Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
donderdag 31 maart 2011 om 03:53
Nee, niet alle moeders zijn warm en lief. En daarnaast zijn er ook moeders die het misschien wel lief bedoelen, maar het niet lief zeggen.
Ik heb een dochter en ik hoop dat ik nog lang een hele leuke band met haar kan hebben. Ze is nu al vrij eigenwijs met kledingkeuze en hoe iets geknutseld moet worden, dus daar wen ik gewoon maar aan; dat dingen niet gaan zoals ik altijd wil, en waarom ook? Ik kijk vooral naar mijn moeder's moeder die het niet eens was met hetgeen mijn moeder deed, maar haar toch probeerde te helpen en voor haar klaar stond.
Ik heb een dochter en ik hoop dat ik nog lang een hele leuke band met haar kan hebben. Ze is nu al vrij eigenwijs met kledingkeuze en hoe iets geknutseld moet worden, dus daar wen ik gewoon maar aan; dat dingen niet gaan zoals ik altijd wil, en waarom ook? Ik kijk vooral naar mijn moeder's moeder die het niet eens was met hetgeen mijn moeder deed, maar haar toch probeerde te helpen en voor haar klaar stond.
donderdag 31 maart 2011 om 11:55
Na al jullie goede woorden geprobeerd de adviezen in praktijk te brengen. Dat viel nog niet mee.
Na een opmerking die niet goed viel, zei ik: ''waarom zeg je dat nou, dat is toch niet leuk''. Maar toen kreeg ik te horen dat ik maar brutaal was (ik voelde me weer 12!! )
En na een andere opmerking waarop ik reageerde antwoordde ze: jij bent hier te gast, en je hebt je maar aan te passen!
Ik geef het maar een beetje op, denk ik zo...
Na een opmerking die niet goed viel, zei ik: ''waarom zeg je dat nou, dat is toch niet leuk''. Maar toen kreeg ik te horen dat ik maar brutaal was (ik voelde me weer 12!! )
En na een andere opmerking waarop ik reageerde antwoordde ze: jij bent hier te gast, en je hebt je maar aan te passen!
Ik geef het maar een beetje op, denk ik zo...
donderdag 31 maart 2011 om 13:43
giraffe, ik denk dat je niet in 1 keer een enorme verandering moet verwachten. Je moeder en jij gaan al vele jaren zo met elkaar om, dat je met 1 keer proberen een volledig andere dynamiek hebt is hetzelfde als verwachten dat je met 1 keer proberen in de klimhal de Himalaya kunt gaan bedwingen.
Je moet met deze nieuwe methode waarschijnlijk even trainen en doorzetten. En als je moeder zo pinnig reageert als je nu beschrijft zou ik daar wel op doorgaan. Op een ander moment, met zijn 2 bij voorkeur, maar wel aangeven dat dit je kwetst, dat jij volwassen bent en graag een volwaardige relatie met haar wilt. Dat ze je het gevoel geeft dat je 12 bent en dat je hoopt dat jullie verder kunnen komen dan deze puber en pubermoeder dynamiek. Als ze daar helemaal niet voor open staat dan weet je dat ook en dan kun je bedenken wat je kunt doen om jezelf te beschermen in jullie contact.
Ik vind je moeder niet zo lief en leuk klinken, maar ik zou het wel een grotere kans geven en nog een poosje oefenen en proberen.
Je moet met deze nieuwe methode waarschijnlijk even trainen en doorzetten. En als je moeder zo pinnig reageert als je nu beschrijft zou ik daar wel op doorgaan. Op een ander moment, met zijn 2 bij voorkeur, maar wel aangeven dat dit je kwetst, dat jij volwassen bent en graag een volwaardige relatie met haar wilt. Dat ze je het gevoel geeft dat je 12 bent en dat je hoopt dat jullie verder kunnen komen dan deze puber en pubermoeder dynamiek. Als ze daar helemaal niet voor open staat dan weet je dat ook en dan kun je bedenken wat je kunt doen om jezelf te beschermen in jullie contact.
Ik vind je moeder niet zo lief en leuk klinken, maar ik zou het wel een grotere kans geven en nog een poosje oefenen en proberen.
donderdag 31 maart 2011 om 13:55
inderdaad.. waarom draag jij je moeder op handen?
Zij wilt jou sturen, wilt de dingen hebben die zij zelf nooit heeft gehad.. ze heeft dit niet op haar oudere kinderen kunnen doen, dus doet ze dat maar op haar jongste..
Je woont al op jezelf, dat is goed toch? Je doet wat je zelf wilt.. in elk aspect dan ook.. je moeder mag een mening geven ja, daarvoor is dit een vrij land, jij hoeft die niet zwaar aan te tillen.. maar kan me wel voorstellen dat je je erdoor ongemakkelijk voelt..
Je zou een afstand kunnen nemen voor een tijd, zeg wat er op je hart ligt.. kan ze dit niet begrijpen zeg je gewoon dat je haar een tijd niet wilt zien of spreken.. kan je moeder mssn ook wel nadenken in wat ze doet (als ze niet zo dom is als een achtereind van een varken, want dan bereik je er geen zak mee) .. Oh en als je naar je ouders gaat, ga dan op bezoek voor een paar uur en blijf geen dagen niet meer.. ook al doe je dit omdat zij dat wilt, jij hoeft dara niet te blijven als jij dat niet wilt..
Wordt eens hard.. ja het is je moeder en ja je hebt er maar 1.. maar soms moet je er ook hard tegen zijn.. mensen zijn mensen en iedereen heeft zijn eigen fouten en je mag haar er ook op wijzen.. ook al is het je moeder..
Zij wilt jou sturen, wilt de dingen hebben die zij zelf nooit heeft gehad.. ze heeft dit niet op haar oudere kinderen kunnen doen, dus doet ze dat maar op haar jongste..
Je woont al op jezelf, dat is goed toch? Je doet wat je zelf wilt.. in elk aspect dan ook.. je moeder mag een mening geven ja, daarvoor is dit een vrij land, jij hoeft die niet zwaar aan te tillen.. maar kan me wel voorstellen dat je je erdoor ongemakkelijk voelt..
Je zou een afstand kunnen nemen voor een tijd, zeg wat er op je hart ligt.. kan ze dit niet begrijpen zeg je gewoon dat je haar een tijd niet wilt zien of spreken.. kan je moeder mssn ook wel nadenken in wat ze doet (als ze niet zo dom is als een achtereind van een varken, want dan bereik je er geen zak mee) .. Oh en als je naar je ouders gaat, ga dan op bezoek voor een paar uur en blijf geen dagen niet meer.. ook al doe je dit omdat zij dat wilt, jij hoeft dara niet te blijven als jij dat niet wilt..
Wordt eens hard.. ja het is je moeder en ja je hebt er maar 1.. maar soms moet je er ook hard tegen zijn.. mensen zijn mensen en iedereen heeft zijn eigen fouten en je mag haar er ook op wijzen.. ook al is het je moeder..
donderdag 31 maart 2011 om 14:06
quote:Seymour schreef op 31 maart 2011 @ 03:53:
Nee, niet alle moeders zijn warm en lief. En daarnaast zijn er ook moeders die het misschien wel lief bedoelen, maar het niet lief zeggen.
Ik heb een dochter en ik hoop dat ik nog lang een hele leuke band met haar kan hebben. Ze is nu al vrij eigenwijs met kledingkeuze en hoe iets geknutseld moet worden, dus daar wen ik gewoon maar aan; dat dingen niet gaan zoals ik altijd wil, en waarom ook? Ik kijk vooral naar mijn moeder's moeder die het niet eens was met hetgeen mijn moeder deed, maar haar toch probeerde te helpen en voor haar klaar stond.
Dat is heel goed gezegd seymour! Jou oma kun je vergelijken met mijn moeder.. Ze is het ook niet altijd eens met mijn beslissingen en keuzes (in welke vorm dan ook), ze zegt hier haar mening over maar plakt er altijd aan vast .. 'Maar jij doet maar wat je wilt, want je bent volwassen genoeg om dat zelf t ekunnen beslissen' .. en verder steunt ze me wel in de keuze die zij mssn noet gemaakt zou hebben..
Je hebt er een goed voorbeeld aan genomen door naar jeoma te kijken..
Nee, niet alle moeders zijn warm en lief. En daarnaast zijn er ook moeders die het misschien wel lief bedoelen, maar het niet lief zeggen.
Ik heb een dochter en ik hoop dat ik nog lang een hele leuke band met haar kan hebben. Ze is nu al vrij eigenwijs met kledingkeuze en hoe iets geknutseld moet worden, dus daar wen ik gewoon maar aan; dat dingen niet gaan zoals ik altijd wil, en waarom ook? Ik kijk vooral naar mijn moeder's moeder die het niet eens was met hetgeen mijn moeder deed, maar haar toch probeerde te helpen en voor haar klaar stond.
Dat is heel goed gezegd seymour! Jou oma kun je vergelijken met mijn moeder.. Ze is het ook niet altijd eens met mijn beslissingen en keuzes (in welke vorm dan ook), ze zegt hier haar mening over maar plakt er altijd aan vast .. 'Maar jij doet maar wat je wilt, want je bent volwassen genoeg om dat zelf t ekunnen beslissen' .. en verder steunt ze me wel in de keuze die zij mssn noet gemaakt zou hebben..
Je hebt er een goed voorbeeld aan genomen door naar jeoma te kijken..
donderdag 31 maart 2011 om 14:56
