag ze nooit aan jou geven en nu al helemaal niet.
Mijn vriendin heeft nog steeds minimaal en zeer oppervlakkig contact met haar vanwege haar zoontje (waar haar moeder een lieve oma voor is). Dit valt haar zwaar en ze baalt van de schijnheiligheid ervan.
Dat is dus ook heel zwaar en wellicht zou contact verbreken beter voor haar zijn. Ik snap je dus wel en heb begrip voor deze moeilijke keuze.
Je moeder kan en mag trouwens niet afhankelijk van jou zijn voor haar vertier, welzijn en geluk. Die last mag ze nooit aan jou geven en nu al helemaal niet.
zaterdag 3 september 2011 om 18:14
quote:halloikhier schreef op 03 september 2011 @ 17:48:
[...]
Dat vraag ik me dus ook af.
Ik weet dat het een veel voorkomende reactie is bij kinderen van ouders met psychiatrisch verleden, een soort aangeleerd karaktertrek. Maar hoe ik er van af kom, hoe ik er mee omga, dat weet ik niet.
Inderdaad is dat een bekend fenomeen lieve Halloikhier, dat kinderen die slachtoffer zijn denken dat ze het verdiend hebben. Zo vreselijk en dat zit zó diep. Het is moeilijk om daar nog bij te komen, bij dat gevoel.
Er van af kom je niet. Je zult het met je meedragen zo lang je leeft. In therapie kun je wel leren dat je gevoel niet klopt. Dat het níet jouw schuld is, absoluut niet.
Heb je therapie gehad? Sorry als je dat al verteld hebt. Daar heb ik dan overheen gelezen.
Goh, ik voel met je mee.
[...]
Dat vraag ik me dus ook af.
Ik weet dat het een veel voorkomende reactie is bij kinderen van ouders met psychiatrisch verleden, een soort aangeleerd karaktertrek. Maar hoe ik er van af kom, hoe ik er mee omga, dat weet ik niet.
Inderdaad is dat een bekend fenomeen lieve Halloikhier, dat kinderen die slachtoffer zijn denken dat ze het verdiend hebben. Zo vreselijk en dat zit zó diep. Het is moeilijk om daar nog bij te komen, bij dat gevoel.
Er van af kom je niet. Je zult het met je meedragen zo lang je leeft. In therapie kun je wel leren dat je gevoel niet klopt. Dat het níet jouw schuld is, absoluut niet.
Heb je therapie gehad? Sorry als je dat al verteld hebt. Daar heb ik dan overheen gelezen.
Goh, ik voel met je mee.
zaterdag 3 september 2011 om 18:20
quote:eleonora schreef op 03 september 2011 @ 18:14:
[...]
Inderdaad is dat een bekend fenomeen lieve Halloikhier, dat kinderen die slachtoffer zijn denken dat ze het verdiend hebben. Zo vreselijk en dat zit zó diep. Het is moeilijk om daar nog bij te komen, bij dat gevoel.
Er van af kom je niet. Je zult het met je meedragen zo lang je leeft. In therapie kun je wel leren dat je gevoel niet klopt. Dat het níet jouw schuld is, absoluut niet.
Heb je therapie gehad? Sorry als je dat al verteld hebt. Daar heb ik dan overheen gelezen.
Goh, ik voel met je mee.
Dank je. Ja, ik heb therapie gehad, meerdere soorten en keren. Maar vooral traumaverwerking en tegen depressie en dood willen. Dat is er nu wel af. zeker nu het contact verbroken is is er enerzijds een last van mijn schouders. Maar het is zo dubbel!
Ik heb meer dan een jaar geleden ook het contact met mijn vader verbroken en daar heb ik voornamelijk therapiehulp bijgehad. maar nu het niet 1 van de daders is maar een toeschouwer, een indirecte dader, is het verhaal toch weer anders. dat had ik niet helemaal verwacht. juist omdat het nu nog abstracter is.
Ik ga over je reactie nog nadenken, heb even wat tijd nodig na sommige reacties hier.
[...]
Inderdaad is dat een bekend fenomeen lieve Halloikhier, dat kinderen die slachtoffer zijn denken dat ze het verdiend hebben. Zo vreselijk en dat zit zó diep. Het is moeilijk om daar nog bij te komen, bij dat gevoel.
Er van af kom je niet. Je zult het met je meedragen zo lang je leeft. In therapie kun je wel leren dat je gevoel niet klopt. Dat het níet jouw schuld is, absoluut niet.
Heb je therapie gehad? Sorry als je dat al verteld hebt. Daar heb ik dan overheen gelezen.
Goh, ik voel met je mee.
Dank je. Ja, ik heb therapie gehad, meerdere soorten en keren. Maar vooral traumaverwerking en tegen depressie en dood willen. Dat is er nu wel af. zeker nu het contact verbroken is is er enerzijds een last van mijn schouders. Maar het is zo dubbel!
Ik heb meer dan een jaar geleden ook het contact met mijn vader verbroken en daar heb ik voornamelijk therapiehulp bijgehad. maar nu het niet 1 van de daders is maar een toeschouwer, een indirecte dader, is het verhaal toch weer anders. dat had ik niet helemaal verwacht. juist omdat het nu nog abstracter is.
Ik ga over je reactie nog nadenken, heb even wat tijd nodig na sommige reacties hier.
zaterdag 3 september 2011 om 18:21
zaterdag 3 september 2011 om 18:28
Pfff, lees net je verhaal, en komt het mijne ook weer boven. In mijn jeugd heeft een 'huisvriend' met mij aangepapt, ik was 15, thuis altijd ruzie, en vluchtte in zijn armen....en hij ging steeds verder. Thuis nog meer ruzie, ik was de boosdoener, want ik moest die relatie stoppen, ik werd zelfs 'slet' genoemd door mijn moeder. En ik was er dan ook van overtuigd, dat ik helemaal fout bezig was. Heb hier nooit met iemand over gepraat, tenslotte was ik 'fout' en ik schaamde me. De huisvriend bleef bij mijn ouders komen, vooral voor de lieve vrede, en het oog van de buurt....
Ik was al 40 toen ik er voor het eerst met iemand over sprak, en die wist me te vertellen, dat hij fout was geweest, niet ik; en dat mijn ouders (vooral moeder) er hadden moeten zijn voor mij. Huisvriend komt al jaren niet meer bij mijn ouders, want is verhuisd. Met mijn moeder heb ik er nooit meer over gesproken, weet nu wel, dat ik slachtoffer was i.p.v. boosdoener. Voor mij is het genoeg zo, kom wel nog gewoon bij mijn moeder. De band met haar was nooit hecht, zal het ook nooit meer worden, maar blijft desondanks wel mijn moeder... Ik kan me het verbreken van het contact, zoals jij het doet, heel goed voorstellen, en als dit jouw weg is, en jij voelt je er goed bij, dan is het ook goed! Dat is volgens mij het enige wat telt. Heel veel sterkte.
Ik was al 40 toen ik er voor het eerst met iemand over sprak, en die wist me te vertellen, dat hij fout was geweest, niet ik; en dat mijn ouders (vooral moeder) er hadden moeten zijn voor mij. Huisvriend komt al jaren niet meer bij mijn ouders, want is verhuisd. Met mijn moeder heb ik er nooit meer over gesproken, weet nu wel, dat ik slachtoffer was i.p.v. boosdoener. Voor mij is het genoeg zo, kom wel nog gewoon bij mijn moeder. De band met haar was nooit hecht, zal het ook nooit meer worden, maar blijft desondanks wel mijn moeder... Ik kan me het verbreken van het contact, zoals jij het doet, heel goed voorstellen, en als dit jouw weg is, en jij voelt je er goed bij, dan is het ook goed! Dat is volgens mij het enige wat telt. Heel veel sterkte.
zaterdag 3 september 2011 om 19:39
quote:halloikhier schreef op 03 september 2011 @ 17:41:
dank je wel voor je herkenbare reactie. dus jij hebt volgehouden.
dat je jezelf niet verloochend en dat dat sterk voelt herken in. maar ik voel me zo vaak schuldig, vooral als ze contact zoekt. hoe ging jij daar mee om?Mijn moeder zoekt geen contact. Sterker nog: ik was een tijdje geleden op een begrafenis waar zij ook was, en ze kéék niet eens naar me. Ze had twee tantes en een oom meegenomen om haar te steunen; ik was alleen.
Als ze de ballen had om naar mij toe te komen en een eerlijk gesprek aan te gaan, zou ik de deur niet gesloten laten. Maar ik verwacht niet dat dat ooit gaat gebeuren. Ze verloochent liever heel mijn lijden en alles wat gebeurd is, ontkent het, gelooft me niet - liever dat alles dan ook eens één keer naar zichzelf te kijken. En dat terwijl mijn vader (...) al meer dan 30 jaar dood is.
Het is zo oneerlijk. Ik ben nog steeds aan het worstelen om leefruimte te vinden en bestaansrecht, en zij steken lekker hun kop in het zand. Nee, ik geloof niet meer dat ik me nog schuldig voel over het verbreken van het contact. Eerder voel ik me schuldig naar dat innerlijke meisje toe, dat ik háár zolang verloochend heb en geweld heb aangedaan door maar steeds te denken dat IK gek was..
dank je wel voor je herkenbare reactie. dus jij hebt volgehouden.
dat je jezelf niet verloochend en dat dat sterk voelt herken in. maar ik voel me zo vaak schuldig, vooral als ze contact zoekt. hoe ging jij daar mee om?Mijn moeder zoekt geen contact. Sterker nog: ik was een tijdje geleden op een begrafenis waar zij ook was, en ze kéék niet eens naar me. Ze had twee tantes en een oom meegenomen om haar te steunen; ik was alleen.
Als ze de ballen had om naar mij toe te komen en een eerlijk gesprek aan te gaan, zou ik de deur niet gesloten laten. Maar ik verwacht niet dat dat ooit gaat gebeuren. Ze verloochent liever heel mijn lijden en alles wat gebeurd is, ontkent het, gelooft me niet - liever dat alles dan ook eens één keer naar zichzelf te kijken. En dat terwijl mijn vader (...) al meer dan 30 jaar dood is.
Het is zo oneerlijk. Ik ben nog steeds aan het worstelen om leefruimte te vinden en bestaansrecht, en zij steken lekker hun kop in het zand. Nee, ik geloof niet meer dat ik me nog schuldig voel over het verbreken van het contact. Eerder voel ik me schuldig naar dat innerlijke meisje toe, dat ik háár zolang verloochend heb en geweld heb aangedaan door maar steeds te denken dat IK gek was..
Alles is mooi wanneer het echt is - Sara Kroos
