Relaties
alle pijlers
De bevalling nadert en zijn kinderen accepteren mij niet
vrijdag 4 mei 2018 om 15:23
Hoi, mijn naam is Manon, kom uit een klein dorpje bij Zeeland en ben hier nieuw.
Ik heb een account aangemaakt omdat ik met het volgende probleem zit:
3 jaar geleden een man leren kennen. Beiden gescheiden, beiden kinderen.
Zijn ex heeft enkele maanden het contact tussen hem en zijn kinderen weerhouden tijdens hun scheiding, maar inmiddels ziet hij ze al enkele jaren elk weekend en in vakanties e.d.
Sinds vorig zomer heeft hij op mijn aandringen te kennen gegeven dat ik in zijn leven ben. Tot dan was ik dus steeds weg als hij zijn kinderen had.
Zijn zoon van 14 jaar accepteerde dat feit niet en samen met zijn moeder besloten ze dat de kinderen geen contact met mij mochten. Ik heb ze dus slechts eenmaal gezien.
Mijn vriend beloofde met hem te praten en ik moest het tijd gunnen. (Nog meer) Maar mijn vriend deed niets. Liet alles gewoon voortduren terwijl hij mij een vette worst voorhield mbt samenwonen e.d. en terwijl MIJN kinderen alles maar wel te accepteren hadden...
Ik raakte zwanger. Ook voor hem een bewuste keus,,
Hij beloofde uit te dragen naar zijn ex en kinderen dat wij samen verder zouden, maar inmiddels ben ik 35 weken zwanger en er is nog steeds niets gebeurd. Sterker nog: We wonen nog niet eens samen!
Mijn geduld begint op te raken en mijn gevoel verstompd. Hij trekt zich er niets van aan. Allles vooor zijn 2 bestaande kinderen en de wensen van zijn ex vrouw blijkbaar.
Ik voel me vreselijk alleen.
Als ik naar het ziekenhuis moet omdat ik bloed verlies of wat dan ook dan is hij er niet voor mij. Hij blijft gewoon bij zijn kinderen.
Ze meenemen doet hij evenmin.
Ben ik nou echt zo bijzonder als ik de wens heb dat het gewoon geaccepteerd moet worden?
Hoe denkt hij dat straks te gaan doen als mijn zoontje is geboren dan? Want in de weekenden heeft hij die andere twee en die willen en hoeven dit kindje ook niet te accepteren.... Door de week werkt hij tot laat in de avond. Dus mijn jongen zal zijn vader amper zien en al helemaal als wij niet samenwonen. Ik woon 2 uur van zijn huis vandaan...
Wat is jullie mening?
Ik heb een account aangemaakt omdat ik met het volgende probleem zit:
3 jaar geleden een man leren kennen. Beiden gescheiden, beiden kinderen.
Zijn ex heeft enkele maanden het contact tussen hem en zijn kinderen weerhouden tijdens hun scheiding, maar inmiddels ziet hij ze al enkele jaren elk weekend en in vakanties e.d.
Sinds vorig zomer heeft hij op mijn aandringen te kennen gegeven dat ik in zijn leven ben. Tot dan was ik dus steeds weg als hij zijn kinderen had.
Zijn zoon van 14 jaar accepteerde dat feit niet en samen met zijn moeder besloten ze dat de kinderen geen contact met mij mochten. Ik heb ze dus slechts eenmaal gezien.
Mijn vriend beloofde met hem te praten en ik moest het tijd gunnen. (Nog meer) Maar mijn vriend deed niets. Liet alles gewoon voortduren terwijl hij mij een vette worst voorhield mbt samenwonen e.d. en terwijl MIJN kinderen alles maar wel te accepteren hadden...
Ik raakte zwanger. Ook voor hem een bewuste keus,,
Hij beloofde uit te dragen naar zijn ex en kinderen dat wij samen verder zouden, maar inmiddels ben ik 35 weken zwanger en er is nog steeds niets gebeurd. Sterker nog: We wonen nog niet eens samen!
Mijn geduld begint op te raken en mijn gevoel verstompd. Hij trekt zich er niets van aan. Allles vooor zijn 2 bestaande kinderen en de wensen van zijn ex vrouw blijkbaar.
Ik voel me vreselijk alleen.
Als ik naar het ziekenhuis moet omdat ik bloed verlies of wat dan ook dan is hij er niet voor mij. Hij blijft gewoon bij zijn kinderen.
Ze meenemen doet hij evenmin.
Ben ik nou echt zo bijzonder als ik de wens heb dat het gewoon geaccepteerd moet worden?
Hoe denkt hij dat straks te gaan doen als mijn zoontje is geboren dan? Want in de weekenden heeft hij die andere twee en die willen en hoeven dit kindje ook niet te accepteren.... Door de week werkt hij tot laat in de avond. Dus mijn jongen zal zijn vader amper zien en al helemaal als wij niet samenwonen. Ik woon 2 uur van zijn huis vandaan...
Wat is jullie mening?
vrijdag 4 mei 2018 om 15:26
Mijn mening zal ik voor mij houden. Ik denk dat er niets anders opzit dan dealen met deze feiten en je bij de toekomstplannen dus ook rekening houdt met het feit dat hij een vader op papier is en meer niet. Ik zou niet mijn drie kinderen in een permanente wachttoestand plaatsen in afwachting van iets wat niet gaat komen.
vrijdag 4 mei 2018 om 15:27
Dat ten eerste. Waarom in godsnaam heb je besloten dat dit een prima situatie was om nog een kind tussen te planten? Echt, sorry, maar dat zegt echt heel veel over jouw beoordelingsvermogen.
Wat wil je? Bij hem wonen? Wat wil hij? Laten we daar eens mee beginnen.
vrijdag 4 mei 2018 om 15:28
mijn mening is dat je hier beter over na had moeten denken voordat je zwanger werd.
Maar daar heb je nu niets aan.
ik denk dat je als de sodemieter er rekening mee moet gaan houden dat jij alleen staat bij de bevalling, en bij de opvoeding van dit kind.
Dus zorg ervoor dat alles geregeld is zodat jij met een gerust hart de bevalling in kan. En stop met zeuren, deze man wil blijkbaar niet samenwonen, en he's just not that into you
Maar daar heb je nu niets aan.
ik denk dat je als de sodemieter er rekening mee moet gaan houden dat jij alleen staat bij de bevalling, en bij de opvoeding van dit kind.
Dus zorg ervoor dat alles geregeld is zodat jij met een gerust hart de bevalling in kan. En stop met zeuren, deze man wil blijkbaar niet samenwonen, en he's just not that into you
vrijdag 4 mei 2018 om 15:28
Ja dat vind ik dus ook!
Ik geef het alle liefde die ik in mij heb hoor, maar had ik dit allemaal vooraf geweten dan had ik absoluut geen derde kindje gewild...
Begrijp mij niet verkeerd. ik voel het groeien, het beweegt en hou nou al enorm ven hem! maar ik gun hem zoveel meer dan alleen een moeder en een broer en zus die hem welkom heten. Een kind heeft ook een vader nodig en wat als het beseft dat zijn 2 broers niets met hem te maken willen hebben? Wat doet dat met eens mens?
vrijdag 4 mei 2018 om 15:29
Maar....je wist het wél.Vindmijlief schreef: ↑04-05-2018 15:28Ja dat vind ik dus ook!
Ik geef het alle liefde die ik in mij heb hoor, maar had ik dit allemaal vooraf geweten dan had ik absoluut geen derde kindje gewild...
Begrijp mij niet verkeerd. ik voel het groeien, het beweegt en hou nou al enorm ven hem! maar ik gun hem zoveel meer dan alleen een moeder en een broer en zus die hem welkom heten. Een kind heeft ook een vader nodig en wat als het beseft dat zijn 2 broers niets met hem te maken willen hebben? Wat doet dat met eens mens?
vrijdag 4 mei 2018 om 15:29
"Die arme kinderen" bedoel je...
vrijdag 4 mei 2018 om 15:29
Een ban als ik je erom vraag zal niet eerlijk zijn. Zeg het me alsjeblieft gewoon ongezouten en recht uit je hart!thee_leutje101 schreef: ↑04-05-2018 15:26Mijn mening ga ik hier niet neerzetten want ik heb geen zin in een ban. Maar ik vind je flink stom bezig.
vrijdag 4 mei 2018 om 15:30
En dit had je niet kunnen bedenken voor je zwanger werd? Ik vind je verschrikkelijk naïef en ik heb medelijden met het kind. Houdt er maar rekening mee dat het ook niet meer gaat gebeuren dat hij er alsnog voor jou en je kind(eren) gaat zijn. Klinkt hard, maar dat is de werkelijkheid helaas vaak ook.
vrijdag 4 mei 2018 om 15:31
Melden dat je per direct uit deze relatie stapt en dat hij zijn kind mooi 1x per twee weken kan zien ik het weekend dat zijn andere kinderen er niet zijn.
Dat kan de volgende effecten hebben:
Hij gaat hiermee akkoord, dan weet je meteen dat hij dus nooit voor je gevochten zou hebben als hij zo makkelijk op geeft.
Hij gaat voor je vechten en eindelijk de nodige stappen zetten.
Alle slappe excuses en loze beloftes meteen afkappen. Hij heeft in het verleden niet laten zien dat hier ooit iets concreet uitkomt. En als je daar nu weer op gaat wachten ben je zo 4 jaar verder.
Dat kan de volgende effecten hebben:
Hij gaat hiermee akkoord, dan weet je meteen dat hij dus nooit voor je gevochten zou hebben als hij zo makkelijk op geeft.
Hij gaat voor je vechten en eindelijk de nodige stappen zetten.
Alle slappe excuses en loze beloftes meteen afkappen. Hij heeft in het verleden niet laten zien dat hier ooit iets concreet uitkomt. En als je daar nu weer op gaat wachten ben je zo 4 jaar verder.
vrijdag 4 mei 2018 om 15:31
Normaal gesproken ben ik niet zo van de opmerkingen van: waar zat je met je hoofs om zwanger te worden. Maar in deze situatie begrijp ik jullie keuze echt niet. Je hebt al 2 kinderen dus het was geen sterke wens om moeder te worden. Je relatie loopt helemaal niet en jullie wonen niet samen.
Hoe hadden jullie dit voor je gezien??
Hoe hadden jullie dit voor je gezien??
vrijdag 4 mei 2018 om 15:32
eh hallo, je wist het wel, je wilde alleen iets anders gelovenVindmijlief schreef: ↑04-05-2018 15:28
Ik geef het alle liefde die ik in mij heb hoor, maar had ik dit allemaal vooraf geweten dan had ik absoluut geen derde kindje gewild...
Lorem Ipsum
vrijdag 4 mei 2018 om 15:32
Nu geloof ik je eigenlijk niet meer.Vindmijlief schreef: ↑04-05-2018 15:29Een ban als ik je erom vraag zal niet eerlijk zijn. Zeg het me alsjeblieft gewoon ongezouten en recht uit je hart!
