Relaties
alle pijlers
en bedankt, mam
vrijdag 25 maart 2011 om 15:25
Speciaal hiervoor heb ik een nieuwe n.n. aangemaakt..
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
Onlangs publiceerde de gevierde Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen haar nieuwste boek, over de manier waarop moeders en dochters met elkaar praten: Doe je dat écht aan?
Een studente van de Amerikaanse taalkundige Deborah Tannen had haar moeder op visite en maakte een salade voor haar. "Ga je die tomaat in vieren snijden?", vroeg de moeder. "Ik zou het in plakjes doen."
Op slag was de gemoedelijke sfeer uit de keuken verdwenen. Kan ik nou niks doen zonder dat ze kritiek heeft?, dacht de dochter, terwijl ze geïrriteerd de tomaat in plakjes begon te hakken. Ook haar moeder ergerde zich: het was toch maar een vraag geweest?
Met dit als inleiding, wil ik beginnen.
Ik draag mijn moeder op handen, dat wil ik eerst gezegd hebben. Ze is fantastisch en kan alles op de een of andere manier.
Ik ben de jongste thuis, en nu we allemaal wat ouder zijn (broers en zussen, tussen de 28 en de 40), merk ik dat we nog steeds met z’n allen in onze ‘rol’ blijven hangen. Ik dus als jongste. Dat betekent dat ik altijd de verwende, beetje onhandige, goedgebekte ben geweest.
In het dagelijks leven (waar mijn familie niet bij is), ben ik gewoon normaal, net als jullie allemaal, relatie, samenwonen, afgestudeerd (tijdelijk geen werk), leuke vrienden, compleet plaatje.
Maar op het moment dat ik thuis kom, ben ik weer dat onhandige geitje.
En mijn moeder is er een kei in, dat te onderstrepen. Afgelopen weekend een paar dagen bij mijn ouders geweest, en ik kan het op mijn vingers natellen: na zo’n paar dagen volgt een telefoontje van mijn moeder, met wat ik allemaal ‘fout’ heb gedaan: Ik heb dan luid gepraat. Ik ben te direct geweest. Waarom moest ik 2 stukken taart eten? ‘’Vind je het gek dat ze je in die winkel niet wilden hebben, je praat ook zo hard’’. ‘’Je hebt weer zo lomp gedaan.’’
Als ik iets laat vallen, of tegen een stoel aanloop: ''wat ben je toch ook weer lomp! (of onhandig).
Op de een of andere manier weet ze me altijd te raken op de punten die me het meeste pijn doen, en ik word daar dan zo verdrietig van. Mijn vriend moet dan dagen praten om mijn zelfvertrouwen weer een beetje op te vijzelen.
Ook zo favoriet: mij vergelijken met anderen. ‘’Goh, ik kwam Yvette tegen (oude klasgenoot): zij is 30 kilo afgevallen!’’ (in de ondertoon: zou jij dat niet ook eens doen?)
Diepe zucht: ‘’ja, die Sabine heeft het goed voor elkaar, getrouwd, 2 kinderen, een goede baan’’... (in de ondertoon: waarom heb jij nog geen 6 kinderen en een carrière?).
Tegen mijn vader, waar ik naast zit: ‘’Ja dat Dr Frank dieet, dat werkt zoooo goed! Dat zij dat nou toch niet doet!’’ (ik dus).
Ik heb het gevoel dat ik tekortschiet. Soms zeg ik er wat van, en dan probeert ze het weer overdreven goed te maken: ‘’ja maar jij bent zo goed op de pc / kan zo mooi zingen’’ etc, maar dat gaat er dan dus echt niet meer in.
Ik voel me er elke keer weer zo verdrietig onder. Ik wil niet elke keer horen wat ik fout doe. Hoe goed ze het ook bedoeld!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:37
Heb je wel eens tegen je moeder verteld dat je je zo voelt, Dat haar opmerkingen jou kwetsen en pijn doen, en je onzeker maken.
Een goede moeder zal m.i, nooit haar kind zo neerhalen. En mocht ze het om een of andere reden zelf niet in de gaten hebben, dan wordt het dus tijd dat je even een gesprekje met haar hebt.
Succes
Een goede moeder zal m.i, nooit haar kind zo neerhalen. En mocht ze het om een of andere reden zelf niet in de gaten hebben, dan wordt het dus tijd dat je even een gesprekje met haar hebt.
Succes
vrijdag 25 maart 2011 om 16:39
quote:koekie1980 schreef op 25 maart 2011 @ 16:37:
en het gedrag van je moeder kun je nou eenmaal niet veranderen. maar wel hoe jij ermee om kan gaan..
(maar toch erg jammer dat je moeder altijd wat fouts wil opmerken, heeft ze dat ook bij anderen trouwens, broers zussen je vader?)Ja, eigenlijk wel, nu ik er over na denk. Ik denk misschien ook, dat juist nu ik in een periode in mijn leven zit dat het allemaal even niet zo lekker gaat, die opmerkingen nog eens extra hard binnen komen. Dat de rest van de familie het wel wat beter kan hebben en handelen, zeg maar..
en het gedrag van je moeder kun je nou eenmaal niet veranderen. maar wel hoe jij ermee om kan gaan..
(maar toch erg jammer dat je moeder altijd wat fouts wil opmerken, heeft ze dat ook bij anderen trouwens, broers zussen je vader?)Ja, eigenlijk wel, nu ik er over na denk. Ik denk misschien ook, dat juist nu ik in een periode in mijn leven zit dat het allemaal even niet zo lekker gaat, die opmerkingen nog eens extra hard binnen komen. Dat de rest van de familie het wel wat beter kan hebben en handelen, zeg maar..
vrijdag 25 maart 2011 om 16:40
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
vrijdag 25 maart 2011 om 16:42
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 16:40:
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
Oh, dus ik kan over een paar jaar revanche nemen?
Jij bent geen onuitstaanbare dochter. Je hebt alleen het beste voor met je ouders! toch?
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
Oh, dus ik kan over een paar jaar revanche nemen?
Jij bent geen onuitstaanbare dochter. Je hebt alleen het beste voor met je ouders! toch?
vrijdag 25 maart 2011 om 16:44
giraffe07, ik begrijp je helemaal! Mijn moeder drijft me soms ook tot waanzin, haha.. En kan niet goed aanwijzen wát er nou zo irritant is aan haar opmerkingen of gedrag, maar de manier waarop wij communiceren is zó ingebakken dat het me vaak niet lukt om te denken 'ach ze bedoelt het vast niet zo, zand erover'. Nee, ik hap altijd weer en hoe graag ik ook aardiger tegen haar zou willen zijn, het lukt me niet om de cirkel te doorbreken.quote:yette schreef op 25 maart 2011 @ 15:46:
Mijn ouders komen volgende week drie weken bij ons in de VS logeren. Eerlijk gezegd kijk ik er met gemengde gevoelens naar uit. Mijn moeder laat aan de telefoon geen kans voorbij gaan om de hoop uit te spreken dat het hier niet net zo'n rommel is als in mijn Nederlandse huis. Want dat is toch ook geen leven en voor de kinderen erg vervelend. Het stomme is dat ik dus altijd al heel erg loop op te ruimen voor ze komt en met een logeerpartij zal ik er nog eens een schepje bovenop doen. Ben echt in staat om het hier zó verschrikelijk ongezellig opgeruimd te maken dat de kinderen erover gaan klagen
In zo'n geval zou mijn moeder dan bij het zien van het schone huis waarschijnlijk zeggen: "Wat is het hier netjes! Dat zijn we van jou niet gewend hoor! Dat was in NL wel even anders zeg, want dáár was het me toch altijd een bende! Tjongejonge, wat was jíj rommelig..'enz., dus vooral focussen op hoe rommelig je eerst dus blijkbaar was...
Grrrrrr.. I know, we moeten de volwassene zijn en er niet naar luisteren, maar soms.....!!!!!$%&*#
Mijn ouders komen volgende week drie weken bij ons in de VS logeren. Eerlijk gezegd kijk ik er met gemengde gevoelens naar uit. Mijn moeder laat aan de telefoon geen kans voorbij gaan om de hoop uit te spreken dat het hier niet net zo'n rommel is als in mijn Nederlandse huis. Want dat is toch ook geen leven en voor de kinderen erg vervelend. Het stomme is dat ik dus altijd al heel erg loop op te ruimen voor ze komt en met een logeerpartij zal ik er nog eens een schepje bovenop doen. Ben echt in staat om het hier zó verschrikelijk ongezellig opgeruimd te maken dat de kinderen erover gaan klagen
In zo'n geval zou mijn moeder dan bij het zien van het schone huis waarschijnlijk zeggen: "Wat is het hier netjes! Dat zijn we van jou niet gewend hoor! Dat was in NL wel even anders zeg, want dáár was het me toch altijd een bende! Tjongejonge, wat was jíj rommelig..'enz., dus vooral focussen op hoe rommelig je eerst dus blijkbaar was...
Grrrrrr.. I know, we moeten de volwassene zijn en er niet naar luisteren, maar soms.....!!!!!$%&*#
vrijdag 25 maart 2011 om 16:44
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 16:39:
[...]
Ja, eigenlijk wel, nu ik er over na denk. Ik denk misschien ook, dat juist nu ik in een periode in mijn leven zit dat het allemaal even niet zo lekker gaat, die opmerkingen nog eens extra hard binnen komen. Dat de rest van de familie het wel wat beter kan hebben en handelen, zeg maar..
precies dus wat die ret-training doet!!!
de vervelende opmeringen aan anderen zijn hetzelfde maar die anderen hebben een ander gevoel en gedachte erover.... nou ben beniewd!
[...]
Ja, eigenlijk wel, nu ik er over na denk. Ik denk misschien ook, dat juist nu ik in een periode in mijn leven zit dat het allemaal even niet zo lekker gaat, die opmerkingen nog eens extra hard binnen komen. Dat de rest van de familie het wel wat beter kan hebben en handelen, zeg maar..
precies dus wat die ret-training doet!!!
de vervelende opmeringen aan anderen zijn hetzelfde maar die anderen hebben een ander gevoel en gedachte erover.... nou ben beniewd!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:46
vrijdag 25 maart 2011 om 16:46
quote:aninha schreef op 25 maart 2011 @ 16:44:
giraffe07, ik begrijp je helemaal! Mijn moeder drijft me soms ook tot waanzin, haha.. En kan niet goed aanwijzen wát er nou zo irritant is aan haar opmerkingen of gedrag, maar de manier waarop wij communiceren is zó ingebakken dat het me vaak niet lukt om te denken 'ach ze bedoelt het vast niet zo, zand erover'. Nee, ik hap altijd weer en hoe graag ik ook aardiger tegen haar zou willen zijn, het lukt me niet om de cirkel te doorbreken.
[...]
In zo'n geval zou mijn moeder dan bij het zien van het schone huis waarschijnlijk zeggen: "Wat is het hier netjes! Dat zijn we van jou niet gewend hoor! Dat was in NL wel even anders zeg, want dáár was het me toch altijd een bende! Tjongejonge, wat was jíj rommelig..'enz., dus vooral focussen op hoe rommelig je eerst dus blijkbaar was...
Grrrrrr.. I know, we moeten de volwassene zijn en er niet naar luisteren, maar soms.....!!!!!$%&*#
Volgens mij hebben wij dezelfde moeder.... en jij ook Yette!
Mijn moeder zou inderdaad precies hetzelfde zeggen en doen...
giraffe07, ik begrijp je helemaal! Mijn moeder drijft me soms ook tot waanzin, haha.. En kan niet goed aanwijzen wát er nou zo irritant is aan haar opmerkingen of gedrag, maar de manier waarop wij communiceren is zó ingebakken dat het me vaak niet lukt om te denken 'ach ze bedoelt het vast niet zo, zand erover'. Nee, ik hap altijd weer en hoe graag ik ook aardiger tegen haar zou willen zijn, het lukt me niet om de cirkel te doorbreken.
[...]
In zo'n geval zou mijn moeder dan bij het zien van het schone huis waarschijnlijk zeggen: "Wat is het hier netjes! Dat zijn we van jou niet gewend hoor! Dat was in NL wel even anders zeg, want dáár was het me toch altijd een bende! Tjongejonge, wat was jíj rommelig..'enz., dus vooral focussen op hoe rommelig je eerst dus blijkbaar was...
Grrrrrr.. I know, we moeten de volwassene zijn en er niet naar luisteren, maar soms.....!!!!!$%&*#
Volgens mij hebben wij dezelfde moeder.... en jij ook Yette!
Mijn moeder zou inderdaad precies hetzelfde zeggen en doen...
vrijdag 25 maart 2011 om 16:47
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 16:40:
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik... Grappig dat als je t zo omdraait, het veel minder erg lijkt. Misschien dat de meningen van ouders moeders zwaarder tellen dan andersom?
Ik herken je verhaal trouwens wel een beetje hoor Giraffe, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat de meeste dingen waarover mijn moeder opmerkingen maakt, eigenlijk veel meer haar probleem zijn dan het mijne. Dingen die zij graag anders had gedaan/gezien in haar leven, waardoor ze denkt een wijsheid over te kunnen brengen die voor mij helemaal niet opgaat. Omdat ik een ander leven heb dan zij, maar vooral ook heel andere behoeftes.
Heeft jouw moeder misschien zelf een lichtelijk onbevredigend sociaal leven? En een carriere die niet is geworden wat die had kunnen worden als ze het opnieuw mocht doen?
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik... Grappig dat als je t zo omdraait, het veel minder erg lijkt. Misschien dat de meningen van ouders moeders zwaarder tellen dan andersom?
Ik herken je verhaal trouwens wel een beetje hoor Giraffe, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat de meeste dingen waarover mijn moeder opmerkingen maakt, eigenlijk veel meer haar probleem zijn dan het mijne. Dingen die zij graag anders had gedaan/gezien in haar leven, waardoor ze denkt een wijsheid over te kunnen brengen die voor mij helemaal niet opgaat. Omdat ik een ander leven heb dan zij, maar vooral ook heel andere behoeftes.
Heeft jouw moeder misschien zelf een lichtelijk onbevredigend sociaal leven? En een carriere die niet is geworden wat die had kunnen worden als ze het opnieuw mocht doen?
vrijdag 25 maart 2011 om 16:47
quote:Kastanjez schreef op 25 maart 2011 @ 16:40:
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
Overigens herken ik in heel veel uitspraken die hier aan moeders en schoonmoeders worden toegeschreven mezelf, bij míjn ouders... "Zo hé, hebben jullie die troep in de schuur nou nog niet opgeruimd!" "Pap, heb je nu weer die oude blouse aan? Mam, waarom heb je die nog niet weggegooid?"
Ik ben een onuitstaanbare dochter denk ik...
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:50
quote:Dipper schreef op 25 maart 2011 @ 16:46:
Maar sommige dingen zég je toch gewoon tegen je ouders? Als mijn moeder iets negatiefs zou zeggen (kan het me niet herinneren) zou ik meteen zeggen "joh waar bemoei jij je mee?".
Ik verbaas me er echt over dat jezoiets niet gewoon kunt zeggen. Of doe je dat wel maar komt dat niet aan?
Tsja, mijn moeder doet het heel sneaky. Die verzucht dan ineens: ''goh en emma (oude klasgenoot) die heeft een eigen bedrijf en een lease-auto..... (waarin ik hoor: ''tsja, en jij moest weer zo nodig een 2e studie doen, en nu kan je geen werk vinden'') (want dat zegt ze ook wel eens zo hardop).
Of met het nieuwe jurkje, dat ik toen voor het eerste aan had: ''ja dat jurkje had ik vorige week ook in de etalage zien hangen, toen dacht ik nog: poeh poeh, wat een soepjurk! En nu heb jij 'm aan!''
Zo werkt dat meestal, eigenlijk. Heel indirect, gemeen. Vind ik.
Maar sommige dingen zég je toch gewoon tegen je ouders? Als mijn moeder iets negatiefs zou zeggen (kan het me niet herinneren) zou ik meteen zeggen "joh waar bemoei jij je mee?".
Ik verbaas me er echt over dat jezoiets niet gewoon kunt zeggen. Of doe je dat wel maar komt dat niet aan?
Tsja, mijn moeder doet het heel sneaky. Die verzucht dan ineens: ''goh en emma (oude klasgenoot) die heeft een eigen bedrijf en een lease-auto..... (waarin ik hoor: ''tsja, en jij moest weer zo nodig een 2e studie doen, en nu kan je geen werk vinden'') (want dat zegt ze ook wel eens zo hardop).
Of met het nieuwe jurkje, dat ik toen voor het eerste aan had: ''ja dat jurkje had ik vorige week ook in de etalage zien hangen, toen dacht ik nog: poeh poeh, wat een soepjurk! En nu heb jij 'm aan!''
Zo werkt dat meestal, eigenlijk. Heel indirect, gemeen. Vind ik.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:50
quote:namita schreef op 25 maart 2011 @ 16:37:
Heb je wel eens tegen je moeder verteld dat je je zo voelt, Dat haar opmerkingen jou kwetsen en pijn doen, en je onzeker maken.
Een goede moeder zal m.i, nooit haar kind zo neerhalen. En mocht ze het om een of andere reden zelf niet in de gaten hebben, dan wordt het dus tijd dat je even een gesprekje met haar hebt.
Succes
Hier heb je wel gelijk in namita, maar zoals TO zei, je zit vast in een soort rollenspel en het is heeeel moeilijk daar uit te komen. Omgekeerd maak ik ook vervelende opmerkingen terug naar mijn moeder omdát ze me zo kan kwetsen soms. En dan zal ik haar ook ongetwijfeld kwetsen en zegt ze weer wat terug, enz.
We liggen elkaar gewoon niet (meer) zo!!
Heb je wel eens tegen je moeder verteld dat je je zo voelt, Dat haar opmerkingen jou kwetsen en pijn doen, en je onzeker maken.
Een goede moeder zal m.i, nooit haar kind zo neerhalen. En mocht ze het om een of andere reden zelf niet in de gaten hebben, dan wordt het dus tijd dat je even een gesprekje met haar hebt.
Succes
Hier heb je wel gelijk in namita, maar zoals TO zei, je zit vast in een soort rollenspel en het is heeeel moeilijk daar uit te komen. Omgekeerd maak ik ook vervelende opmerkingen terug naar mijn moeder omdát ze me zo kan kwetsen soms. En dan zal ik haar ook ongetwijfeld kwetsen en zegt ze weer wat terug, enz.
We liggen elkaar gewoon niet (meer) zo!!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:51
quote:arnan86 schreef op 25 maart 2011 @ 16:47:
[...]
Grappig dat als je t zo omdraait, het veel minder erg lijkt. Misschien dat de meningen van ouders moeders zwaarder tellen dan andersom?
Ik herken je verhaal trouwens wel een beetje hoor Giraffe, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat de meeste dingen waarover mijn moeder opmerkingen maakt, eigenlijk veel meer haar probleem zijn dan het mijne. Dingen die zij graag anders had gedaan/gezien in haar leven, waardoor ze denkt een wijsheid over te kunnen brengen die voor mij helemaal niet opgaat. Omdat ik een ander leven heb dan zij, maar vooral ook heel andere behoeftes.
Heeft jouw moeder misschien zelf een lichtelijk onbevredigend sociaal leven? En een carriere die niet is geworden wat die had kunnen worden als ze het opnieuw mocht doen?
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
[...]
Grappig dat als je t zo omdraait, het veel minder erg lijkt. Misschien dat de meningen van ouders moeders zwaarder tellen dan andersom?
Ik herken je verhaal trouwens wel een beetje hoor Giraffe, maar ik ben tot de conclusie gekomen dat de meeste dingen waarover mijn moeder opmerkingen maakt, eigenlijk veel meer haar probleem zijn dan het mijne. Dingen die zij graag anders had gedaan/gezien in haar leven, waardoor ze denkt een wijsheid over te kunnen brengen die voor mij helemaal niet opgaat. Omdat ik een ander leven heb dan zij, maar vooral ook heel andere behoeftes.
Heeft jouw moeder misschien zelf een lichtelijk onbevredigend sociaal leven? En een carriere die niet is geworden wat die had kunnen worden als ze het opnieuw mocht doen?
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
vrijdag 25 maart 2011 om 16:53
Het spijt me dat ik het zeg Giraffe maar ik vind jouw moeder een takkewijf. Had haar moeder vroeger misschien ook zoveel commentaar op haar dat ze nu haar frustraties daarover op jou botviert.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:53
ik herken een beetje het gevoel van to. Toch is er bij ons een ommekeer geweest. Ikas altijd slim, maar naaif en kon niet veel aan. Mijn oudere zus was niet zo slim, maar heel volwassen en realistisch. Nu, jaren later, heeft mijn moeder moeten toegeven dat ik veel sterker en volwassener dan zij ben. Ik ben naar t buiteland verhuist, ik heb een gezin, een baan en alles zelf voor elkaar gekregen, zonder hulp. Mijn zus echtr is nog erg afhankelijk van haar an en mijn ouders, ondanks haar leeftid, bijna 47.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:55
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 16:51:
[...]
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
Ja inderdaad, dan nog. Ik herken ook wel de drang om dan juist te willen laten zien dat je wél gelukkig bent, en de dingen hebt die jij belangrijk vindt in het leven. Maar soms helpt het me wel, om naar haar te kunnen kijken en denken 'ach, je hebt het er ook maar moeilijk mee he...' in plaats van in de verdediging te schieten.
Wat me trouwens niet helemaal duidelijk wordt, is of je moeder onaardig is, maar jij haar op handen draagt omdat ze nou eenmaal je moeder is, of dat ze ook heel leuk kan zijn (naar jou toe).
[...]
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
Ja inderdaad, dan nog. Ik herken ook wel de drang om dan juist te willen laten zien dat je wél gelukkig bent, en de dingen hebt die jij belangrijk vindt in het leven. Maar soms helpt het me wel, om naar haar te kunnen kijken en denken 'ach, je hebt het er ook maar moeilijk mee he...' in plaats van in de verdediging te schieten.
Wat me trouwens niet helemaal duidelijk wordt, is of je moeder onaardig is, maar jij haar op handen draagt omdat ze nou eenmaal je moeder is, of dat ze ook heel leuk kan zijn (naar jou toe).
vrijdag 25 maart 2011 om 16:57
quote:arnan86 schreef op 25 maart 2011 @ 16:55:
[...]
Ja inderdaad, dan nog. Ik herken ook wel de drang om dan juist te willen laten zien dat je wél gelukkig bent, en de dingen hebt die jij belangrijk vindt in het leven. Maar soms helpt het me wel, om naar haar te kunnen kijken en denken 'ach, je hebt het er ook maar moeilijk mee he...' in plaats van in de verdediging te schieten.
Wat me trouwens niet helemaal duidelijk wordt, is of je moeder onaardig is, maar jij haar op handen draagt omdat ze nou eenmaal je moeder is, of dat ze ook hele leuk kan zijn (naar jou toe).Het laatste hoor, echt wel. Mijn moeder komt nu over als een takkewijf (he charlotte ), maar ze is echt een goed persoon, heeft alles voor iedereen over, maar ja, het komt vaak zo gemeen d'r mond uit.....
[...]
Ja inderdaad, dan nog. Ik herken ook wel de drang om dan juist te willen laten zien dat je wél gelukkig bent, en de dingen hebt die jij belangrijk vindt in het leven. Maar soms helpt het me wel, om naar haar te kunnen kijken en denken 'ach, je hebt het er ook maar moeilijk mee he...' in plaats van in de verdediging te schieten.
Wat me trouwens niet helemaal duidelijk wordt, is of je moeder onaardig is, maar jij haar op handen draagt omdat ze nou eenmaal je moeder is, of dat ze ook hele leuk kan zijn (naar jou toe).Het laatste hoor, echt wel. Mijn moeder komt nu over als een takkewijf (he charlotte ), maar ze is echt een goed persoon, heeft alles voor iedereen over, maar ja, het komt vaak zo gemeen d'r mond uit.....
vrijdag 25 maart 2011 om 16:57
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 16:51:
[...]
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
Of zoals Pia Douwes zong
Ik wil niet gehoorzaam, getemd en oppassend zijn
ik wil niet fatsoenlijk, geremd en volwassen zijn
ik ben niet van jou, nee ik ben vrij
mijn leven is van mij
[...]
Ja, misschien wel. Ik lijk ook heel erg op haar, en ik denk wel dat ze me het leven gunt wat ze zelf niet op die manier heeft gehad.
Maar dan nog..... Shirley Bassey zong het al: ''this is my life!'' !!
Of zoals Pia Douwes zong
Ik wil niet gehoorzaam, getemd en oppassend zijn
ik wil niet fatsoenlijk, geremd en volwassen zijn
ik ben niet van jou, nee ik ben vrij
mijn leven is van mij
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 16:59
quote:MEFS schreef op 25 maart 2011 @ 16:53:
ik herken een beetje het gevoel van to. Toch is er bij ons een ommekeer geweest. Ikas altijd slim, maar naaif en kon niet veel aan. Mijn oudere zus was niet zo slim, maar heel volwassen en realistisch. Nu, jaren later, heeft mijn moeder moeten toegeven dat ik veel sterker en volwassener dan zij ben. Ik ben naar t buiteland verhuist, ik heb een gezin, een baan en alles zelf voor elkaar gekregen, zonder hulp. Mijn zus echtr is nog erg afhankelijk van haar an en mijn ouders, ondanks haar leeftid, bijna 47.Maar is het vervelende niet gewoon dat ze er überhaupt een oordeel over vellen en een vergelijking maken? Ik zou het haast even onbevredigend vinden als zulke vergelijkingen naar de andere kant doorslaan. Nou ken ik je zus natuurlijk niet, of jullie onderlinge band, maar bij mij zou het allebei niet zo goed vallen. Laat iedereen zijn leven gewoon leiden, denk ik dan
ik herken een beetje het gevoel van to. Toch is er bij ons een ommekeer geweest. Ikas altijd slim, maar naaif en kon niet veel aan. Mijn oudere zus was niet zo slim, maar heel volwassen en realistisch. Nu, jaren later, heeft mijn moeder moeten toegeven dat ik veel sterker en volwassener dan zij ben. Ik ben naar t buiteland verhuist, ik heb een gezin, een baan en alles zelf voor elkaar gekregen, zonder hulp. Mijn zus echtr is nog erg afhankelijk van haar an en mijn ouders, ondanks haar leeftid, bijna 47.Maar is het vervelende niet gewoon dat ze er überhaupt een oordeel over vellen en een vergelijking maken? Ik zou het haast even onbevredigend vinden als zulke vergelijkingen naar de andere kant doorslaan. Nou ken ik je zus natuurlijk niet, of jullie onderlinge band, maar bij mij zou het allebei niet zo goed vallen. Laat iedereen zijn leven gewoon leiden, denk ik dan
vrijdag 25 maart 2011 om 17:00
Ja, lachen jullie maar!
Het idiote is, dat mijn moeder nóóit iets zou zeggen over mijn huis, of kleding. In ieder geval niet 'alleen maar' om kritiek te leveren. Ze vraagt hooguit 'waarom doe je dat zo?', om mij duidelijk te maken dat ik misschien te hard van stapel loop, niet actief genoeg ben of iets zou kunnen veranderen (en dan heeft ze ook gewoon vaak gelijk). En als ik na haar opmerking niks doe, is het ook prima. Ze heeft haar moedertaak verricht, maar vindt dat ik op mijn 34e echt zelf mag weten wat ik doe met mijn leven.
Het idiote is, dat mijn moeder nóóit iets zou zeggen over mijn huis, of kleding. In ieder geval niet 'alleen maar' om kritiek te leveren. Ze vraagt hooguit 'waarom doe je dat zo?', om mij duidelijk te maken dat ik misschien te hard van stapel loop, niet actief genoeg ben of iets zou kunnen veranderen (en dan heeft ze ook gewoon vaak gelijk). En als ik na haar opmerking niks doe, is het ook prima. Ze heeft haar moedertaak verricht, maar vindt dat ik op mijn 34e echt zelf mag weten wat ik doe met mijn leven.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:00
quote:giraffe07 schreef op 25 maart 2011 @ 16:57:
[...]
Het laatste hoor, echt wel. Mijn moeder komt nu over als een takkewijf (he charlotte ), maar ze is echt een goed persoon, heeft alles voor iedereen over, maar ja, het komt vaak zo gemeen d'r mond uit.....Ja maar als ze zo'n goed persoon is waarom komt het dan zo gemeen haar mond uit. Dat doet een goed persoon toch niet.
[...]
Het laatste hoor, echt wel. Mijn moeder komt nu over als een takkewijf (he charlotte ), maar ze is echt een goed persoon, heeft alles voor iedereen over, maar ja, het komt vaak zo gemeen d'r mond uit.....Ja maar als ze zo'n goed persoon is waarom komt het dan zo gemeen haar mond uit. Dat doet een goed persoon toch niet.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
vrijdag 25 maart 2011 om 17:01
Weet je, dit is vaak een wisselwerking tussen moeder en dochter. Mijn dochter woont in het buitenland. Toen ze daar net een paar jaar woonde, moest ze elke 9 maanden weer 3 maanden in Nederland wonen voor haar verblijfsvergunning (nu niet meer, ze heeft een permanente vergunning). Als ze dan in Nederland was voor 3 maanden, was het logisch dat ze bij mij kwam wonen. En zo gauw ze op de stoep stond, verviel ik zélf in de moederrrol en zij in de dochterrol. Wat betekende dat ik naast mijn werk ook het koken deed etc.
Terwijl zij toen allang op zichzelf woonde en uitstekend voor zichzelf kon zorgen!
Ik realiseerde me dat ineens en toen zijn we om de tafel gaan zitten en heb ik gezegd: Ik vind het prima dat je hier 3 maanden woont, maar zullen we de taken dan eerlijk verdelen? Ieder haar eigen aandeel in de huishouding?
Zij beaamde dat, omdat ik in de verzorgende rol schoot, zij zich dat heerlijk aan liet leunen!1
Nu is dat niet meer zo, zij is inmiddels getrouwd en nog steeds vind ik het leuk om voor haar en haar man te koken (ook als ik bij haar ben), maar omgekeerd is dat ook zo!
Maak het dus bespreekbaar met je moeder...
Terwijl zij toen allang op zichzelf woonde en uitstekend voor zichzelf kon zorgen!
Ik realiseerde me dat ineens en toen zijn we om de tafel gaan zitten en heb ik gezegd: Ik vind het prima dat je hier 3 maanden woont, maar zullen we de taken dan eerlijk verdelen? Ieder haar eigen aandeel in de huishouding?
Zij beaamde dat, omdat ik in de verzorgende rol schoot, zij zich dat heerlijk aan liet leunen!1
Nu is dat niet meer zo, zij is inmiddels getrouwd en nog steeds vind ik het leuk om voor haar en haar man te koken (ook als ik bij haar ben), maar omgekeerd is dat ook zo!
Maak het dus bespreekbaar met je moeder...
