Relaties
alle pijlers
Dominante schoonmoeder
woensdag 3 februari 2016 om 19:15
quote:lady79 schreef op 03 februari 2016 @ 18:23:
Als ik zo lees welk gedrag je schoonmoeder heeft denk ik eerder aan een angstige vrouw. Bang dat ze niet goed genoeg is en de moeite waard dat haar kinderen spontaan naar haar toe willen komen en omgang willen hebben. Dus schiet ze in een stuk controle. En probeert ze dingen af te "dwingen" of spullen te kopen. Misschien is ze diep van binnen wel bang dat hij meer van jou houdt of in ieder geval meer spontaan van zijn aandacht aan jou geeft wat haar pijn doet. Ergens in haar leven is deze vrouw misschien wel heel erg gekwets of heeft zich afgewezen gevoeld. Een mens (man of vrouw) die van zichzelf houdt heeft niet de drang om controle uit te oefenen op anderen. Misschien kan je haar gedrag ook vanuit die hoek eens bekijken en irriteert het dan minder. Jouw vriend zal zeker tijd nodig hebben om de relatie met haar een nieuwe vorm te geven, als hij dat al wil. Ik vind het al heel wat dat hij op zichzelf is gaan wonen, als zijn moeder dit gedrag heel zijn leven heeft gehad en hij ook nog eens de oudste is!!
Mensen om je heen zijn een spiegel. Wat je van iets of iemand vindt zegt iets over jou. Of het zijn eigen schappen die je zelf hebt of eigenschappen/gevoelens die je van jezelf onderdrukt of je hebt eerdere ervaringen met bepaald gedrag. b.v. Vaak moeite met b.v. slachtoffergedrag van mensen? Dikke kans dat je jezelf zelden of nooit dit gedrag toestaat en daarom er niet tegen kan als iemand dit wel doet. Dus wat maakt dat dit gedrag jou zo triggert?
Interessante invalshoek, geeft mij een frisse kijk op de situatie. Dankje.
Ik vind haar gedrag ook vervelend maar het is niet dat ik denk dat ze een slechte vrouw of moeder is. In het begin kon ik juist heel erg goed met haar opschieten, maar langzaam aan zag ze in dat mijn vriend veel tijd met mij doorbracht en toen hij het woordje samenwonen naar een stad 1 uur rijden hier vandaan liet vallen...toen is het hel geworden. Ze valt mij sindsdien af en toe out of nowhere aan of ze negeert me ineens aan de kersttafel de hele avond for no good reason. Ze is erg bang dat ze haar zoon kwijtraakt aan mij en dat de familie dan uit elkaar valt.
Waar ik mij vooral aan irriteer is de manier waarop zij dit probeert te voorkomen. Het boos worden, roddelen achter mijn rug tegen mijn vriend, negeren, harde ongevoelige opmerkingen maken en vervolgens alles omdraaien alsof 'wij' haar dit aandoen. Ze ziet mij als 'aanstichter' van dit alles. En ik vind niet dat ik moet verantwoorden waar ik in de wereld met mijn vriend wil wonen omdat zij anders onzeker is.
Ze laat haar zoon niet zijn eigen leven leiden. En ik ben zelf erg vroeg zelfstandig geweest ongeacht of mijn ouders daar mee eens waren. Het heeft me in ieder geval wel één ding geleerd: je kind té beschermend opvoeden is een doodzonde. Een mens moet fouten maken om te kunnen leren. Zij laat hem geen fouten maken en hij mag niets leren zodat hij 'afhankelijk' blijft van haar. Tenminste dat idee krijg ik. Hij had bijvoorbeeld drie maanden geleden geen flauw idee hoe hij de wasmachine moest aanzetten, op hoeveel graden, wat bij wat gewassen kon worden en zelfs welke zeep hij moest gebruiken. Een jongen van bijna 23 die al twee jaar niet meer thuis woont en in zijn eigen appartement een wasmachine heeft staan. En protesteert nog drie keer per maand dat hij zijn was naar huis mag komen brengen als hij er geen zin in heeft. En tuurlijk, voorheen was het gemakzucht van zijn kant, maar sommige kuikentje moet je schop onder hun kont geven zodat ze het nest uitvliegen. En zij gaat die schop nevernooit geven.
Als ik zo lees welk gedrag je schoonmoeder heeft denk ik eerder aan een angstige vrouw. Bang dat ze niet goed genoeg is en de moeite waard dat haar kinderen spontaan naar haar toe willen komen en omgang willen hebben. Dus schiet ze in een stuk controle. En probeert ze dingen af te "dwingen" of spullen te kopen. Misschien is ze diep van binnen wel bang dat hij meer van jou houdt of in ieder geval meer spontaan van zijn aandacht aan jou geeft wat haar pijn doet. Ergens in haar leven is deze vrouw misschien wel heel erg gekwets of heeft zich afgewezen gevoeld. Een mens (man of vrouw) die van zichzelf houdt heeft niet de drang om controle uit te oefenen op anderen. Misschien kan je haar gedrag ook vanuit die hoek eens bekijken en irriteert het dan minder. Jouw vriend zal zeker tijd nodig hebben om de relatie met haar een nieuwe vorm te geven, als hij dat al wil. Ik vind het al heel wat dat hij op zichzelf is gaan wonen, als zijn moeder dit gedrag heel zijn leven heeft gehad en hij ook nog eens de oudste is!!
Mensen om je heen zijn een spiegel. Wat je van iets of iemand vindt zegt iets over jou. Of het zijn eigen schappen die je zelf hebt of eigenschappen/gevoelens die je van jezelf onderdrukt of je hebt eerdere ervaringen met bepaald gedrag. b.v. Vaak moeite met b.v. slachtoffergedrag van mensen? Dikke kans dat je jezelf zelden of nooit dit gedrag toestaat en daarom er niet tegen kan als iemand dit wel doet. Dus wat maakt dat dit gedrag jou zo triggert?
Interessante invalshoek, geeft mij een frisse kijk op de situatie. Dankje.
Ik vind haar gedrag ook vervelend maar het is niet dat ik denk dat ze een slechte vrouw of moeder is. In het begin kon ik juist heel erg goed met haar opschieten, maar langzaam aan zag ze in dat mijn vriend veel tijd met mij doorbracht en toen hij het woordje samenwonen naar een stad 1 uur rijden hier vandaan liet vallen...toen is het hel geworden. Ze valt mij sindsdien af en toe out of nowhere aan of ze negeert me ineens aan de kersttafel de hele avond for no good reason. Ze is erg bang dat ze haar zoon kwijtraakt aan mij en dat de familie dan uit elkaar valt.
Waar ik mij vooral aan irriteer is de manier waarop zij dit probeert te voorkomen. Het boos worden, roddelen achter mijn rug tegen mijn vriend, negeren, harde ongevoelige opmerkingen maken en vervolgens alles omdraaien alsof 'wij' haar dit aandoen. Ze ziet mij als 'aanstichter' van dit alles. En ik vind niet dat ik moet verantwoorden waar ik in de wereld met mijn vriend wil wonen omdat zij anders onzeker is.
Ze laat haar zoon niet zijn eigen leven leiden. En ik ben zelf erg vroeg zelfstandig geweest ongeacht of mijn ouders daar mee eens waren. Het heeft me in ieder geval wel één ding geleerd: je kind té beschermend opvoeden is een doodzonde. Een mens moet fouten maken om te kunnen leren. Zij laat hem geen fouten maken en hij mag niets leren zodat hij 'afhankelijk' blijft van haar. Tenminste dat idee krijg ik. Hij had bijvoorbeeld drie maanden geleden geen flauw idee hoe hij de wasmachine moest aanzetten, op hoeveel graden, wat bij wat gewassen kon worden en zelfs welke zeep hij moest gebruiken. Een jongen van bijna 23 die al twee jaar niet meer thuis woont en in zijn eigen appartement een wasmachine heeft staan. En protesteert nog drie keer per maand dat hij zijn was naar huis mag komen brengen als hij er geen zin in heeft. En tuurlijk, voorheen was het gemakzucht van zijn kant, maar sommige kuikentje moet je schop onder hun kont geven zodat ze het nest uitvliegen. En zij gaat die schop nevernooit geven.
woensdag 3 februari 2016 om 19:21
quote:dolfje schreef op 03 februari 2016 @ 19:00:
[...]
Waarom zou je zulke dingen negeren? Als zij ontploft (hoe dan?,wat doet ze dan?) blijven jullie allemaal gewoon zitten of er niks gebeurd? Nou ik zou dan echt wel zeggen '' ik dacht dat we gezellig zouden komen eten,maar in een aanval heb ik geen zin dus ik ga naar huis"".
Nou zodra we aankomen zit ze al met een zure pruimengezicht je aan te kijken en dan weten wij beiden al hoe laat het is. Vervolgens dreunt ze achtereen op alles wat er mis is aan onze relatie, of aan mij of hoe we ons 'hebben gedragen', zonder ons het woord te gunnen. Ik ga ook niet tegen haar lopen schreeuwen dus 99% is zij aan het woord. Ook springt ze van de hak op de tak, en als je er niet op voorbereid was om 112 dingen te beantwoorden wat er alle mis is aan ons samenzijn, kan dat vrij lastig zijn.
Naar huis gaan is helemaal geen optie. Dan negeert ze haar eigen zoon en dan voelt hij zich weer ontzettend schuld. Ook maakt ze -als we er niet mee dealen- het de thuiswoners het leven zo zuur dat de hele familie tegen ons keert.
Meestal eindigt zoiets ook in mijn vriend die uit gemakzucht maar de schuld op zich neemt omdat hij er vanaf wil.
[...]
Waarom zou je zulke dingen negeren? Als zij ontploft (hoe dan?,wat doet ze dan?) blijven jullie allemaal gewoon zitten of er niks gebeurd? Nou ik zou dan echt wel zeggen '' ik dacht dat we gezellig zouden komen eten,maar in een aanval heb ik geen zin dus ik ga naar huis"".
Nou zodra we aankomen zit ze al met een zure pruimengezicht je aan te kijken en dan weten wij beiden al hoe laat het is. Vervolgens dreunt ze achtereen op alles wat er mis is aan onze relatie, of aan mij of hoe we ons 'hebben gedragen', zonder ons het woord te gunnen. Ik ga ook niet tegen haar lopen schreeuwen dus 99% is zij aan het woord. Ook springt ze van de hak op de tak, en als je er niet op voorbereid was om 112 dingen te beantwoorden wat er alle mis is aan ons samenzijn, kan dat vrij lastig zijn.
Naar huis gaan is helemaal geen optie. Dan negeert ze haar eigen zoon en dan voelt hij zich weer ontzettend schuld. Ook maakt ze -als we er niet mee dealen- het de thuiswoners het leven zo zuur dat de hele familie tegen ons keert.
Meestal eindigt zoiets ook in mijn vriend die uit gemakzucht maar de schuld op zich neemt omdat hij er vanaf wil.
woensdag 3 februari 2016 om 19:33
Flora, overigens bedoel ik niet dat je om die reden geen grenzen mag stellen en dat dat gedrag heel vervelend kan zijn en ook beperkend. In de ideale wereld zou je schoonmoeder hiermee aan de slag gaan en dan heeft ze het helemaal niet meer nodig zich zo te gedragen. Blijkbaar lukt het haar niet om gewoon in gesprek te gaan over haar zorgen en angsten maar gaat dat indirect en met een hoop poeha. Ik denk niet dat je hier "even" verandering in aan kunt brengen. Ik wens je dan ook sterkte en succes! Voor veel vrouwen is het ook best even wennen om niet meer de belangrijkste vrouw in het leven van hun zoon te zijn of om die plek te moeten delen. Wie weet krijg je ooit zelf een zoon en ervaar je het vanuit haar positie.
woensdag 3 februari 2016 om 21:07
quote:lady79 schreef op 03 februari 2016 @ 19:36:
Heeft ze eigenlijk met meer mensen deze issues of alleen met jou? Familieleden, buren, collega's etc. Etc.? Met andere woorden: zit het meer in haar persoonlijkheid an sich of is het specifiek de situatie met jou en oudste zoon?Ze heeft met iedereen issues die niet haar opvattingen deelt. Probleem is dat haar hele gezin uit mannen bestaat die ze allemaal goed onder de duim heeft dus ze wordt niet echt afgeremd in haar gedrag.
Heeft ze eigenlijk met meer mensen deze issues of alleen met jou? Familieleden, buren, collega's etc. Etc.? Met andere woorden: zit het meer in haar persoonlijkheid an sich of is het specifiek de situatie met jou en oudste zoon?Ze heeft met iedereen issues die niet haar opvattingen deelt. Probleem is dat haar hele gezin uit mannen bestaat die ze allemaal goed onder de duim heeft dus ze wordt niet echt afgeremd in haar gedrag.
woensdag 3 februari 2016 om 21:32
Jee, wat een kreng zeg.
Lekker verderop gaan wonen en een vaste afspraak maken dat je 1 keer per 2 of 3 weken langskomt, meer niet.
En dan de boel maar dulden, er zit weinig anders op.
Heb je schoonzusjes die hetzelfde moeten ondergaan? (Evt, vriendinnen van de broers van je vriend).
Lekker verderop gaan wonen en een vaste afspraak maken dat je 1 keer per 2 of 3 weken langskomt, meer niet.
En dan de boel maar dulden, er zit weinig anders op.
Heb je schoonzusjes die hetzelfde moeten ondergaan? (Evt, vriendinnen van de broers van je vriend).
The best is yet to come
woensdag 3 februari 2016 om 21:41
quote:Flora99 schreef op 03 februari 2016 @ 19:21:
[...]
Nou zodra we aankomen zit ze al met een zure pruimengezicht je aan te kijken en dan weten wij beiden al hoe laat het is. Vervolgens dreunt ze achtereen op alles wat er mis is aan onze relatie, of aan mij of hoe we ons 'hebben gedragen', zonder ons het woord te gunnen. Ik ga ook niet tegen haar lopen schreeuwen dus 99% is zij aan het woord. Ook springt ze van de hak op de tak, en als je er niet op voorbereid was om 112 dingen te beantwoorden wat er alle mis is aan ons samenzijn, kan dat vrij lastig zijn.
Naar huis gaan is helemaal geen optie. Dan negeert ze haar eigen zoon en dan voelt hij zich weer ontzettend schuld. Ook maakt ze -als we er niet mee dealen- het de thuiswoners het leven zo zuur dat de hele familie tegen ons keert.
Meestal eindigt zoiets ook in mijn vriend die uit gemakzucht maar de schuld op zich neemt omdat hij er vanaf wil.
Je hoeft niet te schreeuwen maar je kan toch gewoon zeggen dat je er niet van gediend bent dat ze zo doet?
Ik vind jou eigenlijk net zo'n slappe hap als je vriend en zijn vader en broers als je er nooit tegen in gaat. En dat kan ook zonder schreeuwen en ruzie.
[...]
Nou zodra we aankomen zit ze al met een zure pruimengezicht je aan te kijken en dan weten wij beiden al hoe laat het is. Vervolgens dreunt ze achtereen op alles wat er mis is aan onze relatie, of aan mij of hoe we ons 'hebben gedragen', zonder ons het woord te gunnen. Ik ga ook niet tegen haar lopen schreeuwen dus 99% is zij aan het woord. Ook springt ze van de hak op de tak, en als je er niet op voorbereid was om 112 dingen te beantwoorden wat er alle mis is aan ons samenzijn, kan dat vrij lastig zijn.
Naar huis gaan is helemaal geen optie. Dan negeert ze haar eigen zoon en dan voelt hij zich weer ontzettend schuld. Ook maakt ze -als we er niet mee dealen- het de thuiswoners het leven zo zuur dat de hele familie tegen ons keert.
Meestal eindigt zoiets ook in mijn vriend die uit gemakzucht maar de schuld op zich neemt omdat hij er vanaf wil.
Je hoeft niet te schreeuwen maar je kan toch gewoon zeggen dat je er niet van gediend bent dat ze zo doet?
Ik vind jou eigenlijk net zo'n slappe hap als je vriend en zijn vader en broers als je er nooit tegen in gaat. En dat kan ook zonder schreeuwen en ruzie.
woensdag 3 februari 2016 om 21:57
quote:dolfje schreef op 03 februari 2016 @ 21:41:
[...]
Je hoeft niet te schreeuwen maar je kan toch gewoon zeggen dat je er niet van gediend bent dat ze zo doet?
Ik vind jou eigenlijk net zo'n slappe hap als je vriend en zijn vader en broers als je er nooit tegen in gaat. En dat kan ook zonder schreeuwen en ruzie.Ik geef haar ook absoluut geen gelijk maar ik ga niet volledig tegen haar in zoals ik zou willen, ze is en blijft wel de moeder van de jongen op wie ik heel erg verliefd ben en verder mee zou willen. Bovendien ligt het probleem (merendeels) niet bij mij. Ik heb al eerder serieuze relaties gehad waar ik gewoon normaal en goed contact had met de schoonfamilie. Het probleem ligt vooral bij haar en de relatie met haar zoon en ze past zich echt in slowmotion aan, of liever gezegd, ze past zich niet aan.
[...]
Je hoeft niet te schreeuwen maar je kan toch gewoon zeggen dat je er niet van gediend bent dat ze zo doet?
Ik vind jou eigenlijk net zo'n slappe hap als je vriend en zijn vader en broers als je er nooit tegen in gaat. En dat kan ook zonder schreeuwen en ruzie.Ik geef haar ook absoluut geen gelijk maar ik ga niet volledig tegen haar in zoals ik zou willen, ze is en blijft wel de moeder van de jongen op wie ik heel erg verliefd ben en verder mee zou willen. Bovendien ligt het probleem (merendeels) niet bij mij. Ik heb al eerder serieuze relaties gehad waar ik gewoon normaal en goed contact had met de schoonfamilie. Het probleem ligt vooral bij haar en de relatie met haar zoon en ze past zich echt in slowmotion aan, of liever gezegd, ze past zich niet aan.
woensdag 3 februari 2016 om 22:01
quote:Globox schreef op 03 februari 2016 @ 21:48:
En toch, verander je ze niet. Dat is het hele probleem. Ze is zo, feit. Hij wil haar niet laten vallen, feit. Het is een kwestie van accepteren zoals zij zijn en bepalen wat verenigbaar is met jouw leven.
Waar haal je dat toch steeds vandaan dat hij dat niet wil? Hij vindt het gedrag van zijn moeder echt niet leuk en vindt het moeilijk daar iets van te zeggen. Iets wat ik wel snap. En hij is een uitsteller vanwege haar vulkanische karakter.
Bovendien vraag ik hem geeneens om haar te laten vallen.
Hij moet zijn grenzen aangeven en een balans vinden in eigen leven, vriendin en familie/moeder.
En toch, verander je ze niet. Dat is het hele probleem. Ze is zo, feit. Hij wil haar niet laten vallen, feit. Het is een kwestie van accepteren zoals zij zijn en bepalen wat verenigbaar is met jouw leven.
Waar haal je dat toch steeds vandaan dat hij dat niet wil? Hij vindt het gedrag van zijn moeder echt niet leuk en vindt het moeilijk daar iets van te zeggen. Iets wat ik wel snap. En hij is een uitsteller vanwege haar vulkanische karakter.
Bovendien vraag ik hem geeneens om haar te laten vallen.
Hij moet zijn grenzen aangeven en een balans vinden in eigen leven, vriendin en familie/moeder.
woensdag 3 februari 2016 om 22:06
Wat ik raar vind is dat je wel gedrag wil afdwingen, maar respectloos met je om laat gaan op aanwijsbare momenten. Die momenten zijn bij uitstek geschikt om rustig te laten merken dat je niet de juiste persoon bent om zo een toon aan te slaan.
Dat geldt in zekere zin ook naar je vriend. Het is vrij grenzeloos, maar het lijkt alsof je dat zelf ook bent en ondertussen is iedereen ontevreden. Je bent zelf verder een pittige tante, anderen reageren wellicht net zo op jou waardoor je rare situaties kan krijgen. Wat ik al eerder schreef, ze is waarschijnlijk jouw spiegel en andersom. Daarom reageert ma wellicht extra bezitterig, net als jij.
Dat geldt in zekere zin ook naar je vriend. Het is vrij grenzeloos, maar het lijkt alsof je dat zelf ook bent en ondertussen is iedereen ontevreden. Je bent zelf verder een pittige tante, anderen reageren wellicht net zo op jou waardoor je rare situaties kan krijgen. Wat ik al eerder schreef, ze is waarschijnlijk jouw spiegel en andersom. Daarom reageert ma wellicht extra bezitterig, net als jij.
woensdag 3 februari 2016 om 22:10
quote:Flora99 schreef op 03 februari 2016 @ 22:01:
[...]
Waar haal je dat toch steeds vandaan dat hij dat niet wil? Hij vindt het gedrag van zijn moeder echt niet leuk en vindt het moeilijk daar iets van te zeggen. Iets wat ik wel snap.
Je hebt willen en iets liever willen. Hij wil dit niet, maar wil nog liever geen ruzie. Dat is zijn prioriteit.
En hij is een uitsteller vanwege haar vulkanische karakter.
Bovendien vraag ik hem geeneens om haar te laten vallen.
Hij moet zijn grenzen aangeven en een balans vinden in eigen leven, vriendin en familie/moeder.Hij moet dus niks wat hij zelf niet wil. Je dringt dat op. Net als zijn moeder zegt dat hij niet moet verhuizen. Beiden zijn overtuigt van eigen gelijk en hij heeft bijna geen ruimte voor zijn eigen mening en tempo.
[...]
Waar haal je dat toch steeds vandaan dat hij dat niet wil? Hij vindt het gedrag van zijn moeder echt niet leuk en vindt het moeilijk daar iets van te zeggen. Iets wat ik wel snap.
Je hebt willen en iets liever willen. Hij wil dit niet, maar wil nog liever geen ruzie. Dat is zijn prioriteit.
En hij is een uitsteller vanwege haar vulkanische karakter.
Bovendien vraag ik hem geeneens om haar te laten vallen.
Hij moet zijn grenzen aangeven en een balans vinden in eigen leven, vriendin en familie/moeder.Hij moet dus niks wat hij zelf niet wil. Je dringt dat op. Net als zijn moeder zegt dat hij niet moet verhuizen. Beiden zijn overtuigt van eigen gelijk en hij heeft bijna geen ruimte voor zijn eigen mening en tempo.
woensdag 3 februari 2016 om 22:27
Ik zou voorlopig niet verder je financiën met je vriend verstrengelen. Wil jij verhuizen? Kijk wanneer
je dat wil en of je dat alleen financieel kan behappen. Komt ie mee, dan is dat zijn keuze, komt ie niet mee, dan weet je ook genoeg. Laat je leven niet door hem en je schoonmoeder bepalen.
Het tempo van het losmakingsproces is aan je vriend.. Je weet dat er grote kans is dat de relatie het niet gaat redden. Maar hou het voorlopig luchtig en leuk met elkaar en bemoei je niet teveel met je schoonfamilie. Wil je schoonmoeder schoenen kopen? Dan zal je vriend er iets van moeten zeggen.
En wie weet, is er net als bij de andere forumster, een volgende vriendin voor nodig om bij hem het kwartje te laten vallen
je dat wil en of je dat alleen financieel kan behappen. Komt ie mee, dan is dat zijn keuze, komt ie niet mee, dan weet je ook genoeg. Laat je leven niet door hem en je schoonmoeder bepalen.
Het tempo van het losmakingsproces is aan je vriend.. Je weet dat er grote kans is dat de relatie het niet gaat redden. Maar hou het voorlopig luchtig en leuk met elkaar en bemoei je niet teveel met je schoonfamilie. Wil je schoonmoeder schoenen kopen? Dan zal je vriend er iets van moeten zeggen.
En wie weet, is er net als bij de andere forumster, een volgende vriendin voor nodig om bij hem het kwartje te laten vallen
