Relaties
alle pijlers
Domino
vrijdag 3 januari 2020 om 21:01
Soms lijkt het als je leven als domino gaat. Het ene stukje valt om en met de rest gebeurt hetzelfde.
Ik weet nog toen ooit iemand aan mij vroeg wat zou ik nog willen veranderen in mijn leven. Toen zei ik: niks. Ik vind goed zoals het is. Ik zou niks veranderen. Ik ben gelukkig, voldaan en blij. Toen had ik rust in mijn hoofd.
Dat was lang geleden. Het klopt wat boven staat. Ik was volledig tevreden met mijn leven. Goeie baan nadat ik afgestudeerd was, leuke vriend, voldoende geld en iedereen in mijn famielie was gezond.
Jaren later heb ik een aantal dingen meegemaakt die mijn leven op zijn kop hebben gezet. Eerst lukte het niet om zwanger te worden. Enkele jaren medische molen heeft mijn psychische gezondheid (en achteraf gezien, ook mijn relatie) beschadigd. Gelukkig is het goed afgelopen. Kort daarna is mijn vader en oma plotseling overleden. Het was een shok en veel zorgen om mijn moeder. Dit heeft ook pas achteraf gezien een enorm stempel gezet op mijn psyche.
Na de komst van 3 kinderen ( heel kort na elkaar) is mijn relatie minder goed geworden. We beseffen dat het door allebei de kanten kwam. Drukte, stress, drukke baby's , stress op het werkt, weinig gesprek met elkaar. Vervolgens is mijn man vreemd gegaan wat een aantal maanden duurde. Na het opbiechten ben ik bij hem gebleven. Nog zonder harde beslissingen. Ik wilde ervaren hoe het straks voelt en of ik nog met hem verder wilde. Ik was en ben enorm gekwetst. Ik ben naar een psycholoog gegaan om er over te praten. We zijn er achtergekomen dat er een paar dingen zijn die ikzelf eerst recht moet zetten in mijn leven. Ten eerste een plekje maken voor myzelf. Eerst rustig, gelukkig en ontspannen worden. Eerst denken aan myzelf om vervolgens betere moeder en betere partner te zijn. Daarnaast leren omgaan met mijn emoties rondom de affaire. Gevolgen daarvan zijn veel pijn en gebrek aan zelfvertrouwen en onzekerheid over de toekomst. Ten derde, beslissen wat ik verder wil in het leven, wat belangrijk voor mij is en wat ik in de relatie zoek. Dit is cruciaal om rust in mijn hoofd te creëren, in het algemeen.
Nu is het een jaar later.
Het lukt al lang nog niet op deze 3 punten te realiseren. Ik weet wat ik moet doen maar het lukt me gewoon niet... misschien nog niet.
Ik heb zoveel onrust in mijn hoofd. De kinderen luisteren niet naar mij en ik vind ze vaak vervelend, ik vind myzelf niet meer mooi van buiten en van binnen (ik vind mijzelf niet leuk). Geloof bijna niet dat mijn man van me houdt terwijlik ij zie dat hij zijn best doet nadat het allemaal is gebeurd. Hij heeft enorm spijt. Maar toch... HIJ heeft dat veroorzaakt. Ik vind moeilijk om hem te vergeven.
Gisteren hoorde ik mooie woorden over het leven na het vreemdgaan. Vergeven is jezelf bevrijden van de slachtoffer rol.
Op het werk heb ik ook totaaal geen motivatie en zin.
Dus zo een beetje met bijna alles gaat minder... dat ij mijn domino.
Tips?
Ik weet nog toen ooit iemand aan mij vroeg wat zou ik nog willen veranderen in mijn leven. Toen zei ik: niks. Ik vind goed zoals het is. Ik zou niks veranderen. Ik ben gelukkig, voldaan en blij. Toen had ik rust in mijn hoofd.
Dat was lang geleden. Het klopt wat boven staat. Ik was volledig tevreden met mijn leven. Goeie baan nadat ik afgestudeerd was, leuke vriend, voldoende geld en iedereen in mijn famielie was gezond.
Jaren later heb ik een aantal dingen meegemaakt die mijn leven op zijn kop hebben gezet. Eerst lukte het niet om zwanger te worden. Enkele jaren medische molen heeft mijn psychische gezondheid (en achteraf gezien, ook mijn relatie) beschadigd. Gelukkig is het goed afgelopen. Kort daarna is mijn vader en oma plotseling overleden. Het was een shok en veel zorgen om mijn moeder. Dit heeft ook pas achteraf gezien een enorm stempel gezet op mijn psyche.
Na de komst van 3 kinderen ( heel kort na elkaar) is mijn relatie minder goed geworden. We beseffen dat het door allebei de kanten kwam. Drukte, stress, drukke baby's , stress op het werkt, weinig gesprek met elkaar. Vervolgens is mijn man vreemd gegaan wat een aantal maanden duurde. Na het opbiechten ben ik bij hem gebleven. Nog zonder harde beslissingen. Ik wilde ervaren hoe het straks voelt en of ik nog met hem verder wilde. Ik was en ben enorm gekwetst. Ik ben naar een psycholoog gegaan om er over te praten. We zijn er achtergekomen dat er een paar dingen zijn die ikzelf eerst recht moet zetten in mijn leven. Ten eerste een plekje maken voor myzelf. Eerst rustig, gelukkig en ontspannen worden. Eerst denken aan myzelf om vervolgens betere moeder en betere partner te zijn. Daarnaast leren omgaan met mijn emoties rondom de affaire. Gevolgen daarvan zijn veel pijn en gebrek aan zelfvertrouwen en onzekerheid over de toekomst. Ten derde, beslissen wat ik verder wil in het leven, wat belangrijk voor mij is en wat ik in de relatie zoek. Dit is cruciaal om rust in mijn hoofd te creëren, in het algemeen.
Nu is het een jaar later.
Het lukt al lang nog niet op deze 3 punten te realiseren. Ik weet wat ik moet doen maar het lukt me gewoon niet... misschien nog niet.
Ik heb zoveel onrust in mijn hoofd. De kinderen luisteren niet naar mij en ik vind ze vaak vervelend, ik vind myzelf niet meer mooi van buiten en van binnen (ik vind mijzelf niet leuk). Geloof bijna niet dat mijn man van me houdt terwijlik ij zie dat hij zijn best doet nadat het allemaal is gebeurd. Hij heeft enorm spijt. Maar toch... HIJ heeft dat veroorzaakt. Ik vind moeilijk om hem te vergeven.
Gisteren hoorde ik mooie woorden over het leven na het vreemdgaan. Vergeven is jezelf bevrijden van de slachtoffer rol.
Op het werk heb ik ook totaaal geen motivatie en zin.
Dus zo een beetje met bijna alles gaat minder... dat ij mijn domino.
Tips?
vrijdag 3 januari 2020 om 21:33
Jeetje, wat is er veel gebeurd de laatste jaren. Medische molen, dan toch drie kinderen (fijn!), verlies van dierbaren en het vreemd gaan van je man.
Ik vind dat echt best wel veel allemaal. Sowieso is het gezinsleven met drie kinderen druk.
Het lijkt mij eerlijk gezegd een mission impossible om vanuit deze situatie rustig, gelukkig en ontspannen te worden. Leg je de lat niet erg hoog voor jezelf?
Het is na dat vreemdgaan toch gewoon allemaal even helemaal klote?
Ga je nog steeds naar de psycholoog?
Ik vind dat echt best wel veel allemaal. Sowieso is het gezinsleven met drie kinderen druk.
Het lijkt mij eerlijk gezegd een mission impossible om vanuit deze situatie rustig, gelukkig en ontspannen te worden. Leg je de lat niet erg hoog voor jezelf?
Het is na dat vreemdgaan toch gewoon allemaal even helemaal klote?
Ga je nog steeds naar de psycholoog?
vrijdag 3 januari 2020 om 23:42
Na 3 keer dacht ik veel beter te gaan. Het was toen 8 .. 9 maanden nadat ik hoorde dat hij vreemd ging. Het ging echt beter. Zelfs goed. Maar nu in de kerstperiode, terwijl we veel gezinstijd hebben doorgebracht, ging ik weer heel erg over denken. En daardoor voel ik me erg gekwetst. Ook als hij zegt dat hij van mij houdt voel ik veel pijn.
