Relaties
alle pijlers
Dilemma
vrijdag 31 maart 2017 om 12:53
Is zij nou lyrisch of in paniek??
Ik kan je keuzes niet volgen. Ik vind je keuzes niet slim en best wel ongezond. Een dramatisch karakter heb je niet van een vreemde.
De appel valt niet ver van de boom.
Ik kan je keuzes niet volgen. Ik vind je keuzes niet slim en best wel ongezond. Een dramatisch karakter heb je niet van een vreemde.
De appel valt niet ver van de boom.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 31 maart 2017 om 12:59
vrijdag 31 maart 2017 om 13:01
Ik denk dat je moeder gewoon van je houdt en je voor een vergissing wil behoeden. Ik denk ook dat het veel te snel is. Woon je al samen? Dat zou ik eerst maar eens gaan proberen om te kijken of de relatie dat overleeft. Is meestal niet makkelijk als er kinderen in het spel zijn. Overigens vind ik na 8 maanden al samen wonen wel erg snel als er ook kinderen in het spel zijn. Aan de andere kant snap ik dat je leeftijd mee speelt, omdat je al 42 bent, maar ik denk dat je daardoor geen overhaaste beslissingen moet nemen. Ben je intussen te oud, tja dan is het jammer, dan was het niet "meant to be". Als een eigen kindje voor hem echt enorm belangrijk is, is een jongere vriendin misschien een betere optie.
Mijn kinderen zijn 17 en 19, die zouden het ook niet kunnen waarderen als er een kindje bij kwam. Toevallig had ik het er van de week met jongste over, die vriendinnen heeft met nog een jonger broertje/zusje van 10 ofzo, zij vond dat helemaal niet zo leuk. Wij hebben nu onwijs gave vakanties vindt ze (rondtrekken door een Aziatisch land ed) en dat zou er met zo'n jong kind erbij niet in zitten. Ook kun je geen normaal gesprek voeren aan tafel, zoals over Trump, Erdogan, Nederlandse verkiezingen, studiekeuzes etc. Onze kinderen genieten erg van de volwassen omgang met elkaar. Als er een kleintje bij komt gaat automatisch daar de meeste aandacht heen. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat erg is, want dat is bij zat gezinnen zo en 50 jaar geleden had je 11 kinderen in een gezin en was er helemaal geen individuele aandacht. Die kinderen werden ook groot. Maar wel dat je de mening van je kinderen ook mee kunt laten wegen. Ik zou zeggen, wacht nog een jaar of 3, dan ken je je partner beter en hebben je oudste kinderen hun weg gevonden.
Mijn kinderen zijn 17 en 19, die zouden het ook niet kunnen waarderen als er een kindje bij kwam. Toevallig had ik het er van de week met jongste over, die vriendinnen heeft met nog een jonger broertje/zusje van 10 ofzo, zij vond dat helemaal niet zo leuk. Wij hebben nu onwijs gave vakanties vindt ze (rondtrekken door een Aziatisch land ed) en dat zou er met zo'n jong kind erbij niet in zitten. Ook kun je geen normaal gesprek voeren aan tafel, zoals over Trump, Erdogan, Nederlandse verkiezingen, studiekeuzes etc. Onze kinderen genieten erg van de volwassen omgang met elkaar. Als er een kleintje bij komt gaat automatisch daar de meeste aandacht heen. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat erg is, want dat is bij zat gezinnen zo en 50 jaar geleden had je 11 kinderen in een gezin en was er helemaal geen individuele aandacht. Die kinderen werden ook groot. Maar wel dat je de mening van je kinderen ook mee kunt laten wegen. Ik zou zeggen, wacht nog een jaar of 3, dan ken je je partner beter en hebben je oudste kinderen hun weg gevonden.
vrijdag 31 maart 2017 om 13:02
Opvallend dat je je meer zorgen maakt over je moeder, dan over je kinderen die het niet zien zitten dat zij een broertje of zusje krijgen. Het is niet je moeders zaak hoe jouw gezin eruit ziet dus dat dilemma is snel opgelost. Wel gaat het je kinderen aan of zij bog een broer/zus krijgen en dat noem je dan zeer terloops; het gaat je vooral om je moeder.
En het is je goed recht om nog een kind te nemen maar je omgeving erin mee krijgen gaat hem niet worden gezien de omstandigheden.
Heb je alle bezwaren al eens op een papier gezet? Zodat je er als rationele volwassene voorzienbare problemen goed kan oplossen?Dat je kan zeggen: ik wist dat het moeilijk werd, maar ik wilde dit en ik wisr wat ik deed. Of wil je vooral geen bezwaren horen en genieten van je liefdesbaby?
En het is je goed recht om nog een kind te nemen maar je omgeving erin mee krijgen gaat hem niet worden gezien de omstandigheden.
Heb je alle bezwaren al eens op een papier gezet? Zodat je er als rationele volwassene voorzienbare problemen goed kan oplossen?Dat je kan zeggen: ik wist dat het moeilijk werd, maar ik wilde dit en ik wisr wat ik deed. Of wil je vooral geen bezwaren horen en genieten van je liefdesbaby?
vrijdag 31 maart 2017 om 13:04
Je wilt geen redelijke antwoorden. Je wilt je gelijk krijgen.
Het is best een ingrijpende procedure om dit ongedaan te maken. Heb je al een arts gevonden die het verstandig vindt om dit te gaan doen? Daarbij ben je straks weer een jaar verder en een jaar ouder. Het is nog maar de vraag of je nog makkelijk zwanger kunt worden. Daarnaast loop je veel meer risico op een kindje met een afwijking mocht het wel lukken.
Wat doe je je gezin en jezelf aan?
En met welke redenen?
Het is best een ingrijpende procedure om dit ongedaan te maken. Heb je al een arts gevonden die het verstandig vindt om dit te gaan doen? Daarbij ben je straks weer een jaar verder en een jaar ouder. Het is nog maar de vraag of je nog makkelijk zwanger kunt worden. Daarnaast loop je veel meer risico op een kindje met een afwijking mocht het wel lukken.
Wat doe je je gezin en jezelf aan?
En met welke redenen?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 31 maart 2017 om 13:06
Misschien ben ik ook te gekleurd om hier een zinnige reactie op de geven. Ik ben 29 en probeer nu een jaar zwanger te raken zonder resultaat. Ik werd gewoon getriggerd door het gemak waarmee je in je openingspost lijkt te stellen dat je "gewoon even" je sterilisatie ongedaan wil maken en een kind "neemt" op je 42e en dat je grootste bezwaar daarbij je moeder lijkt..
vrijdag 31 maart 2017 om 13:14
Je moeder is niet verplicht om jouw keuzes te accepteren wanneer zij van mening is dat jij je onverstandig gedraagt. Haar met die reden niet meer zien is onvolwassen. Je moeder heeft het niet slecht met je voor. Uiteindelijk beslis jij. Ik zou je moeder niet op zij schuiven. Je hebt haar straks nog hard nodig.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
vrijdag 31 maart 2017 om 13:16
Nu ik dit een tweede keer doorlees vind ik het onbegrijpelijk dat je je vooral drukt maakt om de goedkeuring van je moeder? Een van je kinderen gaat een broer/zus krijgen en wil dat niet - dat had het onderwerp van dit topic moeten zijn.
Je moeder speelt geen rol in dit verhaal en je zou als 42 jarige niet zo zwaar moeten tillen aan haar goedkeuring en dat je "nooit iets goed kan doen in haar ogen". Dat zijn teksten voor je 16 jarige.
Die je niet super serieus neemt zo te lezen.
Je moeder speelt geen rol in dit verhaal en je zou als 42 jarige niet zo zwaar moeten tillen aan haar goedkeuring en dat je "nooit iets goed kan doen in haar ogen". Dat zijn teksten voor je 16 jarige.
Die je niet super serieus neemt zo te lezen.
vrijdag 31 maart 2017 om 13:18
quote:laylalala schreef op 31 maart 2017 @ 13:06:
Misschien ben ik ook te gekleurd om hier een zinnige reactie op de geven. Ik ben 29 en probeer nu een jaar zwanger te raken zonder resultaat. Ik werd gewoon getriggerd door het gemak waarmee je in je openingspost lijkt te stellen dat je "gewoon even" je sterilisatie ongedaan wil maken en een kind "neemt" op je 42e en dat je grootste bezwaar daarbij je moeder lijkt..
Mee eens, zelfde ervaring. Eerst maar eens kijken of je sterilisatie ongedaan gemaakt kan worden, of je daarna een cyclus krijgt of misschien al in de overgang ben. En dan eens kijken of het lukt om zwanger te raken, het risico op miskramen is hoger dus wie weet lukt het zwanger worden wel maar het zwanger blijven niet.
Ik zou eerlijk gezegd genieten van je nieuwe relatie, en genieten van je 2 kinderen zonder hun leven overhoop te halen.
En in het vervolg je moeder niet zo betrekken bij je beslissingen. Je hebt geen goedkeuring nodig om je eigen beslissingen te nemen, je bent oud zat.
Misschien ben ik ook te gekleurd om hier een zinnige reactie op de geven. Ik ben 29 en probeer nu een jaar zwanger te raken zonder resultaat. Ik werd gewoon getriggerd door het gemak waarmee je in je openingspost lijkt te stellen dat je "gewoon even" je sterilisatie ongedaan wil maken en een kind "neemt" op je 42e en dat je grootste bezwaar daarbij je moeder lijkt..
Mee eens, zelfde ervaring. Eerst maar eens kijken of je sterilisatie ongedaan gemaakt kan worden, of je daarna een cyclus krijgt of misschien al in de overgang ben. En dan eens kijken of het lukt om zwanger te raken, het risico op miskramen is hoger dus wie weet lukt het zwanger worden wel maar het zwanger blijven niet.
Ik zou eerlijk gezegd genieten van je nieuwe relatie, en genieten van je 2 kinderen zonder hun leven overhoop te halen.
En in het vervolg je moeder niet zo betrekken bij je beslissingen. Je hebt geen goedkeuring nodig om je eigen beslissingen te nemen, je bent oud zat.
vrijdag 31 maart 2017 om 13:20
Nog daargelaten of er een chirurg is die om deze reden "even" een sterilisatie ongedaan wil maken. Ik denk dat ze je bij een niet-medisch noodzakelijke ingreep toch echt flink aan de tand gaan voelen over je motivatie. Even een liefdesbaby maken omdat je nieuwe lover dat wil-t lijkt me geen steekhoudend argument.
Buiten dat kom je op mij erg impulsief over. Hoe weet jij dat je jonge vriend een blijvertje is? Hoe ga jij die nieuwe baby straks inpassen tussen je andere kinderen als ze deze nieuwkomer nu al niet zien zitten? Zijn dat onderwerpen die je met je partner hebt doorgesproken?
Los daarvan: waarom heb je je laten steriliseren als een groot gezin altijd al je wens is geweest? Het is al eerder gevraagd, maar het geeft wel iets weer over hoe je met de materie omgaat.
Buiten dat kom je op mij erg impulsief over. Hoe weet jij dat je jonge vriend een blijvertje is? Hoe ga jij die nieuwe baby straks inpassen tussen je andere kinderen als ze deze nieuwkomer nu al niet zien zitten? Zijn dat onderwerpen die je met je partner hebt doorgesproken?
Los daarvan: waarom heb je je laten steriliseren als een groot gezin altijd al je wens is geweest? Het is al eerder gevraagd, maar het geeft wel iets weer over hoe je met de materie omgaat.